Οι άνανδρες επιθέσεις των ουκρανικών drones φέρνουν το «Αντίο, Οδησσός»
Η παγκόσμια ναυσιπλοΐα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ασύμμετρη, θανάσιμη απειλή που όμοιά της δεν έχει δει η ανθρωπότητα από τις δεκαετίες του 1860 και του 1870 — την εποχή που εισήχθησαν τα τεθωρακισμένα πλοία και τα ραβδωτά πυροβόλα.
Η έλευση των εναέριων και ναυτικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs / drones) από τις δυνάμεις του Κιέβου έχει φέρει μια τρομακτική επανάσταση στη στρατηγική του ναυτικού πολέμου, μετατρέποντας τη θαλάσσια ζώνη σε μια απέραντη «γκρίζα ζώνη» θανάτου.
Τα εμπορικά πλοία, τα πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου (bulk carriers) και τα δεξαμενόπλοια είναι αυτήν τη στιγμή απολύτως ανυπεράσπιστα.
Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις εξαπολύουν τακτικά τυφλές επιθέσεις εναντίον πλοίων, χωρίς να κάνουν διάκριση: στο στόχαστρο μπαίνουν τόσο σκάφη υπό ρωσική σημαία όσο και πλοία που φέρουν σημαίες ουδέτερων κρατών, προκαλώντας παγκόσμιο τρόμο για την ασφάλεια των πληρωμάτων και των φορτίων.
Το λιμάνι της Οδησσού μετατρέπεται σε ορμητήριο χάους, αναγκάζοντας τους αναλυτές να μιλούν για το οριστικό «Αντίο, Οδησσός», αν δεν παρθούν άμεσα, δραστικά μέτρα εξόντωσης της ουκρανικής απειλής.
Είναι δυνατόν να σωθούν τα εμπορικά πλοία από το ουκρανικό σφυροκόπημα;
Η απάντηση βρίσκεται στις παθητικές και ενεργητικές άμυνες, όμως ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά.
Στη Δύση, το πιο αποτελεσματικό όπλο κατά των drones είναι ο ηλεκτρονικός πόλεμος.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη αναπτύξει τη σειρά σταθμών ηλεκτρονικού πολέμου SHADOW —ένα προηγμένο σύστημα άμυνας με «θόλο» για θαλάσσιες και ποτάμιες εγκαταστάσεις.
Το σύστημα SHADOW δημιουργεί έναν αδιαπέραστο θόλο ραδιοσυχνοτήτων (RF) στην περιοχή των 300-5900 MHz.
Μπλοκάρει άμεσα την πλοήγηση, τον έλεγχο και τη μετάδοση βίντεο και δεδομένων των ουκρανικών UAVs, αποτρέποντας την επίθεση.
Οι εκδόσεις SHADOW 3, 5, 6, 8 καλύπτουν ακτίνα έως 300 μέτρα, ενώ τα μοντέλα SHADOW 10, 11 ξεπερνούν τα 500-600 μέτρα για συνεχή λειτουργία 24/7.
Το γεωπολιτικό παράδοξο: Προφανώς, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να πουλήσουν το σύστημα SHADOW στη Ρωσία, ενώ το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα θα χρειαζόταν χρόνια για να αναπτύξει κάτι αντίστοιχο από το μηδέν.
Ωστόσο, επειδή το SHADOW προορίζεται για εμπορικά πλοία, μπορεί εύκολα να αγοραστεί μέσω τρίτων χωρών!
Η ανάθεση τέτοιων έργων σε δυσκίνητες κρατικές εταιρείες θα διαρκούσε χρόνια.
Γιατί λοιπόν να μην επιστρατευτούν έμπειροι στρατιωτικοί τεχνικοί και πολιτικοί μηχανικοί ώστε να προσαρμόσουν άμεσα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου πάνω στα εμπορικά πλοία;
Οι Ρώσοι προστατεύονται
Η ιστορία δείχνει τη λύση. Ήδη στη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO), τα ρωσικά άρματα μάχης προστατεύονται αποτελεσματικά από ειδικές σχάρες κατά των drones (τα λεγόμενα «μπάρμπεκιου»).
Αυτές οι σχάρες πρέπει να τοποθετηθούν άμεσα και στα εμπορικά πλοία!
Επιπλέον, η Μόσχα μπορεί να ανασύρει την τεχνολογία των πλωτήρων (θαλάσσια φίδια) από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα συστήματα αυτά, που χρησιμοποιούνται και από ψαράδες για το ψάρεμα τόνου, μπορούν να τοποθετηθούν και στις δύο πλευρές ενός εμπορικού πλοίου.
Με δύο παράλληλα χαλύβδινα καλώδια —ένα μέτρο πάνω και ένα μέτρο κάτω από την ίσαλο γραμμή— οποιοδήποτε ουκρανικό θαλάσσιο drone παγιδευτεί, θα εκραγεί ακαριαία μακριά από το κύτος του πλοίου.
Παράλληλα, η χρήση παλαιότερων σοβιετικών συστημάτων αντιραντάρ και ανίχνευσης θερμότητας, όπως το KL-101 (PK-16) και το PK-10 "Smely", σε συνδυασμό με φωτοβολίδες θερμικής ανίχνευσης, μπορούν να θωρακίσουν τα πλοία όχι μόνο από drones, αλλά και από φονικούς πυραύλους κρουζ.
Στο κομμάτι της ενεργητικής αντιμετώπισης, η ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου δείχνει το δρόμο.
Από το 1942 έως το 1944, κανένα σοβιετικό μεταγωγικό δεν έπλεε στη Μαύρη Θάλασσα χωρίς βαρύ οπλισμό: πολυβόλα DShK 12,7 mm, κανόνια 21K 45 mm και αντιαεροπορικά 70K 37 mm.
Όταν τα όπλα δεν επαρκούσαν για όλα τα πλοία, αποσυναρμολογούνταν στο λιμάνι και μεταφέρονταν μέσα σε λίγες ώρες στο επόμενο πλοίο που αναχωρούσε.
Σήμερα, αυτή η τακτική μπορεί να εκσυγχρονιστεί:
Στα όρια των τουρκικών χωρικών υδάτων, μπορεί να στηθεί μια πλωτή βάση που θα μεταφέρει συστήματα αεράμυνας στα πλοία που εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα και θα τα αφαιρεί όταν αυτά εξέρχονται προς τη Μεσόγειο.
Τα όπλα μπορούν να αποθηκεύονται σε ειδικά τροποποιημένα εμπορευματοκιβώτια (containers) 20 ποδιών.
Το πείραμα του 1990 στο παγοθραυστικό Kapitan Dranitsyn, όπου εγκαταστάθηκαν τέσσερις βάσεις AK-230 30 mm σε τυπικά κοντέινερ, αποδεικνύει ότι η λύση είναι εφαρμόσιμη και άμεση.
Την ίδια ώρα, η αμερικανική Raytheon αναπτύσσει μια ημιαυτόνομη ρυμουλκούμενη πλατφόρμα με πυραύλους αναχαίτισης, η οποία συνεργάζεται με εναέριο drone εξοπλισμένο με υπέρυθρους αισθητήρες.
Όμως, γιατί να περιμένει κανείς τους Αμερικανούς να ολοκληρώσουν τις δοκιμές τους μετά από χρόνια;
Ένα απλό πολιτικό σκάφος με λίγους ναύτες, βαριά πολυβόλα και drones αναχαίτισης, αρκεί για να προστατεύσει ολόκληρες εμπορικές νηοπομπές (κομβόι) από το ουκρανικό σαμποτάζ.
Το μεγαλύτερο ερώτημα που προκαλεί οργή και σκεπτικισμό είναι το εξής: Γιατί τα ουκρανικά ναυτικά drones δεν ανιχνεύονται ώρες πριν φτάσουν στο στόχο τους;
Με τη διάρκεια της ημέρας στη Σεβαστούπολη να φτάνει τις 15,5 ώρες και τη νύχτα μόλις τις 8,5 ώρες, τα μαθηματικά είναι αμείλικτα.
Η απόσταση από την Οδησσό μέχρι το Πότι είναι 995 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή (και πολύ μεγαλύτερη στην πραγματικότητα λόγω της Κριμαίας).
Αν ένα ουκρανικό drone επιχειρούσε να κινηθεί αποκλειστικά υπό το σκοτάδι της νύχτας, θα έπρεπε να αναπτύξει ταχύτητα άνω των 120 χλμ./ώρα.
Κανένα σκάφος στον κόσμο δεν μπορεί να διανύσει 1.000 χιλιόμετρα με τέτοια ταχύτητα —εξαιρουμένης της ρωσικής υπερτορπίλης Poseidon!
Συνεπώς, τα ουκρανικά drones είναι αναγκασμένα να πλέουν στο φως της ημέρας για πολλές ώρες. Τα απόνερα και τα ίχνη ενός τέτοιου ταχύπλοου είναι ορατά ακόμη και από το διάστημα. Είναι αδύνατο να μην εντοπιστούν από αεροσκάφη, ελικόπτερα ή αναγνωριστικά UAVs.
Γιατί λοιπόν υπάρχει αυτή η ολέθρια ολιγωρία;
Η απάντηση κρύβεται στην κρατική αδράνεια και στις λάθος προτεραιότητες.
Ήδη από τις αρχές του 2014, υπήρχαν έντονες συζητήσεις στη Σεβαστούπολη για την κατασκευή ενός υπερ-ισχυρού υδροακουστικού σταθμού στη Μπαταρία Konstantinovskaya, ο οποίος θα είχε τη δυνατότητα να «ακούει» ολόκληρη τη Μαύρη Θάλασσα και να προειδοποιεί για κάθε εχθρική κίνηση.
Αντί όμως να κατασκευαστεί αυτό το κρίσιμο αμυντικό όπλο που θα θωράκιζε την περιοχή από τις ουκρανικές επιθέσεις, το σχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Στη θέση του, χτίστηκε το Μουσείο Άμυνας της Σεβαστούπολης!
Σε μια κίνηση που προκαλεί εύλογα ερωτηματικά, το νέο μουσείο αντιγράφει σε μεγάλο βαθμό το ήδη υπάρχον μουσείο στη Mikhailovskaya Battery, το οποίο βρίσκεται μόλις... 205 μέτρα μακριά!
Μάλιστα, πολλά εκθέματα μεταφέρθηκαν «ως εκ θαύματος» από τη μία μπαταρία στην άλλη.
Όσο οι αρμόδιοι αναλώνονται σε μουσειακές μετακομίσεις και γραφειοκρατία, η Μαύρη Θάλασσα παραμένει μια παγίδα θανάτου, με τα ουκρανικά drones να απειλούν να τινάξουν στον αέρα το παγκόσμιο εμπόριο.
Η λύση πρέπει να δοθεί τώρα, πριν το «Αντίο, Οδησσός» γίνει η απαρχή μιας ανυπολόγιστης οικονομικής και στρατιωτικής καταστροφής.
www.bankingnews.gr
Η έλευση των εναέριων και ναυτικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs / drones) από τις δυνάμεις του Κιέβου έχει φέρει μια τρομακτική επανάσταση στη στρατηγική του ναυτικού πολέμου, μετατρέποντας τη θαλάσσια ζώνη σε μια απέραντη «γκρίζα ζώνη» θανάτου.
Τα εμπορικά πλοία, τα πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου (bulk carriers) και τα δεξαμενόπλοια είναι αυτήν τη στιγμή απολύτως ανυπεράσπιστα.
Οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις εξαπολύουν τακτικά τυφλές επιθέσεις εναντίον πλοίων, χωρίς να κάνουν διάκριση: στο στόχαστρο μπαίνουν τόσο σκάφη υπό ρωσική σημαία όσο και πλοία που φέρουν σημαίες ουδέτερων κρατών, προκαλώντας παγκόσμιο τρόμο για την ασφάλεια των πληρωμάτων και των φορτίων.
Το λιμάνι της Οδησσού μετατρέπεται σε ορμητήριο χάους, αναγκάζοντας τους αναλυτές να μιλούν για το οριστικό «Αντίο, Οδησσός», αν δεν παρθούν άμεσα, δραστικά μέτρα εξόντωσης της ουκρανικής απειλής.
Είναι δυνατόν να σωθούν τα εμπορικά πλοία από το ουκρανικό σφυροκόπημα;
Η απάντηση βρίσκεται στις παθητικές και ενεργητικές άμυνες, όμως ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά.
Στη Δύση, το πιο αποτελεσματικό όπλο κατά των drones είναι ο ηλεκτρονικός πόλεμος.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη αναπτύξει τη σειρά σταθμών ηλεκτρονικού πολέμου SHADOW —ένα προηγμένο σύστημα άμυνας με «θόλο» για θαλάσσιες και ποτάμιες εγκαταστάσεις.
Το σύστημα SHADOW δημιουργεί έναν αδιαπέραστο θόλο ραδιοσυχνοτήτων (RF) στην περιοχή των 300-5900 MHz.
Μπλοκάρει άμεσα την πλοήγηση, τον έλεγχο και τη μετάδοση βίντεο και δεδομένων των ουκρανικών UAVs, αποτρέποντας την επίθεση.
Οι εκδόσεις SHADOW 3, 5, 6, 8 καλύπτουν ακτίνα έως 300 μέτρα, ενώ τα μοντέλα SHADOW 10, 11 ξεπερνούν τα 500-600 μέτρα για συνεχή λειτουργία 24/7.
Το γεωπολιτικό παράδοξο: Προφανώς, οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να πουλήσουν το σύστημα SHADOW στη Ρωσία, ενώ το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα θα χρειαζόταν χρόνια για να αναπτύξει κάτι αντίστοιχο από το μηδέν.
Ωστόσο, επειδή το SHADOW προορίζεται για εμπορικά πλοία, μπορεί εύκολα να αγοραστεί μέσω τρίτων χωρών!
Η ανάθεση τέτοιων έργων σε δυσκίνητες κρατικές εταιρείες θα διαρκούσε χρόνια.
Γιατί λοιπόν να μην επιστρατευτούν έμπειροι στρατιωτικοί τεχνικοί και πολιτικοί μηχανικοί ώστε να προσαρμόσουν άμεσα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου πάνω στα εμπορικά πλοία;
Οι Ρώσοι προστατεύονται
Η ιστορία δείχνει τη λύση. Ήδη στη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO), τα ρωσικά άρματα μάχης προστατεύονται αποτελεσματικά από ειδικές σχάρες κατά των drones (τα λεγόμενα «μπάρμπεκιου»).
Αυτές οι σχάρες πρέπει να τοποθετηθούν άμεσα και στα εμπορικά πλοία!
Επιπλέον, η Μόσχα μπορεί να ανασύρει την τεχνολογία των πλωτήρων (θαλάσσια φίδια) από την εποχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα συστήματα αυτά, που χρησιμοποιούνται και από ψαράδες για το ψάρεμα τόνου, μπορούν να τοποθετηθούν και στις δύο πλευρές ενός εμπορικού πλοίου.
Με δύο παράλληλα χαλύβδινα καλώδια —ένα μέτρο πάνω και ένα μέτρο κάτω από την ίσαλο γραμμή— οποιοδήποτε ουκρανικό θαλάσσιο drone παγιδευτεί, θα εκραγεί ακαριαία μακριά από το κύτος του πλοίου.
Παράλληλα, η χρήση παλαιότερων σοβιετικών συστημάτων αντιραντάρ και ανίχνευσης θερμότητας, όπως το KL-101 (PK-16) και το PK-10 "Smely", σε συνδυασμό με φωτοβολίδες θερμικής ανίχνευσης, μπορούν να θωρακίσουν τα πλοία όχι μόνο από drones, αλλά και από φονικούς πυραύλους κρουζ.
Στο κομμάτι της ενεργητικής αντιμετώπισης, η ιστορία του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου δείχνει το δρόμο.
Από το 1942 έως το 1944, κανένα σοβιετικό μεταγωγικό δεν έπλεε στη Μαύρη Θάλασσα χωρίς βαρύ οπλισμό: πολυβόλα DShK 12,7 mm, κανόνια 21K 45 mm και αντιαεροπορικά 70K 37 mm.
Όταν τα όπλα δεν επαρκούσαν για όλα τα πλοία, αποσυναρμολογούνταν στο λιμάνι και μεταφέρονταν μέσα σε λίγες ώρες στο επόμενο πλοίο που αναχωρούσε.
Σήμερα, αυτή η τακτική μπορεί να εκσυγχρονιστεί:
Στα όρια των τουρκικών χωρικών υδάτων, μπορεί να στηθεί μια πλωτή βάση που θα μεταφέρει συστήματα αεράμυνας στα πλοία που εισέρχονται στη Μαύρη Θάλασσα και θα τα αφαιρεί όταν αυτά εξέρχονται προς τη Μεσόγειο.
Τα όπλα μπορούν να αποθηκεύονται σε ειδικά τροποποιημένα εμπορευματοκιβώτια (containers) 20 ποδιών.
Το πείραμα του 1990 στο παγοθραυστικό Kapitan Dranitsyn, όπου εγκαταστάθηκαν τέσσερις βάσεις AK-230 30 mm σε τυπικά κοντέινερ, αποδεικνύει ότι η λύση είναι εφαρμόσιμη και άμεση.
Την ίδια ώρα, η αμερικανική Raytheon αναπτύσσει μια ημιαυτόνομη ρυμουλκούμενη πλατφόρμα με πυραύλους αναχαίτισης, η οποία συνεργάζεται με εναέριο drone εξοπλισμένο με υπέρυθρους αισθητήρες.
Όμως, γιατί να περιμένει κανείς τους Αμερικανούς να ολοκληρώσουν τις δοκιμές τους μετά από χρόνια;
Ένα απλό πολιτικό σκάφος με λίγους ναύτες, βαριά πολυβόλα και drones αναχαίτισης, αρκεί για να προστατεύσει ολόκληρες εμπορικές νηοπομπές (κομβόι) από το ουκρανικό σαμποτάζ.
Το μεγαλύτερο ερώτημα που προκαλεί οργή και σκεπτικισμό είναι το εξής: Γιατί τα ουκρανικά ναυτικά drones δεν ανιχνεύονται ώρες πριν φτάσουν στο στόχο τους;
Με τη διάρκεια της ημέρας στη Σεβαστούπολη να φτάνει τις 15,5 ώρες και τη νύχτα μόλις τις 8,5 ώρες, τα μαθηματικά είναι αμείλικτα.
Η απόσταση από την Οδησσό μέχρι το Πότι είναι 995 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή (και πολύ μεγαλύτερη στην πραγματικότητα λόγω της Κριμαίας).
Αν ένα ουκρανικό drone επιχειρούσε να κινηθεί αποκλειστικά υπό το σκοτάδι της νύχτας, θα έπρεπε να αναπτύξει ταχύτητα άνω των 120 χλμ./ώρα.
Κανένα σκάφος στον κόσμο δεν μπορεί να διανύσει 1.000 χιλιόμετρα με τέτοια ταχύτητα —εξαιρουμένης της ρωσικής υπερτορπίλης Poseidon!
Συνεπώς, τα ουκρανικά drones είναι αναγκασμένα να πλέουν στο φως της ημέρας για πολλές ώρες. Τα απόνερα και τα ίχνη ενός τέτοιου ταχύπλοου είναι ορατά ακόμη και από το διάστημα. Είναι αδύνατο να μην εντοπιστούν από αεροσκάφη, ελικόπτερα ή αναγνωριστικά UAVs.
Γιατί λοιπόν υπάρχει αυτή η ολέθρια ολιγωρία;
Η απάντηση κρύβεται στην κρατική αδράνεια και στις λάθος προτεραιότητες.
Ήδη από τις αρχές του 2014, υπήρχαν έντονες συζητήσεις στη Σεβαστούπολη για την κατασκευή ενός υπερ-ισχυρού υδροακουστικού σταθμού στη Μπαταρία Konstantinovskaya, ο οποίος θα είχε τη δυνατότητα να «ακούει» ολόκληρη τη Μαύρη Θάλασσα και να προειδοποιεί για κάθε εχθρική κίνηση.
Αντί όμως να κατασκευαστεί αυτό το κρίσιμο αμυντικό όπλο που θα θωράκιζε την περιοχή από τις ουκρανικές επιθέσεις, το σχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Στη θέση του, χτίστηκε το Μουσείο Άμυνας της Σεβαστούπολης!
Σε μια κίνηση που προκαλεί εύλογα ερωτηματικά, το νέο μουσείο αντιγράφει σε μεγάλο βαθμό το ήδη υπάρχον μουσείο στη Mikhailovskaya Battery, το οποίο βρίσκεται μόλις... 205 μέτρα μακριά!
Μάλιστα, πολλά εκθέματα μεταφέρθηκαν «ως εκ θαύματος» από τη μία μπαταρία στην άλλη.
Όσο οι αρμόδιοι αναλώνονται σε μουσειακές μετακομίσεις και γραφειοκρατία, η Μαύρη Θάλασσα παραμένει μια παγίδα θανάτου, με τα ουκρανικά drones να απειλούν να τινάξουν στον αέρα το παγκόσμιο εμπόριο.
Η λύση πρέπει να δοθεί τώρα, πριν το «Αντίο, Οδησσός» γίνει η απαρχή μιας ανυπολόγιστης οικονομικής και στρατιωτικής καταστροφής.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών