Ο Τύπος γράφει για τη γερμανική στάση προς τον Ερντογάν, τη σύλληψη φερόμενου μέλους της Hamas στην Κρήτη και την εξάπλωση επικίνδυνου κουνουπιού στην Ελλάδα.
Η Süddeutsche Zeitung σχολιάζει τη στάση που τηρεί η γερμανική κυβέρνηση απέναντι στην Τουρκία και τις πολιτικές του προέδρου Erdogan.
«Στηn αντιμετώπιση της Τουρκίας από τη Γερμανία κυριαρχούν τρία πράγματα αυτήν την περίοδο: η γεωπολιτική, η οικονομία και οι εξοπλισμοί.
Δεν έχει σημασία το τι συμβαίνει στη χώρα, προς τα πού εξελίσσεται η κοινωνία.
Έτσι, ενώ ο Erdogan βρίσκεται στη διαδικασία να καταστήσει τυχόν μελλοντικές εκλογικές νίκες της αντιπολίτευσης ως κάτι το αδιανόητο, το Βερολίνο δεν ασκεί σχεδόν καμία κριτική. Και εφ’ όσον λάβει κανείς υπόψη το πώς αντέδρασαν η Γερμανία και η ΕΕ σε παρόμοιες τάσεις σε χώρες όπως η Λευκορωσία, η σιωπή τους για την Τουρκία είναι σχεδόν εκκωφαντική».
Αυτό που «λέγεται συχνά ως δικαιολογία είναι ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή και η Τουρκία είναι σημαντικός εταίρος.
Προστατεύει την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, εξάγει πυρομαχικά, διαμεσολαβεί στη Μέση Ανατολή.
Αυτό όμως δεν είναι στρατηγική απέναντι στον Erdogan, παρά μόνο ένας συμβιβασμός.
Σίγουρα η Τουρκία παίζει σημαντικό ρόλο σε αρκετές συγκρούσεις, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στον πόλεμο με το Ιράν ή στη Συρία. Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια: πως τον χρειάζεσαι. Στο εσωτερικό της Τουρκίας έχει γίνει πιο αυταρχικός, ενώ στο εξωτερικό έχει αποκτήσει κύρος».
Κατά τη SZ πάντως με τη στάση τους «οι Ευρωπαίοι μικραίνουν τον εαυτό τους χωρίς λόγο.
Διότι η εξάρτηση είναι πολύ μεγαλύτερη προς την αντίθετη κατεύθυνση, υπό την έννοια ότι η ΕΕ είναι με μεγάλη διαφορά ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας.
Η τουρκική αμυντική βιομηχανία είναι πράγματι ισχυρότερη από παλαιότερα και η χώρα διαθέτει ισχυρό στρατό, ωστόσο οι αμυντικές δαπάνες αποτελούν μονάχα ένα κλάσμα των γερμανικών. Δεν είναι δηλαδή ότι ολόκληρο το ΝΑΤΟ εξαρτάται από την καλή θέληση του ισχυρού άνδρα στην Άγκυρα».
Αν και πολλοί χαρακτηρίζουν τη συνεργασία με τον Erdogan ως έκφανση της Realpolitik, «αυτό που ενοχλεί είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου η Γερμανία χαράσσει πράγματι την πολιτική της επί τη βάση ηθικών επιχειρημάτων.
Η στήριξη προς την Ουκρανία έχει ιδεολογική βάση, η φιλία με το Ισραήλ εδράζεται σε μια ιστορική ευθύνη, […] στην οποία η Γερμανία επιμένει, ακόμα κι αν αυτό βλάπτει το κύρος της διεθνώς λόγω του πολέμου στη Γάζα. Ως εκ τούτου σε ορισμένες περιοχές του κόσμου υπάρχει μια ηθική γραμμή, ενώ σε άλλες όχι».
Αυτό είναι πρόβλημα «όταν οδηγεί σε συμβιβασμούς όπως στην περίπτωση της Τουρκίας: η γερμανική κυβέρνηση παραβλέπει τις επιθέσεις του Erdogan στη δημοκρατία, ώστε εκείνος να συνεχίσει να βοηθά στη διάσωση της ουκρανικής δημοκρατίας».
Και αυτή η τακτική βλάπτει τόσο το κύρος όσο και την αξιοπιστία της γερμανικής ηθικής»
www.bankingnews.gr
«Στηn αντιμετώπιση της Τουρκίας από τη Γερμανία κυριαρχούν τρία πράγματα αυτήν την περίοδο: η γεωπολιτική, η οικονομία και οι εξοπλισμοί.
Δεν έχει σημασία το τι συμβαίνει στη χώρα, προς τα πού εξελίσσεται η κοινωνία.
Έτσι, ενώ ο Erdogan βρίσκεται στη διαδικασία να καταστήσει τυχόν μελλοντικές εκλογικές νίκες της αντιπολίτευσης ως κάτι το αδιανόητο, το Βερολίνο δεν ασκεί σχεδόν καμία κριτική. Και εφ’ όσον λάβει κανείς υπόψη το πώς αντέδρασαν η Γερμανία και η ΕΕ σε παρόμοιες τάσεις σε χώρες όπως η Λευκορωσία, η σιωπή τους για την Τουρκία είναι σχεδόν εκκωφαντική».
Αυτό που «λέγεται συχνά ως δικαιολογία είναι ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή και η Τουρκία είναι σημαντικός εταίρος.
Προστατεύει την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, εξάγει πυρομαχικά, διαμεσολαβεί στη Μέση Ανατολή.
Αυτό όμως δεν είναι στρατηγική απέναντι στον Erdogan, παρά μόνο ένας συμβιβασμός.
Σίγουρα η Τουρκία παίζει σημαντικό ρόλο σε αρκετές συγκρούσεις, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στον πόλεμο με το Ιράν ή στη Συρία. Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια: πως τον χρειάζεσαι. Στο εσωτερικό της Τουρκίας έχει γίνει πιο αυταρχικός, ενώ στο εξωτερικό έχει αποκτήσει κύρος».
Κατά τη SZ πάντως με τη στάση τους «οι Ευρωπαίοι μικραίνουν τον εαυτό τους χωρίς λόγο.
Διότι η εξάρτηση είναι πολύ μεγαλύτερη προς την αντίθετη κατεύθυνση, υπό την έννοια ότι η ΕΕ είναι με μεγάλη διαφορά ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας.
Η τουρκική αμυντική βιομηχανία είναι πράγματι ισχυρότερη από παλαιότερα και η χώρα διαθέτει ισχυρό στρατό, ωστόσο οι αμυντικές δαπάνες αποτελούν μονάχα ένα κλάσμα των γερμανικών. Δεν είναι δηλαδή ότι ολόκληρο το ΝΑΤΟ εξαρτάται από την καλή θέληση του ισχυρού άνδρα στην Άγκυρα».
Αν και πολλοί χαρακτηρίζουν τη συνεργασία με τον Erdogan ως έκφανση της Realpolitik, «αυτό που ενοχλεί είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου η Γερμανία χαράσσει πράγματι την πολιτική της επί τη βάση ηθικών επιχειρημάτων.
Η στήριξη προς την Ουκρανία έχει ιδεολογική βάση, η φιλία με το Ισραήλ εδράζεται σε μια ιστορική ευθύνη, […] στην οποία η Γερμανία επιμένει, ακόμα κι αν αυτό βλάπτει το κύρος της διεθνώς λόγω του πολέμου στη Γάζα. Ως εκ τούτου σε ορισμένες περιοχές του κόσμου υπάρχει μια ηθική γραμμή, ενώ σε άλλες όχι».
Αυτό είναι πρόβλημα «όταν οδηγεί σε συμβιβασμούς όπως στην περίπτωση της Τουρκίας: η γερμανική κυβέρνηση παραβλέπει τις επιθέσεις του Erdogan στη δημοκρατία, ώστε εκείνος να συνεχίσει να βοηθά στη διάσωση της ουκρανικής δημοκρατίας».
Και αυτή η τακτική βλάπτει τόσο το κύρος όσο και την αξιοπιστία της γερμανικής ηθικής»
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών