Ελληνικοί Patriot σε πραγματική εμπλοκή: Αναχαίτισαν βαλλιστικό πύραυλο και drone στη Σαουδική Αραβία
Οι ελληνικοί Patriot δεν βρίσκονται πλέον στη Σαουδική Αραβία απλώς για ασκήσεις και...επίδειξη σημαίας.
Αναχαίτισαν πραγματικό βαλλιστικό πύραυλο και πραγματικό drone σε μια Μέση Ανατολή που φλέγεται.
Και κάπου εδώ προκύπτει ένα δύσκολο ερώτημα: μέχρι πού πρέπει να φτάνει η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας σε συγκρούσεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της;
Η είδηση μπορεί εύκολα να παρουσιαστεί ως επιχειρησιακή επιτυχία: ελληνικό πλήρωμα Patriot στη Σαουδική Αραβία εντόπισε και αναχαίτισε έναν βαλλιστικό πύραυλο και ένα drone κοντά στην περιοχή Yanbu, όπου βρίσκονται κρίσιμες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.
Από στρατιωτικής πλευράς, η επιτυχής αναχαίτιση δείχνει εκπαίδευση, ετοιμότητα και επιχειρησιακή ικανότητα.
Από πολιτικής πλευράς, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα...
Γιατί πλέον δεν μιλάμε για μια πυροβολαρχία που περιμένει σε κατάσταση επιφυλακής.
Ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό χρησιμοποίησε πραγματικά όπλα μέσα σε μια ενεργή περιφερειακή σύγκρουση.
Και αυτό από μόνο του αξίζει πολύ μεγαλύτερη δημόσια συζήτηση.
Και σίγουρα ούτε αυτός είναι δικός μας πόλεμος...βλέπε Ουκρανία και όπλα προς Zelensky...
Από την «προστασία υποδομών» στην πραγματική εμπλοκή
Η ελληνική πυροβολαρχία βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021.
Η επίσημη αποστολή της ήταν εξαρχής συγκεκριμένη: ενίσχυση της αεράμυνας και της αντιβαλλιστικής προστασίας της Σαουδικής Αραβίας, ιδιαίτερα γύρω από κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Integrated Air and Missile Defence Concept.
Τότε μπορούσε να υποστηριχθεί ότι επρόκειτο για μία αποστολή αποτροπής.
Σήμερα όμως η Μέση Ανατολή του 2026 δεν είναι η Μέση Ανατολή του 2021.
Οι Houthis πραγματοποιούν επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον σαουδαραβικών στόχων, η ευρύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν έχει κλιμακωθεί και οι ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας αποτελούν πραγματικούς στρατιωτικούς στόχους.
Επομένως, μια απόφαση που ελήφθη πριν από πέντε χρόνια λειτουργεί σήμερα μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.
Και ίσως αυτό ακριβώς πρέπει να επανεξεταστεί.
Το ερώτημα δεν είναι αν οι Patriot είναι «αμυντικοί»
Η κυβέρνηση έχει ένα σαφές επιχείρημα.
Οι Patriot είναι αντιαεροπορικό και αντιβαλλιστικό σύστημα.
Δεν χρησιμοποιούνται για να βομβαρδίζουν πόλεις ή για να πραγματοποιούν επιθετικές επιχειρήσεις.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει την αποστολή αποκλειστικά αμυντική και αποτρεπτική, συνδέοντάς την παράλληλα με την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών και την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.
Αυτό είναι σημαντικό.
Όμως δεν απαντά σε ολόκληρο το ερώτημα.
Ένα όπλο μπορεί να είναι αμυντικό ως προς τη λειτουργία του και παρ' όλα αυτά η χώρα που το χειρίζεται να βρίσκεται όλο και βαθύτερα μέσα σε μια ξένη σύγκρουση.
Όταν ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό καταρρίπτει πυραύλους μιας εμπόλεμης δύναμης, η άλλη πλευρά δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει τη λεπτή πολιτική διάκριση ανάμεσα σε «αμυντική συμμετοχή» και «εμπλοκή».
Αυτός είναι ο κίνδυνος που δεν πρέπει να υποτιμάται.
Τι ακριβώς κερδίζει η Ελλάδα;
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα.
Η στρατηγική σχέση με τη Σαουδική Αραβία έχει προφανή οφέλη: αμυντική συνεργασία, ενεργειακές σχέσεις, διπλωματική στήριξη και στενότερη παρουσία της Ελλάδας στον Κόλπο.
Η ελληνική κυβέρνηση επισημαίνει επίσης ότι η Σαουδική Αραβία έχει πάρει θέσεις που εξυπηρετούν ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο και ότι η σχέση των δύο κρατών είναι στρατηγική.
Όμως η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο με βάση το πόσο «χρήσιμος σύμμαχος» εμφανίζεται μια χώρα.
Πρέπει να εξετάζεται και το ρίσκο.
Ποια είναι η κόκκινη γραμμή της ελληνικής αποστολής;
Τι συμβαίνει εάν οι επιθέσεις πολλαπλασιαστούν;
Τι γίνεται εάν χτυπηθεί η ίδια η ελληνική πυροβολαρχία;
Και κυρίως: υπάρχει κάποιο σημείο στο οποίο η Ελλάδα θα αποφασίσει ότι η αποστολή που ξεκίνησε ως προστασία ενεργειακών εγκαταστάσεων έχει μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο;
Το πρόβλημα της «μόνιμης προσωρινότητας»
Η ελληνική αποστολή ξεκίνησε το 2021.
Βρισκόμαστε στο 2026 και η πυροβολαρχία όχι μόνο παραμένει εκεί, αλλά πλέον πραγματοποιεί πραγματικές αναχαιτίσεις.
Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πολιτικό ζήτημα: οι στρατιωτικές αποστολές που παρουσιάζονται ως συγκεκριμένες και περιορισμένες μπορούν, μέσα στα χρόνια, να αποκτήσουν έναν σχεδόν μόνιμο χαρακτήρα.
Η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι η παρουσία των Patriot δεν αποδυναμώνει την ελληνική αεράμυνα και ότι η Σαουδική Αραβία αναλαμβάνει την αντικατάσταση των βλημάτων και την υποστήριξη της δύναμης.
Ακόμη κι αν αυτό ισχύει πλήρως σε επιχειρησιακό επίπεδο, παραμένει το πολιτικό ερώτημα:
Για πόσο καιρό και υπό ποιες συνθήκες πρέπει ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας κρίσης της Μέσης Ανατολής;
Η Ελλάδα δεν είναι γεωπολιτικό νησί – αλλά ούτε χρειάζεται να βρίσκεται παντού
Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη άποψη.
Σε έναν κόσμο όπου ένας πύραυλος στη Yanbu μπορεί να επηρεάσει μέσα σε λίγες ώρες τις τιμές της ενέργειας στην Ευρώπη, είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι όσα συμβαίνουν στη Σαουδική Αραβία «δεν αφορούν καθόλου» την Ελλάδα.
Η Yanbu αποτελεί κρίσιμο κόμβο των σαουδαραβικών εξαγωγών και οι πρόσφατες επιθέσεις έχουν ήδη επηρεάσει σημαντικές ενεργειακές υποδομές.
Άρα η Ελλάδα έχει οικονομικό και στρατηγικό συμφέρον στη σταθερότητα της περιοχής.
Αλλά άλλο πράγμα το «μας αφορά» και άλλο το «πρέπει να συμμετέχουμε στρατιωτικά».
Αυτή είναι η διάκριση που χρειάζεται δημόσια συζήτηση.
Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν έρθει η επόμενη αναχαίτιση
Οι Έλληνες στρατιωτικοί έκαναν αυτό που τους ανατέθηκε και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το έκαναν επιτυχώς.
Η πολιτική επιλογή όμως δεν είναι δική τους.
Είναι της ελληνικής Πολιτείας.
Και επομένως η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν «οι Patriot απέδειξαν την αξία τους».
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι διαφορετικό:
Πόσο κοντά σε έναν περιφερειακό πόλεμο είναι διατεθειμένη να φτάσει η Ελλάδα για να υπηρετήσει τις συμμαχίες και τα στρατηγικά της συμφέροντα — και ποιο είναι το σημείο όπου το όφελος παύει να δικαιολογεί το ρίσκο;
Αυτό δεν είναι ούτε φιλοσαουδαραβικό ούτε αντισαουδαραβικό ερώτημα.
Είναι ερώτημα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Και μετά την πρώτη πραγματική εμπλοκή των ελληνικών Patriot, δεν είναι πλέον θεωρητικό....
Η ανακοίνωση του ΥΠΑΜ
Σε αναχαίτιση βαλλιστικού πυραύλου και μη επανδρωμένου αεροσκάφους προχώρησε το μεσημέρι της Πέμπτης (24/9) η ελληνική πυροβολαρχία Patriot που έχει αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η πυροβολαρχία της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας ενεπλάκη στις 13:40, εκτοξεύοντας δύο βλήματα εναντίον ενός βαλλιστικού πυραύλου και ενός drone. Το υπουργείο χαρακτηρίζει την εμπλοκή επιτυχή.
Η ελληνική δύναμη συμμετέχει στη διεθνή πρωτοβουλία Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept, που υποστηρίζει την αεράμυνα της Σαουδικής Αραβίας. Όπως αναφέρει η ίδια ανακοίνωση, η αποστολή της συνεχίζεται κανονικά.
www.bankingnews.gr
Αναχαίτισαν πραγματικό βαλλιστικό πύραυλο και πραγματικό drone σε μια Μέση Ανατολή που φλέγεται.
Και κάπου εδώ προκύπτει ένα δύσκολο ερώτημα: μέχρι πού πρέπει να φτάνει η στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας σε συγκρούσεις εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της;
Η είδηση μπορεί εύκολα να παρουσιαστεί ως επιχειρησιακή επιτυχία: ελληνικό πλήρωμα Patriot στη Σαουδική Αραβία εντόπισε και αναχαίτισε έναν βαλλιστικό πύραυλο και ένα drone κοντά στην περιοχή Yanbu, όπου βρίσκονται κρίσιμες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.
Από στρατιωτικής πλευράς, η επιτυχής αναχαίτιση δείχνει εκπαίδευση, ετοιμότητα και επιχειρησιακή ικανότητα.
Από πολιτικής πλευράς, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα...
Γιατί πλέον δεν μιλάμε για μια πυροβολαρχία που περιμένει σε κατάσταση επιφυλακής.
Ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό χρησιμοποίησε πραγματικά όπλα μέσα σε μια ενεργή περιφερειακή σύγκρουση.
Και αυτό από μόνο του αξίζει πολύ μεγαλύτερη δημόσια συζήτηση.
Και σίγουρα ούτε αυτός είναι δικός μας πόλεμος...βλέπε Ουκρανία και όπλα προς Zelensky...
Από την «προστασία υποδομών» στην πραγματική εμπλοκή
Η ελληνική πυροβολαρχία βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία από το 2021.
Η επίσημη αποστολή της ήταν εξαρχής συγκεκριμένη: ενίσχυση της αεράμυνας και της αντιβαλλιστικής προστασίας της Σαουδικής Αραβίας, ιδιαίτερα γύρω από κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Integrated Air and Missile Defence Concept.
Τότε μπορούσε να υποστηριχθεί ότι επρόκειτο για μία αποστολή αποτροπής.
Σήμερα όμως η Μέση Ανατολή του 2026 δεν είναι η Μέση Ανατολή του 2021.
Οι Houthis πραγματοποιούν επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον σαουδαραβικών στόχων, η ευρύτερη αντιπαράθεση με το Ιράν έχει κλιμακωθεί και οι ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας αποτελούν πραγματικούς στρατιωτικούς στόχους.
Επομένως, μια απόφαση που ελήφθη πριν από πέντε χρόνια λειτουργεί σήμερα μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.
Και ίσως αυτό ακριβώς πρέπει να επανεξεταστεί.
Το ερώτημα δεν είναι αν οι Patriot είναι «αμυντικοί»
Η κυβέρνηση έχει ένα σαφές επιχείρημα.
Οι Patriot είναι αντιαεροπορικό και αντιβαλλιστικό σύστημα.
Δεν χρησιμοποιούνται για να βομβαρδίζουν πόλεις ή για να πραγματοποιούν επιθετικές επιχειρήσεις.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει την αποστολή αποκλειστικά αμυντική και αποτρεπτική, συνδέοντάς την παράλληλα με την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών και την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.
Αυτό είναι σημαντικό.
Όμως δεν απαντά σε ολόκληρο το ερώτημα.
Ένα όπλο μπορεί να είναι αμυντικό ως προς τη λειτουργία του και παρ' όλα αυτά η χώρα που το χειρίζεται να βρίσκεται όλο και βαθύτερα μέσα σε μια ξένη σύγκρουση.
Όταν ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό καταρρίπτει πυραύλους μιας εμπόλεμης δύναμης, η άλλη πλευρά δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει τη λεπτή πολιτική διάκριση ανάμεσα σε «αμυντική συμμετοχή» και «εμπλοκή».
Αυτός είναι ο κίνδυνος που δεν πρέπει να υποτιμάται.
Τι ακριβώς κερδίζει η Ελλάδα;
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα.
Η στρατηγική σχέση με τη Σαουδική Αραβία έχει προφανή οφέλη: αμυντική συνεργασία, ενεργειακές σχέσεις, διπλωματική στήριξη και στενότερη παρουσία της Ελλάδας στον Κόλπο.
Η ελληνική κυβέρνηση επισημαίνει επίσης ότι η Σαουδική Αραβία έχει πάρει θέσεις που εξυπηρετούν ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο και ότι η σχέση των δύο κρατών είναι στρατηγική.
Όμως η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο με βάση το πόσο «χρήσιμος σύμμαχος» εμφανίζεται μια χώρα.
Πρέπει να εξετάζεται και το ρίσκο.
Ποια είναι η κόκκινη γραμμή της ελληνικής αποστολής;
Τι συμβαίνει εάν οι επιθέσεις πολλαπλασιαστούν;
Τι γίνεται εάν χτυπηθεί η ίδια η ελληνική πυροβολαρχία;
Και κυρίως: υπάρχει κάποιο σημείο στο οποίο η Ελλάδα θα αποφασίσει ότι η αποστολή που ξεκίνησε ως προστασία ενεργειακών εγκαταστάσεων έχει μετατραπεί σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο;
Το πρόβλημα της «μόνιμης προσωρινότητας»
Η ελληνική αποστολή ξεκίνησε το 2021.
Βρισκόμαστε στο 2026 και η πυροβολαρχία όχι μόνο παραμένει εκεί, αλλά πλέον πραγματοποιεί πραγματικές αναχαιτίσεις.
Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πολιτικό ζήτημα: οι στρατιωτικές αποστολές που παρουσιάζονται ως συγκεκριμένες και περιορισμένες μπορούν, μέσα στα χρόνια, να αποκτήσουν έναν σχεδόν μόνιμο χαρακτήρα.
Η κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι η παρουσία των Patriot δεν αποδυναμώνει την ελληνική αεράμυνα και ότι η Σαουδική Αραβία αναλαμβάνει την αντικατάσταση των βλημάτων και την υποστήριξη της δύναμης.
Ακόμη κι αν αυτό ισχύει πλήρως σε επιχειρησιακό επίπεδο, παραμένει το πολιτικό ερώτημα:
Για πόσο καιρό και υπό ποιες συνθήκες πρέπει ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή μιας κρίσης της Μέσης Ανατολής;
Η Ελλάδα δεν είναι γεωπολιτικό νησί – αλλά ούτε χρειάζεται να βρίσκεται παντού
Υπάρχει βέβαια και η αντίθετη άποψη.
Σε έναν κόσμο όπου ένας πύραυλος στη Yanbu μπορεί να επηρεάσει μέσα σε λίγες ώρες τις τιμές της ενέργειας στην Ευρώπη, είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι όσα συμβαίνουν στη Σαουδική Αραβία «δεν αφορούν καθόλου» την Ελλάδα.
Η Yanbu αποτελεί κρίσιμο κόμβο των σαουδαραβικών εξαγωγών και οι πρόσφατες επιθέσεις έχουν ήδη επηρεάσει σημαντικές ενεργειακές υποδομές.
Άρα η Ελλάδα έχει οικονομικό και στρατηγικό συμφέρον στη σταθερότητα της περιοχής.
Αλλά άλλο πράγμα το «μας αφορά» και άλλο το «πρέπει να συμμετέχουμε στρατιωτικά».
Αυτή είναι η διάκριση που χρειάζεται δημόσια συζήτηση.
Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν έρθει η επόμενη αναχαίτιση
Οι Έλληνες στρατιωτικοί έκαναν αυτό που τους ανατέθηκε και, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, το έκαναν επιτυχώς.
Η πολιτική επιλογή όμως δεν είναι δική τους.
Είναι της ελληνικής Πολιτείας.
Και επομένως η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν «οι Patriot απέδειξαν την αξία τους».
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι διαφορετικό:
Πόσο κοντά σε έναν περιφερειακό πόλεμο είναι διατεθειμένη να φτάσει η Ελλάδα για να υπηρετήσει τις συμμαχίες και τα στρατηγικά της συμφέροντα — και ποιο είναι το σημείο όπου το όφελος παύει να δικαιολογεί το ρίσκο;
Αυτό δεν είναι ούτε φιλοσαουδαραβικό ούτε αντισαουδαραβικό ερώτημα.
Είναι ερώτημα ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Και μετά την πρώτη πραγματική εμπλοκή των ελληνικών Patriot, δεν είναι πλέον θεωρητικό....
Η ανακοίνωση του ΥΠΑΜ
Σε αναχαίτιση βαλλιστικού πυραύλου και μη επανδρωμένου αεροσκάφους προχώρησε το μεσημέρι της Πέμπτης (24/9) η ελληνική πυροβολαρχία Patriot που έχει αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η πυροβολαρχία της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας ενεπλάκη στις 13:40, εκτοξεύοντας δύο βλήματα εναντίον ενός βαλλιστικού πυραύλου και ενός drone. Το υπουργείο χαρακτηρίζει την εμπλοκή επιτυχή.
Η ελληνική δύναμη συμμετέχει στη διεθνή πρωτοβουλία Integrated Air Missile Defense (IAMD) Concept, που υποστηρίζει την αεράμυνα της Σαουδικής Αραβίας. Όπως αναφέρει η ίδια ανακοίνωση, η αποστολή της συνεχίζεται κανονικά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών