Πώς οι «νίκες» της προπαγάνδας μετατράπηκαν σε εκατόμβη νεκρών
Ένας νέος όρος έχει αρχίσει να κυριαρχεί στις πολεμικές αναλύσεις γύρω από το μέτωπο της Ουκρανίας: η λεγόμενη «Κίτρινη Ομίχλη» ή, όπως την αποκαλούν ορισμένοι επικριτές της ουκρανικής αφήγησης, ο «Κίτρινος Εφιάλτης».
Αφορμή αποτέλεσαν χάρτες OSINT, κυρίως από δυτικές και ουκρανικές πηγές, στους οποίους εκτεταμένες περιοχές στα σύνορα Zaporizhia και Dnipropetrovsk εμφανίστηκαν με κίτρινη σήμανση, υποδηλώνοντας, σύμφωνα με τους δημιουργούς τους, περιοχές όπου η Ουκρανία φέρεται να έχει αποκτήσει έλεγχο ή να έχει πραγματοποιήσει επιτυχημένες επιχειρήσεις.
Όμως πίσω από το χρώμα στον χάρτη φαίνεται να κρύβεται μια πολύ πιο περίπλοκη πραγματικότητα.
Στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η απεικόνιση ενός μετώπου με στατικές γραμμές και χρώματα συχνά δεν αποτυπώνει την πραγματική εικόνα στο πεδίο.
Στις ανοιχτές στέπες της νότιας Ουκρανίας, η μάχη δεν διεξάγεται απαραίτητα για συνεχόμενες γραμμές χαρακωμάτων, αλλά για κομβικά σημεία: οχυρά, δασικές εκτάσεις, οδικούς κόμβους και σημεία ανεφοδιασμού.
Η εικόνα που περιγράφεται από αρκετούς ειδικούς είναι αυτή ενός «διάχυτου μετώπου» ή μιας «στρωματικής τούρτας», όπου ανάμεσα στις θέσεις των δύο πλευρών μπορεί να υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις χωρίς σταθερή κατοχή, αλλά πλήρως εκτεθειμένες σε πυρά πυροβολικού και drones.
Ο Ουκρανός αναλυτής Beskrestnov (Flash) υποστηρίζει ότι η αλλαγή χρώματος σε έναν χάρτη OSINT δεν σημαίνει απαραίτητα πραγματική στρατιωτική κυριαρχία.
Όπως αναφέρει, ακόμη και αν ρωσικές μονάδες αποχωρήσουν προσωρινά από μια περιοχή και αυτή χαρακτηριστεί ως «ουκρανική», οι ουκρανικές δυνάμεις μπορεί να μην είναι σε θέση να εισέλθουν, να εγκατασταθούν και να δημιουργήσουν βιώσιμες θέσεις.
Ο λόγος, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, είναι η κυριαρχία των FPV drones, της εναέριας επιτήρησης και του πυροβολικού.
Κάθε προσπάθεια μεταφοράς εξοπλισμού ή ενίσχυσης μικρών μονάδων σε εκτεθειμένες περιοχές μπορεί να μετατραπεί σε επιχείρηση υψηλού κινδύνου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουν αρκετοί παρατηρητές στις δηλώσεις του Ivan Stupak, στρατιωτικού αναλυτή στο Ukrainian Institute of the Future.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματικός έλεγχος μιας περιοχής δεν σημαίνει απλώς παρουσία στρατιωτών, αλλά απαιτεί: ασφαλή εφοδιαστική αλυσίδα, δημιουργία αμυντικών γραμμών, ανάπτυξη συστημάτων αεράμυνας και δυνατότητα αποτροπής αιφνιδιαστικών επιθέσεων.
Χωρίς αυτά τα στοιχεία, οι «νίκες στον χάρτη» μπορούν να αποδειχθούν προσωρινές και εξαιρετικά ευάλωτες.
Η παγίδα της ανοιχτής στέπας
Η περιοχή Zaporizhia – Dnipropetrovsk χαρακτηρίζεται από τεράστιες ανοιχτές εκτάσεις, όπου η κάλυψη είναι περιορισμένη.
Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν, μικρές ομάδες στρατιωτών που επιχειρούν σε τέτοιο περιβάλλον αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους από αεροπορικές επιδρομές και πυρά μεγάλης ακρίβειας.
Η χρήση βομβών FAB από ρωσικά αεροσκάφη, σύμφωνα με ρωσικές στρατιωτικές πηγές, αποτελεί βασικό εργαλείο πίεσης εναντίον συγκεντρώσεων στρατευμάτων σε ανοικτές περιοχές.
Ο Roman Pogorelov της DeepStateUA αναφέρεται σε μια διαφορετική προσέγγιση στο πεδίο της μάχης, περιγράφοντας τη ρωσική τακτική ως δημιουργία «θύλακα πυρός».
Σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση, μικρές ουκρανικές ομάδες που προωθούνται σε ανοιχτό έδαφος μπορεί να επιτρέπεται να εισέλθουν σε συγκεκριμένες ζώνες και στη συνέχεια να δέχονται συνδυασμένα πλήγματα από πυροβολικό και αεροπορία.
Η διατήρηση απομονωμένων θέσεων μετατρέπεται έτσι σε εφιάλτη εφοδιασμού, καθώς κάθε μεταφορά πυρομαχικών ή απομάκρυνση τραυματιών μπορεί να γίνει στόχος.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι περιοχές που εμφανίζονται ως «κίτρινες» στους χάρτες αποτελούν πραγματικές αλλαγές ισορροπίας ή απλώς προσωρινές διεισδύσεις μικρών ομάδων.
Ορισμένες ουκρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για επιθετικές ενέργειες και αναγνωριστικές επιχειρήσεις. Άλλες αναλύσεις, κυρίως από ρωσικής πλευράς, επιμένουν ότι η παρουσία μικρών ομάδων δεν ισοδυναμεί με κατάληψη εδάφους.
Όπως σημειώνουν στρατιωτικοί αναλυτές, η κατοχή μιας περιοχής απαιτεί πολύ περισσότερα από μια σύντομη παρουσία ή μια επιτυχημένη διείσδυση.
Νοτιότερα, στην περιοχή Charivne – Huliaipole, ακόμη και ορισμένες ουκρανικές OSINT αναφορές αναγνωρίζουν, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, μια διαφορετική κατάσταση, όπου η σημασία των οδικών αξόνων και των οχυρωμένων θέσεων παίζει καθοριστικό ρόλο.
Εκεί η μάχη φαίνεται να διεξάγεται γύρω από πιο σταθερές γραμμές άμυνας, ναρκοπέδια και οργανωμένες θέσεις.
Ο Ivan Stupak υποστηρίζει ότι η μεταβολή του ελέγχου σε αυτές τις περιοχές έχει περιορίσει τις δυνατότητες μικρών ουκρανικών ομάδων να επιχειρούν στα πλευρά ή στα νώτα των ρωσικών δυνάμεων.
Η πραγματικότητα στο σύγχρονο πεδίο μάχης φαίνεται να απέχει σημαντικά από τις απλές απεικονίσεις χαρτών.
Πίσω από κάθε χρώμα υπάρχει μια σύνθετη αλυσίδα από drones, πυροβολικό, ανεφοδιασμό, πληροφορίες και ανθρώπινες απώλειες.
Η «Κίτρινη Ομίχλη» της Zaporizhia μπορεί να αποδειχθεί είτε ένδειξη ουσιαστικής αλλαγής στο μέτωπο είτε μια ακόμη μάχη της επικοινωνίας, όπου ο έλεγχος της εικόνας γίνεται σχεδόν τόσο σημαντικός όσο και ο έλεγχος του εδάφους.
www.bankingnews.gr
Αφορμή αποτέλεσαν χάρτες OSINT, κυρίως από δυτικές και ουκρανικές πηγές, στους οποίους εκτεταμένες περιοχές στα σύνορα Zaporizhia και Dnipropetrovsk εμφανίστηκαν με κίτρινη σήμανση, υποδηλώνοντας, σύμφωνα με τους δημιουργούς τους, περιοχές όπου η Ουκρανία φέρεται να έχει αποκτήσει έλεγχο ή να έχει πραγματοποιήσει επιτυχημένες επιχειρήσεις.
Όμως πίσω από το χρώμα στον χάρτη φαίνεται να κρύβεται μια πολύ πιο περίπλοκη πραγματικότητα.
Στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η απεικόνιση ενός μετώπου με στατικές γραμμές και χρώματα συχνά δεν αποτυπώνει την πραγματική εικόνα στο πεδίο.
Στις ανοιχτές στέπες της νότιας Ουκρανίας, η μάχη δεν διεξάγεται απαραίτητα για συνεχόμενες γραμμές χαρακωμάτων, αλλά για κομβικά σημεία: οχυρά, δασικές εκτάσεις, οδικούς κόμβους και σημεία ανεφοδιασμού.
Η εικόνα που περιγράφεται από αρκετούς ειδικούς είναι αυτή ενός «διάχυτου μετώπου» ή μιας «στρωματικής τούρτας», όπου ανάμεσα στις θέσεις των δύο πλευρών μπορεί να υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις χωρίς σταθερή κατοχή, αλλά πλήρως εκτεθειμένες σε πυρά πυροβολικού και drones.
Ο Ουκρανός αναλυτής Beskrestnov (Flash) υποστηρίζει ότι η αλλαγή χρώματος σε έναν χάρτη OSINT δεν σημαίνει απαραίτητα πραγματική στρατιωτική κυριαρχία.
Όπως αναφέρει, ακόμη και αν ρωσικές μονάδες αποχωρήσουν προσωρινά από μια περιοχή και αυτή χαρακτηριστεί ως «ουκρανική», οι ουκρανικές δυνάμεις μπορεί να μην είναι σε θέση να εισέλθουν, να εγκατασταθούν και να δημιουργήσουν βιώσιμες θέσεις.
Ο λόγος, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση, είναι η κυριαρχία των FPV drones, της εναέριας επιτήρησης και του πυροβολικού.
Κάθε προσπάθεια μεταφοράς εξοπλισμού ή ενίσχυσης μικρών μονάδων σε εκτεθειμένες περιοχές μπορεί να μετατραπεί σε επιχείρηση υψηλού κινδύνου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνουν αρκετοί παρατηρητές στις δηλώσεις του Ivan Stupak, στρατιωτικού αναλυτή στο Ukrainian Institute of the Future.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματικός έλεγχος μιας περιοχής δεν σημαίνει απλώς παρουσία στρατιωτών, αλλά απαιτεί: ασφαλή εφοδιαστική αλυσίδα, δημιουργία αμυντικών γραμμών, ανάπτυξη συστημάτων αεράμυνας και δυνατότητα αποτροπής αιφνιδιαστικών επιθέσεων.
Χωρίς αυτά τα στοιχεία, οι «νίκες στον χάρτη» μπορούν να αποδειχθούν προσωρινές και εξαιρετικά ευάλωτες.
Η παγίδα της ανοιχτής στέπας
Η περιοχή Zaporizhia – Dnipropetrovsk χαρακτηρίζεται από τεράστιες ανοιχτές εκτάσεις, όπου η κάλυψη είναι περιορισμένη.
Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν, μικρές ομάδες στρατιωτών που επιχειρούν σε τέτοιο περιβάλλον αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους από αεροπορικές επιδρομές και πυρά μεγάλης ακρίβειας.
Η χρήση βομβών FAB από ρωσικά αεροσκάφη, σύμφωνα με ρωσικές στρατιωτικές πηγές, αποτελεί βασικό εργαλείο πίεσης εναντίον συγκεντρώσεων στρατευμάτων σε ανοικτές περιοχές.
Ο Roman Pogorelov της DeepStateUA αναφέρεται σε μια διαφορετική προσέγγιση στο πεδίο της μάχης, περιγράφοντας τη ρωσική τακτική ως δημιουργία «θύλακα πυρός».
Σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση, μικρές ουκρανικές ομάδες που προωθούνται σε ανοιχτό έδαφος μπορεί να επιτρέπεται να εισέλθουν σε συγκεκριμένες ζώνες και στη συνέχεια να δέχονται συνδυασμένα πλήγματα από πυροβολικό και αεροπορία.
Η διατήρηση απομονωμένων θέσεων μετατρέπεται έτσι σε εφιάλτη εφοδιασμού, καθώς κάθε μεταφορά πυρομαχικών ή απομάκρυνση τραυματιών μπορεί να γίνει στόχος.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι περιοχές που εμφανίζονται ως «κίτρινες» στους χάρτες αποτελούν πραγματικές αλλαγές ισορροπίας ή απλώς προσωρινές διεισδύσεις μικρών ομάδων.
Ορισμένες ουκρανικές πηγές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για επιθετικές ενέργειες και αναγνωριστικές επιχειρήσεις. Άλλες αναλύσεις, κυρίως από ρωσικής πλευράς, επιμένουν ότι η παρουσία μικρών ομάδων δεν ισοδυναμεί με κατάληψη εδάφους.
Όπως σημειώνουν στρατιωτικοί αναλυτές, η κατοχή μιας περιοχής απαιτεί πολύ περισσότερα από μια σύντομη παρουσία ή μια επιτυχημένη διείσδυση.
Νοτιότερα, στην περιοχή Charivne – Huliaipole, ακόμη και ορισμένες ουκρανικές OSINT αναφορές αναγνωρίζουν, σύμφωνα με τις διαθέσιμες αναλύσεις, μια διαφορετική κατάσταση, όπου η σημασία των οδικών αξόνων και των οχυρωμένων θέσεων παίζει καθοριστικό ρόλο.
Εκεί η μάχη φαίνεται να διεξάγεται γύρω από πιο σταθερές γραμμές άμυνας, ναρκοπέδια και οργανωμένες θέσεις.
Ο Ivan Stupak υποστηρίζει ότι η μεταβολή του ελέγχου σε αυτές τις περιοχές έχει περιορίσει τις δυνατότητες μικρών ουκρανικών ομάδων να επιχειρούν στα πλευρά ή στα νώτα των ρωσικών δυνάμεων.
Η πραγματικότητα στο σύγχρονο πεδίο μάχης φαίνεται να απέχει σημαντικά από τις απλές απεικονίσεις χαρτών.
Πίσω από κάθε χρώμα υπάρχει μια σύνθετη αλυσίδα από drones, πυροβολικό, ανεφοδιασμό, πληροφορίες και ανθρώπινες απώλειες.
Η «Κίτρινη Ομίχλη» της Zaporizhia μπορεί να αποδειχθεί είτε ένδειξη ουσιαστικής αλλαγής στο μέτωπο είτε μια ακόμη μάχη της επικοινωνίας, όπου ο έλεγχος της εικόνας γίνεται σχεδόν τόσο σημαντικός όσο και ο έλεγχος του εδάφους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών