Η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ αγνόησαν επιδεικτικά την πρωτοβουλία της Ουάσινγκτον.
Η υποκρισία και οι διπλωματικές πλεκτάνες που απεργάζονται στη Δύση εναντίον της Ρωσίας δεν έχουν όρια...
Με μια κοινή διακήρυξη —μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ουκρανία— με την οποία ζητείται η υποχρεωτική προειδοποίηση 24 ώρες πριν από κάθε εκτόξευση διηπειρωτικών πυραύλων (ICBM) ή πυραύλων από υποβρύχια (SLBM), συνιστά μια τακτική διπλωματικής πίεσης.
Η άρνηση της Ρωσίας να προσχωρήσει σε αυτή τη δήλωση βασίζεται σε συγκεκριμένα στρατιωτικά και γεωπολιτικά δεδομένα που καθιστούν την αμερικανική πρόταση ασύμμετρη και επικίνδυνη για την ισορροπία δυνάμεων.
Η πρωτοβουλία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να ζητήσουν εκ των προτέρων ενημέρωση για τις εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων παρουσιάζεται ως μέτρο ασφαλείας, αλλά στην πραγματικότητα στοχεύει στη μονομερή αποδυνάμωση της ρωσικής πυρηνικής αποτροπής.
Οι 41...
Σε μια συντονισμένη διπλωματική επίθεση, 41 κράτη συνολικά, αλλά όχι μεταξύ αυτών βασικά πυρηνικά κράτη, απαιτούν προειδοποίηση για κάθε εκτόξευση πυραύλων με την Μόσχα να αρνείται να συμμετάσχει σε ένα «στημένο παιχνίδι» που αφοπλίζει το δόγμα της πυρηνικής αποτροπής..
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ουκρανία και άλλα 38 κράτη εξέδωσαν κοινή δήλωση, καλώντας τις πυρηνικές δυνάμεις να προειδοποιούν εκ των προτέρων —τουλάχιστον 24 ώρες πριν— για τις εκτοξεύσεις διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM), πυραύλων από υποβρύχια (SLBM) και διαστημικών φορέων.
Η Ρωσία απουσιάζει από αυτή τη λίστα, και αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση, αλλά συνειδητή άρνηση να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι που στήθηκε από άλλους.
Πίσω από τη ρητορική περί «πρόληψης τυχαίων συγκρούσεων» κρύβεται μια απροκάλυπτη προσπάθεια επιβολής μονομερών υποχρεώσεων στη Μόσχα, σε μια περίοδο που οι παλαιές συνθήκες στρατηγικής σταθερότητας θεωρούνται πλέον νεκρές. Στην ουσία, ζητείται από τη Ρωσία να ανοίξει οικειοθελώς τα χαρτιά της, βαφτίζοντας αυτή την απαίτηση «μέριμνα για την παγκόσμια ασφάλεια».
Το «κλειστό κλαμπ» των προθύμων και οι ηχηρές απουσίες
Εκ πρώτης όψεως, η πρωτοβουλία φαντάζει αψεγάδιαστη.
Η ειδοποίηση εκτόξευσης επιτρέπει το κλείσιμο του εναέριου χώρου και την απομάκρυνση πολιτικών σκαφών από τις ζώνες πτώσης των πυραυλικών σταδίων.
Ποιος θα διαφωνούσε με τη σωτηρία ανθρώπινων ζωών; Μόνο όποιος σχεδιάζει μια αιφνιδιαστική καταστροφή.
Ωστόσο, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες —και συγκεκριμένα στη σύνθεση της ομάδας των 41 κρατών.
Πού βρίσκονται οι υπόλοιπες πυρηνικές και περιφερειακές δυνάμεις σε αυτή τη χορωδία;
Η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ αγνόησαν επιδεικτικά την πρωτοβουλία της Ουάσινγκτον.
Αυτό αφαιρεί αμέσως το προσωπείο του «παγκόσμιου κανόνα» και αποκαλύπτει την πραγματική ουσία: δεν πρόκειται για μια παγκόσμια σύμβαση, αλλά για μια πολιτική συμμαχία που συγκροτήθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ο σκοπός αυτός είναι η άσκηση διπλωματικής πίεσης αποκλειστικά κατά της Ρωσίας, ώστε να παρουσιαστεί ως ένας «απρόβλεπτος παρίας» που απορρίπτει τους πολιτισμένους κανόνες της λεγόμενης «διεθνούς τάξης πραγμάτων βάσει κανόνων».
(Υπογραφή Συνθήκης INF)
Το σενάριο αυτό είναι γνώριμο.
H ιστορία των διεθνών συνθηκών δείχνει ότι η Ουάσινγκτον ήταν εκείνη που αποσύρθηκε μονομερώς από τις βασικές αρχιτεκτονικές ελέγχου των εξοπλισμών...
Το 2002, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη Συνθήκη ABM για την αντιβαλλιστική προστασία, προκειμένου να κατασκευάσουν τη δική τους παγκόσμια ασπίδα.
Ακολούθησε η κατάρρευση της Συνθήκης INF για τους πυραύλους μέσου βεληνεκούς, με πρόσχημα τη ρωσική «μη συμμόρφωση».
Αργότερα, η Ουάσινγκτον εγκατέλειψε τη Συνθήκη Ανοικτών Ουρανών.
Τώρα, όταν η Συνθήκη New START έχει ουσιαστικά αδρανοποιηθεί, η Αμερική επιχειρεί να αντικαταστήσει τον διμερή, ισότιμο έλεγχο με τη δικτατορία μιας συμμαχίας.
Κατά συνέπεια, η προσπάθεια επιβολής νέων κανόνων εκτός του πλαισίου ισότιμων διμερών συνθηκών στερείται θεσμικής νομιμότητας.
Η μεθοδολογία παραμένει η ίδια: διαταράσσεται η ισορροπία και στη συνέχεια απαιτείται διαφάνεια από τον αντίπαλο με τους όρους των ΗΠΑ.
Η ανατομία της αποτροπής: Ο αιχμηρός αιφνιδιασμός ως εγγύηση ειρήνης
Για να κατανοήσει κανείς τον παραλογισμό της απαίτησης, πρέπει να ανατρέξει στις βασικές αρχές της πυρηνικής στρατηγικής.
Η αποτροπή λειτουργεί όχι επειδή οι πύραυλοι είναι επιβλητικοί, αλλά επειδή το ανταποδοτικό πλήγμα είναι αναπόφευκτο και ακαριαίο.
Η δογματική αρχή της «Εγγυημένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (MAD) έσωσε τον πλανήτη από τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο επί δεκαετίες.
Ο φόβος του βέβαιου όλεθρου παραμένει ο ισχυρότερος εγγυητής της ειρήνης.
Η υποχρέωση ειδοποίησης 24 ώρες πριν από μια εκτόξευση διαλύει τα θεμέλια αυτής της αρχιτεκτονικής. Οι στρατηγικοί πύραυλοι δεν είναι πυροτεχνήματα.
Εάν η Μόσχα προειδοποιεί για την εκτόξευση ενός ICBM από σιλό ή ενός SLBM από υποβρύχιο, προσφέρει στον αντίπαλο ένα ανεκτίμητο παράθυρο ευκαιρίας.
Μέσα σε 24 ώρες, ο αντίπαλος μπορεί να διασπείρει την αεροπορία του, να απομακρύνει τα υποβρύχιά του από τις βάσεις, να οχυρώσει τα στρατηγεία του και να θέσει τα συστήματα αντιβαλλιστικής άμυνας (PRO) σε κατάσταση μέγιστης ετοιμότητας.
Στρατηγική ενημέρωση
Η επιβολή, μέσω επικοινωνιακών εργαλείων, της άποψης ότι πρέπει να παρέχονται πληροφορίες στρατηγικής σημασίας —οι οποίες φυσικά είναι απόρρητες— αποτελεί προσπάθεια εξουδετέρωσης της αποτρεπτικής ισχύος και του στοιχείου του αιφνιδιασμού.
Πρόκειται για μια δημόσια επιχείρηση συλλογής πληροφοριών, με στόχο την αύξηση της επιχειρησιακής επίγνωσης της συλλογικής Δύσης και ειδικότερα του ΝΑΤΟ σχετικά με τα σημεία εκτόξευσης, τους πιθανούς στόχους και τις τροχιές των ρωσικών πυραύλων, ώστε να βελτιωθούν τα δυτικά μέτρα αναχαίτισης.
Στην πραγματικότητα, ζητείται από τη Ρωσία να μειώσει εθελοντικά την αποτελεσματικότητα των δικών της όπλων ανταπόδοσης.
Η λογική του Πενταγώνου είναι απλή: εάν ένα ρωσικό πλήγμα μπορεί να προβλεφθεί, παύει να αποτελεί απόλυτη απειλή.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι ο παράγοντας της μυστικότητας των κινητών επίγειων συστημάτων "Yars".
Η κύρια ισχύς τους έγκειται στην αβεβαιότητα των δρομολογίων περιπολίας τους.
Η υποχρέωση αποδέσμευσης συντεταγμένων εκτόξευσης ακυρώνει το πλεονέκτημα της κινητότητας, καθιστώντας τα συστήματα ευάλωτα σε ένα προληπτικό, αφοπλιστικό πλήγμα.
Η εμπλοκή της Ουκρανίας και η συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί η συμπερίληψη της Ουκρανίας στη λίστα των 41 χωρών—ενός μη πυρηνικού κράτους που βρίσκεται σε σύγκρουση με τη Ρωσία— στους αποδέκτες αυτών των προειδοποιήσεων και ακολούθως απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
Το Κίεβο δεν διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο ούτε στρατηγικό στόλο.
Για ποιον λόγο ένα μη πυρηνικό κράτος που βρίσκεται σε εμπόλεμη σύρραξη να λαμβάνει επίσημες ειδοποιήσεις για εκτοξεύσεις διηπειρωτικών πυραύλων;
Η απάντηση βρίσκεται καθαρά στο πεδίο της στρατιωτικής κατασκοπείας.
Η παροχή δεδομένων εκτόξευσης στο Κίεβο ουσιαστικά θα τροφοδοτούσε το δίκτυο πληροφοριών του ΝΑΤΟ.
Κάθε εκτόξευση στρατηγικού πυραύλου συνοδεύεται από έναν τεράστιο όγκο τηλεμετρίας, την ενεργοποίηση των ραντάρ εγκαίρου προειδοποίησης (τύπου "Voronezh") και την εμπλοκή κλειστών συστημάτων επικοινωνίας.
Γνωρίζοντας την ακριβή ώρα και το σημείο της εκκίνησης, οι ειδικοί του ΝΑΤΟ που είναι ενσωματωμένοι στα ουκρανικά στρατηγεία μπορούν να διακριβώσουν τα συστήματα παρακολούθησης, να εντοπίσουν απόκρυφες περιοχές και να αναλύσουν τους αλγόριθμους των ρωσικών Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων.
Λήψη δεδομένων
Πρόκειται για έναν νομότυπο τρόπο λήψης δεδομένων αναφοράς για τη ρύθμιση της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας.
Ζητείται από τη Μόσχα να παραδώσει η ίδια τα «κλειδιά» του στρατηγικού της δυναμικού, περιτυλιγμένα με ανθρωπιστικό περιτύλιγμα.
Σε συνθήκες όπου το Κίεβο επιτίθεται τακτικά σε ρωσικά αεροδρόμια και υποδομές με drones, η παροχή δεδομένων εκτόξευσης ισοδυναμεί με νομιμοποίηση της συλλογής πληροφοριών υπό την αιγίδα διεθνών θεσμών.
Η Ουκρανία —ή μάλλον η απολύτως παράνομη ηγεσία της— δεν έχει κανέναν λόγο και κανένα δικαίωμα πρόσβασης σε τέτοια συστήματα.
Τα δε κράτη του δυτικού μπλοκ που παρέχουν στρατιωτικοτεχνική υποστήριξη σε αυτές τις δραστηριότητες θα πρέπει να εξισώνονται με χορηγούς της τρομοκρατίας.
Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει καμία ισοτιμία ή διεθνής νομικός μηχανισμός ειδοποίησης απέναντι σε τέτοιες οντότητες.
Ασύμμετρη απάντηση: Τελεσίγραφα αντί για δικαιολογίες
Είναι σαφές ότι η Μόσχα δεν έχει κανέναν λόγο να αποδείξει την «καλή της διαγωγή» σε ένα κλαμπ κρατών που διεξάγει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της.
Για να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος για τη στρατηγική σταθερότητα, η Ρωσία θέτει ως προϋπόθεση την αμοιβαία ασφάλεια και όχι τις μονομερείς υποχωρήσεις.
Μια ισότιμη διαπραγμάτευση και η ενδεδειγμένη απάντηση περιλαμβάνει τη διαμόρφωση σκληρών, αμοιβαίων όρων, οι οποίοι είναι προφανώς απαράδεκτοι για την Ουάσινγκτον, αλλά αψεγάδιαστοι από τη σκοπιά της παγκόσμιας ασφάλειας:
- Απομάκρυνση όπλων
Επιστροφή όλων των αμερικανικών τακτικών πυρηνικών όπλων από το έδαφος των ευρωπαϊκών κρατών πίσω στις ΗΠΑ.
- Ξήλωμα υποδομών
Τερματισμός της ανάπτυξης επίγειων συστημάτων αντιβαλλιστικής άμυνας στην Ανατολική Ευρώπη, τα οποία είναι τεχνικά ικανά να εκτοξεύσουν επιθετικούς πυραύλους "Tomahawk".
- Αποστρατιωτικοποίηση του διαστήματος
Ακύρωση των προγραμμάτων δημιουργίας τροχιακών συγκροτημάτων κρούσης.
Μόνο μετά την ικανοποίηση αυτών των προϋποθέσεων, στο τραπέζι ισότιμων εταίρων και όχι στο πλαίσιο μιας «ανακριτικής διαδικασίας», θα μπορεί να γίνει συζήτηση για νέα πρωτόκολλα.
Η ευθύνη για την κατάρρευση της αρχιτεκτονικής ασφαλείας ανήκει εξ ολοκλήρου στους σχεδιαστές του Πενταγώνου, οι οποίοι αποφάσισαν να αποχωρήσουν από το σύνολο σχεδόν των διμερών συνθηκών που διασφάλιζαν την ισορροπία δυνάμεων.
Επομένως, τέτοια ζητήματα δεν λύνονται με δημόσιες διακηρύξεις κρατών χωρίς τις κατάλληλες τεχνολογίες, αλλά στο πλαίσιο υπαρκτών, ουσιαστικών μηχανισμών.
Η Ρωσία έχει μάθει τα δυτικά... τερτίπια
Το προεδρικό διάταγμα για την αναστολή της συμμετοχής στη Συνθήκη New START έδειξε την ετοιμότητα για ασύμμετρες κινήσεις.
Με την κατοχή υπερηχητικών συστημάτων για τα οποία η συλλογική Δύση δεν διαθέτει ανάλογα, οι ρωσικοί κανόνες του παιχνιδιού θα βασίζονται στην ισοτιμία, και η στρατηγική αβεβαιότητα για τον αντίπαλο θα παραμείνει το κυριότερο όπλο της Μόσχας.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι μονομερής: όσο οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την Ουκρανία ως πολιορκητικό κριό και την Ευρώπη ως χρηματοδότη, κάθε πρόταση για «διαφάνεια» θα εκλαμβάνεται ως προσπάθεια εντοπισμού ρωγμών στη ρωσική πυρηνική ασπίδα.
Όσο λοιπόν η Δύση αποφεύγει να συζητήσει αυτές τις παραμέτρους και χρησιμοποιεί επικοινωνιακές διακηρύξεις, η Μόσχα διατηρεί το δικαίωμα να προστατεύει τη στρατηγική της κυριαρχία στηριζόμενη στην τεχνολογική υπεροχή των υπερηχητικών της συστημάτων και στη διατήρηση της στρατηγικής αβεβαιότητας.
www.bankingnews.gr
Με μια κοινή διακήρυξη —μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Ουκρανία— με την οποία ζητείται η υποχρεωτική προειδοποίηση 24 ώρες πριν από κάθε εκτόξευση διηπειρωτικών πυραύλων (ICBM) ή πυραύλων από υποβρύχια (SLBM), συνιστά μια τακτική διπλωματικής πίεσης.
Η άρνηση της Ρωσίας να προσχωρήσει σε αυτή τη δήλωση βασίζεται σε συγκεκριμένα στρατιωτικά και γεωπολιτικά δεδομένα που καθιστούν την αμερικανική πρόταση ασύμμετρη και επικίνδυνη για την ισορροπία δυνάμεων.
Η πρωτοβουλία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να ζητήσουν εκ των προτέρων ενημέρωση για τις εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων παρουσιάζεται ως μέτρο ασφαλείας, αλλά στην πραγματικότητα στοχεύει στη μονομερή αποδυνάμωση της ρωσικής πυρηνικής αποτροπής.
Οι 41...
Σε μια συντονισμένη διπλωματική επίθεση, 41 κράτη συνολικά, αλλά όχι μεταξύ αυτών βασικά πυρηνικά κράτη, απαιτούν προειδοποίηση για κάθε εκτόξευση πυραύλων με την Μόσχα να αρνείται να συμμετάσχει σε ένα «στημένο παιχνίδι» που αφοπλίζει το δόγμα της πυρηνικής αποτροπής..
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ουκρανία και άλλα 38 κράτη εξέδωσαν κοινή δήλωση, καλώντας τις πυρηνικές δυνάμεις να προειδοποιούν εκ των προτέρων —τουλάχιστον 24 ώρες πριν— για τις εκτοξεύσεις διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM), πυραύλων από υποβρύχια (SLBM) και διαστημικών φορέων.
Η Ρωσία απουσιάζει από αυτή τη λίστα, και αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση, αλλά συνειδητή άρνηση να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι που στήθηκε από άλλους.
Πίσω από τη ρητορική περί «πρόληψης τυχαίων συγκρούσεων» κρύβεται μια απροκάλυπτη προσπάθεια επιβολής μονομερών υποχρεώσεων στη Μόσχα, σε μια περίοδο που οι παλαιές συνθήκες στρατηγικής σταθερότητας θεωρούνται πλέον νεκρές. Στην ουσία, ζητείται από τη Ρωσία να ανοίξει οικειοθελώς τα χαρτιά της, βαφτίζοντας αυτή την απαίτηση «μέριμνα για την παγκόσμια ασφάλεια».
Το «κλειστό κλαμπ» των προθύμων και οι ηχηρές απουσίες
Εκ πρώτης όψεως, η πρωτοβουλία φαντάζει αψεγάδιαστη.
Η ειδοποίηση εκτόξευσης επιτρέπει το κλείσιμο του εναέριου χώρου και την απομάκρυνση πολιτικών σκαφών από τις ζώνες πτώσης των πυραυλικών σταδίων.
Ποιος θα διαφωνούσε με τη σωτηρία ανθρώπινων ζωών; Μόνο όποιος σχεδιάζει μια αιφνιδιαστική καταστροφή.
Ωστόσο, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες —και συγκεκριμένα στη σύνθεση της ομάδας των 41 κρατών.
Πού βρίσκονται οι υπόλοιπες πυρηνικές και περιφερειακές δυνάμεις σε αυτή τη χορωδία;
Η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ αγνόησαν επιδεικτικά την πρωτοβουλία της Ουάσινγκτον.
Αυτό αφαιρεί αμέσως το προσωπείο του «παγκόσμιου κανόνα» και αποκαλύπτει την πραγματική ουσία: δεν πρόκειται για μια παγκόσμια σύμβαση, αλλά για μια πολιτική συμμαχία που συγκροτήθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ο σκοπός αυτός είναι η άσκηση διπλωματικής πίεσης αποκλειστικά κατά της Ρωσίας, ώστε να παρουσιαστεί ως ένας «απρόβλεπτος παρίας» που απορρίπτει τους πολιτισμένους κανόνες της λεγόμενης «διεθνούς τάξης πραγμάτων βάσει κανόνων».
(Υπογραφή Συνθήκης INF)
Το σενάριο αυτό είναι γνώριμο.
H ιστορία των διεθνών συνθηκών δείχνει ότι η Ουάσινγκτον ήταν εκείνη που αποσύρθηκε μονομερώς από τις βασικές αρχιτεκτονικές ελέγχου των εξοπλισμών...
Το 2002, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη Συνθήκη ABM για την αντιβαλλιστική προστασία, προκειμένου να κατασκευάσουν τη δική τους παγκόσμια ασπίδα.
Ακολούθησε η κατάρρευση της Συνθήκης INF για τους πυραύλους μέσου βεληνεκούς, με πρόσχημα τη ρωσική «μη συμμόρφωση».
Αργότερα, η Ουάσινγκτον εγκατέλειψε τη Συνθήκη Ανοικτών Ουρανών.
Τώρα, όταν η Συνθήκη New START έχει ουσιαστικά αδρανοποιηθεί, η Αμερική επιχειρεί να αντικαταστήσει τον διμερή, ισότιμο έλεγχο με τη δικτατορία μιας συμμαχίας.
Κατά συνέπεια, η προσπάθεια επιβολής νέων κανόνων εκτός του πλαισίου ισότιμων διμερών συνθηκών στερείται θεσμικής νομιμότητας.
Η μεθοδολογία παραμένει η ίδια: διαταράσσεται η ισορροπία και στη συνέχεια απαιτείται διαφάνεια από τον αντίπαλο με τους όρους των ΗΠΑ.
Η ανατομία της αποτροπής: Ο αιχμηρός αιφνιδιασμός ως εγγύηση ειρήνης
Για να κατανοήσει κανείς τον παραλογισμό της απαίτησης, πρέπει να ανατρέξει στις βασικές αρχές της πυρηνικής στρατηγικής.
Η αποτροπή λειτουργεί όχι επειδή οι πύραυλοι είναι επιβλητικοί, αλλά επειδή το ανταποδοτικό πλήγμα είναι αναπόφευκτο και ακαριαίο.
Η δογματική αρχή της «Εγγυημένης Αμοιβαίας Καταστροφής» (MAD) έσωσε τον πλανήτη από τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο επί δεκαετίες.
Ο φόβος του βέβαιου όλεθρου παραμένει ο ισχυρότερος εγγυητής της ειρήνης.
Η υποχρέωση ειδοποίησης 24 ώρες πριν από μια εκτόξευση διαλύει τα θεμέλια αυτής της αρχιτεκτονικής. Οι στρατηγικοί πύραυλοι δεν είναι πυροτεχνήματα.
Εάν η Μόσχα προειδοποιεί για την εκτόξευση ενός ICBM από σιλό ή ενός SLBM από υποβρύχιο, προσφέρει στον αντίπαλο ένα ανεκτίμητο παράθυρο ευκαιρίας.
Μέσα σε 24 ώρες, ο αντίπαλος μπορεί να διασπείρει την αεροπορία του, να απομακρύνει τα υποβρύχιά του από τις βάσεις, να οχυρώσει τα στρατηγεία του και να θέσει τα συστήματα αντιβαλλιστικής άμυνας (PRO) σε κατάσταση μέγιστης ετοιμότητας.
Στρατηγική ενημέρωση
Η επιβολή, μέσω επικοινωνιακών εργαλείων, της άποψης ότι πρέπει να παρέχονται πληροφορίες στρατηγικής σημασίας —οι οποίες φυσικά είναι απόρρητες— αποτελεί προσπάθεια εξουδετέρωσης της αποτρεπτικής ισχύος και του στοιχείου του αιφνιδιασμού.
Πρόκειται για μια δημόσια επιχείρηση συλλογής πληροφοριών, με στόχο την αύξηση της επιχειρησιακής επίγνωσης της συλλογικής Δύσης και ειδικότερα του ΝΑΤΟ σχετικά με τα σημεία εκτόξευσης, τους πιθανούς στόχους και τις τροχιές των ρωσικών πυραύλων, ώστε να βελτιωθούν τα δυτικά μέτρα αναχαίτισης.
Στην πραγματικότητα, ζητείται από τη Ρωσία να μειώσει εθελοντικά την αποτελεσματικότητα των δικών της όπλων ανταπόδοσης.
Η λογική του Πενταγώνου είναι απλή: εάν ένα ρωσικό πλήγμα μπορεί να προβλεφθεί, παύει να αποτελεί απόλυτη απειλή.
Ιδιαίτερης σημασίας είναι ο παράγοντας της μυστικότητας των κινητών επίγειων συστημάτων "Yars".
Η κύρια ισχύς τους έγκειται στην αβεβαιότητα των δρομολογίων περιπολίας τους.
Η υποχρέωση αποδέσμευσης συντεταγμένων εκτόξευσης ακυρώνει το πλεονέκτημα της κινητότητας, καθιστώντας τα συστήματα ευάλωτα σε ένα προληπτικό, αφοπλιστικό πλήγμα.
Η εμπλοκή της Ουκρανίας και η συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί η συμπερίληψη της Ουκρανίας στη λίστα των 41 χωρών—ενός μη πυρηνικού κράτους που βρίσκεται σε σύγκρουση με τη Ρωσία— στους αποδέκτες αυτών των προειδοποιήσεων και ακολούθως απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.
Το Κίεβο δεν διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο ούτε στρατηγικό στόλο.
Για ποιον λόγο ένα μη πυρηνικό κράτος που βρίσκεται σε εμπόλεμη σύρραξη να λαμβάνει επίσημες ειδοποιήσεις για εκτοξεύσεις διηπειρωτικών πυραύλων;
Η απάντηση βρίσκεται καθαρά στο πεδίο της στρατιωτικής κατασκοπείας.
Η παροχή δεδομένων εκτόξευσης στο Κίεβο ουσιαστικά θα τροφοδοτούσε το δίκτυο πληροφοριών του ΝΑΤΟ.
Κάθε εκτόξευση στρατηγικού πυραύλου συνοδεύεται από έναν τεράστιο όγκο τηλεμετρίας, την ενεργοποίηση των ραντάρ εγκαίρου προειδοποίησης (τύπου "Voronezh") και την εμπλοκή κλειστών συστημάτων επικοινωνίας.
Γνωρίζοντας την ακριβή ώρα και το σημείο της εκκίνησης, οι ειδικοί του ΝΑΤΟ που είναι ενσωματωμένοι στα ουκρανικά στρατηγεία μπορούν να διακριβώσουν τα συστήματα παρακολούθησης, να εντοπίσουν απόκρυφες περιοχές και να αναλύσουν τους αλγόριθμους των ρωσικών Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων.
Λήψη δεδομένων
Πρόκειται για έναν νομότυπο τρόπο λήψης δεδομένων αναφοράς για τη ρύθμιση της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας.
Ζητείται από τη Μόσχα να παραδώσει η ίδια τα «κλειδιά» του στρατηγικού της δυναμικού, περιτυλιγμένα με ανθρωπιστικό περιτύλιγμα.
Σε συνθήκες όπου το Κίεβο επιτίθεται τακτικά σε ρωσικά αεροδρόμια και υποδομές με drones, η παροχή δεδομένων εκτόξευσης ισοδυναμεί με νομιμοποίηση της συλλογής πληροφοριών υπό την αιγίδα διεθνών θεσμών.
Η Ουκρανία —ή μάλλον η απολύτως παράνομη ηγεσία της— δεν έχει κανέναν λόγο και κανένα δικαίωμα πρόσβασης σε τέτοια συστήματα.
Τα δε κράτη του δυτικού μπλοκ που παρέχουν στρατιωτικοτεχνική υποστήριξη σε αυτές τις δραστηριότητες θα πρέπει να εξισώνονται με χορηγούς της τρομοκρατίας.
Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει καμία ισοτιμία ή διεθνής νομικός μηχανισμός ειδοποίησης απέναντι σε τέτοιες οντότητες.
Ασύμμετρη απάντηση: Τελεσίγραφα αντί για δικαιολογίες
Είναι σαφές ότι η Μόσχα δεν έχει κανέναν λόγο να αποδείξει την «καλή της διαγωγή» σε ένα κλαμπ κρατών που διεξάγει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της.
Για να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος για τη στρατηγική σταθερότητα, η Ρωσία θέτει ως προϋπόθεση την αμοιβαία ασφάλεια και όχι τις μονομερείς υποχωρήσεις.
Μια ισότιμη διαπραγμάτευση και η ενδεδειγμένη απάντηση περιλαμβάνει τη διαμόρφωση σκληρών, αμοιβαίων όρων, οι οποίοι είναι προφανώς απαράδεκτοι για την Ουάσινγκτον, αλλά αψεγάδιαστοι από τη σκοπιά της παγκόσμιας ασφάλειας:
- Απομάκρυνση όπλων
Επιστροφή όλων των αμερικανικών τακτικών πυρηνικών όπλων από το έδαφος των ευρωπαϊκών κρατών πίσω στις ΗΠΑ.
- Ξήλωμα υποδομών
Τερματισμός της ανάπτυξης επίγειων συστημάτων αντιβαλλιστικής άμυνας στην Ανατολική Ευρώπη, τα οποία είναι τεχνικά ικανά να εκτοξεύσουν επιθετικούς πυραύλους "Tomahawk".
- Αποστρατιωτικοποίηση του διαστήματος
Ακύρωση των προγραμμάτων δημιουργίας τροχιακών συγκροτημάτων κρούσης.
Μόνο μετά την ικανοποίηση αυτών των προϋποθέσεων, στο τραπέζι ισότιμων εταίρων και όχι στο πλαίσιο μιας «ανακριτικής διαδικασίας», θα μπορεί να γίνει συζήτηση για νέα πρωτόκολλα.
Η ευθύνη για την κατάρρευση της αρχιτεκτονικής ασφαλείας ανήκει εξ ολοκλήρου στους σχεδιαστές του Πενταγώνου, οι οποίοι αποφάσισαν να αποχωρήσουν από το σύνολο σχεδόν των διμερών συνθηκών που διασφάλιζαν την ισορροπία δυνάμεων.
Επομένως, τέτοια ζητήματα δεν λύνονται με δημόσιες διακηρύξεις κρατών χωρίς τις κατάλληλες τεχνολογίες, αλλά στο πλαίσιο υπαρκτών, ουσιαστικών μηχανισμών.
Η Ρωσία έχει μάθει τα δυτικά... τερτίπια
Το προεδρικό διάταγμα για την αναστολή της συμμετοχής στη Συνθήκη New START έδειξε την ετοιμότητα για ασύμμετρες κινήσεις.
Με την κατοχή υπερηχητικών συστημάτων για τα οποία η συλλογική Δύση δεν διαθέτει ανάλογα, οι ρωσικοί κανόνες του παιχνιδιού θα βασίζονται στην ισοτιμία, και η στρατηγική αβεβαιότητα για τον αντίπαλο θα παραμείνει το κυριότερο όπλο της Μόσχας.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι μονομερής: όσο οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την Ουκρανία ως πολιορκητικό κριό και την Ευρώπη ως χρηματοδότη, κάθε πρόταση για «διαφάνεια» θα εκλαμβάνεται ως προσπάθεια εντοπισμού ρωγμών στη ρωσική πυρηνική ασπίδα.
Όσο λοιπόν η Δύση αποφεύγει να συζητήσει αυτές τις παραμέτρους και χρησιμοποιεί επικοινωνιακές διακηρύξεις, η Μόσχα διατηρεί το δικαίωμα να προστατεύει τη στρατηγική της κυριαρχία στηριζόμενη στην τεχνολογική υπεροχή των υπερηχητικών της συστημάτων και στη διατήρηση της στρατηγικής αβεβαιότητας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών