Οι Ιρανοί διατυμπανίζουν, ότι πέτυχαν «καλύτερη συμφωνία» με τον Trump από το προηγούμενο deal που είχε υπογραφεί το 2015 με την κυβέρνηση Obama, ενώ στο Ισραήλ παρακολοθούν τις εξελίξεις αποσβολωμένοι...
Όσο η σκόνη του πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Ιράν... κατακάθεται στις πόλεις του Περσικού Κόλπου, εμφανίζεται ένα νέο, εντελώς διαφορετικό τοπίο στη Μέση Ανατολή, το οποίο επισφραγίστηκε από το Μνημόνιο Κατανόησης που υπέγραψαν τα αντιπαλόμενα μέρη, και το οποίο καταμαρτυρά τη στρατηγική επικράτηση της Τεχεράνης σε 7 μέτωπα.
Μάλιστα, τα αμερικανικά δίκτυα αποκαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν καν να διασφαλίσουν την απαίτησή του για αναστολή 15-20 ετών (αν όχι για πλήρη απαγόρευση) κάθε ιρανικού εμπλουτισμού ουρανίου, κάτι που ζητούσε μετ' επιτάσεως ο Trump.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος επεσήμανε ότι η σχεδιαζόμενη συμφωνία θα επιτρέπει στο Ιράν να διατηρήσει ένα μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα, περιορίζοντας παράλληλα αυστηρά τις στρατιωτικές του εφαρμογές.
Στην Τεχεράνη ερμηνεύουν αυτές τις δηλώσεις ως μία ακόμη υποχώρηση των Αμερικανών έναντι του αιτήματος του Ιράν για «μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου».
Ωστόσο, το πιο σημαντικό σκέλος της συμφωνίας ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν, έγκειται στον αναβαθμισμένο ρόλο της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην νέα πολιτική γεωγραφία του Hormuz και του Περσικού Κόλπου εν συνόλω.
Κι αυτό διότι, μετά το πέρας των 60 ημερών που προβλέπει η συμφωνία, η Τεχεράνη διατηρεί ακέραιη τη δυνατότητα να επηρεάζει την ασφάλεια του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη.
Το στρατηγικό χαρτί του Hormuz δεν παραδίδεται, απλώς τίθεται προσωρινά σε αναστολή.
Έτσι, η Ισλαμική Δημοκρατία απεγκλωβίζεται από την πολυετή διπλωματική απομόνωση και επαναφέρει τις εξαγωγές υδρογονανθράκων στο επίκεντρο της εθνικής της στρατηγικής.
Την ίδια στιγμή διατηρεί αυξημένη επιρροή στην ευρύτερη περιοχή που καλύπτει τον Λίβανο, την Υεμένη, τον Περσικό Κόλπο και οιονεί τη Συρία.
Διόλου τυχαία, οι Ιρανοί διατυμπανίζουν, ότι πέτυχαν «καλύτερη συμφωνία» με τον Donald Trump από το προηγούμενο deal που είχε υπογραφεί το 2015 με την κυβέρνηση Obama, ενώ οι Ισραηλινοί παρακολουθούν τις εξελίξεις αποσβολωμένοι - τη στιγμή που το πολιτικό μέλλον του καθεστώτος Netanyahu προδιαγράφεται δυσοίωνο...
Ασύλληπτο: Ο Trump δεν πήρε ούτε τη δέσμευση για πάγωμα εμπλουτισμού ουρανίου
Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος Trump φέρεται να απέσυρε την απαίτησή του για πάγωμα 15-20 ετών, αν όχι για πλήρη απαγόρευση, κάθε ιρανικού εμπλουτισμού ουρανίου, την οποία η κυβέρνησή του πίεζε να εφαρμοστεί από τον Μάιο του 2025.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης στους New York Times, ο Trump υπογράμμισε ότι η σχεδιαζόμενη συμφωνία θα επιτρέπει στο Ιράν να διατηρήσει ένα μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα, περιορίζοντας παράλληλα αυστηρά τις στρατιωτικές του εφαρμογές.
Ο Trump επέμεινε ότι το Ιράν θα περιοριστεί μόνιμα σε χαμηλού επιπέδου εμπλουτισμό, ο οποίος «δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί από τον στρατό».
Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι αυτή η δήλωση συνιστά υποχώρηση του Trump έναντι του αιτήματος του Ιράν για «μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου».
Πανδαιμόνιο στο Ιράν: «Ο Trump μας προσέφερε καλύτερο deal από τον Obama»
Αυτό φαίνεται να δείχνει ότι ο ίδιος έχει γίνει αρκετά ρεαλιστής ώστε να κατανοήσει ότι η καλύτερη δυνατή συμφωνία που θα μπορούσε να εξασφαλίσει με το Ιράν θα ήταν μια επανασυσκευασμένη συμφωνία όπως η λεγόμενη «συμφωνία JCPOA» που υπέγραψε το Ιράν με τον πρόεδρο Obama το 2015 με βελτιωμένα μέτρα επαλήθευσης.
Εάν ισχύει αυτό, δεν θα ήταν υπερβολή να συμπεράνει κανείς ότι η κυβέρνηση Trump διεξήγαγε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν προκειμένου να το αναγκάσει να συμφωνήσει στην επαναφορά του JCPOA — μιας συμφωνίας που ο Trump συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι θα επέτρεπε στο Ιράν να πλήξει το Ισραήλ με πυρηνικά, εάν ο ίδιος δεν την είχε ακυρώσει το 2018.
Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να διαπραγματευτούν οι ΗΠΑ το Joint Comprehensive Plan of Action των 109 σελίδων το 2015, όμως ο Trump φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να διαπραγματευτεί μια νέα πυρηνική συμφωνία με το Ιράν μέσα σε... εξήντα ημέρες.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το Ιράν θα ήταν πρόθυμο να παραδώσει το 97% του εμπλουτισμένου ουρανίου του, όπως είχε πράξει το 2015.
To Μνημόνιο Κατανόησης κρύβει 7 στρατηγικές τορπίλες για Ιράν και Ισραήλ
Αν εν τέλει οι υπογραφές για το Μνημόνιο Κατανόησης ΗΠΑ – Ιράν πέσουν κι επισήμως, τότε η συμφωνία συνιστά πολύ περισσότερα από μια απλή αποκλιμάκωση.
Αποτελεί μια σειρά στρατηγικών παραχωρήσεων από την Ουάσιγκτον προς την Τεχεράνη, οι οποίες μεταβάλλουν συνολικά και δραστικά (αν όχι δραματικά) τους συσχετισμούς ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Πρώτον, το Ιράν δεν αναλαμβάνει καμία άμεση δέσμευση διάλυσης του πυρηνικού του προγράμματος.
Ο Donald Trump είχε παρουσιάσει τη στρατιωτική πίεση ως μέσο εξαναγκασμού της Τεχεράνης σε πλήρη εγκατάλειψη των πυρηνικών της φιλοδοξιών.
Αντ' αυτού, η μόνη ουσιαστική παραχώρηση που προκύπτει είναι η επαναβεβαίωση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Το πυρηνικό ζήτημα μετατίθεται για δεύτερη φάση διαπραγματεύσεων, δίνοντας στην Τεχεράνη χρόνο, ευελιξία και διαπραγματευτικό βάθος.
Η κυριαρχία στο Hormuz και η περιφερειακή ηγεμονία στο Hormuz
Δεύτερον, το Ιράν δεσμεύεται να κρατήσει ανοικτά τα Στενά του Hormuz για περιορισμένο, μόνον, χρονικό διάστημα.
Μετά το πέρας των 60 ημερών που προβλέπει η συμφωνία, η Τεχεράνη διατηρεί ακέραιη τη δυνατότητα να επηρεάζει την ασφάλεια του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη.
Το στρατηγικό χαρτί του Hormuz δεν παραδίδεται, απλώς τίθεται προσωρινά σε αναστολή.
Τρίτον, η περιφερειακή αρχιτεκτονική ισχύος του Ιράν παραμένει ουσιαστικά ανέπαφη.
Δεν προκύπτει καμία δέσμευση αποδυνάμωσης των δικτύων επιρροής που έχει οικοδομήσει επί δεκαετίες στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράκ, ενώ διατηρείται η δυνατότητα επαναδραστηριοποίησης και στη Συρία.
Η Τεχεράνη εξέρχεται της κρίσης χωρίς να θυσιάζει τα βασικά εργαλεία της περιφερειακής της στρατηγικής.
Η επαναφορά του Ιράν στη διεθνή γεωστρατηγική κανονικότητα
Τέταρτον, το Ιράν επανέρχεται σταδιακά στη διεθνή οικονομική κανονικότητα.
Η αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων, η προοπτική ευρύτερης οικονομικής συνεργασίας και η πιθανή άρση σημαντικού μέρους των πετρελαϊκών κυρώσεων συνιστούν μια διαδικασία πολιτικής και οικονομικής κανονικοποίησης.
Με απλούστερα λόγια, η Ισλαμική Δημοκρατία απεγκλωβίζεται από την πολυετή διπλωματική απομόνωση και επαναφέρει τις εξαγωγές υδρογονανθράκων στο επίκεντρο της εθνικής της στρατηγικής.
Πέμπτον, η συμφωνία ενισχύει τον ρόλο του Ιράν ως περιφερειακού πόλου ισχύος.
Για την ακρίβεια, βγαίνει πιο δυνατό από ποτέ ως κεντρικός ρυθμιστής των στρατιωτικοπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.
Εφόσον συνοδευθεί από περαιτέρω μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, η Τεχεράνη αποκτά μεγαλύτερα περιθώρια να λειτουργήσει ως βασικός ρυθμιστής των εξελίξεων στον Περσικό Κόλπο απέναντι στις αραβικές μοναρχίες, από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έως το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία.
Πιο ισχυρό από ποτέ άλλοτε το καθεστώς των Ayatollah - Πιο αποδυναμωμένος ο Netanyahu
Έκτον, το ίδιο το καθεστώς εξέρχεται πολιτικά ενισχυμένο.
Τα σενάρια κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, που κυριάρχησαν σε αμερικανικούς και ισραηλινούς κύκλους μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις των αρχών του 2026, κατέρρευσαν με πάταγο, καθώς η πολεμική αντιπαράθεση ενίσχυσε τους δεσμούς του καθεστώτος με την κοινωνία, αντί να τους διαρρήξει.
Η υπογραφή ενός μνημονίου με την Ουάσιγκτον συνιστά έμμεση αναγνώριση της σταθερότητας και της ανθεκτικότητας του ιρανικού πολιτικού συστήματος.
Έβδομον και σημαντικότερο, η συμφωνία απειλεί να ανοίξει 'ενα ολέθριο και ανεπούλωτο ρήγμα στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ.
Η επίτευξη εκεχειρίας στον Λίβανο και η επανένταξη του Ιράν στη διπλωματική εξίσωση της περιοχής έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη στρατηγική που προωθεί η κυβέρνηση Netanyahu.
Και, καθώς το Ισραήλ οδεύει προς τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, η συμφωνία μετατρέπεται σε εσωτερικό πολιτικό ζήτημα πρώτης γραμμής.
Η αντιπολίτευση καταγγέλλει εγκατάλειψη των ισραηλινών θέσεων, ενώ ο ίδιος ο Netanyahu βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σοβαρότερη αμφισβήτηση της στρατηγικής του από την έναρξη της κρίσης.
Οι Ιρανοί νίκησαν με πυξίδα τον... Machiavelli και τον von Clausewitz
Η μεγάλη επιτυχία της Τεχεράνης δεν έγκειται, λοιπόν στους πυραύλους της, αλλά στην πολιτική αξιοποίηση του χρόνου ως κρίσιμης διάστασης σε μία γεωστρατηγική αντιπαράθεση.
Το Ιράν κατανόησε ότι οι στρατιωτικές συγκρούσεις δεν έχουν αξία αν δεν μεταφράζονται σε πολιτικά κέρδη.
Μετέτρεψε μια περίοδο ακραίας πίεσης σε ευκαιρία επαναδιαπραγμάτευσης της θέσης του στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων.
Υπό αυτή την έννοια, η Τεχεράνη κινήθηκε περισσότερο στη λογική του Clausewitz και του Machiavelli παρά στη λογική της άκριτης στρατιωτικής αναμέτρησης, χωρίς στρατηγικό βάθος, όπως έπραξαν οι αντίπαλοί του: εκμεταλλεύθηκε τις αντιφάσεις των αντιπάλων της, αξιοποίησε το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε η διεθνής συγκυρία και επισφράγισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσα πέτυχε σε πρώτο χρόνο στο πεδίο της μάχης.
www.bankingnews.gr
Μάλιστα, τα αμερικανικά δίκτυα αποκαλύπτουν ότι οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν καν να διασφαλίσουν την απαίτησή του για αναστολή 15-20 ετών (αν όχι για πλήρη απαγόρευση) κάθε ιρανικού εμπλουτισμού ουρανίου, κάτι που ζητούσε μετ' επιτάσεως ο Trump.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος επεσήμανε ότι η σχεδιαζόμενη συμφωνία θα επιτρέπει στο Ιράν να διατηρήσει ένα μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα, περιορίζοντας παράλληλα αυστηρά τις στρατιωτικές του εφαρμογές.
Στην Τεχεράνη ερμηνεύουν αυτές τις δηλώσεις ως μία ακόμη υποχώρηση των Αμερικανών έναντι του αιτήματος του Ιράν για «μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου».
Ωστόσο, το πιο σημαντικό σκέλος της συμφωνίας ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν, έγκειται στον αναβαθμισμένο ρόλο της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην νέα πολιτική γεωγραφία του Hormuz και του Περσικού Κόλπου εν συνόλω.
Κι αυτό διότι, μετά το πέρας των 60 ημερών που προβλέπει η συμφωνία, η Τεχεράνη διατηρεί ακέραιη τη δυνατότητα να επηρεάζει την ασφάλεια του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη.
Το στρατηγικό χαρτί του Hormuz δεν παραδίδεται, απλώς τίθεται προσωρινά σε αναστολή.
Έτσι, η Ισλαμική Δημοκρατία απεγκλωβίζεται από την πολυετή διπλωματική απομόνωση και επαναφέρει τις εξαγωγές υδρογονανθράκων στο επίκεντρο της εθνικής της στρατηγικής.
Την ίδια στιγμή διατηρεί αυξημένη επιρροή στην ευρύτερη περιοχή που καλύπτει τον Λίβανο, την Υεμένη, τον Περσικό Κόλπο και οιονεί τη Συρία.
Διόλου τυχαία, οι Ιρανοί διατυμπανίζουν, ότι πέτυχαν «καλύτερη συμφωνία» με τον Donald Trump από το προηγούμενο deal που είχε υπογραφεί το 2015 με την κυβέρνηση Obama, ενώ οι Ισραηλινοί παρακολουθούν τις εξελίξεις αποσβολωμένοι - τη στιγμή που το πολιτικό μέλλον του καθεστώτος Netanyahu προδιαγράφεται δυσοίωνο...
Ασύλληπτο: Ο Trump δεν πήρε ούτε τη δέσμευση για πάγωμα εμπλουτισμού ουρανίου
Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος Trump φέρεται να απέσυρε την απαίτησή του για πάγωμα 15-20 ετών, αν όχι για πλήρη απαγόρευση, κάθε ιρανικού εμπλουτισμού ουρανίου, την οποία η κυβέρνησή του πίεζε να εφαρμοστεί από τον Μάιο του 2025.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης στους New York Times, ο Trump υπογράμμισε ότι η σχεδιαζόμενη συμφωνία θα επιτρέπει στο Ιράν να διατηρήσει ένα μη στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα, περιορίζοντας παράλληλα αυστηρά τις στρατιωτικές του εφαρμογές.
Ο Trump επέμεινε ότι το Ιράν θα περιοριστεί μόνιμα σε χαμηλού επιπέδου εμπλουτισμό, ο οποίος «δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί από τον στρατό».
Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι αυτή η δήλωση συνιστά υποχώρηση του Trump έναντι του αιτήματος του Ιράν για «μηδενικό εμπλουτισμό ουρανίου».
Πανδαιμόνιο στο Ιράν: «Ο Trump μας προσέφερε καλύτερο deal από τον Obama»
Αυτό φαίνεται να δείχνει ότι ο ίδιος έχει γίνει αρκετά ρεαλιστής ώστε να κατανοήσει ότι η καλύτερη δυνατή συμφωνία που θα μπορούσε να εξασφαλίσει με το Ιράν θα ήταν μια επανασυσκευασμένη συμφωνία όπως η λεγόμενη «συμφωνία JCPOA» που υπέγραψε το Ιράν με τον πρόεδρο Obama το 2015 με βελτιωμένα μέτρα επαλήθευσης.
Εάν ισχύει αυτό, δεν θα ήταν υπερβολή να συμπεράνει κανείς ότι η κυβέρνηση Trump διεξήγαγε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν προκειμένου να το αναγκάσει να συμφωνήσει στην επαναφορά του JCPOA — μιας συμφωνίας που ο Trump συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι θα επέτρεπε στο Ιράν να πλήξει το Ισραήλ με πυρηνικά, εάν ο ίδιος δεν την είχε ακυρώσει το 2018.
Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να διαπραγματευτούν οι ΗΠΑ το Joint Comprehensive Plan of Action των 109 σελίδων το 2015, όμως ο Trump φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να διαπραγματευτεί μια νέα πυρηνική συμφωνία με το Ιράν μέσα σε... εξήντα ημέρες.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το Ιράν θα ήταν πρόθυμο να παραδώσει το 97% του εμπλουτισμένου ουρανίου του, όπως είχε πράξει το 2015.
To Μνημόνιο Κατανόησης κρύβει 7 στρατηγικές τορπίλες για Ιράν και Ισραήλ
Αν εν τέλει οι υπογραφές για το Μνημόνιο Κατανόησης ΗΠΑ – Ιράν πέσουν κι επισήμως, τότε η συμφωνία συνιστά πολύ περισσότερα από μια απλή αποκλιμάκωση.
Αποτελεί μια σειρά στρατηγικών παραχωρήσεων από την Ουάσιγκτον προς την Τεχεράνη, οι οποίες μεταβάλλουν συνολικά και δραστικά (αν όχι δραματικά) τους συσχετισμούς ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Πρώτον, το Ιράν δεν αναλαμβάνει καμία άμεση δέσμευση διάλυσης του πυρηνικού του προγράμματος.
Ο Donald Trump είχε παρουσιάσει τη στρατιωτική πίεση ως μέσο εξαναγκασμού της Τεχεράνης σε πλήρη εγκατάλειψη των πυρηνικών της φιλοδοξιών.
Αντ' αυτού, η μόνη ουσιαστική παραχώρηση που προκύπτει είναι η επαναβεβαίωση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Το πυρηνικό ζήτημα μετατίθεται για δεύτερη φάση διαπραγματεύσεων, δίνοντας στην Τεχεράνη χρόνο, ευελιξία και διαπραγματευτικό βάθος.
Η κυριαρχία στο Hormuz και η περιφερειακή ηγεμονία στο Hormuz
Δεύτερον, το Ιράν δεσμεύεται να κρατήσει ανοικτά τα Στενά του Hormuz για περιορισμένο, μόνον, χρονικό διάστημα.
Μετά το πέρας των 60 ημερών που προβλέπει η συμφωνία, η Τεχεράνη διατηρεί ακέραιη τη δυνατότητα να επηρεάζει την ασφάλεια του σημαντικότερου ενεργειακού διαδρόμου του πλανήτη.
Το στρατηγικό χαρτί του Hormuz δεν παραδίδεται, απλώς τίθεται προσωρινά σε αναστολή.
Τρίτον, η περιφερειακή αρχιτεκτονική ισχύος του Ιράν παραμένει ουσιαστικά ανέπαφη.
Δεν προκύπτει καμία δέσμευση αποδυνάμωσης των δικτύων επιρροής που έχει οικοδομήσει επί δεκαετίες στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράκ, ενώ διατηρείται η δυνατότητα επαναδραστηριοποίησης και στη Συρία.
Η Τεχεράνη εξέρχεται της κρίσης χωρίς να θυσιάζει τα βασικά εργαλεία της περιφερειακής της στρατηγικής.
Η επαναφορά του Ιράν στη διεθνή γεωστρατηγική κανονικότητα
Τέταρτον, το Ιράν επανέρχεται σταδιακά στη διεθνή οικονομική κανονικότητα.
Η αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων, η προοπτική ευρύτερης οικονομικής συνεργασίας και η πιθανή άρση σημαντικού μέρους των πετρελαϊκών κυρώσεων συνιστούν μια διαδικασία πολιτικής και οικονομικής κανονικοποίησης.
Με απλούστερα λόγια, η Ισλαμική Δημοκρατία απεγκλωβίζεται από την πολυετή διπλωματική απομόνωση και επαναφέρει τις εξαγωγές υδρογονανθράκων στο επίκεντρο της εθνικής της στρατηγικής.
Πέμπτον, η συμφωνία ενισχύει τον ρόλο του Ιράν ως περιφερειακού πόλου ισχύος.
Για την ακρίβεια, βγαίνει πιο δυνατό από ποτέ ως κεντρικός ρυθμιστής των στρατιωτικοπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.
Εφόσον συνοδευθεί από περαιτέρω μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, η Τεχεράνη αποκτά μεγαλύτερα περιθώρια να λειτουργήσει ως βασικός ρυθμιστής των εξελίξεων στον Περσικό Κόλπο απέναντι στις αραβικές μοναρχίες, από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έως το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία.
Πιο ισχυρό από ποτέ άλλοτε το καθεστώς των Ayatollah - Πιο αποδυναμωμένος ο Netanyahu
Έκτον, το ίδιο το καθεστώς εξέρχεται πολιτικά ενισχυμένο.
Τα σενάρια κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, που κυριάρχησαν σε αμερικανικούς και ισραηλινούς κύκλους μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις των αρχών του 2026, κατέρρευσαν με πάταγο, καθώς η πολεμική αντιπαράθεση ενίσχυσε τους δεσμούς του καθεστώτος με την κοινωνία, αντί να τους διαρρήξει.
Η υπογραφή ενός μνημονίου με την Ουάσιγκτον συνιστά έμμεση αναγνώριση της σταθερότητας και της ανθεκτικότητας του ιρανικού πολιτικού συστήματος.
Έβδομον και σημαντικότερο, η συμφωνία απειλεί να ανοίξει 'ενα ολέθριο και ανεπούλωτο ρήγμα στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ.
Η επίτευξη εκεχειρίας στον Λίβανο και η επανένταξη του Ιράν στη διπλωματική εξίσωση της περιοχής έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη στρατηγική που προωθεί η κυβέρνηση Netanyahu.
Και, καθώς το Ισραήλ οδεύει προς τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, η συμφωνία μετατρέπεται σε εσωτερικό πολιτικό ζήτημα πρώτης γραμμής.
Η αντιπολίτευση καταγγέλλει εγκατάλειψη των ισραηλινών θέσεων, ενώ ο ίδιος ο Netanyahu βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σοβαρότερη αμφισβήτηση της στρατηγικής του από την έναρξη της κρίσης.
Οι Ιρανοί νίκησαν με πυξίδα τον... Machiavelli και τον von Clausewitz
Η μεγάλη επιτυχία της Τεχεράνης δεν έγκειται, λοιπόν στους πυραύλους της, αλλά στην πολιτική αξιοποίηση του χρόνου ως κρίσιμης διάστασης σε μία γεωστρατηγική αντιπαράθεση.
Το Ιράν κατανόησε ότι οι στρατιωτικές συγκρούσεις δεν έχουν αξία αν δεν μεταφράζονται σε πολιτικά κέρδη.
Μετέτρεψε μια περίοδο ακραίας πίεσης σε ευκαιρία επαναδιαπραγμάτευσης της θέσης του στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων.
Υπό αυτή την έννοια, η Τεχεράνη κινήθηκε περισσότερο στη λογική του Clausewitz και του Machiavelli παρά στη λογική της άκριτης στρατιωτικής αναμέτρησης, χωρίς στρατηγικό βάθος, όπως έπραξαν οι αντίπαλοί του: εκμεταλλεύθηκε τις αντιφάσεις των αντιπάλων της, αξιοποίησε το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε η διεθνής συγκυρία και επισφράγισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όσα πέτυχε σε πρώτο χρόνο στο πεδίο της μάχης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών