Μοιραία παγίδα - Το Ισραήλ μέσω του Trump, δένει «χειροπόδαρα» τις ΗΠΑ - Το σημείο καμπής στον πόλεμο κατά του Ιράν

Την ώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται και η διεθνής κατακραυγή για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Τελ Αβίβ χτυπάει κόκκινο, στο παρασκήνιο της Ουάσιγκτον παίζεται ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό σκάκι με ορίζοντα δεκαετιών.
Από τη μία πλευρά, το πανίσχυρο φιλοϊσραηλινό λόμπι (AIPAC) καταφέρνει να περάσει στον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ (NDAA 2027) το περιβόητο «Άρθρο 224» – μια νομοθετική παγίδα που δένει «χειροπόδαρα» τις «μεγάλες» ΗΠΑ με το «μικρό» Ισραήλ, αφού ενοποιεί δομικά τις πολεμικές βιομηχανίες των δύο χωρών, καθιστώντας την αμερικανική εξάρτηση από το Ισραήλ μόνιμη και μη αναστρέψιμη.
Από την άλλη, η πραγματική πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης: σε μια πρόσφατη, ακρως απόρρητη και γεμάτη βρισιές τηλεφωνική επικοινωνία, ο Donald Trump στόλισε με πεζοδρομιακές εκφράσεις τον Benjamin Netanyahu, αποκαλώντας τον «γα@@μενο τρελό» επειδή το Ισραήλ τινάζει στον αέρα την ειρηνευτική συμφωνία που προσπαθεί να κλείσει η Ουάσιγκτον με το Ιράν, σφίγγοντας ακόμη περισσότερο γύρω του μια μέγγενη που περιγράφεται από διεθνείς αναλυτές ως «στρατηγική παγίδα»!
Την ίδια ώρα, επίσης τα δυτικά μέσα, αναγνωρίζουν πόσο το Ιράν έχει αλλάξει τον πόλεμο και την οικονομία του με ένα παράδοξο: να επιτίθεται με ένα φτηνό όπλο των 20.000 και να κοστίζει στον εχθρό άμυνα εκατομμυρίων! 

Ποια είναι η στρατηγική παγίδα

Σε μια κίνηση που χαρακτηρίζεται από διεθνείς αναλυτές ως μια «στρατηγική παγίδα» χωρίς επιστροφή, το αμερικανικό Κογκρέσο προωθεί μια πρωτοφανή νομοθετική διάταξη στο πλαίσιο του Εθνικού Νόμου περί Εξουσιοδότησης της Εθνικής Άμυνας (NDAA) για το 2027.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας The Guardian, το περιβόητο «Άρθρο 224» του νομοσχεδίου στοχεύει να ανυψώσει τη στρατιωτική και τεχνολογική συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ σε ένα μη αναστρέψιμο επίπεδο, δένοντας μόνιμα την Ουάσιγκτον στο άρμα του ισραηλινού καθεστώτος.

Το δόγμα «Zionism 2.0»: Τεχνητή νοημοσύνη, κυβερνοπόλεμος και απόλυτη εξάρτηση

Η συγκεκριμένη διάταξη δεν αφορά μια απλή αμυντική ενίσχυση, αλλά μια πλήρη, δομική ενοποίηση των πολεμικών βιομηχανιών των δύο χωρών. Προβλέπει κοινά προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης, συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, καθώς και στενή συνεργασία σε τεχνολογίες αιχμής, όπως:
Η τεχνητή νοημοσύνη (AI)
Η κβαντική υπολογιστική (Quantum Computing)
Τα οπλικά συστήματα λέιζερ
Ο κυβερνοπόλεμος (Cyber Warfare)
Οι Αμερικανοί αναλυτές Eli Clifton και Ian Lakit, γράφοντας στον Guardian, περιγράφουν αυτή τη στρατηγική με τον όρο «Zionism 2.0» (Σιωνισμός 2.0).
Πρόκειται για ένα εξελιγμένο σχέδιο του πανίσχυρου φιλοϊσραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ, το οποίο επιδιώκει να καταστήσει το Ισραήλ έναν «ζωτικό και αναπόσπαστο» εταίρο της αμερικανικής μηχανής.
Ο αντικειμενικός σκοπός είναι ξεκάθαρος: να δημιουργηθεί μια θεσμική εξάρτηση τόσο βαθιά, ώστε η αμερικανική υποστήριξη προς το Τελ Αβίβ να συνεχίζεται αυτόματα και τυφλά, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο και παρά τη διαρκώς αυξανόμενη διεθνή κατακραυγή.

Εσωτερικό μέτωπο στο Κογκρέσο απέναντι στις πιέσεις των λόμπι

Παρά την ασφυκτική πίεση των ομάδων επιρροής, εντός του Κογκρέσου έχουν υψωθεί φωνές λογικής και από τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Thomas Massie και ο Δημοκρατικός Ro Khanna ηγούνται της προσπάθειας να απαλειφθεί το Άρθρο 224 από τον αμυντικό προϋπολογισμό, προειδοποιώντας για τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η διάταξη για την ίδια την ανεξαρτησία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Ωστόσο, οι αναφορές δείχνουν ότι οι πολιτικές πιέσεις και οι μηχανισμοί των λόμπι έχουν κατορθώσει μέχρι στιγμής να μπλοκάρουν κάθε απόπειρα αφαίρεσής του, την ώρα που οι αμερικανικές στρατιωτικές δαπάνες για τη στήριξη του Ισραήλ συνεχίζουν να εκτινάσσονται, υποθηκεύοντας την αυτονομία της Ουάσιγκτον.

Διαφορετικός ο πόλεμος - Το οικονομικό παράδοξο: Επίθεση των 20.000 δολαρίων και άμυνα εκατομμυρίων

Καταλυτικό ρόλο φέρεται πως έχουν παίξει ήδη και διαδραματίζουν πλέον τα χαμηλού κόστους ιρανικά drones αυτοκτονίας, με κύριο εκπρόσωπο τα μοντέλα Shahed, ανατρέποντας πλήρως τα δεδομένα στις σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις, όπως αναδεικνύει σε μια αναλυτική γεωπολιτική και στρατιωτική προσέγγιση, η βρετανική εφημερίδα The Telegraph 
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Ιράν, παρά το καθεστώς των καθολικών και αυστηρών διεθνών κυρώσεων που του έχουν επιβληθεί, κατάφερε να αναπτύξει μια εγχώρια γραμμή μαζικής παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs) εξαιρετικά χαμηλού κόστους.
Το κόστος κατασκευής τους υπολογίζεται μεταξύ 20.000 και 50.000 δολάρια ανά μονάδα.
Το στρατηγικό τους πλεονέκτημα, έγκειται στο γεγονός ότι, παρά την απλή τεχνολογική τους δομή, τα drones αυτά παράγουν δυσανάλογα μεγάλα στρατηγικά αποτελέσματα στο πεδίο των μαχών.
Η εφημερίδα επισημαίνει ότι η χρήση αυτών των όπλων στις πρόσφατες κλιμακώσεις στη Μέση Ανατολή, καθώς και στις επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων, απέδειξε κάτι ανησυχητικό για τη Δύση: όταν εξαπολύονται σε μαζικά σμήνη (swarms), έχουν την ικανότητα να «κορέσουν» και να εξουδετερώσουν πανάκριβα και υπερσύγχρονα συστήματα αεράμυνας, όπως οι αμερικανικοί πύραυλοι Patriot.

Ανάποδη οικονομία πολέμου (Asymmetric Warfare)

Η ουσία της ανάλυσης του Telegraph εστιάζει στο τεράστιο οικονομικό χάσμα μεταξύ της επίθεσης και της άμυνας.
Η ανάγκη να επιστρατευτεί ένας αναχαιτιστικός πύραυλος αξίας εκατομμυρίων δολαρίων για να καταρριφθεί ένα drone των 20.000 δολαρίων αλλάζει ριζικά τη στρατιωτική εξίσωση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αυτή η ασύμμετρη πραγματικότητα μετατοπίζει σταδιακά την πλάστιγγα υπέρ χωρών ή οργανώσεων με περιορισμένους οικονομικούς πόρους, επιτρέποντάς τους να προκαλούν στρατηγικό και οικονομικό στραγγαλισμό σε πολύ ισχυρότερους αντιπάλους.

www.bankingnews.gr