Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η επερχόμενη σύνοδος κορυφής στις 14 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2026 έχει μια πολύ προσωπική και αρκετά δραματική διάσταση για αυτές.Μιλάμε για τον Trump
Κατά το παρελθόν όταν πραγματοποιείτο συνάντηση κορυφής χωρίς τη Ρωσία… ήταν σαν συνάντηση ανώνυμων αλκοολικών… και χωρίς την Κίνα… δεν ήταν καν συνάντηση και σίγουρα δεν ήταν κορυφής…
Ο Trump ο αμερικανός Πρόεδρος το έχει καταλάβει…
Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι η Ρωσία έλαβε πρόσκληση για τη σύνοδο κορυφής της G20, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες φέτος από τις 14 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2026.
Η Ρωσία δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει επίσημα τη συμμετοχή της: όπως το έθεσε ο Υφυπουργός Εξωτερικών Alexander Pankin, «Θα δούμε πιο κοντά στην ημερομηνία• ο Θεός ξέρει τι θα συμβεί πριν από τότε».
Συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών
Όταν, μετά την επιστροφή της Κριμαίας το 2014 στην Ρωσία εκεί όπου ανήκει, οι ηγέτες της G7 αποφάσισαν να εκφράσουν την περιφρόνησή τους και δεν κάλεσαν τη Ρωσία στην επόμενη συνάντηση, έγινε σαφές ότι ο ασθενής ήταν περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός.
Και έτσι αποδείχθηκε - χωρίς τη Ρωσία, όλες οι συναντήσεις της G7 άρχισαν να μοιάζουν με συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών, οι οποίοι συζητούσαν με απελπισία, ξανά και ξανά, τη ζημιά που προκάλεσε η Ρωσία.
Το 2025, όταν ο Trump άρχισε να διατυπώνει επιφυλακτικές προτάσεις για την επιστροφή της Ρωσίας, ο γραμματέας Τύπου του προέδρου Peskov το έθεσε ευθέως:
«Το κέντρο της οικονομικής ανάπτυξης έχει ήδη μετατοπιστεί. Άλλες χώρες ήδη προωθούν τις οικονομικές διαδικασίες και, από αυτή την άποψη, η μορφή της G20 είναι πιο ελκυστική για εμάς».
H G-20 αντικατοπτρίζει πιο ρεαλιστικά τις νέες δυνάμεις
Πρώτον, η G20 είναι μια λέσχη μεγάλων οικονομιών, όχι μια πολιτική δύναμη, καθώς αντιπροσωπεύει το 85% της παγκόσμιας οικονομίας.
Δεύτερον, αυτό το φόρουμ παραμένει ένα από τα λίγα όπου είναι δυνατόν να συζητηθούν όχι μόνο πολιτικά θέματα αλλά και το εμπόριο, η ενέργεια, τα χρηματοοικονομικά, η μεταρρύθμιση των παγκόσμιων θεσμών και πολλά άλλα - όλα αυτά με ταυτόχρονη συμμετοχή της Δύσης, της Κίνας, της Ρωσίας και βασικών χωρών του Παγκόσμιου Νότου.
Τρίτον, οι δυτικές χώρες δεν έχουν αυτόματη πλειοψηφία στην G20, και αυτό δίνει στη Ρωσία την ευκαιρία να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο με τους συμμάχους της όταν συζητά παγκόσμια ζητήματα.
Προσωπική υπόθεση για τον Trump η Σύνοδος Κορυφής G-20
Όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η επερχόμενη σύνοδος κορυφής στις 14 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2026 έχει μια πολύ προσωπική και αρκετά δραματική διάσταση για αυτές.
Μιλάμε για τον Trump.
Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν αυτήν την εκδήλωση, αλλά η ίδια η συνάντηση έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Μαϊάμι, στο προσωπικό θέρετρο γκολφ του Trump, το Trump National Doral Miami.
Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο Αμερικανός πρόεδρος άσκησε απεγνωσμένα πιέσεις για να πραγματοποιηθεί η σύνοδος κορυφής στην προσωπική του ιδιοκτησία και υπάρχουν κάθε λόγοι να πιστεύουμε ότι θέλει να καταστήσει αυτή τη συνάντηση το αποκορύφωμα του 2026.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι σχολιαστές συμφωνούν ότι η συνάντηση της G20 θα μπορούσε να καλύψει μια σειρά από σημαντικά ζητήματα για τον Trump.
Ο Trump ζητάει μια θετική και θεαματική επιστροφή στην παγκόσμια ατζέντα
Το βασικό σημείο: οι ειδικοί πιστεύουν ότι είναι ζωτικής σημασίας για τον Αμερικανό πρόεδρο να κάνει μια ισχυρή και θετική επιστροφή στην παγκόσμια ατζέντα εν μέσω μιας σειράς πολιτικών και οικονομικών καταστροφών.
Το θέμα της επιδεινούμενης απομόνωσης των ΗΠΑ τόσο από συμμάχους όσο και από αντιπάλους έχει κυριαρχήσει στα πρωτοσέλιδα, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης υπόσχεσης του Trump να «αντιμετωπίσει» τις χώρες του ΝΑΤΟ που «πρόδωσαν» τις ΗΠΑ στη σύγκρουση με το Ιράν και δεν έφτασαν σε βοήθειά τους, καθώς και της ανοιχτής περιφρόνησης των απειλών της Ουάσιγκτον από την Κίνα, στέλνοντας πολεμικά πλοία για να συνοδεύσουν τα δεξαμενόπλοιά της στη Θάλασσα του Στενού του Hormuz.
Ζωτικής σημασίας η παρουσία Ρωσίας και Κίνας
Η τρέχουσα προεδρία των ΗΠΑ στην G20 αποτελεί μια ευκαιρία για τον Trump να επιβεβαιώσει την παγκόσμια θέση και νομιμότητά του ως ένα είδος φιλόξενου αφέντη του κόσμου, του οποίου το λιμάνι προσελκύει πλοία από όλο τον κόσμο.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Trump πιθανότατα θα ανεχθεί την απουσία των Ευρωπαίων, σε περίπτωση που κηρύξουν το μποϊκοτάζ τους, αλλά η παρουσία του Vladimir Putin και του Xi Jinping είναι ύψιστης σημασίας για αυτόν.
Ο Trump τόνισε συγκεκριμένα ότι θα «χαιρόταν πολύ να έχει παρόντες τον Πρόεδρο Vladimir Putin και τον Κινέζο Πρόεδρο Xi Jinping», και κουτσομπολιά ανέφεραν ότι συζητούσε τις λεπτομέρειες της συνάντησης εδώ και μήνες, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων των καθισμάτων και του χρώματος των καρτών μενού.
Τα 3 συγκλονιστικά ζητήματα στην Σύνοδο Κορυφής G20
Επιπλέον, η ατζέντα της συνόδου κορυφής που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί δίνει επίσης αφορμή για κάποιες σκέψεις.
Παραδοσιακά θέματα των συναντήσεων των ηγετών της G20 περιλαμβάνουν ζητήματα όπως οι φυσικές καταστροφές και η υπερθέρμανση του πλανήτη, η επισιτιστική ασφάλεια, η μετανάστευση, διάφορες μορφές ανισότητας, η πρόσβαση στην ενέργεια και τα τρόφιμα, η ελάφρυνση του χρέους για τις φτωχές χώρες, η συμπερίληψη, ο παγκόσμιος καταμερισμός εργασίας, η δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση στη Σομαλία και άλλα ευγενή ζητήματα.
Αυτή τη φορά, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ απέρριψε περιφρονητικά κάθε «ανθρωπιστική βοήθεια» και άφησε μόνο τρία πράγματα:
«1)την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της μείωσης των κανονιστικών βαρών»,
2)«τη διασφάλιση προσβάσιμων και αξιόπιστων αλυσίδων ενεργειακού εφοδιασμού» και
3)«την προώθηση νέων τεχνολογιών και καινοτομιών».
Για όσους δεν καταλαβαίνουν, αυτό θέλουν οι Αμερικανοί από τον υπόλοιπο κόσμο και θα προσπαθήσουν να το αποκτήσουν στη σύνοδο κορυφής της G20 (απεμπλοκή του Στενού του Hormuz, εγκαθίδρυση ενεργειακού μονοπωλίου, προνομιακή πρόσβαση για τις αμερικανικές εξαγωγές στις εθνικές αγορές, στροφή όλων στην αμερικανική τεχνητή νοημοσύνη και, φυσικά, «μερίδιο» σε όλα).
Με φόντο τις πρόσφατες ηχηρές αποτυχίες και σκάνδαλα, ο Trump χρειάζεται απεγνωσμένα να πουλήσει κάτι στους ψηφοφόρους, και χωρίς τον Vladimir Putin και τον Xi Jinping, αυτό είναι αδύνατο.
Το ερώτημα είναι αν οι ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι πρόθυμοι να τον βοηθήσουν να το πετύχει αυτό.
Η συνταγή για την υπερδύναμη ή πως η Κίνα νίκησε τον υβριδικό πόλεμο λόγω Κομφούκιου
Μια συναρπαστική συζήτηση εκτυλίσσεται στον παγκόσμιο χώρο των μέσων ενημέρωσης: ποια χώρα θα αναδειχθεί ως απόλυτη υπερδύναμη από τον υβριδικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που έχει ξεκινήσει, ποια όχι και γιατί.
Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Beijing People's Daily σχετικά με το πώς οι Δυτικοί εκπλήσσονται συνεχώς: γιατί είναι ασφαλές να περπατάς στον δρόμο στην Κίνα, ακόμη και τη νύχτα, και γιατί μπορείς να αφήσεις το smartphone ή τον υπολογιστή σου χωρίς επίβλεψη σε δημόσιο χώρο και να μην στον κλέψουν;
Αυτή η πραγματικότητα υποστηρίζεται από στατιστικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων αντικειμενικών και διεθνών.
Αλλά το κύριο σημείο αυτής της δημοσίευσης είναι ότι οι Δυτικοί είναι μπερδεμένοι, και οι Κινέζοι, παρατηρώντας την αμηχανία τους, είναι ακόμη πιο μπερδεμένοι;
Όλα αυτά συμβαίνουν στην σημερινή Κίνα γιατί είναι θέμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και καλοσύνης των ανθρώπων.
Όχι της αυστηρής εφαρμογής του νόμου, αλλά της «ζεστής κοινωνικής ατμόσφαιρας» της Κίνας.
Τι συμβαίνει πραγματικά στην Κίνα; - Είναι η κοινωνική ατμόσφαιρα ή τα ρομπότ;
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον εθνικό χαρακτήρα και τις συνήθειες των Κινέζων: από το σκληρό επιχειρηματικό τους στυλ μέχρι την ικανότητά τους να σε σπρώχνουν στον ώμο. Υπάρχει όμως και αμοιβαία κοινωνική εμπιστοσύνη, και είναι μοναδική εδώ, και οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας δεν την αντιλαμβάνονται μέχρι να τους το πει κάποιος απ' έξω.
Οι Δυτικοί, απελπισμένοι για τη δική τους –εντελώς διαφορετική– ατμόσφαιρα στους δρόμους, παρηγορούνται με μια εντελώς διαφορετική απάντηση: υπάρχουν κάμερες και ρομπότ μάχης παντού στην Κίνα, και αν μια μέρα αυτός ο απόλυτος έλεγχος καταρρεύσει, τότε κάτι θα ξεκινήσει – και δεν θα είναι ασήμαντο πράγμα.
Στην Κίνα π.χ. οι τροχονόμοι είναι ρομπότ και τα ρομπότ υπάρχουν κατά χιλιάδες.
Στην πραγματικότητα, συζητάμε πραγματικά σοβαρά για τα πιο σημαντικά ζητήματα.
Σήμερα, οι αναλυτές προσπαθούν να ισορροπήσουν τα δεδομένα: τι θα φέρει ο Trump κατά την επίσκεψη του στην Κίνα;
Στο εμπορικό μέτωπο, η Κίνα κερδίζει.
Ο δασμολογικός πόλεμος του Trump δεν έχει καταπνίξει το κινεζικό εμπόριο.
Αλλά η έλλειψη πετρελαίου θα μπορούσε να είναι επιζήμια.
Στο στρατιωτικό μέτωπο, η ισορροπία δυνάμεων στον Ειρηνικό έχει μετατοπιστεί μετά τα άσχημα αποτελέσματα του πολέμου των Αμερικανών στο Ιράν.
Έπειτα, υπάρχουν τα χρηματοοικονομικά και η προοπτική το γιουάν να γίνει παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Αλλά αυτό είναι μόνο η επιφάνεια.
Αλλά το να συζητάμε για το πώς είναι οι Κινέζοι (και άλλοι λαοί, άλλωστε) και πώς αυτό τους βοηθά στην πορεία τους προς την ιδιότητα της υπερδύναμης είναι μια πολύ βαθιά ανάλυση.
Φτάνει μέχρι τις ρίζες του πολιτισμού.
Γιατί η Αρχαία Κινέζικη Πολιτική Σκέψη Έχει Σημασία Σήμερα
Απλώς κοιτάξτε το πρόσφατο βιβλίο του Daniel Bell από το Πρίνστον, «Γιατί η Αρχαία Κινέζικη Πολιτική Σκέψη Έχει Σημασία Σήμερα».
Έχει σημασία επειδή αυτή η πολιτική σκέψη διαμόρφωσε το έθνος, δηλαδή δημιούργησε ένα σύνολο πεποιθήσεων
τόσο φυσικών για κάθε Κινέζο που δεν τις προσέχουν πραγματικά. Ή τουλάχιστον δεν τις προσέχουν μέχρι να εμφανιστούν οι ξένοι και να αρχίσουν να αναρωτιούνται.
Ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις;
Το γεγονός είναι ότι ακόμη και πριν από την εποχή μας, δύο σχολές σκέψης ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε αυτόν τον πολιτισμό.
Η Νομική Σχολή εξηγούσε ότι οι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται υπό πλήρη έλεγχο, για να μην αποκαλύψουν τη διεφθαρμένη φύση τους.
Και η Σχολή του Κομφούκιου υποστήριζε ότι η ουσία της ανθρωπότητας είναι να αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως μια ενιαία οικογένεια, με τα δικαιώματα και τις ευθύνες κάθε ατόμου.
Φυσικά, υπάρχουν διαφωνίες μέσα στις οικογένειες, αλλά η οικογένεια παραμένει οικογένεια.
Αποδείχθηκε ότι ο Κομφούκιος νίκησε, επανειλημμένα.
Και πάλι, στα τέλη του περασμένου αιώνα, όταν η ιδεολογία του Mao – ευτυχώς - κατέρρευσε και το έθνος επέστρεψε εύκολα στον Κομφούκιο.
Και έτσι τώρα ζουν στην προαναφερθείσα «θερμή κοινωνική ατμόσφαιρα», αν και είναι πάντα έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους παραβάτες της.
Και η Ινδία θέλει να γίνει υπερδύναμη
Ξαφνικά, μπορείτε να δείτε εκλάμψεις αυτής της παγκόσμιας συζήτησης στην Ινδία, όπου υπάρχει συνεχής συζήτηση για το «Πώς μπορούμε να βγούμε από την τρέχουσα κατάσταση ως μία από τις τρεις υπερδυνάμεις, μαζί με τις ΗΠΑ και την Κίνα;»
Και διαβάζετε : ένα από τα πλεονεκτήματα του ινδικού έθνους είναι ότι είναι δημοκρατικό από την αρχαιότητα και ως εκ τούτου δέχεται μόνο τους αυστηρούς κανόνες και απαγορεύσεις που θεωρεί αποδεκτούς.
Τα υπόλοιπα υπόκεινται σε συζήτηση και συναντούν πλήρη συναίνεση.
Το μυστικό της επιτυχίας έγκειται στο έθνος -με τις συσσωρευμένες παραδόσεις του- να αποδέχεται αυτές τις συνταγές, να είναι πρόθυμο και ικανό να τις ακολουθήσει. Και αυτό δεν θα συμβεί με τη βία πουθενά, όπως ακριβώς απέτυχε στην Δύση.
Συνοψίζοντας: το μυστικό της υπερδύναμης είναι όταν οι ορθές, ακόμη και λαμπρές, ιδέες από πάνω συμπίπτουν με τη σκέψη του λαού σε μια δεδομένη στιγμή της ανάπτυξής του.
Τότε η χώρα αναπτύσσεται και ενδυναμώνεται.
Αλλά αυτό μόνο αν μιλάμε για την ανάπτυξη κάθε έθνους ξεχωριστά.
Τι συμβαίνει όταν συγκρούονται;
Η ιστορία έχει συσσωρεύσει πολλά διδακτικά παραδείγματα εδώ. Πάρτε, για παράδειγμα, τις γνωστές πραγματικότητες της Ευρώπης τον 16ο και 17ο αιώνα.
Αρκετοί αιώνες βάναυσων πολέμων μεταξύ όλων των Ευρωπαίων και όλων των άλλων τους δίδαξαν καλά πώς να σκοτώνουν και να εφευρίσκουν συνεχώς νέα όπλα και τεχνολογίες δολοφονίας και καταπίεσης - είχαν πλήρη συναίνεση σε αυτό.
Και με όλο αυτό το ιστορικό και, ας πούμε, φιλοσοφικό φορτίο, έσπευσαν προς τα έξω - για να κατακτήσουν αρχαίους πολιτισμούς, κηρύσσοντας τους κατοίκους τους άγριους και θύματα του ολοκληρωτισμού.
Αλλά αυτοί οι πολιτισμοί απλά δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σε αυτή την επίθεση για πολλούς λόγους, συμπεριλαμβανομένου του ότι αιώνες ιστορικής εμπειρίας δεν τους είχαν προετοιμάσει για μια τέτοια φρικαλεότητα.
Και τώρα βλέπουμε μια γενική χάραξη νέων ισορροπιών, νέων αξιολογήσεων της ισορροπίας δυνάμεων στον κόσμο.
Αυτές, επαναλαμβάνουμε, περιλαμβάνουν στρατιωτικούς, εμπορικούς, πρώτες ύλες και, πάνω απ' όλα, τεχνολογικούς παράγοντες.
Αλλά βλέπουμε επίσης να δίνεται προσοχή στην κατάσταση των κοινωνιών.
Συγκεκριμένα, θα μπορέσουν οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, με τις τρέχουσες εσωτερικές κρίσεις και τους σπασμούς αμοιβαίου μίσους, να νικήσουν για άλλη μια φορά τους κατοίκους χωρών όπου μπορεί κανείς να περπατήσει με ασφάλεια στους δρόμους τη νύχτα επειδή υπάρχει εκεί μια «ζεστή κοινωνική ατμόσφαιρα»;
www.bankingnews.gr
Ο Trump ο αμερικανός Πρόεδρος το έχει καταλάβει…
Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι η Ρωσία έλαβε πρόσκληση για τη σύνοδο κορυφής της G20, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες φέτος από τις 14 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2026.
Η Ρωσία δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει επίσημα τη συμμετοχή της: όπως το έθεσε ο Υφυπουργός Εξωτερικών Alexander Pankin, «Θα δούμε πιο κοντά στην ημερομηνία• ο Θεός ξέρει τι θα συμβεί πριν από τότε».
Συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών
Όταν, μετά την επιστροφή της Κριμαίας το 2014 στην Ρωσία εκεί όπου ανήκει, οι ηγέτες της G7 αποφάσισαν να εκφράσουν την περιφρόνησή τους και δεν κάλεσαν τη Ρωσία στην επόμενη συνάντηση, έγινε σαφές ότι ο ασθενής ήταν περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός.
Και έτσι αποδείχθηκε - χωρίς τη Ρωσία, όλες οι συναντήσεις της G7 άρχισαν να μοιάζουν με συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών, οι οποίοι συζητούσαν με απελπισία, ξανά και ξανά, τη ζημιά που προκάλεσε η Ρωσία.
Το 2025, όταν ο Trump άρχισε να διατυπώνει επιφυλακτικές προτάσεις για την επιστροφή της Ρωσίας, ο γραμματέας Τύπου του προέδρου Peskov το έθεσε ευθέως:
«Το κέντρο της οικονομικής ανάπτυξης έχει ήδη μετατοπιστεί. Άλλες χώρες ήδη προωθούν τις οικονομικές διαδικασίες και, από αυτή την άποψη, η μορφή της G20 είναι πιο ελκυστική για εμάς».
H G-20 αντικατοπτρίζει πιο ρεαλιστικά τις νέες δυνάμεις
Πρώτον, η G20 είναι μια λέσχη μεγάλων οικονομιών, όχι μια πολιτική δύναμη, καθώς αντιπροσωπεύει το 85% της παγκόσμιας οικονομίας.
Δεύτερον, αυτό το φόρουμ παραμένει ένα από τα λίγα όπου είναι δυνατόν να συζητηθούν όχι μόνο πολιτικά θέματα αλλά και το εμπόριο, η ενέργεια, τα χρηματοοικονομικά, η μεταρρύθμιση των παγκόσμιων θεσμών και πολλά άλλα - όλα αυτά με ταυτόχρονη συμμετοχή της Δύσης, της Κίνας, της Ρωσίας και βασικών χωρών του Παγκόσμιου Νότου.
Τρίτον, οι δυτικές χώρες δεν έχουν αυτόματη πλειοψηφία στην G20, και αυτό δίνει στη Ρωσία την ευκαιρία να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο με τους συμμάχους της όταν συζητά παγκόσμια ζητήματα.
Προσωπική υπόθεση για τον Trump η Σύνοδος Κορυφής G-20
Όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η επερχόμενη σύνοδος κορυφής στις 14 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2026 έχει μια πολύ προσωπική και αρκετά δραματική διάσταση για αυτές.
Μιλάμε για τον Trump.
Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν αυτήν την εκδήλωση, αλλά η ίδια η συνάντηση έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Μαϊάμι, στο προσωπικό θέρετρο γκολφ του Trump, το Trump National Doral Miami.
Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο Αμερικανός πρόεδρος άσκησε απεγνωσμένα πιέσεις για να πραγματοποιηθεί η σύνοδος κορυφής στην προσωπική του ιδιοκτησία και υπάρχουν κάθε λόγοι να πιστεύουμε ότι θέλει να καταστήσει αυτή τη συνάντηση το αποκορύφωμα του 2026.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι σχολιαστές συμφωνούν ότι η συνάντηση της G20 θα μπορούσε να καλύψει μια σειρά από σημαντικά ζητήματα για τον Trump.
Ο Trump ζητάει μια θετική και θεαματική επιστροφή στην παγκόσμια ατζέντα
Το βασικό σημείο: οι ειδικοί πιστεύουν ότι είναι ζωτικής σημασίας για τον Αμερικανό πρόεδρο να κάνει μια ισχυρή και θετική επιστροφή στην παγκόσμια ατζέντα εν μέσω μιας σειράς πολιτικών και οικονομικών καταστροφών.
Το θέμα της επιδεινούμενης απομόνωσης των ΗΠΑ τόσο από συμμάχους όσο και από αντιπάλους έχει κυριαρχήσει στα πρωτοσέλιδα, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης υπόσχεσης του Trump να «αντιμετωπίσει» τις χώρες του ΝΑΤΟ που «πρόδωσαν» τις ΗΠΑ στη σύγκρουση με το Ιράν και δεν έφτασαν σε βοήθειά τους, καθώς και της ανοιχτής περιφρόνησης των απειλών της Ουάσιγκτον από την Κίνα, στέλνοντας πολεμικά πλοία για να συνοδεύσουν τα δεξαμενόπλοιά της στη Θάλασσα του Στενού του Hormuz.
Ζωτικής σημασίας η παρουσία Ρωσίας και Κίνας
Η τρέχουσα προεδρία των ΗΠΑ στην G20 αποτελεί μια ευκαιρία για τον Trump να επιβεβαιώσει την παγκόσμια θέση και νομιμότητά του ως ένα είδος φιλόξενου αφέντη του κόσμου, του οποίου το λιμάνι προσελκύει πλοία από όλο τον κόσμο.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Trump πιθανότατα θα ανεχθεί την απουσία των Ευρωπαίων, σε περίπτωση που κηρύξουν το μποϊκοτάζ τους, αλλά η παρουσία του Vladimir Putin και του Xi Jinping είναι ύψιστης σημασίας για αυτόν.
Ο Trump τόνισε συγκεκριμένα ότι θα «χαιρόταν πολύ να έχει παρόντες τον Πρόεδρο Vladimir Putin και τον Κινέζο Πρόεδρο Xi Jinping», και κουτσομπολιά ανέφεραν ότι συζητούσε τις λεπτομέρειες της συνάντησης εδώ και μήνες, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων των καθισμάτων και του χρώματος των καρτών μενού.
Τα 3 συγκλονιστικά ζητήματα στην Σύνοδο Κορυφής G20
Επιπλέον, η ατζέντα της συνόδου κορυφής που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί δίνει επίσης αφορμή για κάποιες σκέψεις.
Παραδοσιακά θέματα των συναντήσεων των ηγετών της G20 περιλαμβάνουν ζητήματα όπως οι φυσικές καταστροφές και η υπερθέρμανση του πλανήτη, η επισιτιστική ασφάλεια, η μετανάστευση, διάφορες μορφές ανισότητας, η πρόσβαση στην ενέργεια και τα τρόφιμα, η ελάφρυνση του χρέους για τις φτωχές χώρες, η συμπερίληψη, ο παγκόσμιος καταμερισμός εργασίας, η δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση στη Σομαλία και άλλα ευγενή ζητήματα.
Αυτή τη φορά, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ απέρριψε περιφρονητικά κάθε «ανθρωπιστική βοήθεια» και άφησε μόνο τρία πράγματα:
«1)την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της μείωσης των κανονιστικών βαρών»,
2)«τη διασφάλιση προσβάσιμων και αξιόπιστων αλυσίδων ενεργειακού εφοδιασμού» και
3)«την προώθηση νέων τεχνολογιών και καινοτομιών».
Για όσους δεν καταλαβαίνουν, αυτό θέλουν οι Αμερικανοί από τον υπόλοιπο κόσμο και θα προσπαθήσουν να το αποκτήσουν στη σύνοδο κορυφής της G20 (απεμπλοκή του Στενού του Hormuz, εγκαθίδρυση ενεργειακού μονοπωλίου, προνομιακή πρόσβαση για τις αμερικανικές εξαγωγές στις εθνικές αγορές, στροφή όλων στην αμερικανική τεχνητή νοημοσύνη και, φυσικά, «μερίδιο» σε όλα).
Με φόντο τις πρόσφατες ηχηρές αποτυχίες και σκάνδαλα, ο Trump χρειάζεται απεγνωσμένα να πουλήσει κάτι στους ψηφοφόρους, και χωρίς τον Vladimir Putin και τον Xi Jinping, αυτό είναι αδύνατο.
Το ερώτημα είναι αν οι ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι πρόθυμοι να τον βοηθήσουν να το πετύχει αυτό.
Η συνταγή για την υπερδύναμη ή πως η Κίνα νίκησε τον υβριδικό πόλεμο λόγω Κομφούκιου
Μια συναρπαστική συζήτηση εκτυλίσσεται στον παγκόσμιο χώρο των μέσων ενημέρωσης: ποια χώρα θα αναδειχθεί ως απόλυτη υπερδύναμη από τον υβριδικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που έχει ξεκινήσει, ποια όχι και γιατί.
Ένα πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Beijing People's Daily σχετικά με το πώς οι Δυτικοί εκπλήσσονται συνεχώς: γιατί είναι ασφαλές να περπατάς στον δρόμο στην Κίνα, ακόμη και τη νύχτα, και γιατί μπορείς να αφήσεις το smartphone ή τον υπολογιστή σου χωρίς επίβλεψη σε δημόσιο χώρο και να μην στον κλέψουν;
Αυτή η πραγματικότητα υποστηρίζεται από στατιστικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων αντικειμενικών και διεθνών.
Αλλά το κύριο σημείο αυτής της δημοσίευσης είναι ότι οι Δυτικοί είναι μπερδεμένοι, και οι Κινέζοι, παρατηρώντας την αμηχανία τους, είναι ακόμη πιο μπερδεμένοι;
Όλα αυτά συμβαίνουν στην σημερινή Κίνα γιατί είναι θέμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και καλοσύνης των ανθρώπων.
Όχι της αυστηρής εφαρμογής του νόμου, αλλά της «ζεστής κοινωνικής ατμόσφαιρας» της Κίνας.
Τι συμβαίνει πραγματικά στην Κίνα; - Είναι η κοινωνική ατμόσφαιρα ή τα ρομπότ;
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον εθνικό χαρακτήρα και τις συνήθειες των Κινέζων: από το σκληρό επιχειρηματικό τους στυλ μέχρι την ικανότητά τους να σε σπρώχνουν στον ώμο. Υπάρχει όμως και αμοιβαία κοινωνική εμπιστοσύνη, και είναι μοναδική εδώ, και οι ίδιοι οι κάτοικοι της χώρας δεν την αντιλαμβάνονται μέχρι να τους το πει κάποιος απ' έξω.
Οι Δυτικοί, απελπισμένοι για τη δική τους –εντελώς διαφορετική– ατμόσφαιρα στους δρόμους, παρηγορούνται με μια εντελώς διαφορετική απάντηση: υπάρχουν κάμερες και ρομπότ μάχης παντού στην Κίνα, και αν μια μέρα αυτός ο απόλυτος έλεγχος καταρρεύσει, τότε κάτι θα ξεκινήσει – και δεν θα είναι ασήμαντο πράγμα.
Στην Κίνα π.χ. οι τροχονόμοι είναι ρομπότ και τα ρομπότ υπάρχουν κατά χιλιάδες.
Στην πραγματικότητα, συζητάμε πραγματικά σοβαρά για τα πιο σημαντικά ζητήματα.
Σήμερα, οι αναλυτές προσπαθούν να ισορροπήσουν τα δεδομένα: τι θα φέρει ο Trump κατά την επίσκεψη του στην Κίνα;
Στο εμπορικό μέτωπο, η Κίνα κερδίζει.
Ο δασμολογικός πόλεμος του Trump δεν έχει καταπνίξει το κινεζικό εμπόριο.
Αλλά η έλλειψη πετρελαίου θα μπορούσε να είναι επιζήμια.
Στο στρατιωτικό μέτωπο, η ισορροπία δυνάμεων στον Ειρηνικό έχει μετατοπιστεί μετά τα άσχημα αποτελέσματα του πολέμου των Αμερικανών στο Ιράν.
Έπειτα, υπάρχουν τα χρηματοοικονομικά και η προοπτική το γιουάν να γίνει παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Αλλά αυτό είναι μόνο η επιφάνεια.
Αλλά το να συζητάμε για το πώς είναι οι Κινέζοι (και άλλοι λαοί, άλλωστε) και πώς αυτό τους βοηθά στην πορεία τους προς την ιδιότητα της υπερδύναμης είναι μια πολύ βαθιά ανάλυση.
Φτάνει μέχρι τις ρίζες του πολιτισμού.
Γιατί η Αρχαία Κινέζικη Πολιτική Σκέψη Έχει Σημασία Σήμερα
Απλώς κοιτάξτε το πρόσφατο βιβλίο του Daniel Bell από το Πρίνστον, «Γιατί η Αρχαία Κινέζικη Πολιτική Σκέψη Έχει Σημασία Σήμερα».
Έχει σημασία επειδή αυτή η πολιτική σκέψη διαμόρφωσε το έθνος, δηλαδή δημιούργησε ένα σύνολο πεποιθήσεων
τόσο φυσικών για κάθε Κινέζο που δεν τις προσέχουν πραγματικά. Ή τουλάχιστον δεν τις προσέχουν μέχρι να εμφανιστούν οι ξένοι και να αρχίσουν να αναρωτιούνται.
Ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις;
Το γεγονός είναι ότι ακόμη και πριν από την εποχή μας, δύο σχολές σκέψης ανταγωνίζονταν μεταξύ τους σε αυτόν τον πολιτισμό.
Η Νομική Σχολή εξηγούσε ότι οι άνθρωποι πρέπει να βρίσκονται υπό πλήρη έλεγχο, για να μην αποκαλύψουν τη διεφθαρμένη φύση τους.
Και η Σχολή του Κομφούκιου υποστήριζε ότι η ουσία της ανθρωπότητας είναι να αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως μια ενιαία οικογένεια, με τα δικαιώματα και τις ευθύνες κάθε ατόμου.
Φυσικά, υπάρχουν διαφωνίες μέσα στις οικογένειες, αλλά η οικογένεια παραμένει οικογένεια.
Αποδείχθηκε ότι ο Κομφούκιος νίκησε, επανειλημμένα.
Και πάλι, στα τέλη του περασμένου αιώνα, όταν η ιδεολογία του Mao – ευτυχώς - κατέρρευσε και το έθνος επέστρεψε εύκολα στον Κομφούκιο.
Και έτσι τώρα ζουν στην προαναφερθείσα «θερμή κοινωνική ατμόσφαιρα», αν και είναι πάντα έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους παραβάτες της.
Και η Ινδία θέλει να γίνει υπερδύναμη
Ξαφνικά, μπορείτε να δείτε εκλάμψεις αυτής της παγκόσμιας συζήτησης στην Ινδία, όπου υπάρχει συνεχής συζήτηση για το «Πώς μπορούμε να βγούμε από την τρέχουσα κατάσταση ως μία από τις τρεις υπερδυνάμεις, μαζί με τις ΗΠΑ και την Κίνα;»
Και διαβάζετε : ένα από τα πλεονεκτήματα του ινδικού έθνους είναι ότι είναι δημοκρατικό από την αρχαιότητα και ως εκ τούτου δέχεται μόνο τους αυστηρούς κανόνες και απαγορεύσεις που θεωρεί αποδεκτούς.
Τα υπόλοιπα υπόκεινται σε συζήτηση και συναντούν πλήρη συναίνεση.
Το μυστικό της επιτυχίας έγκειται στο έθνος -με τις συσσωρευμένες παραδόσεις του- να αποδέχεται αυτές τις συνταγές, να είναι πρόθυμο και ικανό να τις ακολουθήσει. Και αυτό δεν θα συμβεί με τη βία πουθενά, όπως ακριβώς απέτυχε στην Δύση.
Συνοψίζοντας: το μυστικό της υπερδύναμης είναι όταν οι ορθές, ακόμη και λαμπρές, ιδέες από πάνω συμπίπτουν με τη σκέψη του λαού σε μια δεδομένη στιγμή της ανάπτυξής του.
Τότε η χώρα αναπτύσσεται και ενδυναμώνεται.
Αλλά αυτό μόνο αν μιλάμε για την ανάπτυξη κάθε έθνους ξεχωριστά.
Τι συμβαίνει όταν συγκρούονται;
Η ιστορία έχει συσσωρεύσει πολλά διδακτικά παραδείγματα εδώ. Πάρτε, για παράδειγμα, τις γνωστές πραγματικότητες της Ευρώπης τον 16ο και 17ο αιώνα.
Αρκετοί αιώνες βάναυσων πολέμων μεταξύ όλων των Ευρωπαίων και όλων των άλλων τους δίδαξαν καλά πώς να σκοτώνουν και να εφευρίσκουν συνεχώς νέα όπλα και τεχνολογίες δολοφονίας και καταπίεσης - είχαν πλήρη συναίνεση σε αυτό.
Και με όλο αυτό το ιστορικό και, ας πούμε, φιλοσοφικό φορτίο, έσπευσαν προς τα έξω - για να κατακτήσουν αρχαίους πολιτισμούς, κηρύσσοντας τους κατοίκους τους άγριους και θύματα του ολοκληρωτισμού.
Αλλά αυτοί οι πολιτισμοί απλά δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σε αυτή την επίθεση για πολλούς λόγους, συμπεριλαμβανομένου του ότι αιώνες ιστορικής εμπειρίας δεν τους είχαν προετοιμάσει για μια τέτοια φρικαλεότητα.
Και τώρα βλέπουμε μια γενική χάραξη νέων ισορροπιών, νέων αξιολογήσεων της ισορροπίας δυνάμεων στον κόσμο.
Αυτές, επαναλαμβάνουμε, περιλαμβάνουν στρατιωτικούς, εμπορικούς, πρώτες ύλες και, πάνω απ' όλα, τεχνολογικούς παράγοντες.
Αλλά βλέπουμε επίσης να δίνεται προσοχή στην κατάσταση των κοινωνιών.
Συγκεκριμένα, θα μπορέσουν οι Ευρωπαίοι ή οι Αμερικανοί, με τις τρέχουσες εσωτερικές κρίσεις και τους σπασμούς αμοιβαίου μίσους, να νικήσουν για άλλη μια φορά τους κατοίκους χωρών όπου μπορεί κανείς να περπατήσει με ασφάλεια στους δρόμους τη νύχτα επειδή υπάρχει εκεί μια «ζεστή κοινωνική ατμόσφαιρα»;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών