Το σημείωμα που συντάχθηκε από το Κρεμλίνο περιγράφει 7 σημεία στα οποία τα οικονομικά συμφέροντα Ρωσίας και ΗΠΑ θα μπορούσαν να συμπέσουν ύστερα από μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία
Σημαντική ώθηση στο πώς θα διαμορφωθεί το περιβάλλον μετά την ουκρανική κρίση δίνει το λεγόμενο «πακέτο Dmitriev» των 12 τρισ. δολ. το οποίο περιλαμβάνει επτά τομείς στους οποίους, σύμφωνα με τη Μόσχα, τα συμφέροντα της Ρωσίας και των ΗΠΑ ενδέχεται να συγκλίνουν, σύμφωνα με δημοσίευμα από το Bloomberg, το οποίο επικαλείται εσωτερικό ρωσικό έγγραφο.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σημείωμα που συντάχθηκε από υψηλόβαθμα στελέχη το 2026 περιγράφει επτά σημεία στα οποία, κατά το Κρεμλίνο, τα οικονομικά συμφέροντα Ρωσία και ΗΠΑ θα μπορούσαν να συμπέσουν ύστερα από μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται συνεργασία για την προώθηση των ορυκτών καυσίμων αντί «πράσινων» εναλλακτικών, κοινές επενδύσεις σε φυσικό αέριο, υπεράκτια πετρέλαια και κρίσιμες πρώτες ύλες, καθώς και δυνητικά σημαντικά έσοδα για αμερικανικές εταιρείες.
Αυτό το «πακέτο» δεν είναι μία προδοσία – όπως κάποιοι στη Δύση ανόητα ψέλλισαν – στους γεωπολιτικούς συμμάχους των BRICS, αλλα ξεκάθαρη έκφραση του γεγονότος ότι μοιράζονται οι γεωπολιτικοί χώροι με τον κάθε «παίκτη» να διατηρεί την ελευθερία των κινήσεων.
Το πακέτο αποδίδεται στον ειδικό απεσταλμένο του Προέδρου της Ρωσίας, Kirill Dmitriev, ο οποίος φέρεται να το παρέδωσε σε αμερικανική πλευρά κατά τη διάρκεια πρόσφατων διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με το Bloomberg, τα επτά σημεία σύγκλισης συμφερόντων Μόσχας - Ουάσιγκτον είναι τα εξής:
1. Μακροπρόθεσμα συμβόλαια για τον εκσυγχρονισμό του ρωσικού στόλου αεροσκαφών, με πιθανή συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών.
2. Κοινοπραξίες στον τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής σε υφαλοκρηπίδα και σύνθετα κοιτάσματα, με πρόβλεψη αποζημιώσεων για ζημίες αμερικανικών επιχειρήσεων.
3. Προνομιακοί όροι για την επιστροφή αμερικανικών επιχειρήσεων στη ρωσική αγορά.
4. Συνεργασία στην πυρηνική ενέργεια και στην τεχνητή νοημοσύνη.
5. Επιστροφή σε διακανονισμούς σε δολάρια, συμπεριλαμβανομένων ενεργειακών συναλλαγών.
6. Κοινή παραγωγή στρατηγικών πρώτων υλών: λίθιο, χαλκός, νικέλιο, πλατίνα.
7. Προώθηση ορυκτών καυσίμων ως εναλλακτική στις πολιτικές χαμηλών εκπομπών.
Στο επίκεντρο της πρότασης, σύμφωνα με το δημοσίευμα, βρίσκεται η επιστροφή της Ρωσίας στο σύστημα διακανονισμών σε δολάρια — μια κίνηση που θα συνιστούσε εντυπωσιακή ανατροπή της μέχρι σήμερα πολιτικής του Κρεμλίνου.
Μέχρι πρόσφατα, η αναζήτηση εναλλακτικών του δολαρίου και η αποσύνδεση από το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ αποτελούσαν βασική στρατηγική επιλογή του Προέδρου Vladimir Putin, στο πλαίσιο εμβάθυνσης των σχέσεων με την Κίνα.
Να σημειωθεί ότι σε πρόσφατες δηλώσεις του ο πρόεδρος Putin έχει εκφραστεί αρνητικά όσον αφορά βιαστικά εγχειρήματα διαμόρφωσης ενός ενιαίου νομίσματος από τους BRICS επικαλούμενος μάλιστα το παράδειγμα της Ελλάδας.
Σύμφωνα με αυτόν οικονομικές ενώσεις οι οποίες περιλαμβάνουν οικονομίες με διαφορετική δομή είναι καταδικασμένες να αποτύχουν λόγω κοινωνικών αναταράξεων και αποτυχιών στον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, άφησε ανοιχτό σε δηλώσεις του την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου το ενδεχόμενο οι διακανονισμοί Ρωσίας – ΗΠΑ να πραγματοποιούνται σε δολάρια, χωρίς αυτό, όπως είπε, να έρχεται σε αντίθεση με τη στρατηγική διεύρυνσης των εθνικών νομισμάτων σε διεθνείς συναλλαγές.
Το νέο αποθεματικό νόμισμα το δολάριο και οι BRICS
«Σε γενικές γραμμές, ναι», απάντησε ο Peskov, συμφωνώντας με τη θέση ότι το δολάριο αποτελεί το εθνικό νόμισμα στο ρωσοαμερικανικό εμπόριο και ότι η χρήση του δεν θα επηρεάσει ουσιαστικά τις αλληλεπιδράσεις της Ρωσίας με τους υφιστάμενους εταίρους της..
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια η Μόσχα έχει επενδύσει πολιτικά και οικονομικά στην αποδολαριοποίηση, ενισχύοντας τις συναλλαγές σε ρούβλια και γιουάν, οικοδομώντας εναλλακτικά συστήματα πληρωμών και επιδιώκοντας τη σταδιακή απεξάρτηση από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα..
Αναλυτές εκτιμούν ότι το μήνυμα έχει διπλό αποδέκτη. Από τη μία, την Ουάσινγκτον, ως ένδειξη πραγματισμού.
Και αυτό διότι η Ρωσία έχει κατανοήσει ότι το βάρος το οποίο φέρει η κατοχή ενός αποθεματικού νομίσματος είναι αδύνατον να αναληφθεί από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες των BRICS - θέλει μόνιμα εμπορικά ελλείμματα, τεράστια ρευστότητα και βαθιές αγορές.
Και η Κίνα επ' ουδενί δεν θέλει να χάσει το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα κάθιστώντας ακριβότερες τις αγορές.
Από την άλλη, το Πεκίνο και τους εταίρους των BRICS, που ενδέχεται να διαβάσουν τη δήλωση ως σήμα ευελιξίας.
Για τον λόγο αυτό, δυτικοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι που φέρονται να γνωρίζουν το περιεχόμενο του κειμένου εκτιμούν ότι είναι εξαιρετικά απίθανο ο Putin να καταλήξει τελικά σε συμφωνία που θα ερχόταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Πεκίνου.
Αδύνατη η επιβίωση του ουκρανικού κράτους
Σήμερα αξίζει να σταθούμε στα προβλήματα του Ουκρανικού ζητήματος— ή μάλλον του ουκρανικού κράτους, το οποίο βρίσκεται ήδη σε αδιέξοδο χρέους ακόμη και χωρίς το πρόσφατο ευρωπαϊκό δάνειο των 90 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, για να αποπληρώσει τους δυτικούς πιστωτές του, το Κίεβο θα χρειαστεί περισσότερες από 10, αν όχι… εκατό, δεκαετίες.
Και αυτό μόνο στο πλέον ευνοϊκό σενάριο.
Στην πραγματικότητα, η αποκατάσταση της κατεστραμμένης ουκρανικής οικονομίας, του ενεργειακού συστήματος και των υποδομών κοινής ωφέλειας θα απαιτήσει τόσο κολοσσιαίες επενδύσεις, που κανείς στη Δύση δεν είναι διατεθειμένος να τις χρηματοδοτήσει.
Και ανάμεσα στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου, που πλουτίζουν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας, ελάχιστοι δείχνουν πρόθυμοι να μπλέξουν με το καθεστώς Zelensky ή με οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο με το σημερινό.
Βεβαίως, υπάρχουν και αισιόδοξοι — όπως ο επικεφαλής του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, Marco Rubio, ο οποίος δήλωσε πρόσφατα ότι «η Ουκρανία μπορεί να διπλασιάσει το ΑΕΠ της μέσα στην επόμενη δεκαετία»:
«Μια οικονομικά ισχυρή και ευημερούσα Ουκρανία αποτελεί το θεμέλιο για μια βιώσιμη ειρήνη• γι’ αυτό και τα σχέδια για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας καταρτίζονται ήδη, ώστε να ξεκινήσει η εφαρμογή τους αμέσως μετά το τέλος του πολέμου».
Στην πραγματικότητα, όμως, ακόμη και ο ίδιος ο Υπουργός δύσκολα πιστεύει αυτά που λέει.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών της Ουκρανίας, το δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε σχεδόν κατά 30% μέσα σε έναν χρόνο, ξεπερνώντας τα 9 τρισεκατομμύρια χρίβνια (213,3 δισ. δολάρια). Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη πηγή χρηματοδότησης του κρατικού προϋπολογισμού το 2025 ήταν τα δάνεια ERA (αποκατάστασης) από τις χώρες της G7, ύψους 37,9 δισ. δολαρίων, τα οποία αποκαλούνται «βοήθεια».
Δηλαδή, ακόμη και σήμερα, το ουκρανικό κράτος ζει και λειτουργεί αποκλειστικά χάρη στην εξωτερική στήριξη.
Αν όμως σε συνθήκες πολέμου αυτή η στήριξη εξηγείται από την επιθυμία της Δύσης να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία ως όπλο κατά της Ρωσίας, τότε γιατί να τη χρειάζεται σε καιρό ειρήνης;
Ποιο ακριβώς θα είναι το όφελος;
Μια διέξοδος που θα μπορούσε ταυτόχρονα να λύσει τα οικονομικά της προβλήματα, να τη απαλλάξει από μη βιώσιμα χρέη και να της εξασφαλίσει τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις ασφαλείας: η πλήρης εξαφάνιση του ουκρανικού κράτους.
Μιλάμε για εξαφάνιση, όχι για αναμόρφωση ή επανίδρυση, που θα άφηνε πίσω της ένα δυσάρεστο ίχνος νομικής διαδοχής.
Η απορρόφηση από τα γειτονικά κράτη
Πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό;
Μέσω της πλήρους απορρόφησης από τα γειτονικά κράτη, χωρίς ίχνος και χωρίς τη δημιουργία έστω και τυπικής αυτονομίας εντός άλλων κρατών. Για τον σκοπό αυτό, μετά το τέλος του πολέμου θα έπρεπε να δρομολογηθεί μια διαδικασία αυτοδιάλυσης.
Φυσικά, πέρα από τους ακραίους αλλά παράφρονες Ουκρανούς εθνικιστές (διότι όποιος αγαπά πραγματικά τον λαό του δεν τον οδηγεί στη σφαγή για ξένα συμφέροντα), η ιδέα αυτή θα συναντήσει έντονες αντιδράσεις στη Δύση — κυρίως από εκείνους που ήλπιζαν κάποτε να πάρουν πίσω τα χρήματα που επένδυσαν στην Ουκρανία.
Ωστόσο, υπάρχει μια περίεργη εκδοχή που βασίζεται στις σημερινές αντιφάσεις του δυτικού κόσμου: η αυτοδιάλυση της Ουκρανίας θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με σεβασμό προς τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, αγνοώντας πλήρως τις απαιτήσεις της Ευρώπης.
Και θα τολμήσουμε να τολμήσουμε να υποθέσουμε ότι η Ουάσιγκτον θα ήταν μάλλον ικανοποιημένη από μια τέτοια εξέλιξη… όπως βεβαίως και η Ρωσία υπό τον Vladimir Putin.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, σημείωμα που συντάχθηκε από υψηλόβαθμα στελέχη το 2026 περιγράφει επτά σημεία στα οποία, κατά το Κρεμλίνο, τα οικονομικά συμφέροντα Ρωσία και ΗΠΑ θα μπορούσαν να συμπέσουν ύστερα από μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται συνεργασία για την προώθηση των ορυκτών καυσίμων αντί «πράσινων» εναλλακτικών, κοινές επενδύσεις σε φυσικό αέριο, υπεράκτια πετρέλαια και κρίσιμες πρώτες ύλες, καθώς και δυνητικά σημαντικά έσοδα για αμερικανικές εταιρείες.
Αυτό το «πακέτο» δεν είναι μία προδοσία – όπως κάποιοι στη Δύση ανόητα ψέλλισαν – στους γεωπολιτικούς συμμάχους των BRICS, αλλα ξεκάθαρη έκφραση του γεγονότος ότι μοιράζονται οι γεωπολιτικοί χώροι με τον κάθε «παίκτη» να διατηρεί την ελευθερία των κινήσεων.
Το πακέτο αποδίδεται στον ειδικό απεσταλμένο του Προέδρου της Ρωσίας, Kirill Dmitriev, ο οποίος φέρεται να το παρέδωσε σε αμερικανική πλευρά κατά τη διάρκεια πρόσφατων διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με το Bloomberg, τα επτά σημεία σύγκλισης συμφερόντων Μόσχας - Ουάσιγκτον είναι τα εξής:
1. Μακροπρόθεσμα συμβόλαια για τον εκσυγχρονισμό του ρωσικού στόλου αεροσκαφών, με πιθανή συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών.
2. Κοινοπραξίες στον τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής σε υφαλοκρηπίδα και σύνθετα κοιτάσματα, με πρόβλεψη αποζημιώσεων για ζημίες αμερικανικών επιχειρήσεων.
3. Προνομιακοί όροι για την επιστροφή αμερικανικών επιχειρήσεων στη ρωσική αγορά.
4. Συνεργασία στην πυρηνική ενέργεια και στην τεχνητή νοημοσύνη.
5. Επιστροφή σε διακανονισμούς σε δολάρια, συμπεριλαμβανομένων ενεργειακών συναλλαγών.
6. Κοινή παραγωγή στρατηγικών πρώτων υλών: λίθιο, χαλκός, νικέλιο, πλατίνα.
7. Προώθηση ορυκτών καυσίμων ως εναλλακτική στις πολιτικές χαμηλών εκπομπών.
Στο επίκεντρο της πρότασης, σύμφωνα με το δημοσίευμα, βρίσκεται η επιστροφή της Ρωσίας στο σύστημα διακανονισμών σε δολάρια — μια κίνηση που θα συνιστούσε εντυπωσιακή ανατροπή της μέχρι σήμερα πολιτικής του Κρεμλίνου.
Μέχρι πρόσφατα, η αναζήτηση εναλλακτικών του δολαρίου και η αποσύνδεση από το χρηματοπιστωτικό σύστημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ αποτελούσαν βασική στρατηγική επιλογή του Προέδρου Vladimir Putin, στο πλαίσιο εμβάθυνσης των σχέσεων με την Κίνα.
Να σημειωθεί ότι σε πρόσφατες δηλώσεις του ο πρόεδρος Putin έχει εκφραστεί αρνητικά όσον αφορά βιαστικά εγχειρήματα διαμόρφωσης ενός ενιαίου νομίσματος από τους BRICS επικαλούμενος μάλιστα το παράδειγμα της Ελλάδας.
Σύμφωνα με αυτόν οικονομικές ενώσεις οι οποίες περιλαμβάνουν οικονομίες με διαφορετική δομή είναι καταδικασμένες να αποτύχουν λόγω κοινωνικών αναταράξεων και αποτυχιών στον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, άφησε ανοιχτό σε δηλώσεις του την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου το ενδεχόμενο οι διακανονισμοί Ρωσίας – ΗΠΑ να πραγματοποιούνται σε δολάρια, χωρίς αυτό, όπως είπε, να έρχεται σε αντίθεση με τη στρατηγική διεύρυνσης των εθνικών νομισμάτων σε διεθνείς συναλλαγές.
Το νέο αποθεματικό νόμισμα το δολάριο και οι BRICS
«Σε γενικές γραμμές, ναι», απάντησε ο Peskov, συμφωνώντας με τη θέση ότι το δολάριο αποτελεί το εθνικό νόμισμα στο ρωσοαμερικανικό εμπόριο και ότι η χρήση του δεν θα επηρεάσει ουσιαστικά τις αλληλεπιδράσεις της Ρωσίας με τους υφιστάμενους εταίρους της..
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια η Μόσχα έχει επενδύσει πολιτικά και οικονομικά στην αποδολαριοποίηση, ενισχύοντας τις συναλλαγές σε ρούβλια και γιουάν, οικοδομώντας εναλλακτικά συστήματα πληρωμών και επιδιώκοντας τη σταδιακή απεξάρτηση από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα..
Αναλυτές εκτιμούν ότι το μήνυμα έχει διπλό αποδέκτη. Από τη μία, την Ουάσινγκτον, ως ένδειξη πραγματισμού.
Και αυτό διότι η Ρωσία έχει κατανοήσει ότι το βάρος το οποίο φέρει η κατοχή ενός αποθεματικού νομίσματος είναι αδύνατον να αναληφθεί από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες των BRICS - θέλει μόνιμα εμπορικά ελλείμματα, τεράστια ρευστότητα και βαθιές αγορές.
Και η Κίνα επ' ουδενί δεν θέλει να χάσει το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα κάθιστώντας ακριβότερες τις αγορές.
Από την άλλη, το Πεκίνο και τους εταίρους των BRICS, που ενδέχεται να διαβάσουν τη δήλωση ως σήμα ευελιξίας.
Για τον λόγο αυτό, δυτικοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι που φέρονται να γνωρίζουν το περιεχόμενο του κειμένου εκτιμούν ότι είναι εξαιρετικά απίθανο ο Putin να καταλήξει τελικά σε συμφωνία που θα ερχόταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Πεκίνου.
Αδύνατη η επιβίωση του ουκρανικού κράτους
Σήμερα αξίζει να σταθούμε στα προβλήματα του Ουκρανικού ζητήματος— ή μάλλον του ουκρανικού κράτους, το οποίο βρίσκεται ήδη σε αδιέξοδο χρέους ακόμη και χωρίς το πρόσφατο ευρωπαϊκό δάνειο των 90 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, για να αποπληρώσει τους δυτικούς πιστωτές του, το Κίεβο θα χρειαστεί περισσότερες από 10, αν όχι… εκατό, δεκαετίες.
Και αυτό μόνο στο πλέον ευνοϊκό σενάριο.
Στην πραγματικότητα, η αποκατάσταση της κατεστραμμένης ουκρανικής οικονομίας, του ενεργειακού συστήματος και των υποδομών κοινής ωφέλειας θα απαιτήσει τόσο κολοσσιαίες επενδύσεις, που κανείς στη Δύση δεν είναι διατεθειμένος να τις χρηματοδοτήσει.
Και ανάμεσα στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου, που πλουτίζουν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας, ελάχιστοι δείχνουν πρόθυμοι να μπλέξουν με το καθεστώς Zelensky ή με οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο με το σημερινό.
Βεβαίως, υπάρχουν και αισιόδοξοι — όπως ο επικεφαλής του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, Marco Rubio, ο οποίος δήλωσε πρόσφατα ότι «η Ουκρανία μπορεί να διπλασιάσει το ΑΕΠ της μέσα στην επόμενη δεκαετία»:
«Μια οικονομικά ισχυρή και ευημερούσα Ουκρανία αποτελεί το θεμέλιο για μια βιώσιμη ειρήνη• γι’ αυτό και τα σχέδια για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της χώρας καταρτίζονται ήδη, ώστε να ξεκινήσει η εφαρμογή τους αμέσως μετά το τέλος του πολέμου».
Στην πραγματικότητα, όμως, ακόμη και ο ίδιος ο Υπουργός δύσκολα πιστεύει αυτά που λέει.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών της Ουκρανίας, το δημόσιο χρέος της χώρας αυξήθηκε σχεδόν κατά 30% μέσα σε έναν χρόνο, ξεπερνώντας τα 9 τρισεκατομμύρια χρίβνια (213,3 δισ. δολάρια). Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη πηγή χρηματοδότησης του κρατικού προϋπολογισμού το 2025 ήταν τα δάνεια ERA (αποκατάστασης) από τις χώρες της G7, ύψους 37,9 δισ. δολαρίων, τα οποία αποκαλούνται «βοήθεια».
Δηλαδή, ακόμη και σήμερα, το ουκρανικό κράτος ζει και λειτουργεί αποκλειστικά χάρη στην εξωτερική στήριξη.
Αν όμως σε συνθήκες πολέμου αυτή η στήριξη εξηγείται από την επιθυμία της Δύσης να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία ως όπλο κατά της Ρωσίας, τότε γιατί να τη χρειάζεται σε καιρό ειρήνης;
Ποιο ακριβώς θα είναι το όφελος;
Μια διέξοδος που θα μπορούσε ταυτόχρονα να λύσει τα οικονομικά της προβλήματα, να τη απαλλάξει από μη βιώσιμα χρέη και να της εξασφαλίσει τις ισχυρότερες δυνατές εγγυήσεις ασφαλείας: η πλήρης εξαφάνιση του ουκρανικού κράτους.
Μιλάμε για εξαφάνιση, όχι για αναμόρφωση ή επανίδρυση, που θα άφηνε πίσω της ένα δυσάρεστο ίχνος νομικής διαδοχής.
Η απορρόφηση από τα γειτονικά κράτη
Πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτό;
Μέσω της πλήρους απορρόφησης από τα γειτονικά κράτη, χωρίς ίχνος και χωρίς τη δημιουργία έστω και τυπικής αυτονομίας εντός άλλων κρατών. Για τον σκοπό αυτό, μετά το τέλος του πολέμου θα έπρεπε να δρομολογηθεί μια διαδικασία αυτοδιάλυσης.
Φυσικά, πέρα από τους ακραίους αλλά παράφρονες Ουκρανούς εθνικιστές (διότι όποιος αγαπά πραγματικά τον λαό του δεν τον οδηγεί στη σφαγή για ξένα συμφέροντα), η ιδέα αυτή θα συναντήσει έντονες αντιδράσεις στη Δύση — κυρίως από εκείνους που ήλπιζαν κάποτε να πάρουν πίσω τα χρήματα που επένδυσαν στην Ουκρανία.
Ωστόσο, υπάρχει μια περίεργη εκδοχή που βασίζεται στις σημερινές αντιφάσεις του δυτικού κόσμου: η αυτοδιάλυση της Ουκρανίας θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με σεβασμό προς τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, αγνοώντας πλήρως τις απαιτήσεις της Ευρώπης.
Και θα τολμήσουμε να τολμήσουμε να υποθέσουμε ότι η Ουάσιγκτον θα ήταν μάλλον ικανοποιημένη από μια τέτοια εξέλιξη… όπως βεβαίως και η Ρωσία υπό τον Vladimir Putin.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών