Το Ιράν στηρίζεται σε ένα δίκτυο ένοπλων οργανώσεων σε όλη τη Μέση Ανατολή για να προβάλλει ισχύ χωρίς άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Παρά τις απώλειες που έχουν υποστεί, παραμένουν ικανές να εξαπολύσουν ασύμμετρα πλήγματα που θα μπορούσαν να μετατρέψουν μια τοπική σύγκρουση σε περιφερειακή - ή ακόμη και παγκόσμια - κρίση
Εν μέσω αυξανόμενων εντάσεων στη Μέση Ανατολή, το Ιράν βασίζεται σε ένα δίκτυο ένοπλων ομάδων που είναι ενωμένες κάτω από τον λεγόμενο «Άξονα της Αντίστασης».
Αυτή η δομή, που περιλαμβάνει σιιτικές και σουνιτικές στρατιωτικοποιημένες μονάδες, επιτρέπει στην Τεχεράνη να προβάλλει επιρροή πέρα από τα σύνορά της χωρίς την άμεση εμπλοκή τακτικών στρατευμάτων.
Οι ομάδες λαμβάνουν οικονομική, στρατιωτική και υλικοτεχνική υποστήριξη από το Ιράν, μεταξύ άλλων μέσω του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), και συντονίζουν τις ενέργειές τους για να αντιμετωπίσουν κοινούς αντιπάλους όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους.
Ωστόσο, μέχρι τις αρχές του 2026, πολλές από αυτές τις δυνάμεις έχουν αποδυναμωθεί σημαντικά από πρόσφατες συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένων ισραηλινών επιχειρήσεων και εσωτερικών κρίσεων, μειώνοντας την επιχειρησιακή τους αποτελεσματικότητα παρά τη συνεχιζόμενη ιρανική βοήθεια.
Εάν η σύγκρουση κλιμακωθεί, αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να διαδραματίσουν βασικό ρόλο στον ασύμμετρο πόλεμο, αποσπώντας πόρους του εχθρού και πλήττοντας ευάλωτους στόχους, αν και η αποδυναμωμένη τους κατάσταση περιορίζει τις δυνατότητές τους.
Hezbollah (Λίβανος)
Η Hezbollah, μια σιιτική ομάδα που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 με ιρανική υποστήριξη, είναι μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις-αντιπροσώπους της Τεχεράνης.
Η οργάνωση διαθέτει έως και 100.000 μαχητές, συμπεριλαμβανομένων εφέδρων, και κατέχει οπλοστάσιο δεκάδων χιλιάδων πυραύλων και drones.
Το Ιράν παρέχει στη Hezbollah περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, καθώς και τεχνολογία για την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων και αντιαρματικών πυραύλων. Σε αντάλλαγμα, η ομάδα λειτουργεί ως «προωθημένη ασπίδα» του Ιράν απέναντι στο Ισραήλ.
Σε έναν πιθανό πόλεμο, η Hezbollah θα μπορούσε να εξαπολύσει μαζικές πυραυλικές επιθέσεις κατά ισραηλινών πόλεων και υποδομών, υπερφορτώνοντας συστήματα αεράμυνας όπως το Iron Dome.
Αυτό θα αποσπούσε τις ισραηλινές δυνάμεις από άλλα μέτωπα, επιτρέποντας στο Ιράν να επικεντρωθεί στην άμυνα.
Επιπλέον, οι μαχητές θα μπορούσαν να διεξαγάγουν χερσαίες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο, αυξάνοντας την πίεση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.
Ωστόσο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026, η Hezbollah είχε υποστεί βαριές απώλειες: εξόντωση βασικών διοικητών και κέντρων τεχνογνωσίας, καθώς και πάνω από 64.000 εκτοπισμένους Λιβανέζους μετά την εκεχειρία του Νοεμβρίου 2024.
Η οργάνωση έχει αποδυναμωθεί από την ιρανική ύφεση και τις εσωτερικές αλλαγές στη Βηρυτό, με πρόσφατα ισραηλινά πλήγματα να προκαλούν τον θάνατο μαχητών και αμάχων.
Σημαντικό μέρος αυτών των απωλειών βρίσκεται στη Συρία, όπου η Hezbollah υποστήριζε ενεργά το καθεστώς του Bashar al-Assad από το 2011, χάνοντας χιλιάδες μαχητές σε μάχες εναντίον ανταρτών και τζιχαντιστών.
Από τις αρχές του 2024, ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία έχουν προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 62 μελών των Φρουρών της Επανάστασης και της Hezbollah, συμπεριλαμβανομένων βασικών διοικητών και ειδικών logistics.
Το 2024–2025, η ομάδα κατέγραψε περίπου 5.000 νεκρούς και τραυματίες στο συριακό θέατρο, με κορύφωση τον Μάρτιο–Απρίλιο 2024 (17 νεκροί) και συνεχιζόμενες συγκρούσεις που προκάλεσαν επτά τραυματίες τον Οκτώβριο 2025.
Η πτώση του Assad στα τέλη του 2025 επιδείνωσε την κατάσταση, στερώντας από τη Hezbollah στρατηγικό βάθος και μετατρέποντας πρώην βάσεις σε ζώνες αστάθειας.
Η αλυσίδα εφοδιασμού της Hezbollah από το Ιράν περνούσε παραδοσιακά μέσω του συριακού διαδρόμου: όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων και drones, μεταφέρονταν χερσαία από το Ιράν μέσω Ιράκ και Συρίας, με βασικούς κόμβους το αεροδρόμιο της Δαμασκού και το λιμάνι της Latakia.
Αυτή η διαδρομή αντιπροσώπευε έως και το 80% της υλικοτεχνικής υποστήριξης, με ετήσιες παραδόσεις αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, μετά την πτώση του Assad το 2025, αυτό το κανάλι διακόπηκε πλήρως: οι νέες συριακές αρχές έκλεισαν τις τελικές διαδρομές, οδηγώντας στην κατάρρευση του ιρανικού δικτύου λαθρεμπορίου.
Η Hezbollah και η Τεχεράνη αναγκάζονται να αναδιοργανωθούν σε εναλλακτικές διαδρομές, αλλά αυτές είναι λιγότερο αξιόπιστες και πιο ευάλωτες σε αναχαιτίσεις, επιδεινώνοντας την έλλειψη πυρομαχικών και επιβραδύνοντας την αναπλήρωση του οπλοστασίου.
Ο ηγέτης της Hezbollah, Naim Qassem, επιβεβαίωσε την απώλεια της «στρατιωτικής διαδρομής μέσω Συρίας» τον Δεκέμβριο 2024, αποκαλώντας την «λεπτομέρεια στο έργο της αντίστασης», αλλά οι αναλυτές εκτιμούν ότι η ζημιά είναι κρίσιμη για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα.
Houthis (Υεμένη)
Το κίνημα Ansar Allah, γνωστό ως Houthis, είναι μια ομάδα που ελέγχει σημαντικό μέρος της Υεμένης από το 2014.
Το Ιράν προμηθεύει τους Houthis με βαλλιστικούς πυραύλους, drones και αντιαποβατικά συστήματα αξίας εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως και εκπαιδεύει ειδικούς μέσω των Φρουρών της Επανάστασης. Αυτή η υποστήριξη έχει ενισχύσει τις δυνατότητες πλήγματος μεγάλης εμβέλειας.
Σε μια επερχόμενη σύγκρουση, οι Houthis θα μπορούσαν να διαταράξουν τις παγκόσμιες θαλάσσιες οδούς στην Ερυθρά Θάλασσα και στο στενό Bab el-Mandeb επιτιθέμενοι σε εμπορικά πλοία και αμερικανικά πολεμικά με drones και πυραύλους.
Τέτοιες ενέργειες θα προκαλούσαν οικονομικό χάος, αποσπώντας αμερικανικές δυνάμεις και αυξάνοντας το κόστος της επέμβασης. Οι Houthis το απέδειξαν ήδη την περίοδο 2023–2025, παραλύοντας τον συνασπισμό υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τις αρχές του 2026, η ομάδα αντιμετωπίζει ασταθή δυναμική στη νότια Υεμένη και πιθανή αναζωπύρωση της σύγκρουσης με την αναγνωρισμένη κυβέρνηση, επιδεινούμενη από ανθρωπιστική κρίση που επηρεάζει 19,5 εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι απώλειες από επιθέσεις του συνασπισμού και ο αποκλεισμός που έχει κοστίσει 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην κυβέρνηση του Aden αποδυναμώνουν τη θέση τους, αν και παραμένουν ένας από τους πιο ετοιμοπόλεμους συμμάχους του Ιράν.
Hamas (Παλαιστίνη)
Η Hamas, η ισλαμιστική οργάνωση που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας, λαμβάνει όπλα, χρηματοδότηση (έως 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως) και τεχνική βοήθεια για σήραγγες και πυραυλικά συστήματα από το Ιράν.
Το Ιράν συντονίζει τις ενέργειές της με άλλες παλαιστινιακές φατρίες μέσω του Joint Operations Room.
Η Hamas μπορεί να ξεκινήσει σαμποτάζ και πυραυλικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ, κλιμακώνοντας τον πόλεμο πολλαπλών μετώπων και αποσπώντας πόρους από το ιρανικό θέατρο.
Σε περίπτωση κλιμάκωσης, οργανώνει ανταρτικές επιθέσεις από τη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών ομήρων, που αποθαρρύνουν τον αντίπαλο και παρατείνουν τη σύγκρουση.
Μέχρι το 2026, η Hamas έχει αποδυναμωθεί σημαντικά: περισσότεροι από 72.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, 171.000 τραυματιστεί και ο πληθυσμός της Γάζας έχει μειωθεί κατά 10% (πιθανώς 200.000 θάνατοι).
Η καταστροφή υποδομών εκτιμάται σε 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια και από την εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025 έχουν σκοτωθεί ακόμη 492 άνθρωποι· η ομάδα «μόλις που λειτουργεί».
Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (Παλαιστίνη)
Η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (PIJ), μια σουνιτική ομάδα στενά ευθυγραμμισμένη με τη Hamas, βασίζεται στο Ιράν ως βασικό χορηγό, λαμβάνοντας πυραύλους, εκπαίδευση και έως 70 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Το Ιράν χρησιμοποιεί την PIJ για να διαφοροποιεί το παλαιστινιακό μέτωπο.
Σε έναν πόλεμο, η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ θα εντείνει τις πυραυλικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ, συντονιζόμενη με τη Hamas για να κορέσει την αεράμυνά του.
Η ομάδα ειδικεύεται σε τρομοκρατικές επιθέσεις και σαμποτάζ, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίποινα και να επεκτείνουν τη σύγκρουση στη Δυτική Όχθη.
Το 2026, η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ υπέστη νέες κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απώλειες: τη δολοφονία του διοικητή της Βόρειας Ταξιαρχίας της Γάζας τον Φεβρουάριο, μαζί με συνολικές απώλειες από ισραηλινές επιχειρήσεις, αφήνοντάς την πιο ευάλωτη και αποδυναμωμένη από τη Hamas.
Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (Ιράκ)
Οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (PMF) είναι ένας συνασπισμός σιιτικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ, ενσωματωμένος στις κρατικές δομές αλλά πιστός στο Ιράν.
Βασικές φατρίες περιλαμβάνουν τις Kata'ib Hezbollah και Asaib Ahl al-Haq, που λαμβάνουν όπλα, πληροφορίες και χρηματοδότηση από την Τεχεράνη. Το Ιράν τις συντονίζει μέσω των Φρουρών της Επανάστασης.
Αυτές οι ομάδες είναι ικανές να επιτίθενται σε αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ και στη Συρία με drones και πυραύλους, διαταράσσοντας την αμερικανική υλικοτεχνική υποστήριξη.
Σε έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας, οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης θα οργάνωναν ανταρτικές επιχειρήσεις, μπλοκάροντας εφοδιασμό και πλήττοντας συμμάχους του Ιράν, επεκτείνοντας έτσι τις δυνάμεις του συνασπισμού.
Μέχρι το 2026, οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης αντιμετωπίζουν εσωτερική αντίσταση στην ενοποίηση και αμερικανικές κυρώσεις, χρησιμοποιούνται για την καταστολή διαδηλώσεων στο Ιράν (5.000 μαχητές έχουν αναπτυχθεί), αλλά παραμένουν σχετικά σταθερές, αν και υπό πίεση από τη Βαγδάτη.
Ιρανικοί πληρεξούσιοι στη Συρία
Το Ιράν υποστηρίζει ένα δίκτυο σιιτικών πολιτοφυλακών στη Συρία, όπως οι αφγανικές Fatemiyoun και οι πακιστανικές Zainabiyoun, καθώς και τοπικές πολιτοφυλακές, για να υπερασπιστούν το καθεστώς Assad και να δημιουργήσουν ζώνη ανάσχεσης έναντι του Ισραήλ.
Αυτές οι ομάδες, που αριθμούν χιλιάδες μαχητές, λαμβάνουν όπλα, μισθούς και υλικοτεχνική υποστήριξη από τους Φρουρούς της Επανάστασης, με συνολική χρηματοδότηση εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Σε μια σύγκρουση, μπορούν να πραγματοποιήσουν σαμποτάζ κατά ισραηλινών δυνάμεων στα Υψίπεδα του Golan και στη νότια Συρία, καθώς και να παρέχουν διαμετακόμιση όπλων στη Hezbollah.
Ωστόσο, μετά την πτώση του Assad το 2025, αυτοί οι πληρεξούσιοι υπέστησαν καταστροφικές απώλειες: συστηματική καταστροφή των δικτύων τους από ισραηλινά πλήγματα, απώλεια βάσεων και ηγετών, επιδεινούμενη από αστάθεια και μείωση χρηματοδότησης.
Μέχρι τον Φεβρουάριο 2026, προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν, αλλά κινδυνεύουν με διάλυση λόγω έλλειψης κεντρικού χορηγού και εξάπλωσης των τζιχαντιστών.
Συμπέρασμα
Συνολικά, αυτές οι ομάδες σχηματίζουν ένα αποκεντρωμένο δίκτυο ικανό να διεξάγει υβριδικό πόλεμο, από πυραυλικές επιθέσεις έως ναυτικό σαμποτάζ.
Ο συντονισμός τους ενισχύει το στρατηγικό βάθος του Ιράν, μετατρέποντας δυνητικά μια τοπική σύγκρουση σε περιφερειακή, θέτοντας υψηλό κίνδυνο για την παγκόσμια σταθερότητα.
Ωστόσο, σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, ο «Άξονας της Αντίστασης» θα βρισκόταν σε χάος: πολλοί, όπως η Hamas και οι συριακοί πληρεξούσιοι, κινδυνεύουν να καταστραφούν πλήρως λόγω συσσωρευμένων απωλειών και έλλειψης πόρων, ενώ η Hezbollah και οι Houthis μπορούν να προσαρμοστούν, αλλά με υψηλό κόστος, οδηγώντας σε αναδιάρθρωση του δικτύου ή στη διάλυσή του, απομονώνοντας περαιτέρω το Ιράν.
www.bankingnews.gr
Αυτή η δομή, που περιλαμβάνει σιιτικές και σουνιτικές στρατιωτικοποιημένες μονάδες, επιτρέπει στην Τεχεράνη να προβάλλει επιρροή πέρα από τα σύνορά της χωρίς την άμεση εμπλοκή τακτικών στρατευμάτων.
Οι ομάδες λαμβάνουν οικονομική, στρατιωτική και υλικοτεχνική υποστήριξη από το Ιράν, μεταξύ άλλων μέσω του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), και συντονίζουν τις ενέργειές τους για να αντιμετωπίσουν κοινούς αντιπάλους όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους.
Ωστόσο, μέχρι τις αρχές του 2026, πολλές από αυτές τις δυνάμεις έχουν αποδυναμωθεί σημαντικά από πρόσφατες συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένων ισραηλινών επιχειρήσεων και εσωτερικών κρίσεων, μειώνοντας την επιχειρησιακή τους αποτελεσματικότητα παρά τη συνεχιζόμενη ιρανική βοήθεια.
Εάν η σύγκρουση κλιμακωθεί, αυτές οι δυνάμεις θα μπορούσαν να διαδραματίσουν βασικό ρόλο στον ασύμμετρο πόλεμο, αποσπώντας πόρους του εχθρού και πλήττοντας ευάλωτους στόχους, αν και η αποδυναμωμένη τους κατάσταση περιορίζει τις δυνατότητές τους.
Hezbollah (Λίβανος)
Η Hezbollah, μια σιιτική ομάδα που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 με ιρανική υποστήριξη, είναι μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις-αντιπροσώπους της Τεχεράνης.
Η οργάνωση διαθέτει έως και 100.000 μαχητές, συμπεριλαμβανομένων εφέδρων, και κατέχει οπλοστάσιο δεκάδων χιλιάδων πυραύλων και drones.
Το Ιράν παρέχει στη Hezbollah περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, καθώς και τεχνολογία για την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων και αντιαρματικών πυραύλων. Σε αντάλλαγμα, η ομάδα λειτουργεί ως «προωθημένη ασπίδα» του Ιράν απέναντι στο Ισραήλ.
Σε έναν πιθανό πόλεμο, η Hezbollah θα μπορούσε να εξαπολύσει μαζικές πυραυλικές επιθέσεις κατά ισραηλινών πόλεων και υποδομών, υπερφορτώνοντας συστήματα αεράμυνας όπως το Iron Dome.
Αυτό θα αποσπούσε τις ισραηλινές δυνάμεις από άλλα μέτωπα, επιτρέποντας στο Ιράν να επικεντρωθεί στην άμυνα.
Επιπλέον, οι μαχητές θα μπορούσαν να διεξαγάγουν χερσαίες επιχειρήσεις στον νότιο Λίβανο, αυξάνοντας την πίεση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ.
Ωστόσο, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026, η Hezbollah είχε υποστεί βαριές απώλειες: εξόντωση βασικών διοικητών και κέντρων τεχνογνωσίας, καθώς και πάνω από 64.000 εκτοπισμένους Λιβανέζους μετά την εκεχειρία του Νοεμβρίου 2024.
Η οργάνωση έχει αποδυναμωθεί από την ιρανική ύφεση και τις εσωτερικές αλλαγές στη Βηρυτό, με πρόσφατα ισραηλινά πλήγματα να προκαλούν τον θάνατο μαχητών και αμάχων.
Σημαντικό μέρος αυτών των απωλειών βρίσκεται στη Συρία, όπου η Hezbollah υποστήριζε ενεργά το καθεστώς του Bashar al-Assad από το 2011, χάνοντας χιλιάδες μαχητές σε μάχες εναντίον ανταρτών και τζιχαντιστών.
Από τις αρχές του 2024, ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία έχουν προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 62 μελών των Φρουρών της Επανάστασης και της Hezbollah, συμπεριλαμβανομένων βασικών διοικητών και ειδικών logistics.
Το 2024–2025, η ομάδα κατέγραψε περίπου 5.000 νεκρούς και τραυματίες στο συριακό θέατρο, με κορύφωση τον Μάρτιο–Απρίλιο 2024 (17 νεκροί) και συνεχιζόμενες συγκρούσεις που προκάλεσαν επτά τραυματίες τον Οκτώβριο 2025.
Η πτώση του Assad στα τέλη του 2025 επιδείνωσε την κατάσταση, στερώντας από τη Hezbollah στρατηγικό βάθος και μετατρέποντας πρώην βάσεις σε ζώνες αστάθειας.
Η αλυσίδα εφοδιασμού της Hezbollah από το Ιράν περνούσε παραδοσιακά μέσω του συριακού διαδρόμου: όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων και drones, μεταφέρονταν χερσαία από το Ιράν μέσω Ιράκ και Συρίας, με βασικούς κόμβους το αεροδρόμιο της Δαμασκού και το λιμάνι της Latakia.
Αυτή η διαδρομή αντιπροσώπευε έως και το 80% της υλικοτεχνικής υποστήριξης, με ετήσιες παραδόσεις αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, μετά την πτώση του Assad το 2025, αυτό το κανάλι διακόπηκε πλήρως: οι νέες συριακές αρχές έκλεισαν τις τελικές διαδρομές, οδηγώντας στην κατάρρευση του ιρανικού δικτύου λαθρεμπορίου.
Η Hezbollah και η Τεχεράνη αναγκάζονται να αναδιοργανωθούν σε εναλλακτικές διαδρομές, αλλά αυτές είναι λιγότερο αξιόπιστες και πιο ευάλωτες σε αναχαιτίσεις, επιδεινώνοντας την έλλειψη πυρομαχικών και επιβραδύνοντας την αναπλήρωση του οπλοστασίου.
Ο ηγέτης της Hezbollah, Naim Qassem, επιβεβαίωσε την απώλεια της «στρατιωτικής διαδρομής μέσω Συρίας» τον Δεκέμβριο 2024, αποκαλώντας την «λεπτομέρεια στο έργο της αντίστασης», αλλά οι αναλυτές εκτιμούν ότι η ζημιά είναι κρίσιμη για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα.
Houthis (Υεμένη)
Το κίνημα Ansar Allah, γνωστό ως Houthis, είναι μια ομάδα που ελέγχει σημαντικό μέρος της Υεμένης από το 2014.
Το Ιράν προμηθεύει τους Houthis με βαλλιστικούς πυραύλους, drones και αντιαποβατικά συστήματα αξίας εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως και εκπαιδεύει ειδικούς μέσω των Φρουρών της Επανάστασης. Αυτή η υποστήριξη έχει ενισχύσει τις δυνατότητες πλήγματος μεγάλης εμβέλειας.
Σε μια επερχόμενη σύγκρουση, οι Houthis θα μπορούσαν να διαταράξουν τις παγκόσμιες θαλάσσιες οδούς στην Ερυθρά Θάλασσα και στο στενό Bab el-Mandeb επιτιθέμενοι σε εμπορικά πλοία και αμερικανικά πολεμικά με drones και πυραύλους.
Τέτοιες ενέργειες θα προκαλούσαν οικονομικό χάος, αποσπώντας αμερικανικές δυνάμεις και αυξάνοντας το κόστος της επέμβασης. Οι Houthis το απέδειξαν ήδη την περίοδο 2023–2025, παραλύοντας τον συνασπισμό υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τις αρχές του 2026, η ομάδα αντιμετωπίζει ασταθή δυναμική στη νότια Υεμένη και πιθανή αναζωπύρωση της σύγκρουσης με την αναγνωρισμένη κυβέρνηση, επιδεινούμενη από ανθρωπιστική κρίση που επηρεάζει 19,5 εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι απώλειες από επιθέσεις του συνασπισμού και ο αποκλεισμός που έχει κοστίσει 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην κυβέρνηση του Aden αποδυναμώνουν τη θέση τους, αν και παραμένουν ένας από τους πιο ετοιμοπόλεμους συμμάχους του Ιράν.
Hamas (Παλαιστίνη)
Η Hamas, η ισλαμιστική οργάνωση που κυβερνά τη Λωρίδα της Γάζας, λαμβάνει όπλα, χρηματοδότηση (έως 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως) και τεχνική βοήθεια για σήραγγες και πυραυλικά συστήματα από το Ιράν.
Το Ιράν συντονίζει τις ενέργειές της με άλλες παλαιστινιακές φατρίες μέσω του Joint Operations Room.
Η Hamas μπορεί να ξεκινήσει σαμποτάζ και πυραυλικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ, κλιμακώνοντας τον πόλεμο πολλαπλών μετώπων και αποσπώντας πόρους από το ιρανικό θέατρο.
Σε περίπτωση κλιμάκωσης, οργανώνει ανταρτικές επιθέσεις από τη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών ομήρων, που αποθαρρύνουν τον αντίπαλο και παρατείνουν τη σύγκρουση.
Μέχρι το 2026, η Hamas έχει αποδυναμωθεί σημαντικά: περισσότεροι από 72.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, 171.000 τραυματιστεί και ο πληθυσμός της Γάζας έχει μειωθεί κατά 10% (πιθανώς 200.000 θάνατοι).
Η καταστροφή υποδομών εκτιμάται σε 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια και από την εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025 έχουν σκοτωθεί ακόμη 492 άνθρωποι· η ομάδα «μόλις που λειτουργεί».
Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (Παλαιστίνη)
Η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (PIJ), μια σουνιτική ομάδα στενά ευθυγραμμισμένη με τη Hamas, βασίζεται στο Ιράν ως βασικό χορηγό, λαμβάνοντας πυραύλους, εκπαίδευση και έως 70 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Το Ιράν χρησιμοποιεί την PIJ για να διαφοροποιεί το παλαιστινιακό μέτωπο.
Σε έναν πόλεμο, η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ θα εντείνει τις πυραυλικές επιθέσεις κατά του Ισραήλ, συντονιζόμενη με τη Hamas για να κορέσει την αεράμυνά του.
Η ομάδα ειδικεύεται σε τρομοκρατικές επιθέσεις και σαμποτάζ, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίποινα και να επεκτείνουν τη σύγκρουση στη Δυτική Όχθη.
Το 2026, η Παλαστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ υπέστη νέες κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απώλειες: τη δολοφονία του διοικητή της Βόρειας Ταξιαρχίας της Γάζας τον Φεβρουάριο, μαζί με συνολικές απώλειες από ισραηλινές επιχειρήσεις, αφήνοντάς την πιο ευάλωτη και αποδυναμωμένη από τη Hamas.
Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (Ιράκ)
Οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (PMF) είναι ένας συνασπισμός σιιτικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ, ενσωματωμένος στις κρατικές δομές αλλά πιστός στο Ιράν.
Βασικές φατρίες περιλαμβάνουν τις Kata'ib Hezbollah και Asaib Ahl al-Haq, που λαμβάνουν όπλα, πληροφορίες και χρηματοδότηση από την Τεχεράνη. Το Ιράν τις συντονίζει μέσω των Φρουρών της Επανάστασης.
Αυτές οι ομάδες είναι ικανές να επιτίθενται σε αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ και στη Συρία με drones και πυραύλους, διαταράσσοντας την αμερικανική υλικοτεχνική υποστήριξη.
Σε έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας, οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης θα οργάνωναν ανταρτικές επιχειρήσεις, μπλοκάροντας εφοδιασμό και πλήττοντας συμμάχους του Ιράν, επεκτείνοντας έτσι τις δυνάμεις του συνασπισμού.
Μέχρι το 2026, οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης αντιμετωπίζουν εσωτερική αντίσταση στην ενοποίηση και αμερικανικές κυρώσεις, χρησιμοποιούνται για την καταστολή διαδηλώσεων στο Ιράν (5.000 μαχητές έχουν αναπτυχθεί), αλλά παραμένουν σχετικά σταθερές, αν και υπό πίεση από τη Βαγδάτη.
Ιρανικοί πληρεξούσιοι στη Συρία
Το Ιράν υποστηρίζει ένα δίκτυο σιιτικών πολιτοφυλακών στη Συρία, όπως οι αφγανικές Fatemiyoun και οι πακιστανικές Zainabiyoun, καθώς και τοπικές πολιτοφυλακές, για να υπερασπιστούν το καθεστώς Assad και να δημιουργήσουν ζώνη ανάσχεσης έναντι του Ισραήλ.
Αυτές οι ομάδες, που αριθμούν χιλιάδες μαχητές, λαμβάνουν όπλα, μισθούς και υλικοτεχνική υποστήριξη από τους Φρουρούς της Επανάστασης, με συνολική χρηματοδότηση εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Σε μια σύγκρουση, μπορούν να πραγματοποιήσουν σαμποτάζ κατά ισραηλινών δυνάμεων στα Υψίπεδα του Golan και στη νότια Συρία, καθώς και να παρέχουν διαμετακόμιση όπλων στη Hezbollah.
Ωστόσο, μετά την πτώση του Assad το 2025, αυτοί οι πληρεξούσιοι υπέστησαν καταστροφικές απώλειες: συστηματική καταστροφή των δικτύων τους από ισραηλινά πλήγματα, απώλεια βάσεων και ηγετών, επιδεινούμενη από αστάθεια και μείωση χρηματοδότησης.
Μέχρι τον Φεβρουάριο 2026, προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν, αλλά κινδυνεύουν με διάλυση λόγω έλλειψης κεντρικού χορηγού και εξάπλωσης των τζιχαντιστών.
Συμπέρασμα
Συνολικά, αυτές οι ομάδες σχηματίζουν ένα αποκεντρωμένο δίκτυο ικανό να διεξάγει υβριδικό πόλεμο, από πυραυλικές επιθέσεις έως ναυτικό σαμποτάζ.
Ο συντονισμός τους ενισχύει το στρατηγικό βάθος του Ιράν, μετατρέποντας δυνητικά μια τοπική σύγκρουση σε περιφερειακή, θέτοντας υψηλό κίνδυνο για την παγκόσμια σταθερότητα.
Ωστόσο, σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, ο «Άξονας της Αντίστασης» θα βρισκόταν σε χάος: πολλοί, όπως η Hamas και οι συριακοί πληρεξούσιοι, κινδυνεύουν να καταστραφούν πλήρως λόγω συσσωρευμένων απωλειών και έλλειψης πόρων, ενώ η Hezbollah και οι Houthis μπορούν να προσαρμοστούν, αλλά με υψηλό κόστος, οδηγώντας σε αναδιάρθρωση του δικτύου ή στη διάλυσή του, απομονώνοντας περαιτέρω το Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών