Scott Ritter: Στους Ρώσους εμφανίζεται μια σκοτεινή αποφασιστικότητα — ο Karaganov και ο Medvedev εκφράζουν αυτό που αισθάνονται πολλοί
Η Ρωσία εγκαταλείπει οριστικά τη διπλωματία και προετοιμάζεται για μια ολοκληρωτική σύγκρουση, με τους Karaganov και Medvedev να θέτουν το δίλημμα «πρωτόγονος τρόμος ή πυρηνικός όλεθρος».
Η αλλαγή δόγματος στη Μόσχα προμηνύει ένα εφιαλτικό καλοκαίρι, όπου η άνευ όρων παράδοση του Κιέβου αποτελεί τη μόνη εναλλακτική πριν από την ισοπέδωση των ευρωπαϊκών κέντρων λήψης αποφάσεων.
Ο αναλυτής Scott Ritter προειδοποιεί ότι το 2026 σηματοδοτεί το τέλος των ψευδαισθήσεων, με τη σινορωσική συμμαχία να σφραγίζει το τέλος του δυτικού πολιτισμού όπως τον γνωρίζαμε.
Οι εορτασμοί… αλλιώς
Οι εορτασμοί της 9ης Μαΐου πραγματοποιήθηκαν σε πιο συγκρατημένο τόνο σε σχέση με πέρυσι.
Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι δεν ήταν επετειακή χρονιά - αν και και αυτό έπαιξε ρόλο.
Στο πέμπτο έτος της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης» (SVO), η γιορτή απέκτησε μια πιο αυστηρή και σκληρή ατμόσφαιρα.
Οι μαζικές επιθέσεις ουκρανικών drones σε ρωσικές πόλεις λίγο πριν από την Ημέρα της Νίκης, η ειρωνική «άδεια» του Zelensky να πραγματοποιηθεί η Παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, καθώς και οι απειλές από την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των μικρών βαλτικών κρατών, αυτών των μικρών «τσιουάουα», ενέτειναν το αίσθημα οργής και ενίσχυσαν την επιθυμία να συντριβεί το «καθεστώς του Κιέβου» και να μπουν στη θέση τους όσοι το στηρίζουν.
Αυτή η αλλαγή στη διάθεση δεν έγινε αντιληπτή μόνο στη Ρωσία, αλλά και στο εξωτερικό.
Ανάμεσα σε όσους πρόσεξαν τη μεταβολή στον τόνο των εορτασμών ήταν και ο Αμερικανός ανεξάρτητος αναλυτής διεθνών σχέσεων και πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, Scott Ritter.
Μοιράστηκε τις παρατηρήσεις του σε σημειώσεις που δημοσίευσε μετά τις εκδηλώσεις.
Πιστεύουμε ότι οι αναγνώστες μας θα βρουν ενδιαφέρον να τις γνωρίσουν.
Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης δεν είναι απλώς μια εθνική γιορτή στη Ρωσία, αλλά ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για ολόκληρο τον κόσμο.
Δίνονται συνεντεύξεις, γράφονται άρθρα, εκφωνούνται ομιλίες και οργανώνονται συνεντεύξεις Τύπου.
Η Ημέρα της Νίκης του 2026 δεν αποτέλεσε εξαίρεση.
Την παραμονή των εκδηλώσεων, στις 6 Μαΐου, ο Sergey Karaganov, επιδραστικός Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, ο οποίος θεωρείται πολύ κοντά τόσο με τον πρόεδρο της Ρωσίας Vladimir Putin όσο και με τον υπουργό Εξωτερικών Sergey Lavrov, παραχώρησε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Yulia Novitskaya του διαδικτυακού περιοδικού «Νέα Ανατολή», που εκδίδεται από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
«Αν οι Ευρωπαίοι συνεχίσουν να διεξάγουν πόλεμο εναντίον μας (και εμείς διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ευρώπης και η Ευρώπη διεξάγει πόλεμο εναντίον μας, αν και αποφεύγουμε δειλά να το πούμε ανοιχτά), τότε θα χρειαστεί να προβούμε σε πραγματικές πολεμικές ενέργειες — και όχι εναντίον της Ουκρανίας.
Για πολλά χρόνια η Ουκρανία μετατρεπόταν σε ένα στιλέτο στραμμένο στο στήθος της Ρωσίας.
Δεν θέλαμε να το αναγνωρίσουμε. Ήμασταν αφελείς και αδύναμοι.
Τώρα αυτοί οι δυστυχισμένοι, πλυμένοι εγκεφαλικά άνθρωποι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση.
Όμως η ρίζα του κακού βρίσκεται στη Δύση. Γι’ αυτό θα πρέπει να πλήξουμε τη Δύση», δήλωσε ο Karaganov.
Οι συνέπειες τέτοιων ενεργειών, συνέχισε, θα είναι τρομακτικές.
«Αυτοί [η Ευρώπη] πρέπει να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι θα είναι οι πρώτοι που θα καταστραφούν…
Και εμείς, δυστυχώς, πρέπει να τους εμπνέουμε τρόμο.
Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος —ο πρωτόγονος φόβος— για να αποφύγουμε έναν μακροχρόνιο και εξαντλητικό πόλεμο, τόσο για εμάς όσο και για την ανθρωπότητα• να αποφύγουμε την ολίσθηση σε έναν γενικευμένο θερμοπυρηνικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει».
«Ο νέος μιλιταρισμός της Γερμανίας»
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Μαΐου ο Dmitry Medvedev, πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της Ρωσίας και νυν αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δημοσίευσε στο RT άρθρο με τίτλο «Ο νέος μιλιταρισμός της Γερμανίας», στο οποίο καταδίκασε έντονα την αναθεώρηση της ιστορίας από μέρος του γερμανικού λαού, ο οποίος θεωρεί ότι «αδίκως και σκληρά αδικήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».
Ο Medvedev προειδοποίησε για την εμφάνιση ενός νέου μιλιταρισμού, που περιλαμβάνει ακόμη και την ιδέα της Γερμανίας ως πυρηνικής δύναμης, και προειδοποίησε ότι συνέπεια αυτής της «παράνοιας» θα είναι «το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Όπως και ο Sergey Karaganov, ο Medvedev κάλεσε τη Ρωσία να προχωρήσει σε αποφασιστικές ενέργειες.
«Έχουμε να κάνουμε με έναν αδιάλλακτο, απελπισμένο και παράφρονα εχθρό», σημείωσε, «ο οποίος πρέπει είτε να απωθηθεί είτε να καταστραφεί».
Για τρία χρόνια παρακολουθούσα τις ομιλίες των Ρώσων πρεσβευτών στις δεξιώσεις για την Ημέρα της Νίκης που διοργανώνονται στην πρεσβεία τους στην Ουάσιγκτον.
Ο Anatoly Antonov εκφώνησε μία ομιλία το 2024, ενώ ο Alexander Darchiev τις δύο επόμενες, το 2025 και το 2026.
Οι δύο πρώτες ομιλίες θεωρήθηκε ότι είχαν γραφτεί σύμφωνα με τη συνήθη διπλωματική στρατηγική: υπογράμμιζαν την κοινή ιστορία ΗΠΑ και Ρωσίας στη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και εξέφραζαν λύπη για τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως μια ιστορική ανωμαλία, η οποία θα μπορούσε να επιλυθεί μέσω διαπραγματεύσεων που θα βασίζονταν στην εγκαθίδρυση διαρκούς ειρήνης και όχι απλώς στην παύση των εχθροπραξιών.
Φέτος, όμως, η ατμόσφαιρα ήταν πιο σκοτεινή.
Ο πρεσβευτής απηύθυνε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα «κλάδο ελαίας», επισημαίνοντας τη νέα στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα, ενώ ταυτόχρονα συνέδεσε άμεσα την Ουκρανία με τη ναζιστική Γερμανία, τονίζοντας την ιδέα της «άνευ όρων παράδοσης» ως προς την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος.
Επιπλέον, ο πρεσβευτής αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στον σημερινό ρόλο της Γερμανίας, επισημαίνοντας ξεκάθαρα τη σύνδεση ανάμεσα στο ναζιστικό παρελθόν της χώρας και τη σημερινή κυβέρνησή της.
Τα βίντεο που χρησιμοποιήθηκαν για να συνοδεύσουν την ομιλία υπογράμμισαν αυτή τη σύνδεση, εστιάζοντας στην πτώση του Hitler, την ήττα της Γερμανίας και στις ρωσικές απαιτήσεις για άνευ όρων παράδοση.
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin εκφώνησε επίσης τη δική του ομιλία κατά τη διάρκεια της Παρέλασης της Νίκης στη Μόσχα.
Αναφερόμενος στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία, δήλωσε: «Το μεγάλο κατόρθωμα της νικηφόρας γενιάς εμπνέει τους στρατιώτες που σήμερα εκτελούν τα καθήκοντα της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.
Αντιμετωπίζουν μια επιθετική δύναμη, εξοπλισμένη και υποστηριζόμενη από ολόκληρο το μπλοκ του ΝΑΤΟ.
Παρ’ όλα αυτά, οι ήρωές μας συνεχίζουν να προελαύνουν…»
Ο Putin συνέχισε στο ίδιο πνεύμα και στη συνέντευξη Τύπου μετά την παρέλαση, δηλώνοντας ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις [της Ρωσίας] πρέπει να επικεντρωθούν στην αποφασιστική ήττα του εχθρού στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης».
Αναφερόμενος στις χώρες που υποστήριξαν την Ουκρανία στον αγώνα της εναντίον της Ρωσίας, ο Putin δήλωσε ότι «όλοι περίμεναν μια γρήγορη κατάρρευση της Ρωσίας.
Κατά τη γνώμη τους, μέσα σε έξι μήνες όλα θα είχαν καταρρεύσει: οι επιχειρήσεις θα σταματούσαν να λειτουργούν, το τραπεζικό σύστημα θα χρεοκοπούσε και εκατομμύρια άνθρωποι θα έχαναν τα μέσα διαβίωσής τους».
Αυτό δεν συνέβη. Παρά την αποτυχία αυτού του στόχου, ο Putin συνέχισε να αφήνει ανοιχτή την πόρτα για ειρηνικές σχέσεις με την Ευρώπη.
«Πάντα προσπαθούσαμε να οικοδομούμε σχέσεις με την Ευρώπη», είπε ο Putin, «στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της συνεκτίμησης των συμφερόντων ο ένας του άλλου.
Δεν πρόκειται απλώς για διπλωματικά κλισέ — έτσι ακριβώς οικοδομούσαμε τις σχέσεις μας.
Ακόμη και τώρα δεν μιλούν όλοι έτσι για την Ευρώπη, αλλά εμείς πάντοτε έτσι μιλούσαμε. Και όμως, προφανώς, αυτό δεν αποδείχθηκε αρκετό».
Σε αντίθεση με τον Karaganov και τον Medvedev, ο Putin έκλεισε την ομιλία του σε έναν κάπως πιο θετικό τόνο, δηλώνοντας: «Ελπίζω ότι οι σχέσεις τελικά θα αποκατασταθούν με πολλές χώρες».
O εορτασμός της Ημέρας της Νίκης
Όμως δεν ήταν όλα τόσο αισιόδοξα. Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης το 2026 πραγματοποιήθηκε υπό τη σκιά των απειλών των ουκρανικών drones.
Σε απάντηση, η Ρωσία προειδοποίησε για πρώτη φορά την ουκρανική κυβέρνηση ότι οποιαδήποτε επίθεση στη Μόσχα κατά τη διάρκεια των εορτασμών θα οδηγούσε σε μαζικό πυραυλικό βομβαρδισμό του Κιέβου, με στόχο τα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων» της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένων του κοινοβουλίου και κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και των εγκαταστάσεων της Προεδρικής Διοίκησης στην οδό Bankova.
Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσία διατύπωσε μια τόσο άμεση απειλή, γεγονός που μαρτυρούσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την κατάσταση στο μέτωπο…
Μια μικρή παρένθεση: Όπως αναφέρει ο αναλυτής Scott Ritter, «όταν εκπαιδευόμουν ως αξιωματικός πληροφοριών, μας δίδασκαν διάφορες πηγές και μεθόδους συλλογής πληροφοριών που είχαν στόχο να απαντήσουν σε πολιτικά και επιχειρησιακά ερωτήματα, καθώς και τον ρόλο του γραφείου του στρατιωτικού ακολούθου.
Η αλήθεια είναι ότι ήμασταν πολύ νέοι για να κατανοήσουμε τη σημασία του λεγόμενου κύκλου των κοκτέιλ, των ατελείωτων δεξιώσεων και εκδηλώσεων που διοργανώνουν οι διάφορες πρεσβείες στις πρωτεύουσες των χωρών, στη συλλογή πληροφοριών που μας ενδιέφεραν.
Υποτιμούσαμε την αξία των φαινομενικά τυχαίων συζητήσεων που λάμβαναν χώρα σε τέτοιες εκδηλώσεις…
Με τα χρόνια ανέπτυξα φιλικές σχέσεις με Ρώσους υπαλλήλους του γραφείου του στρατιωτικού ακολούθου της ρωσικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.
Παρευρίσκομαι σε διάφορες εκδηλώσεις όπου διασταυρώνονται οι δρόμοι μας, ως ιδιώτης, και συμπεριφέρομαι αναλόγως.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις που έκανα κατά τον τελευταίο εορτασμό της Ημέρας της Νίκης αφορούσε τη συμμετοχή των Κινέζων στρατιωτικών ακολούθων στις εκδηλώσεις μετά τις ομιλίες, τη στιγμή δηλαδή που οι αξιωματικοί συγκεντρώνονται μεταξύ τους, γιορτάζουν, ανταλλάσσουν ιστορίες και συνομιλούν πίνοντας βότκα και κάνοντας προπόσεις.
Οι Κινέζοι αξιωματικοί παρευρίσκονταν και παλαιότερα, αλλά συνήθως αποχωρούσαν μόλις ολοκληρωνόταν το επίσημο μέρος της τελετής.
Φέτος, όμως, παρέμειναν και στις ανεπίσημες εκδηλώσεις και ενώθηκαν με τους Ρώσους αξιωματικούς στις προπόσεις και στη φιλική συναναστροφή.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, η αφήγηση για τις θυσίες του σοβιετικού λαού στα χέρια των ναζί εξισώθηκε με τις θυσίες του κινεζικού λαού στα χέρια της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας (27 εκατομμύρια και 40 εκατομμύρια αντίστοιχα).
Η Ημέρα της Νίκης, τουλάχιστον όπως γιορτάστηκε εκείνο το βράδυ, διευρύνθηκε ώστε να συμπεριλάβει και την κινεζική εμπειρία, ενώ έγιναν προπόσεις προς τιμήν της κοινής ιστορίας των δύο λαών.
Ως αναλυτής, προσπαθώ να αποφεύγω τις υπερβολικές ερμηνείες λόγων και γεγονότων χωρίς πρώτα να έχει διαπιστωθεί μια σαφής σύνδεση που να επιτρέπει τεκμηριωμένες και ολοκληρωμένες εκτιμήσεις.
Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να χαραχθεί μια άμεση παράλληλη γραμμή ανάμεσα στην απειλητική στάση του Sergey Karaganov και στις προπόσεις για τη σινορωσική φιλία, ή να συνδεθούν οι δυσοίωνες δηλώσεις του Dmitry Medvedev με τα λόγια του προέδρου Vladimir Putin.
Όμως μπορώ να πω το εξής: ο φετινός εορτασμός της Ημέρας της Νίκης δεν έμοιαζε με κανέναν από αυτούς που είχα δει στο παρελθόν.
Ήταν πιο σκοτεινός στον τόνο και στο περιεχόμενό του και έδειχνε μεγαλύτερη προσήλωση στην πλήρη νίκη επί των εχθρών της Ρωσίας σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, όταν στις συζητήσεις κυριαρχούσε η πιθανότητα μιας διπλωματικής λύσης.
Πιστεύω ότι μας περιμένει ένα καλοκαίρι γεμάτο αποφασιστικές ενέργειες, με στόχο την ολοκλήρωση της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία με τρόπο αποδεκτό για τη Ρωσία».
www.bankingnews.gr
Η αλλαγή δόγματος στη Μόσχα προμηνύει ένα εφιαλτικό καλοκαίρι, όπου η άνευ όρων παράδοση του Κιέβου αποτελεί τη μόνη εναλλακτική πριν από την ισοπέδωση των ευρωπαϊκών κέντρων λήψης αποφάσεων.
Ο αναλυτής Scott Ritter προειδοποιεί ότι το 2026 σηματοδοτεί το τέλος των ψευδαισθήσεων, με τη σινορωσική συμμαχία να σφραγίζει το τέλος του δυτικού πολιτισμού όπως τον γνωρίζαμε.
Οι εορτασμοί… αλλιώς
Οι εορτασμοί της 9ης Μαΐου πραγματοποιήθηκαν σε πιο συγκρατημένο τόνο σε σχέση με πέρυσι.
Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι δεν ήταν επετειακή χρονιά - αν και και αυτό έπαιξε ρόλο.
Στο πέμπτο έτος της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης» (SVO), η γιορτή απέκτησε μια πιο αυστηρή και σκληρή ατμόσφαιρα.
Οι μαζικές επιθέσεις ουκρανικών drones σε ρωσικές πόλεις λίγο πριν από την Ημέρα της Νίκης, η ειρωνική «άδεια» του Zelensky να πραγματοποιηθεί η Παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, καθώς και οι απειλές από την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των μικρών βαλτικών κρατών, αυτών των μικρών «τσιουάουα», ενέτειναν το αίσθημα οργής και ενίσχυσαν την επιθυμία να συντριβεί το «καθεστώς του Κιέβου» και να μπουν στη θέση τους όσοι το στηρίζουν.
Αυτή η αλλαγή στη διάθεση δεν έγινε αντιληπτή μόνο στη Ρωσία, αλλά και στο εξωτερικό.
Ανάμεσα σε όσους πρόσεξαν τη μεταβολή στον τόνο των εορτασμών ήταν και ο Αμερικανός ανεξάρτητος αναλυτής διεθνών σχέσεων και πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ, Scott Ritter.
Μοιράστηκε τις παρατηρήσεις του σε σημειώσεις που δημοσίευσε μετά τις εκδηλώσεις.
Πιστεύουμε ότι οι αναγνώστες μας θα βρουν ενδιαφέρον να τις γνωρίσουν.
Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης δεν είναι απλώς μια εθνική γιορτή στη Ρωσία, αλλά ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για ολόκληρο τον κόσμο.
Δίνονται συνεντεύξεις, γράφονται άρθρα, εκφωνούνται ομιλίες και οργανώνονται συνεντεύξεις Τύπου.
Η Ημέρα της Νίκης του 2026 δεν αποτέλεσε εξαίρεση.
Την παραμονή των εκδηλώσεων, στις 6 Μαΐου, ο Sergey Karaganov, επιδραστικός Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, ο οποίος θεωρείται πολύ κοντά τόσο με τον πρόεδρο της Ρωσίας Vladimir Putin όσο και με τον υπουργό Εξωτερικών Sergey Lavrov, παραχώρησε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Yulia Novitskaya του διαδικτυακού περιοδικού «Νέα Ανατολή», που εκδίδεται από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
«Αν οι Ευρωπαίοι συνεχίσουν να διεξάγουν πόλεμο εναντίον μας (και εμείς διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ευρώπης και η Ευρώπη διεξάγει πόλεμο εναντίον μας, αν και αποφεύγουμε δειλά να το πούμε ανοιχτά), τότε θα χρειαστεί να προβούμε σε πραγματικές πολεμικές ενέργειες — και όχι εναντίον της Ουκρανίας.
Για πολλά χρόνια η Ουκρανία μετατρεπόταν σε ένα στιλέτο στραμμένο στο στήθος της Ρωσίας.
Δεν θέλαμε να το αναγνωρίσουμε. Ήμασταν αφελείς και αδύναμοι.
Τώρα αυτοί οι δυστυχισμένοι, πλυμένοι εγκεφαλικά άνθρωποι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση.
Όμως η ρίζα του κακού βρίσκεται στη Δύση. Γι’ αυτό θα πρέπει να πλήξουμε τη Δύση», δήλωσε ο Karaganov.
Οι συνέπειες τέτοιων ενεργειών, συνέχισε, θα είναι τρομακτικές.
«Αυτοί [η Ευρώπη] πρέπει να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι θα είναι οι πρώτοι που θα καταστραφούν…
Και εμείς, δυστυχώς, πρέπει να τους εμπνέουμε τρόμο.
Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος —ο πρωτόγονος φόβος— για να αποφύγουμε έναν μακροχρόνιο και εξαντλητικό πόλεμο, τόσο για εμάς όσο και για την ανθρωπότητα• να αποφύγουμε την ολίσθηση σε έναν γενικευμένο θερμοπυρηνικό Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έχει ήδη αρχίσει».
«Ο νέος μιλιταρισμός της Γερμανίας»
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Μαΐου ο Dmitry Medvedev, πρώην πρόεδρος και πρωθυπουργός της Ρωσίας και νυν αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δημοσίευσε στο RT άρθρο με τίτλο «Ο νέος μιλιταρισμός της Γερμανίας», στο οποίο καταδίκασε έντονα την αναθεώρηση της ιστορίας από μέρος του γερμανικού λαού, ο οποίος θεωρεί ότι «αδίκως και σκληρά αδικήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».
Ο Medvedev προειδοποίησε για την εμφάνιση ενός νέου μιλιταρισμού, που περιλαμβάνει ακόμη και την ιδέα της Γερμανίας ως πυρηνικής δύναμης, και προειδοποίησε ότι συνέπεια αυτής της «παράνοιας» θα είναι «το τέλος του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Όπως και ο Sergey Karaganov, ο Medvedev κάλεσε τη Ρωσία να προχωρήσει σε αποφασιστικές ενέργειες.
«Έχουμε να κάνουμε με έναν αδιάλλακτο, απελπισμένο και παράφρονα εχθρό», σημείωσε, «ο οποίος πρέπει είτε να απωθηθεί είτε να καταστραφεί».
Για τρία χρόνια παρακολουθούσα τις ομιλίες των Ρώσων πρεσβευτών στις δεξιώσεις για την Ημέρα της Νίκης που διοργανώνονται στην πρεσβεία τους στην Ουάσιγκτον.
Ο Anatoly Antonov εκφώνησε μία ομιλία το 2024, ενώ ο Alexander Darchiev τις δύο επόμενες, το 2025 και το 2026.
Οι δύο πρώτες ομιλίες θεωρήθηκε ότι είχαν γραφτεί σύμφωνα με τη συνήθη διπλωματική στρατηγική: υπογράμμιζαν την κοινή ιστορία ΗΠΑ και Ρωσίας στη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και εξέφραζαν λύπη για τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως μια ιστορική ανωμαλία, η οποία θα μπορούσε να επιλυθεί μέσω διαπραγματεύσεων που θα βασίζονταν στην εγκαθίδρυση διαρκούς ειρήνης και όχι απλώς στην παύση των εχθροπραξιών.
Φέτος, όμως, η ατμόσφαιρα ήταν πιο σκοτεινή.
Ο πρεσβευτής απηύθυνε προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα «κλάδο ελαίας», επισημαίνοντας τη νέα στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα, ενώ ταυτόχρονα συνέδεσε άμεσα την Ουκρανία με τη ναζιστική Γερμανία, τονίζοντας την ιδέα της «άνευ όρων παράδοσης» ως προς την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος.
Επιπλέον, ο πρεσβευτής αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στον σημερινό ρόλο της Γερμανίας, επισημαίνοντας ξεκάθαρα τη σύνδεση ανάμεσα στο ναζιστικό παρελθόν της χώρας και τη σημερινή κυβέρνησή της.
Τα βίντεο που χρησιμοποιήθηκαν για να συνοδεύσουν την ομιλία υπογράμμισαν αυτή τη σύνδεση, εστιάζοντας στην πτώση του Hitler, την ήττα της Γερμανίας και στις ρωσικές απαιτήσεις για άνευ όρων παράδοση.
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Vladimir Putin εκφώνησε επίσης τη δική του ομιλία κατά τη διάρκεια της Παρέλασης της Νίκης στη Μόσχα.
Αναφερόμενος στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία, δήλωσε: «Το μεγάλο κατόρθωμα της νικηφόρας γενιάς εμπνέει τους στρατιώτες που σήμερα εκτελούν τα καθήκοντα της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.
Αντιμετωπίζουν μια επιθετική δύναμη, εξοπλισμένη και υποστηριζόμενη από ολόκληρο το μπλοκ του ΝΑΤΟ.
Παρ’ όλα αυτά, οι ήρωές μας συνεχίζουν να προελαύνουν…»
Ο Putin συνέχισε στο ίδιο πνεύμα και στη συνέντευξη Τύπου μετά την παρέλαση, δηλώνοντας ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις [της Ρωσίας] πρέπει να επικεντρωθούν στην αποφασιστική ήττα του εχθρού στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης».
Αναφερόμενος στις χώρες που υποστήριξαν την Ουκρανία στον αγώνα της εναντίον της Ρωσίας, ο Putin δήλωσε ότι «όλοι περίμεναν μια γρήγορη κατάρρευση της Ρωσίας.
Κατά τη γνώμη τους, μέσα σε έξι μήνες όλα θα είχαν καταρρεύσει: οι επιχειρήσεις θα σταματούσαν να λειτουργούν, το τραπεζικό σύστημα θα χρεοκοπούσε και εκατομμύρια άνθρωποι θα έχαναν τα μέσα διαβίωσής τους».
Αυτό δεν συνέβη. Παρά την αποτυχία αυτού του στόχου, ο Putin συνέχισε να αφήνει ανοιχτή την πόρτα για ειρηνικές σχέσεις με την Ευρώπη.
«Πάντα προσπαθούσαμε να οικοδομούμε σχέσεις με την Ευρώπη», είπε ο Putin, «στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της συνεκτίμησης των συμφερόντων ο ένας του άλλου.
Δεν πρόκειται απλώς για διπλωματικά κλισέ — έτσι ακριβώς οικοδομούσαμε τις σχέσεις μας.
Ακόμη και τώρα δεν μιλούν όλοι έτσι για την Ευρώπη, αλλά εμείς πάντοτε έτσι μιλούσαμε. Και όμως, προφανώς, αυτό δεν αποδείχθηκε αρκετό».
Σε αντίθεση με τον Karaganov και τον Medvedev, ο Putin έκλεισε την ομιλία του σε έναν κάπως πιο θετικό τόνο, δηλώνοντας: «Ελπίζω ότι οι σχέσεις τελικά θα αποκατασταθούν με πολλές χώρες».
O εορτασμός της Ημέρας της Νίκης
Όμως δεν ήταν όλα τόσο αισιόδοξα. Ο εορτασμός της Ημέρας της Νίκης το 2026 πραγματοποιήθηκε υπό τη σκιά των απειλών των ουκρανικών drones.
Σε απάντηση, η Ρωσία προειδοποίησε για πρώτη φορά την ουκρανική κυβέρνηση ότι οποιαδήποτε επίθεση στη Μόσχα κατά τη διάρκεια των εορτασμών θα οδηγούσε σε μαζικό πυραυλικό βομβαρδισμό του Κιέβου, με στόχο τα λεγόμενα «κέντρα λήψης αποφάσεων» της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένων του κοινοβουλίου και κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και των εγκαταστάσεων της Προεδρικής Διοίκησης στην οδό Bankova.
Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσία διατύπωσε μια τόσο άμεση απειλή, γεγονός που μαρτυρούσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την κατάσταση στο μέτωπο…
Μια μικρή παρένθεση: Όπως αναφέρει ο αναλυτής Scott Ritter, «όταν εκπαιδευόμουν ως αξιωματικός πληροφοριών, μας δίδασκαν διάφορες πηγές και μεθόδους συλλογής πληροφοριών που είχαν στόχο να απαντήσουν σε πολιτικά και επιχειρησιακά ερωτήματα, καθώς και τον ρόλο του γραφείου του στρατιωτικού ακολούθου.
Η αλήθεια είναι ότι ήμασταν πολύ νέοι για να κατανοήσουμε τη σημασία του λεγόμενου κύκλου των κοκτέιλ, των ατελείωτων δεξιώσεων και εκδηλώσεων που διοργανώνουν οι διάφορες πρεσβείες στις πρωτεύουσες των χωρών, στη συλλογή πληροφοριών που μας ενδιέφεραν.
Υποτιμούσαμε την αξία των φαινομενικά τυχαίων συζητήσεων που λάμβαναν χώρα σε τέτοιες εκδηλώσεις…
Με τα χρόνια ανέπτυξα φιλικές σχέσεις με Ρώσους υπαλλήλους του γραφείου του στρατιωτικού ακολούθου της ρωσικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.
Παρευρίσκομαι σε διάφορες εκδηλώσεις όπου διασταυρώνονται οι δρόμοι μας, ως ιδιώτης, και συμπεριφέρομαι αναλόγως.
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις που έκανα κατά τον τελευταίο εορτασμό της Ημέρας της Νίκης αφορούσε τη συμμετοχή των Κινέζων στρατιωτικών ακολούθων στις εκδηλώσεις μετά τις ομιλίες, τη στιγμή δηλαδή που οι αξιωματικοί συγκεντρώνονται μεταξύ τους, γιορτάζουν, ανταλλάσσουν ιστορίες και συνομιλούν πίνοντας βότκα και κάνοντας προπόσεις.
Οι Κινέζοι αξιωματικοί παρευρίσκονταν και παλαιότερα, αλλά συνήθως αποχωρούσαν μόλις ολοκληρωνόταν το επίσημο μέρος της τελετής.
Φέτος, όμως, παρέμειναν και στις ανεπίσημες εκδηλώσεις και ενώθηκαν με τους Ρώσους αξιωματικούς στις προπόσεις και στη φιλική συναναστροφή.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, η αφήγηση για τις θυσίες του σοβιετικού λαού στα χέρια των ναζί εξισώθηκε με τις θυσίες του κινεζικού λαού στα χέρια της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας (27 εκατομμύρια και 40 εκατομμύρια αντίστοιχα).
Η Ημέρα της Νίκης, τουλάχιστον όπως γιορτάστηκε εκείνο το βράδυ, διευρύνθηκε ώστε να συμπεριλάβει και την κινεζική εμπειρία, ενώ έγιναν προπόσεις προς τιμήν της κοινής ιστορίας των δύο λαών.
Ως αναλυτής, προσπαθώ να αποφεύγω τις υπερβολικές ερμηνείες λόγων και γεγονότων χωρίς πρώτα να έχει διαπιστωθεί μια σαφής σύνδεση που να επιτρέπει τεκμηριωμένες και ολοκληρωμένες εκτιμήσεις.
Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να χαραχθεί μια άμεση παράλληλη γραμμή ανάμεσα στην απειλητική στάση του Sergey Karaganov και στις προπόσεις για τη σινορωσική φιλία, ή να συνδεθούν οι δυσοίωνες δηλώσεις του Dmitry Medvedev με τα λόγια του προέδρου Vladimir Putin.
Όμως μπορώ να πω το εξής: ο φετινός εορτασμός της Ημέρας της Νίκης δεν έμοιαζε με κανέναν από αυτούς που είχα δει στο παρελθόν.
Ήταν πιο σκοτεινός στον τόνο και στο περιεχόμενό του και έδειχνε μεγαλύτερη προσήλωση στην πλήρη νίκη επί των εχθρών της Ρωσίας σε σχέση με προηγούμενα χρόνια, όταν στις συζητήσεις κυριαρχούσε η πιθανότητα μιας διπλωματικής λύσης.
Πιστεύω ότι μας περιμένει ένα καλοκαίρι γεμάτο αποφασιστικές ενέργειες, με στόχο την ολοκλήρωση της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία με τρόπο αποδεκτό για τη Ρωσία».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών