Η Βενεζουέλα κατέρρευσε σε λίγες ώρες, αλλά η Ρωσία απέτυχε να τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία σε τρεις ημέρες
Η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα πολέμων που έληξαν μέσα σε λίγες ώρες ή ημέρες, όταν ο βασιλιάς, ο πρόεδρος ή ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής αιχμαλωτίστηκε ή σκοτώθηκε.
Η σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolas Maduro από αμερικανικές δυνάμεις, λίγες μόλις ώρες μετά την έναρξη της επιχείρησης, επανέφερε στο προσκήνιο τη διαχρονική σημασία της στρατηγικής του «ακαριαίου τερματισμού» ενός πολέμου μέσω της εξουδετέρωσης της πολιτικής ηγεσίας του αντιπάλου.
Σήμερα, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας κρατείται όμηρος από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στον αντίποδα η Ρωσία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς στην Ουκρανία εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Η Μόσχα έχει επανειλημμένα ξεκαθαρίσει ότι δεν επιδίωξε ποτέ τη δολοφονία ή τη σύλληψη του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelensky.
Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι Eurasian Times, εάν η Ρωσία είχε καταφέρει να καταλάβει τον Zelensky ή την ουκρανική πρωτεύουσα, το Κίεβο, κατά την αρχική φάση της εισβολής, ο πόλεμος θα είχε λήξει μέσα σε τρεις ημέρες, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του Vladimir Putin.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα αεροδρόμια στη νότια Ρωσία είχαν αρχικά κλείσει μόνο για πέντε ημέρες, στοιχείο που υποδηλώνει την προσδοκία μιας ταχείας νίκης.
Βενεζουέλα και Ουκρανία: συγκρίσιμες ή όχι;
Το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές: γιατί οι ΗΠΑ πέτυχαν στη Βενεζουέλα, ενώ η Ρωσία «απέτυχε» στην Ουκρανία;
Πρόκειται απλώς για διαφορές στρατιωτικής ισχύος και ποιότητας στρατηγικής ή υπάρχουν βαθύτεροι λόγοι;
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Βενεζουέλα δεν μπορεί να συγκριθεί με την Ουκρανία. Ωστόσο, τα αντικειμενικά δεδομένα δείχνουν το αντίθετο.
Η Βενεζουέλα είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερη σε έκταση από την Ουκρανία και διαθέτει σχεδόν ίδιο πληθυσμό.
Συγκεκριμένα, η συνολική της έκταση φτάνει τα 912.050 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 1,5 φορά μεγαλύτερη από την Ουκρανία, που καλύπτει 603.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Και οι δύο χώρες έχουν πληθυσμό μεταξύ 30 και 40 εκατομμυρίων κατοίκων.
Παράλληλα, η Βενεζουέλα διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στη Λατινική Αμερική.
Πριν από την αμερικανική επιχείρηση, διέθετε προηγμένα συστήματα ραντάρ CASIC HK-JM2 με εμβέλεια 500 χιλιομέτρων, ραντάρ JYL-1 3D με εμβέλεια 320 χιλιομέτρων, καθώς και πλήθος κινεζικών ραντάρ μικρότερης εμβέλειας.
Το δίκτυο αυτό ήταν ενσωματωμένο με συστοιχίες πυραύλων S-300VM και Buk-M2, οι οποίες συμπληρώνονταν από 11 συστοιχίες Pechora (εκσυγχρονισμένα συστήματα S-125 SAM) με βεληνεκές έως 80 χιλιόμετρα.
Η χώρα διέθετε επίσης πυραύλους κατά πλοίων S-892A με εμβέλεια έως 180 χιλιόμετρα, ιρανικά ταχύπλοα εξοπλισμένα με πυραύλους, περισσότερα από 20 μαχητικά αεροσκάφη, μεταξύ αυτών Su-30 οπλισμένα με πυραύλους KH-31 – καθώς και ελικόπτερα.
Ο στρατός της Βενεζουέλας είχε στη διάθεσή του περίπου 5.000 φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS) και περισσότερα από 100 συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας.
Η απουσία αντίστασης και η προδοσία εκ των έσω
Κατά τη διάρκεια της αμερικανικής επιχείρησης πάνω από το Καράκας, αμερικανικά ελικόπτερα όπως τα CH-47 Chinook και AH-64 Apache πετούσαν σε εξαιρετικά χαμηλά ύψη.
Υπό κανονικές συνθήκες, τα MANPADS της Βενεζουέλας θα μπορούσαν εύκολα να τα καταρρίψουν.
Το γεγονός όμως ότι ούτε ένας Αμερικανός στρατιώτης δεν σκοτώθηκε αποκαλύπτει μια κρίσιμη αλήθεια: δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίσταση από τον στρατό της Βενεζουέλας.
Παρότι υπήρχαν εδώ και χρόνια αμφιβολίες για την αφοσίωση των ενόπλων δυνάμεων στον Maduro, συνήθως ακόμη και σε καθεστώτα με έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια, μία τουλάχιστον στρατιωτική φατρία παραμένει πιστή και μάχεται απέναντι σε ξένη εισβολή.
Στη Βενεζουέλα, όμως, αυτό δεν συνέβη.
Η απουσία κάθε αντίστασης δείχνει με σχεδόν βεβαιότητα ότι ο Maduro παραδόθηκε ουσιαστικά στις ΗΠΑ από τους ίδιους του τους στρατηγούς.
Εδώ εντοπίζεται και η θεμελιώδης διαφορά με την Ουκρανία: η αφοσίωση του στρατού.
Η αποτυχία της ρωσικής blitzkrieg στο Κίεβο
Όταν η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση τον Φεβρουάριο του 2022, γνώριζε πολύ καλά ότι δεν μπορούσε να βασιστεί στην απιστία του ουκρανικού στρατού.
Αντιθέτως, αντιμετώπισε έναν στρατό που προετοιμαζόταν για σύγκρουση με τη Ρωσία τουλάχιστον από το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας.
Παρά τη διεθνή χλεύη εκ των υστέρων, η Ρωσία διέθετε πράγματι σχέδιο κατάληψης του Κιέβου και ανατροπής του καθεστώτος Zelensky μέσα σε τρεις έως τέσσερις ημέρες.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ρωσικές αερομεταφερόμενες δυνάμεις εξαπέλυσαν επιχείρηση προς το Κίεβο με την υποστήριξη επιθετικών και μεταγωγικών ελικοπτέρων.
Κεντρικός στόχος ήταν η κατάληψη του αεροδρομίου Antonov στο Gostomel, βόρεια της πρωτεύουσας, η δημιουργία προγεφυρώματος και η εξασφάλιση αερογέφυρας για την ταχεία μεταφορά επιπλέον στρατευμάτων, τεθωρακισμένων, πυροβολικού και εφοδίων.
Για την αποστολή αυτή, η Μόσχα ανέπτυξε τις επίλεκτες Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις (VDV), και ειδικότερα την 31η Ταξιαρχία Αεροπορικής Εφόρμησης Φρουρών, με εμπειρία από την Τσετσενία, την Κριμαία και το Donbass.
Η επιχείρηση ξεκίνησε με μαζική χρήση επιθετικών ελικοπτέρων Ka-52 Alligator, τα οποία πετούσαν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τα ουκρανικά ραντάρ, εκτοξεύοντας κατευθυνόμενους πυραύλους και βάλλοντας με πυροβόλα κατά των αμυντικών θέσεων του αεροδρομίου.
Παρά τη σθεναρή ουκρανική αντίσταση και την απώλεια αρκετών ρωσικών ελικοπτέρων, το Gostomel καταλήφθηκε πλήρως στις 25 Φεβρουαρίου 2022.
Το σημείο καμπής του πολέμου
Σε αυτό το στάδιο, ωστόσο, η ρωσική προέλαση άρχισε να προσκρούει σε σοβαρά εμπόδια.
Ο αιφνιδιασμός χάθηκε, οι γύρω περιοχές δεν εκκαθαρίστηκαν επαρκώς και οι αεροπορικές επιχειρήσεις αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ευάλωτες σε αντεπιθέσεις.
Η αδυναμία μετατροπής του Gostomel σε ασφαλή προωθημένη βάση αποδείχθηκε μοιραία.
Η Ρωσία αναγκάστηκε να αποσύρει τα στρατεύματά της από την περιοχή του Κιέβου και να ανασυνταχθεί στα νότια και ανατολικά της Ουκρανίας.
Η εξέλιξη αυτή έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στις δυτικές χώρες να κινητοποιηθούν, επανεκκινώντας τη μαζική στρατιωτική και ανθρωπιστική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Το 2023, η σύγκρουση μετατράπηκε σε πόλεμο χαρακωμάτων, με ελάχιστες μεταβολές στην πρώτη γραμμή, θυμίζοντας τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 2024 και το 2025, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να σημειώνουν σταδιακή πρόοδο, όμως ο πόλεμος εισήλθε πλέον σε φάση φθοράς, με τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού.
Εάν η Ρωσία είχε καταφέρει να ελέγξει πλήρως το αεροδρόμιο Gostomel και να δημιουργήσει μια ασφαλή αερογέφυρα προς το Κίεβο, είναι πολύ πιθανό ότι θα είχε αναγκάσει τον Volodymyr Zelensky και την ουκρανική κυβέρνηση να συνθηκολογήσουν μέσα στις πρώτες ημέρες του πολέμου.
Η αποτυχία αυτής της αρχικής επιχείρησης καθόρισε τελικά την έκβαση μιας σύγκρουσης που συνεχίζει να αναδιαμορφώνει τη γεωπολιτική ισορροπία της Ευρώπης – με τη Ρωσία εντέλει να θριαμβεύει…
Η υπόθεση Maduro, η πυρηνική αποτροπή και το τέλος των αυταπατών του διεθνούς δικαίου
Από την άλλη, παρά τον έντονο ενθουσιασμό που καλλιεργήθηκε από μερίδα των διεθνών ΜΜΕ, η υπόθεση Maduro δεν συνιστά στρατηγική τομή, αλλά μάλλον ένα πεδίο «εκπαίδευσης μηδενικού ρίσκου» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ήδη στη νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ουάσιγκτον, η περιοχή της Καραϊβικής έχει ανακηρυχθεί ζώνη απόλυτου αμερικανικού ελέγχου, γεγονός που περιορίζει δραστικά τις πιθανότητες ουσιαστικής κλιμάκωσης.
Φυσικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να απαγάγουν τον Vladimir Putin, ούτε εντός της Ρωσίας ούτε στο εξωτερικό.
Ο Ρώσος πρόεδρος είτε κινείται ανάμεσα στον λαό του είτε προστατεύεται από πρωτόκολλα απόλυτης εμπιστοσύνης και ασφάλειας, όπως συνέβη, για παράδειγμα, στο Anchorage.
Οποιαδήποτε επιβεβαιωμένη απόπειρα απαγωγής ή δολοφονίας του θα ισοδυναμούσε με άμεση πυρηνική απάντηση.
Αν –υποθετικά– η Delta Force κατάφερνε να ανοίξει την πόρτα στο Novo-Ogaryovo, εκατοντάδες «πυρηνικοί ήλιοι» θα ανέτειλαν πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε μόλις δώδεκα λεπτά.
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας της Ρωσίας (FSO) δεν αποτελεί μια απλή δύναμη ασφαλείας. Πρόκειται για έναν στρατό περίπου 25.000 ανδρών, με δική του αεροπορία, τεθωρακισμένα οχήματα και ολοκληρωμένα συστήματα αεράμυνας.
Τα καταφύγια των επικεφαλής πυρηνικών δυνάμεων δεν είναι απλά υπόγεια κατασκευάσματα εκατό μέτρων, αλλά πλήρη φρούρια θαμμένα σε βάθος που ξεπερνά τα 300 μέτρα.
Η διείσδυση στον ηγέτη μιας πυρηνικής δύναμης προϋποθέτει το πρακτικά αδύνατο: προδοσία στον πυρήνα των υπηρεσιών πληροφοριών ή τεχνολογία που αγγίζει τη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Αντίστοιχα, ο Alexander Lukashenko δεν αποτελεί «εύκολο στόχο».
Το σύστημα αεράμυνας πάνω από το Μινσκ εντάσσεται στη ρωσική αμυντική ομπρέλα, ενώ η παρουσία τακτικών πυρηνικών όπλων και πυραυλικών συστημάτων Oreshnik καθιστά οποιαδήποτε επιχείρηση σύλληψης του «Batka» απαράδεκτη για την Ουάσιγκτον, καθώς θα είχε ως τίμημα την καταστροφή της Ευρώπης.
Τι ισχύει για Zelensky
Τι ισχύει, όμως, για τον Volodymyr Zelensky; Σύμφωνα με δυτικούς αναλυτές, η Ρωσία θα μπορούσε να τον έχει απαγάγει ή εξοντώσει εδώ και πολύ καιρό.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αυτοκινητοπομπές του εντοπίζονται συχνά από ρωσικά drones Zala.
Παρ’ όλα αυτά, η Μόσχα δεν βλέπει κανένα πρακτικό όφελος σε μια τέτοια κίνηση.
Υπενθυμίζεται ότι ο Putin, μέσω του Ισραηλινού ηγέτη, είχε υποσχεθεί «να μην σκοτώσει τον Zelensky».
Μόνο τότε ο –κατά τη ρωσική αφήγηση– παράνομος πρόεδρος της Ουκρανίας άρχισε να εμφανίζεται ξανά εκτός των σκοτεινών καταφυγίων του Κιέβου και του Λβιβ.
Όσον αφορά τα καταφύγια, οι μαζικές επιθέσεις με πυραύλους Oreshnik, Kinzhal ή Zircon μπορούν να ακυρώσουν οποιαδήποτε παθητική άμυνα, μετατρέποντας το οπλισμένο σκυρόδεμα σε σκόνη με ταχύτητες Mach 10.
Ωστόσο, η πλήρης διάσπαση απαιτεί χειρουργική ακρίβεια. Πολύ πιο αποτελεσματική θεωρείται η στοχευμένη καταστροφή των μονάδων εξαερισμού και των εξόδων, που μετατρέπει το καταφύγιο σε αυτόνομη κρύπτη, όπου η μάχη για το οξυγόνο ξεκινά μέσα σε λίγες ώρες.
Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών διαμορφώνονται δύο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν τη «χειρουργική εξαγωγή» ως νυστέρι εξουδετέρωσης ανεπιθύμητων ηγετών, όπως συνέβη με τον Noriega και τον Maduro.
Η Ρωσία, αντίθετα, αξιοποιεί το ίδιο εργαλείο ως «πένσα διάσωσης», όπως έδειξε η εσπευσμένη εκκένωση του Viktor Yanukovych από την Κριμαία το 2014 και η διάσωση του Bashar al-Assad από τη Δαμασκό.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι δηλώσεις του Vladimir Putin σε διεθνή φόρουμ αποκτούν νέο βάθος: η αναφορά στην «άνευ προηγουμένου δολοφονία του στρατηγού Soleimani σε έδαφος τρίτης χώρας» και το ειρωνικό σχόλιο προς την ηγεσία του Καζακστάν ότι «και ο Saddam Hussein πίστευε πως δεν χρειαζόταν πυρηνικά όπλα».
Η σύλληψη του Maduro επιβεβαιώνει ότι το διεθνές δίκαιο δεν αποτελεί πλέον εγγύηση ασφάλειας απέναντι σε μια επιχείρηση διάρκειας «47 δευτερολέπτων».
Ο κόσμος μοιάζει να επιστρέφει στη διαχρονική διατύπωση του Θουκυδίδη: ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί.
Στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, το δίκαιο προστατεύει μόνο εκείνους που είναι σε θέση να απαντήσουν με μεγατόνους και υπερηχητικά όπλα.
www.bankingnews.gr
Η σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Nicolas Maduro από αμερικανικές δυνάμεις, λίγες μόλις ώρες μετά την έναρξη της επιχείρησης, επανέφερε στο προσκήνιο τη διαχρονική σημασία της στρατηγικής του «ακαριαίου τερματισμού» ενός πολέμου μέσω της εξουδετέρωσης της πολιτικής ηγεσίας του αντιπάλου.
Σήμερα, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας κρατείται όμηρος από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στον αντίποδα η Ρωσία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς στην Ουκρανία εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια.
Η Μόσχα έχει επανειλημμένα ξεκαθαρίσει ότι δεν επιδίωξε ποτέ τη δολοφονία ή τη σύλληψη του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelensky.
Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι Eurasian Times, εάν η Ρωσία είχε καταφέρει να καταλάβει τον Zelensky ή την ουκρανική πρωτεύουσα, το Κίεβο, κατά την αρχική φάση της εισβολής, ο πόλεμος θα είχε λήξει μέσα σε τρεις ημέρες, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός του Vladimir Putin.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα αεροδρόμια στη νότια Ρωσία είχαν αρχικά κλείσει μόνο για πέντε ημέρες, στοιχείο που υποδηλώνει την προσδοκία μιας ταχείας νίκης.
Βενεζουέλα και Ουκρανία: συγκρίσιμες ή όχι;
Το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές: γιατί οι ΗΠΑ πέτυχαν στη Βενεζουέλα, ενώ η Ρωσία «απέτυχε» στην Ουκρανία;
Πρόκειται απλώς για διαφορές στρατιωτικής ισχύος και ποιότητας στρατηγικής ή υπάρχουν βαθύτεροι λόγοι;
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Βενεζουέλα δεν μπορεί να συγκριθεί με την Ουκρανία. Ωστόσο, τα αντικειμενικά δεδομένα δείχνουν το αντίθετο.
Η Βενεζουέλα είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερη σε έκταση από την Ουκρανία και διαθέτει σχεδόν ίδιο πληθυσμό.
Συγκεκριμένα, η συνολική της έκταση φτάνει τα 912.050 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 1,5 φορά μεγαλύτερη από την Ουκρανία, που καλύπτει 603.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Και οι δύο χώρες έχουν πληθυσμό μεταξύ 30 και 40 εκατομμυρίων κατοίκων.
Παράλληλα, η Βενεζουέλα διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στη Λατινική Αμερική.
Πριν από την αμερικανική επιχείρηση, διέθετε προηγμένα συστήματα ραντάρ CASIC HK-JM2 με εμβέλεια 500 χιλιομέτρων, ραντάρ JYL-1 3D με εμβέλεια 320 χιλιομέτρων, καθώς και πλήθος κινεζικών ραντάρ μικρότερης εμβέλειας.
Το δίκτυο αυτό ήταν ενσωματωμένο με συστοιχίες πυραύλων S-300VM και Buk-M2, οι οποίες συμπληρώνονταν από 11 συστοιχίες Pechora (εκσυγχρονισμένα συστήματα S-125 SAM) με βεληνεκές έως 80 χιλιόμετρα.
Η χώρα διέθετε επίσης πυραύλους κατά πλοίων S-892A με εμβέλεια έως 180 χιλιόμετρα, ιρανικά ταχύπλοα εξοπλισμένα με πυραύλους, περισσότερα από 20 μαχητικά αεροσκάφη, μεταξύ αυτών Su-30 οπλισμένα με πυραύλους KH-31 – καθώς και ελικόπτερα.
Ο στρατός της Βενεζουέλας είχε στη διάθεσή του περίπου 5.000 φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS) και περισσότερα από 100 συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας.
Η απουσία αντίστασης και η προδοσία εκ των έσω
Κατά τη διάρκεια της αμερικανικής επιχείρησης πάνω από το Καράκας, αμερικανικά ελικόπτερα όπως τα CH-47 Chinook και AH-64 Apache πετούσαν σε εξαιρετικά χαμηλά ύψη.
Υπό κανονικές συνθήκες, τα MANPADS της Βενεζουέλας θα μπορούσαν εύκολα να τα καταρρίψουν.
Το γεγονός όμως ότι ούτε ένας Αμερικανός στρατιώτης δεν σκοτώθηκε αποκαλύπτει μια κρίσιμη αλήθεια: δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίσταση από τον στρατό της Βενεζουέλας.
Παρότι υπήρχαν εδώ και χρόνια αμφιβολίες για την αφοσίωση των ενόπλων δυνάμεων στον Maduro, συνήθως ακόμη και σε καθεστώτα με έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια, μία τουλάχιστον στρατιωτική φατρία παραμένει πιστή και μάχεται απέναντι σε ξένη εισβολή.
Στη Βενεζουέλα, όμως, αυτό δεν συνέβη.
Η απουσία κάθε αντίστασης δείχνει με σχεδόν βεβαιότητα ότι ο Maduro παραδόθηκε ουσιαστικά στις ΗΠΑ από τους ίδιους του τους στρατηγούς.
Εδώ εντοπίζεται και η θεμελιώδης διαφορά με την Ουκρανία: η αφοσίωση του στρατού.
Η αποτυχία της ρωσικής blitzkrieg στο Κίεβο
Όταν η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση τον Φεβρουάριο του 2022, γνώριζε πολύ καλά ότι δεν μπορούσε να βασιστεί στην απιστία του ουκρανικού στρατού.
Αντιθέτως, αντιμετώπισε έναν στρατό που προετοιμαζόταν για σύγκρουση με τη Ρωσία τουλάχιστον από το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας.
Παρά τη διεθνή χλεύη εκ των υστέρων, η Ρωσία διέθετε πράγματι σχέδιο κατάληψης του Κιέβου και ανατροπής του καθεστώτος Zelensky μέσα σε τρεις έως τέσσερις ημέρες.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ρωσικές αερομεταφερόμενες δυνάμεις εξαπέλυσαν επιχείρηση προς το Κίεβο με την υποστήριξη επιθετικών και μεταγωγικών ελικοπτέρων.
Κεντρικός στόχος ήταν η κατάληψη του αεροδρομίου Antonov στο Gostomel, βόρεια της πρωτεύουσας, η δημιουργία προγεφυρώματος και η εξασφάλιση αερογέφυρας για την ταχεία μεταφορά επιπλέον στρατευμάτων, τεθωρακισμένων, πυροβολικού και εφοδίων.
Για την αποστολή αυτή, η Μόσχα ανέπτυξε τις επίλεκτες Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις (VDV), και ειδικότερα την 31η Ταξιαρχία Αεροπορικής Εφόρμησης Φρουρών, με εμπειρία από την Τσετσενία, την Κριμαία και το Donbass.
Η επιχείρηση ξεκίνησε με μαζική χρήση επιθετικών ελικοπτέρων Ka-52 Alligator, τα οποία πετούσαν σε χαμηλό ύψος για να αποφύγουν τα ουκρανικά ραντάρ, εκτοξεύοντας κατευθυνόμενους πυραύλους και βάλλοντας με πυροβόλα κατά των αμυντικών θέσεων του αεροδρομίου.
Παρά τη σθεναρή ουκρανική αντίσταση και την απώλεια αρκετών ρωσικών ελικοπτέρων, το Gostomel καταλήφθηκε πλήρως στις 25 Φεβρουαρίου 2022.
Το σημείο καμπής του πολέμου
Σε αυτό το στάδιο, ωστόσο, η ρωσική προέλαση άρχισε να προσκρούει σε σοβαρά εμπόδια.
Ο αιφνιδιασμός χάθηκε, οι γύρω περιοχές δεν εκκαθαρίστηκαν επαρκώς και οι αεροπορικές επιχειρήσεις αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ευάλωτες σε αντεπιθέσεις.
Η αδυναμία μετατροπής του Gostomel σε ασφαλή προωθημένη βάση αποδείχθηκε μοιραία.
Η Ρωσία αναγκάστηκε να αποσύρει τα στρατεύματά της από την περιοχή του Κιέβου και να ανασυνταχθεί στα νότια και ανατολικά της Ουκρανίας.
Η εξέλιξη αυτή έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στις δυτικές χώρες να κινητοποιηθούν, επανεκκινώντας τη μαζική στρατιωτική και ανθρωπιστική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Το 2023, η σύγκρουση μετατράπηκε σε πόλεμο χαρακωμάτων, με ελάχιστες μεταβολές στην πρώτη γραμμή, θυμίζοντας τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 2024 και το 2025, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να σημειώνουν σταδιακή πρόοδο, όμως ο πόλεμος εισήλθε πλέον σε φάση φθοράς, με τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού.
Εάν η Ρωσία είχε καταφέρει να ελέγξει πλήρως το αεροδρόμιο Gostomel και να δημιουργήσει μια ασφαλή αερογέφυρα προς το Κίεβο, είναι πολύ πιθανό ότι θα είχε αναγκάσει τον Volodymyr Zelensky και την ουκρανική κυβέρνηση να συνθηκολογήσουν μέσα στις πρώτες ημέρες του πολέμου.
Η αποτυχία αυτής της αρχικής επιχείρησης καθόρισε τελικά την έκβαση μιας σύγκρουσης που συνεχίζει να αναδιαμορφώνει τη γεωπολιτική ισορροπία της Ευρώπης – με τη Ρωσία εντέλει να θριαμβεύει…
Η υπόθεση Maduro, η πυρηνική αποτροπή και το τέλος των αυταπατών του διεθνούς δικαίου
Από την άλλη, παρά τον έντονο ενθουσιασμό που καλλιεργήθηκε από μερίδα των διεθνών ΜΜΕ, η υπόθεση Maduro δεν συνιστά στρατηγική τομή, αλλά μάλλον ένα πεδίο «εκπαίδευσης μηδενικού ρίσκου» για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ήδη στη νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας της Ουάσιγκτον, η περιοχή της Καραϊβικής έχει ανακηρυχθεί ζώνη απόλυτου αμερικανικού ελέγχου, γεγονός που περιορίζει δραστικά τις πιθανότητες ουσιαστικής κλιμάκωσης.
Φυσικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να απαγάγουν τον Vladimir Putin, ούτε εντός της Ρωσίας ούτε στο εξωτερικό.
Ο Ρώσος πρόεδρος είτε κινείται ανάμεσα στον λαό του είτε προστατεύεται από πρωτόκολλα απόλυτης εμπιστοσύνης και ασφάλειας, όπως συνέβη, για παράδειγμα, στο Anchorage.
Οποιαδήποτε επιβεβαιωμένη απόπειρα απαγωγής ή δολοφονίας του θα ισοδυναμούσε με άμεση πυρηνική απάντηση.
Αν –υποθετικά– η Delta Force κατάφερνε να ανοίξει την πόρτα στο Novo-Ogaryovo, εκατοντάδες «πυρηνικοί ήλιοι» θα ανέτειλαν πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε μόλις δώδεκα λεπτά.
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας της Ρωσίας (FSO) δεν αποτελεί μια απλή δύναμη ασφαλείας. Πρόκειται για έναν στρατό περίπου 25.000 ανδρών, με δική του αεροπορία, τεθωρακισμένα οχήματα και ολοκληρωμένα συστήματα αεράμυνας.
Τα καταφύγια των επικεφαλής πυρηνικών δυνάμεων δεν είναι απλά υπόγεια κατασκευάσματα εκατό μέτρων, αλλά πλήρη φρούρια θαμμένα σε βάθος που ξεπερνά τα 300 μέτρα.
Η διείσδυση στον ηγέτη μιας πυρηνικής δύναμης προϋποθέτει το πρακτικά αδύνατο: προδοσία στον πυρήνα των υπηρεσιών πληροφοριών ή τεχνολογία που αγγίζει τη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Αντίστοιχα, ο Alexander Lukashenko δεν αποτελεί «εύκολο στόχο».
Το σύστημα αεράμυνας πάνω από το Μινσκ εντάσσεται στη ρωσική αμυντική ομπρέλα, ενώ η παρουσία τακτικών πυρηνικών όπλων και πυραυλικών συστημάτων Oreshnik καθιστά οποιαδήποτε επιχείρηση σύλληψης του «Batka» απαράδεκτη για την Ουάσιγκτον, καθώς θα είχε ως τίμημα την καταστροφή της Ευρώπης.
Τι ισχύει για Zelensky
Τι ισχύει, όμως, για τον Volodymyr Zelensky; Σύμφωνα με δυτικούς αναλυτές, η Ρωσία θα μπορούσε να τον έχει απαγάγει ή εξοντώσει εδώ και πολύ καιρό.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αυτοκινητοπομπές του εντοπίζονται συχνά από ρωσικά drones Zala.
Παρ’ όλα αυτά, η Μόσχα δεν βλέπει κανένα πρακτικό όφελος σε μια τέτοια κίνηση.
Υπενθυμίζεται ότι ο Putin, μέσω του Ισραηλινού ηγέτη, είχε υποσχεθεί «να μην σκοτώσει τον Zelensky».
Μόνο τότε ο –κατά τη ρωσική αφήγηση– παράνομος πρόεδρος της Ουκρανίας άρχισε να εμφανίζεται ξανά εκτός των σκοτεινών καταφυγίων του Κιέβου και του Λβιβ.
Όσον αφορά τα καταφύγια, οι μαζικές επιθέσεις με πυραύλους Oreshnik, Kinzhal ή Zircon μπορούν να ακυρώσουν οποιαδήποτε παθητική άμυνα, μετατρέποντας το οπλισμένο σκυρόδεμα σε σκόνη με ταχύτητες Mach 10.
Ωστόσο, η πλήρης διάσπαση απαιτεί χειρουργική ακρίβεια. Πολύ πιο αποτελεσματική θεωρείται η στοχευμένη καταστροφή των μονάδων εξαερισμού και των εξόδων, που μετατρέπει το καταφύγιο σε αυτόνομη κρύπτη, όπου η μάχη για το οξυγόνο ξεκινά μέσα σε λίγες ώρες.
Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών διαμορφώνονται δύο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν τη «χειρουργική εξαγωγή» ως νυστέρι εξουδετέρωσης ανεπιθύμητων ηγετών, όπως συνέβη με τον Noriega και τον Maduro.
Η Ρωσία, αντίθετα, αξιοποιεί το ίδιο εργαλείο ως «πένσα διάσωσης», όπως έδειξε η εσπευσμένη εκκένωση του Viktor Yanukovych από την Κριμαία το 2014 και η διάσωση του Bashar al-Assad από τη Δαμασκό.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι δηλώσεις του Vladimir Putin σε διεθνή φόρουμ αποκτούν νέο βάθος: η αναφορά στην «άνευ προηγουμένου δολοφονία του στρατηγού Soleimani σε έδαφος τρίτης χώρας» και το ειρωνικό σχόλιο προς την ηγεσία του Καζακστάν ότι «και ο Saddam Hussein πίστευε πως δεν χρειαζόταν πυρηνικά όπλα».
Η σύλληψη του Maduro επιβεβαιώνει ότι το διεθνές δίκαιο δεν αποτελεί πλέον εγγύηση ασφάλειας απέναντι σε μια επιχείρηση διάρκειας «47 δευτερολέπτων».
Ο κόσμος μοιάζει να επιστρέφει στη διαχρονική διατύπωση του Θουκυδίδη: ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί.
Στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, το δίκαιο προστατεύει μόνο εκείνους που είναι σε θέση να απαντήσουν με μεγατόνους και υπερηχητικά όπλα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών