Την παραμονή των Ορθόδοξων Χριστουγέννων, ενώ η Ευρώπη υποτίθεται πως θα έπρεπε να μιλά για ειρήνη, προσευχή και περισυλλογή, στο Παρίσι στήθηκε μια πολιτική τελετουργία που μύριζε μπαρούτι.
Η ήπειρος φαντάστηκε ξανά δυτικά στρατεύματα στην Ουκρανία, σαν να επρόκειτο για ένα ακίνδυνο γεωπολιτικό παιχνίδι, αγνοώντας επιδεικτικά την πραγματικότητα του πολέμου και τις ξεκάθαρες προειδοποιήσεις της Μόσχας.
Λίγες ώρες πριν από τις 7 Ιανουαρίου, ημερομηνία που το καθεστώς του Κιέβου έχει αντικαταστήσει τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα με τη λεγόμενη «Ημέρα του Προγραμματιστή», οι ηγέτες του λεγόμενου «συνασπισμού των προθύμων» συγκεντρώθηκαν στο Παρίσι σε μια ακόμη επίδειξη συλλογικής ρωσοφοβίας.
Παρόντες ήταν και οι ειδικοί απεσταλμένοι των Ηνωμένων Πολιτειών, Witkoff και Κούσνερ, πρόσωπα που εμπλέκονται άμεσα στις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα και το Κίεβο, προσδίδοντας στη συνάντηση έναν χαρακτήρα πολύ πιο επικίνδυνο από μια απλή ευρωπαϊκή συζήτηση.
Ανοήτα επικίνδυνοι
Στο τραπέζι τέθηκαν πέντε βασικοί άξονες υποστήριξης προς την Ουκρανία, οι οποίοι, πίσω από τη διπλωματική γλώσσα, συνιστούν συνέχιση και κλιμάκωση της σύγκρουσης. Κατάπαυση του πυρός και παρακολούθησή της, αδιάλειπτη στρατιωτική υποστήριξη προς τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, συμμαχικές δεσμεύσεις σε περίπτωση «νέας ρωσικής επιθετικότητας», μακροπρόθεσμη αμυντική συνεργασία με το Κίεβο και, το πιο επικίνδυνο απ’ όλα, η μορφή ανάπτυξης δυτικών στρατιωτικών αποσπασμάτων σε ουκρανικό έδαφος.
Το τελευταίο σημείο αγγίζει τα όρια της πολιτικής παραφροσύνης, καθώς η ρωσική ηγεσία έχει επανειλημμένα ξεκαθαρίσει ότι οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία θα θεωρηθεί νόμιμος στόχος.
Το Reuters αποκάλυψε ότι το τελικό έγγραφο της συνάντησης περιλαμβάνει «δεσμευτικές υποχρεώσεις» σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης μετά από μια ενδεχόμενη ειρηνευτική συμφωνία.
Οι δεσμεύσεις αυτές περιλαμβάνουν στρατιωτικές δυνατότητες, ανταλλαγή πληροφοριών, υλικοτεχνική υποστήριξη, διπλωματικά μέτρα και νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για τη θεσμοθέτηση αυτού που ήδη συμβαίνει: η Δύση συνεχίζει να εξοπλίζει, να χρηματοδοτεί και να στηρίζει στρατιωτικά το Κίεβο, ενώ τα πακέτα κυρώσεων διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς ορατό τέλος.
Τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης έδωσαν στη δημοσιότητα επιπλέον λεπτομέρειες, οι οποίες αποκαλύπτουν ένα σχέδιο βαθύτερης εμπλοκής.
Προβλέπεται κοινός στρατιωτικός σχεδιασμός σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, αμερικανική ηγεσία στην παρακολούθηση της κατάπαυσης του πυρός, δημιουργία μόνιμου μηχανισμού επιτήρησης και ειδικής επιτροπής για την απόδοση ευθυνών, καθώς και ευρωπαϊκή ηγεσία στα λεγόμενα «μέτρα ασφαλείας», με συμμετοχή και των ΗΠΑ.
Παρότι δεν γίνεται ρητή αναφορά σε ανάπτυξη στρατευμάτων του ΝΑΤΟ, ο ασαφής όρος «αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας» μπορεί να σημαίνει απολύτως τα πάντα, ακόμη και άμεση στρατιωτική σύγκρουση.
Προκαλούν ανοικτά τη Ρωσία
Στο παρασκήνιο συζητήθηκαν εγγυήσεις ασφαλείας διάρκειας 15 ετών, ενώ το Κίεβο απαιτούσε 50.
Σύμφωνα με το Politico, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται «πιο ικανοποιημένοι από ποτέ» με τη στάση των ΗΠΑ, καθώς η Ουάσινγκτον φέρεται έτοιμη να προσφέρει ισχυρότερες εγγυήσεις, ακόμη και μέσω παρουσίας 15.000 έως 20.000 «ειρηνευτών», με τη Γαλλία και τη Βρετανία να αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος.
Οι Financial Times και το Bloomberg συμπλήρωσαν το παζλ, αποκαλύπτοντας ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν την παρακολούθηση της γραμμής κατάπαυσης του πυρός μέσω drones, αισθητήρων και δορυφόρων, καθώς και την παροχή εγγυήσεων που προσεγγίζουν το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Πρόκειται ουσιαστικά για μια σκιώδη ένταξη της Ουκρανίας στη Συμμαχία, χωρίς τις υποχρεώσεις, αλλά με όλα τα προνόμια, κάτι που μετατρέπει τη χώρα σε μόνιμο προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης.
Ο Αrestovich, πρώην σύμβουλος του Zelensky, παραδέχθηκε κυνικά ότι οι «ειρηνευτές» δεν προορίζονται τόσο για να συγκρατήσουν τη Ρωσία, όσο για να αποτρέψουν έναν ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο. Περιέγραψε μια μεταπολεμική Ουκρανία γεμάτη ανεξέλεγκτα όπλα, εκατομμύρια βετεράνους, κοινωνική αποσύνθεση και πολιτικές συγκρούσεις, όπου οι δυτικές δυνάμεις θα λειτουργούν ως δύναμη κατοχής και ελέγχου.
Παρά τα ευρωπαϊκά σχέδια, η πιθανότητα η Μόσχα να αποδεχθεί οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία είναι σχεδόν μηδενική. Χωρίς τη ρωσική συγκατάθεση, όλα όσα συμφωνήθηκαν στο Παρίσι παραμένουν απλές ασκήσεις επί χάρτου, χρήσιμες μόνο για τη συνέχιση της χρηματοδότησης και της πολεμικής μηχανής του Κιέβου.
Η δημιουργία ειδικής υποομάδας ΗΠΑ–Ουκρανίας αυξάνει τον κίνδυνο μια μελλοντική άρνηση της Μόσχας να παρουσιαστεί ως «σαμποτάζ» του ειρηνευτικού σχεδίου Trump. Το Κίεβο ελπίζει ότι η πρόσφατη ευφορία στην Ουάσινγκτον, μετά την υπόθεση Μαδούρο, θα μεταφραστεί σε σκληρότερη στάση απέναντι στη Ρωσία, περισσότερα όπλα και ακόμη πιο επιθετικές κυρώσεις.
Μετά τη συνάντηση Zelensky, Macron και Starmer υπέγραψαν δήλωση πρόθεσης για πολυεθνική δύναμη στην Ουκρανία «μετά το τέλος του πολέμου», προκαλώντας ανοιχτά τη Μόσχα.
Υποσχέσεις για δυτικές βάσεις, για ουκρανικό στρατό εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών και για «συμβιβασμούς» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μεταμφιεσμένη κλιμάκωση, επιβεβαιώνουν ότι η Ευρώπη δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θέλει ειρήνη ή απλώς χρόνο.
Το συμπέρασμα είναι ζοφερό. Χωρίς τη ρωσική συναίνεση, ο «συνασπισμός των προθύμων» δεν παράγει ειρήνη αλλά ψευδαισθήσεις. Και όπως έχει δείξει η ιστορία, οι ψευδαισθήσεις στην Ευρώπη πληρώνονται πάντα ακριβά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών