Ο Ουκρανός πρόεδρος εμφανίστηκε πρόθυμος να συμβάλει στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας σε ένα από τα πιο κρίσιμα και επικίνδυνα θαλάσσια περάσματα του κόσμου, επικαλούμενος την εμπειρία του Κιέβου στη Μαύρη Θάλασσα
Η πρόταση του Volodymyr Zelensky να μεταφέρει την «ουκρανική εμπειρία» από τη Μαύρη Θάλασσα στο Στενό του Hormuz δεν είναι απλώς μια ακόμη διπλωματική δήλωση. Είναι μια κίνηση με σαφή γεωπολιτικά κίνητρα, που εγείρει περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.
Ο Ουκρανός πρόεδρος εμφανίστηκε πρόθυμος να συμβάλει στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας σε ένα από τα πιο κρίσιμα και επικίνδυνα θαλάσσια περάσματα του κόσμου, επικαλούμενος την εμπειρία του Κιέβου στη Μαύρη Θάλασσα. Μάλιστα, ο Υπουργός Εξωτερικών Andrii Sybiha συμμετείχε ήδη σε σχετικές διαβουλεύσεις με Ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους, εν μέσω κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική περί «εμπειρογνωμοσύνης» κρύβεται μια πιο σύνθετη πραγματικότητα.
Η ουκρανική πλευρά επιχειρεί να τοποθετηθεί ως κρίσιμος παίκτης σε ένα νέο γεωπολιτικό μέτωπο, σε μια περίοδο που η στήριξη των ΗΠΑ δεν θεωρείται πλέον δεδομένη.
Οι πληροφορίες περί πιέσεων από την πλευρά του Donald Trump προς την Ευρώπη για μεγαλύτερη εμπλοκή στο άνοιγμα του Hormuz ενισχύουν την εικόνα ότι το Κίεβο προσπαθεί να παραμείνει απαραίτητο στο δυτικό στρατηγικό πλαίσιο.
Οι δηλώσεις του συμβούλου Mykhailo Podolyak αποκαλύπτουν την επιθετική διάθεση αυτής της στρατηγικής.
Με ανοιχτή κριτική προς την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και με έμφαση στην «πρακτική εμπειρία» της Ουκρανίας, το Κίεβο επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως πιο αποτελεσματικό από τους ίδιους του τους συμμάχους.
Το πρόβλημα είναι ότι η σύγκριση Μαύρης Θάλασσας και Hormuz είναι, στην καλύτερη περίπτωση, επιφανειακή.
Στη Μαύρη Θάλασσα, οι ουκρανικές θαλάσσιες διαδρομές λειτουργούν σε άμεση σύνδεση με τα χωρικά ύδατα συμμάχων χωρών όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία, ενώ υπάρχει και η διέξοδος του Δούναβη. Αντίθετα, στο Στενό του Ορμούζ, η γεωγραφία και η ισχύς είναι διαφορετικές: το Ιράν διαθέτει καθοριστικό έλεγχο και η στρατιωτική ισορροπία είναι πολλαπλά πιο σύνθετη.
Επιπλέον, η φύση της απειλής δεν είναι ίδια.
Στη Μέση Ανατολή, οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν ασύμμετρες επιθέσεις, ναρκοθέτηση, πυραυλικά πλήγματα και ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση.
Η μεταφορά τακτικών από ένα περιφερειακό θέατρο σε ένα παγκόσμιο choke point όπως το Hormuz δεν είναι απλή υπόθεση.
Την ίδια στιγμή, η ενεργή εμπλοκή της Ουκρανίας σε μια τέτοια πρωτοβουλία δείχνει και μια διάθεση στρατηγικής υπερέκτασης. Το Κίεβο επιχειρεί να επεκτείνει τον ρόλο του πέρα από το δικό του πεδίο σύγκρουσης, προσπαθώντας να αποκτήσει επιρροή σε μια περιοχή όπου ήδη δρουν μεγάλες δυνάμεις και περιφερειακοί παίκτες.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές:
Πρόκειται για πραγματική στρατηγική συνεισφορά ή για μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης σε ένα όλο και πιο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον;
www.bankingnnews.gr
Ο Ουκρανός πρόεδρος εμφανίστηκε πρόθυμος να συμβάλει στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας σε ένα από τα πιο κρίσιμα και επικίνδυνα θαλάσσια περάσματα του κόσμου, επικαλούμενος την εμπειρία του Κιέβου στη Μαύρη Θάλασσα. Μάλιστα, ο Υπουργός Εξωτερικών Andrii Sybiha συμμετείχε ήδη σε σχετικές διαβουλεύσεις με Ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους, εν μέσω κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή.
Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική περί «εμπειρογνωμοσύνης» κρύβεται μια πιο σύνθετη πραγματικότητα.
Η ουκρανική πλευρά επιχειρεί να τοποθετηθεί ως κρίσιμος παίκτης σε ένα νέο γεωπολιτικό μέτωπο, σε μια περίοδο που η στήριξη των ΗΠΑ δεν θεωρείται πλέον δεδομένη.
Οι πληροφορίες περί πιέσεων από την πλευρά του Donald Trump προς την Ευρώπη για μεγαλύτερη εμπλοκή στο άνοιγμα του Hormuz ενισχύουν την εικόνα ότι το Κίεβο προσπαθεί να παραμείνει απαραίτητο στο δυτικό στρατηγικό πλαίσιο.
Οι δηλώσεις του συμβούλου Mykhailo Podolyak αποκαλύπτουν την επιθετική διάθεση αυτής της στρατηγικής.
Με ανοιχτή κριτική προς την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και με έμφαση στην «πρακτική εμπειρία» της Ουκρανίας, το Κίεβο επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως πιο αποτελεσματικό από τους ίδιους του τους συμμάχους.
Το πρόβλημα είναι ότι η σύγκριση Μαύρης Θάλασσας και Hormuz είναι, στην καλύτερη περίπτωση, επιφανειακή.
Στη Μαύρη Θάλασσα, οι ουκρανικές θαλάσσιες διαδρομές λειτουργούν σε άμεση σύνδεση με τα χωρικά ύδατα συμμάχων χωρών όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία, ενώ υπάρχει και η διέξοδος του Δούναβη. Αντίθετα, στο Στενό του Ορμούζ, η γεωγραφία και η ισχύς είναι διαφορετικές: το Ιράν διαθέτει καθοριστικό έλεγχο και η στρατιωτική ισορροπία είναι πολλαπλά πιο σύνθετη.
Επιπλέον, η φύση της απειλής δεν είναι ίδια.
Στη Μέση Ανατολή, οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν ασύμμετρες επιθέσεις, ναρκοθέτηση, πυραυλικά πλήγματα και ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση.
Η μεταφορά τακτικών από ένα περιφερειακό θέατρο σε ένα παγκόσμιο choke point όπως το Hormuz δεν είναι απλή υπόθεση.
Την ίδια στιγμή, η ενεργή εμπλοκή της Ουκρανίας σε μια τέτοια πρωτοβουλία δείχνει και μια διάθεση στρατηγικής υπερέκτασης. Το Κίεβο επιχειρεί να επεκτείνει τον ρόλο του πέρα από το δικό του πεδίο σύγκρουσης, προσπαθώντας να αποκτήσει επιρροή σε μια περιοχή όπου ήδη δρουν μεγάλες δυνάμεις και περιφερειακοί παίκτες.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές:
Πρόκειται για πραγματική στρατηγική συνεισφορά ή για μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης σε ένα όλο και πιο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον;
www.bankingnnews.gr
Σχόλια αναγνωστών