Λίγοι πίστευαν ότι στον πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και των συμμάχων τους, το Ιράν θα μπορούσε να αποφύγει την τύχη του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας
Πολλοί περίμεναν ότι μετά το ξέσπασμα του Τρίτου Πολέμου του Κόλπου, το Ιράν θα είχε την ίδια μοίρα με το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.
Κατά συνέπεια, το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το σοκ του αιώνα.
Το Ιράν δεν κατέστρεψε το Ισραήλ, όπως απειλούσε επί μακρόν, ούτε βύθισε αμερικανικά πλοία, όπως διατυμπάνιζαν οι υποστηρικτές του στα μέσα ενημέρωσης• ωστόσο, και οι δύο αντίπαλοί του —και ιδιαίτερα το Ισραήλ— υπέστησαν σοβαρά πλήγματα.
Το Ιράν επέζησε, αν και εξασθενημένο, χάρη σε πέντε παράγοντες:
1. Ένα τεράστιο οπλοστάσιο από drones και πυραύλους
Οι Ιρανοί στρατηγοί προέβλεψαν σοφά, εδώ και πολλά χρόνια, ότι το μέλλον των συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων βρισκόταν στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Κατανόησαν επίσης τη σημασία της δημιουργίας ενός στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος που θα ήταν όσο το δυνατόν πιο αυτόνομο σε περίπτωση αποκλεισμού.
Για τον σκοπό αυτό, είχαν αποθηκεύσει όλες τις απαραίτητες ξένες πρώτες ύλες ώστε να επεκτείνουν το οπλοστάσιο των drones και των πυραύλων τους.
Έτσι, το Ιράν απέκτησε τη δυνατότητα να εξαπολύσει αντίποινα εναντίον των αντιπάλων του, ακόμη και μετά την καταστροφή των συστημάτων αεράμυνάς του.
2. Ετοιμότητα για αμοιβαία κλιμάκωση
Το Ιράν επέδειξε αποφασιστικότητα και δεν φοβήθηκε την κλιμάκωση απέναντι στο Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τα κράτη του Κόλπου, των οποίων ο εναέριος χώρος ή/και οι εγκαταστάσεις (αεροπορικές βάσεις, ραντάρ, λιμάνια κ.λπ.) χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του.
Η Τεχεράνη επέμεινε σε αυτή τη στάση, παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοί της διέθεταν πυρηνικά όπλα και ότι, στην περίπτωση του Trump, υπήρχαν δυσοίωνες νύξεις για τη χρήση τους με στόχο την καταστροφή του αρχαίου ιρανικού πολιτισμού.
Αυξάνοντας το κόστος για τους αντιπάλους του και απορροφώντας ταυτόχρονα τα ακόμη μεγαλύτερα πλήγματα που του κατέφεραν, το Ιράν εξέπληξε τους πάντες.
3. Αποκεντρωμένη άμυνα-«μωσαϊκό»
Οι Ιρανοί στρατηγοί είχαν επίσης προβλέψει ότι οι αντίπαλοί τους πιθανότατα θα προσπαθούσαν να εξουδετερώσουν την ηγεσία τους.
Για τον λόγο αυτό, έκριναν απαραίτητη την αποκέντρωση της άμυνας της χώρας υπό την καθοδήγηση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).
Στόχος ήταν η υποστήριξη μιας αντικλιμάκωσης με τη χρήση drones και πυραύλων, η οποία προσδοκούσαν ότι τελικά θα εξαντλούσε τους πιο ευάλωτους αντιπάλους τους.
Αυτή η προσέγγιση δεν στερούνταν κινδύνων, καθώς παραλίγο να πυροδοτήσει πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν και, κατ' επέκταση, ενδεχομένως και με την Τουρκία (μέλος του ΝΑΤΟ), αλλά συνολικά αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχής και ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες.
4. Πατριωτικά ενωμένος πληθυσμός
Παρά τα κατά καιρούς ξεσπάσματα πολιτικής βίας (τα οποία πιθανώς επιδεινώθηκαν από ξένη υποκίνηση πάνω σε προϋπάρχουσες αντιθέσεις εντός της ιρανικής κοινωνίας), η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρανών ενώθηκε πατριωτικά για την υπεράσπιση του κράτους τους.
Οι περισσότεροι πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών, θρησκευτικών, εθνοτικών ή περιφερειακών πεποιθήσεων, αντιλήφθηκαν την υπαρξιακή κρισιμότητα των στιγμών, ειδικά από τη στιγμή που το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επένδυσαν ανοιχτά στον διχασμό της κοινωνίας.
Ως εκ τούτου, δεν υπήρξαν εσωτερικές εξεγέρσεις που θα εξυπηρετούσαν τα σχέδια των εχθρών τους• οι Ιρανοί απλώς υπέμειναν με υπομονή όλες τις κακουχίες.
5. Στρατηγική διπλωματική υπομονή
Τέλος, οι Ιρανοί διαπραγματευτές απέρριψαν την πρώτη προτεινόμενη συμφωνία παρά το διαρκώς αυξανόμενο κόστος για τη χώρα τους.
Αυτό έγινε εν μέρει για να παραταθεί το βάρος που προκαλούσε ο πόλεμος στους αντιπάλους τους, με την ελπίδα ότι έτσι θα δημιουργούνταν ρήγμα μεταξύ τους.
Σύμφωνα με την Τεχεράνη, κάτι τέτοιο θα διαμόρφωνε ένα πιο ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Προσέβλεπαν επίσης στη διατήρηση της ενότητας του πληθυσμού τους, η οποία αποτέλεσε και το θεμέλιο αυτής της στρατηγικής. Αυτός είναι και ο λόγος που η πολιτική της «μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ δεν οδήγησε στην «άνευ όρων παράδοση» του Ιράν.
Με άλλα λόγια, το Ιράν συνδύασε αριστοτεχνικά στρατιωτικούς, στρατηγικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς παράγοντες για να επιβιώσει από τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου.
Αυτό αναμφίβολα συνιστά νίκη, δεδομένου ότι πολλοί περίμεναν πως θα ακολουθούσε τον δρόμο του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας.
Παρόλο που το Ιράν απέτυχε να καταστρέψει το Ισραήλ —κάτι που πολλοί υποστηρικτές του θεωρούσαν ως το μοναδικό κριτήριο επιτυχίας πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών και είχαν υποσχεθεί ότι θα συμβεί— κατάφερε ωστόσο να επιφέρει πρωτοφανή πλήγματα στον αντίπαλό του.
Το Ισραήλ έπραξε το ίδιο στο Ιράν, αλλά τελικά έχασε, καθώς απέτυχε να επιτύχει πλήρως οποιονδήποτε από τους αντικειμενικούς του στόχους.
www.bankingnews.gr
Κατά συνέπεια, το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το σοκ του αιώνα.
Το Ιράν δεν κατέστρεψε το Ισραήλ, όπως απειλούσε επί μακρόν, ούτε βύθισε αμερικανικά πλοία, όπως διατυμπάνιζαν οι υποστηρικτές του στα μέσα ενημέρωσης• ωστόσο, και οι δύο αντίπαλοί του —και ιδιαίτερα το Ισραήλ— υπέστησαν σοβαρά πλήγματα.
Το Ιράν επέζησε, αν και εξασθενημένο, χάρη σε πέντε παράγοντες:
1. Ένα τεράστιο οπλοστάσιο από drones και πυραύλους
Οι Ιρανοί στρατηγοί προέβλεψαν σοφά, εδώ και πολλά χρόνια, ότι το μέλλον των συμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων βρισκόταν στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Κατανόησαν επίσης τη σημασία της δημιουργίας ενός στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος που θα ήταν όσο το δυνατόν πιο αυτόνομο σε περίπτωση αποκλεισμού.
Για τον σκοπό αυτό, είχαν αποθηκεύσει όλες τις απαραίτητες ξένες πρώτες ύλες ώστε να επεκτείνουν το οπλοστάσιο των drones και των πυραύλων τους.
Έτσι, το Ιράν απέκτησε τη δυνατότητα να εξαπολύσει αντίποινα εναντίον των αντιπάλων του, ακόμη και μετά την καταστροφή των συστημάτων αεράμυνάς του.
2. Ετοιμότητα για αμοιβαία κλιμάκωση
Το Ιράν επέδειξε αποφασιστικότητα και δεν φοβήθηκε την κλιμάκωση απέναντι στο Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τα κράτη του Κόλπου, των οποίων ο εναέριος χώρος ή/και οι εγκαταστάσεις (αεροπορικές βάσεις, ραντάρ, λιμάνια κ.λπ.) χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του.
Η Τεχεράνη επέμεινε σε αυτή τη στάση, παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοί της διέθεταν πυρηνικά όπλα και ότι, στην περίπτωση του Trump, υπήρχαν δυσοίωνες νύξεις για τη χρήση τους με στόχο την καταστροφή του αρχαίου ιρανικού πολιτισμού.
Αυξάνοντας το κόστος για τους αντιπάλους του και απορροφώντας ταυτόχρονα τα ακόμη μεγαλύτερα πλήγματα που του κατέφεραν, το Ιράν εξέπληξε τους πάντες.
3. Αποκεντρωμένη άμυνα-«μωσαϊκό»
Οι Ιρανοί στρατηγοί είχαν επίσης προβλέψει ότι οι αντίπαλοί τους πιθανότατα θα προσπαθούσαν να εξουδετερώσουν την ηγεσία τους.
Για τον λόγο αυτό, έκριναν απαραίτητη την αποκέντρωση της άμυνας της χώρας υπό την καθοδήγηση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).
Στόχος ήταν η υποστήριξη μιας αντικλιμάκωσης με τη χρήση drones και πυραύλων, η οποία προσδοκούσαν ότι τελικά θα εξαντλούσε τους πιο ευάλωτους αντιπάλους τους.
Αυτή η προσέγγιση δεν στερούνταν κινδύνων, καθώς παραλίγο να πυροδοτήσει πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν και, κατ' επέκταση, ενδεχομένως και με την Τουρκία (μέλος του ΝΑΤΟ), αλλά συνολικά αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχής και ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες.
4. Πατριωτικά ενωμένος πληθυσμός
Παρά τα κατά καιρούς ξεσπάσματα πολιτικής βίας (τα οποία πιθανώς επιδεινώθηκαν από ξένη υποκίνηση πάνω σε προϋπάρχουσες αντιθέσεις εντός της ιρανικής κοινωνίας), η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρανών ενώθηκε πατριωτικά για την υπεράσπιση του κράτους τους.
Οι περισσότεροι πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών, θρησκευτικών, εθνοτικών ή περιφερειακών πεποιθήσεων, αντιλήφθηκαν την υπαρξιακή κρισιμότητα των στιγμών, ειδικά από τη στιγμή που το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επένδυσαν ανοιχτά στον διχασμό της κοινωνίας.
Ως εκ τούτου, δεν υπήρξαν εσωτερικές εξεγέρσεις που θα εξυπηρετούσαν τα σχέδια των εχθρών τους• οι Ιρανοί απλώς υπέμειναν με υπομονή όλες τις κακουχίες.
5. Στρατηγική διπλωματική υπομονή
Τέλος, οι Ιρανοί διαπραγματευτές απέρριψαν την πρώτη προτεινόμενη συμφωνία παρά το διαρκώς αυξανόμενο κόστος για τη χώρα τους.
Αυτό έγινε εν μέρει για να παραταθεί το βάρος που προκαλούσε ο πόλεμος στους αντιπάλους τους, με την ελπίδα ότι έτσι θα δημιουργούνταν ρήγμα μεταξύ τους.
Σύμφωνα με την Τεχεράνη, κάτι τέτοιο θα διαμόρφωνε ένα πιο ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Προσέβλεπαν επίσης στη διατήρηση της ενότητας του πληθυσμού τους, η οποία αποτέλεσε και το θεμέλιο αυτής της στρατηγικής. Αυτός είναι και ο λόγος που η πολιτική της «μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ δεν οδήγησε στην «άνευ όρων παράδοση» του Ιράν.
Με άλλα λόγια, το Ιράν συνδύασε αριστοτεχνικά στρατιωτικούς, στρατηγικούς, πολιτικούς και διπλωματικούς παράγοντες για να επιβιώσει από τον Τρίτο Πόλεμο του Κόλπου.
Αυτό αναμφίβολα συνιστά νίκη, δεδομένου ότι πολλοί περίμεναν πως θα ακολουθούσε τον δρόμο του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας.
Παρόλο που το Ιράν απέτυχε να καταστρέψει το Ισραήλ —κάτι που πολλοί υποστηρικτές του θεωρούσαν ως το μοναδικό κριτήριο επιτυχίας πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών και είχαν υποσχεθεί ότι θα συμβεί— κατάφερε ωστόσο να επιφέρει πρωτοφανή πλήγματα στον αντίπαλό του.
Το Ισραήλ έπραξε το ίδιο στο Ιράν, αλλά τελικά έχασε, καθώς απέτυχε να επιτύχει πλήρως οποιονδήποτε από τους αντικειμενικούς του στόχους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών