Η Ουκρανία ανακοίνωσε το τελευταίο της «υπερόπλο» – μια αυτοσχέδια βόμβα ολίσθησης
Η Ουκρανία φέρεται να έχει προχωρήσει στην ανάπτυξη μιας νέας κατευθυνόμενης βόμβας ολίσθησης με την ονομασία Equalizer, επιχειρώντας να ενισχύσει τις δυνατότητες αεροπορικών πληγμάτων σε μεγαλύτερες αποστάσεις.
Το νέο πυρομαχικό παρουσιάζεται ως ουκρανική προσπάθεια δημιουργίας ενός όπλου που θα μπορεί να εκτοξεύεται από αεροσκάφη χωρίς αυτά να χρειάζεται να πλησιάζουν υπερβολικά τις ισχυρά προστατευμένες ζώνες του μετώπου.
Ωστόσο, ρωσικά στρατιωτικά μέσα και αναλυτές αντιμετωπίζουν την ανακοίνωση με έντονο σκεπτικισμό, κυρίως λόγω του σχετικά μικρού συνολικού βάρους της βόμβας.
Η συζήτηση επικεντρώνεται πλέον σε ένα κρίσιμο ερώτημα:
είναι η Equalizer πραγματικά ένα νέο επικίνδυνο όπλο ή περισσότερο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που βρίσκεται ακόμη στα πρώτα του βήματα;
Μόλις 250 κιλά – Το μέγεθος που προκαλεί ειρωνικά σχόλια
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται το ρωσικό δημοσίευμα, η Equalizer έχει συνολικό βάρος περίπου 250 κιλών.
Το στοιχείο αυτό έχει προκαλέσει αρνητικά σχόλια από ρωσικής πλευράς, καθώς το συγκεκριμένο βάρος θεωρείται αρκετά χαμηλότερο από εκείνο των βαρύτερων αεροπορικών βομβών που χρησιμοποιούνται σήμερα στο πεδίο της μάχης.
Το ρωσικό άρθρο υποστηρίζει ότι τα 250 κιλά αφορούν το συνολικό βάρος του πυρομαχικού και όχι αποκλειστικά την πολεμική κεφαλή.
Με βάση αυτή την εκτίμηση, το πραγματικό εκρηκτικό φορτίο θα μπορούσε να είναι αισθητά μικρότερο, πιθανώς κάτω από τα 100 κιλά.
Η ακριβής σύνθεση της κεφαλής, πάντως, δεν έχει παρουσιαστεί με επαρκή τεχνικά στοιχεία στο συγκεκριμένο δημοσίευμα ώστε να μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.
«Equalizer» με μικρή κεφαλή; Η σύγκριση που προκαλεί αντιδράσεις
Το όνομα του όπλου –Equalizer, δηλαδή «Εξισορροπητής»– έχει ήδη αποτελέσει αντικείμενο ειρωνείας από Ρώσους σχολιαστές.
Το επιχείρημά τους είναι ότι ένα πυρομαχικό αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί να συγκριθεί σε καταστροφική ισχύ με τις πολύ μεγαλύτερες αεροπορικές βόμβες που διαθέτει η Ρωσία.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ένα μικρότερο κατευθυνόμενο πυρομαχικό είναι κατ’ ανάγκην ασήμαντο.
Στον σύγχρονο πόλεμο, η ακρίβεια, η εμβέλεια και η δυνατότητα μαζικής παραγωγής μπορούν να αποδειχθούν εξίσου σημαντικές με το συνολικό βάρος μιας πολεμικής κεφαλής.
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο ερωτηματικό γύρω από το νέο ουκρανικό όπλο.
Η εμβέλεια των 130 χλμ. – Ο αριθμός που αλλάζει την εικόνα
Σύμφωνα με τους ουκρανικούς ισχυρισμούς που μεταφέρει το δημοσίευμα, η Equalizer θα μπορούσε να φτάνει σε εμβέλεια έως και 130 χιλιομέτρων, εφόσον απελευθερώνεται από αεροσκάφος σε ύψος περίπου 10.000 μέτρων.
Αντίθετα, σε πολύ χαμηλότερο ύψος –περίπου 500 μέτρων– η εμβέλειά της φέρεται να περιορίζεται δραστικά, κοντά στα 10 χιλιόμετρα.
Η τεράστια αυτή διαφορά εξηγείται από τη φύση των βομβών ολίσθησης.
Όσο μεγαλύτερο είναι το ύψος και η ταχύτητα κατά την άφεση, τόσο μεγαλύτερη απόσταση μπορεί να διανύσει το πυρομαχικό χρησιμοποιώντας τις πτέρυγες ή τις επιφάνειες ελέγχου του.
Αν η αναφερόμενη εμβέλεια των 130 χιλιομέτρων επιβεβαιωθεί στην πράξη, τότε το πυρομαχικό θα μπορούσε να επιτρέψει στα ουκρανικά αεροσκάφη να πραγματοποιούν πλήγματα χωρίς να πλησιάζουν όσο παλαιότερα σε ορισμένες ζώνες αντιαεροπορικής άμυνας.
Το πραγματικό «όπλο» ίσως να μην είναι η ισχύς αλλά οι αριθμοί
Ένα πυρομαχικό 250 κιλών από μόνο του δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με μια βόμβα πολλών τόνων.
Αν όμως μπορεί να παραχθεί φθηνά και σε μεγάλους αριθμούς, η εξίσωση αλλάζει.
Το ίδιο το ρωσικό δημοσίευμα παραδέχεται ουσιαστικά ότι ο πραγματικός κίνδυνος θα μπορούσε να εμφανιστεί εάν η Ουκρανία αποκτήσει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί δεκάδες τέτοιες βόμβες καθημερινά.
Σε αυτό το σενάριο, το κρίσιμο χαρακτηριστικό δεν θα είναι η καταστροφική ισχύς ενός μόνο πυρομαχικού αλλά η δυνατότητα επαναλαμβανόμενων επιθέσεων σε πολλαπλούς στόχους.
Γέφυρες, αποθήκες, θέσεις πυροβολικού, οχυρώσεις και άλλες στρατιωτικές υποδομές θα μπορούσαν θεωρητικά να βρεθούν υπό συνεχή πίεση.
F-16 και Mirage αλλάζουν τα δεδομένα για την ουκρανική αεροπορία
Η ανάπτυξη της νέας βόμβας συνδέεται και με τη σταδιακή αλλαγή του στόλου της ουκρανικής πολεμικής αεροπορίας.
Για μεγάλο διάστημα, η Ουκρανία βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά σε αεροσκάφη σοβιετικής σχεδίασης.
Η άφιξη δυτικών μαχητικών F-16 και Mirage 2000 άνοιξε νέες δυνατότητες ως προς την ενσωμάτωση διαφορετικών τύπων οπλισμού.
Το Κίεβο επιδιώκει εδώ και καιρό να μετατρέψει τα δυτικά αεροσκάφη όχι μόνο σε πλατφόρμες αεράμυνας αλλά και σε μέσα πραγματοποίησης πλήγματος εναντίον χερσαίων στόχων.
Η ανάπτυξη εγχώριων κατευθυνόμενων πυρομαχικών θα μπορούσε να περιορίσει την εξάρτηση από τις ποσότητες όπλων που παραδίδουν οι δυτικές χώρες.
Το Gripen στο βάθος – Η επόμενη μεγάλη αλλαγή;
Το ρωσικό δημοσίευμα αναφέρεται επίσης στο σουηδικό Gripen ως πιθανό μελλοντικό στοιχείο του ουκρανικού αεροπορικού στόλου.
Η πιθανή ενσωμάτωση περισσότερων δυτικών τύπων μαχητικών θα μπορούσε να δημιουργήσει για την Ουκρανία μεγαλύτερη ευελιξία σε αποστολές αεράμυνας και κρούσης.
Ωστόσο, άλλο πράγμα είναι η πολιτική συζήτηση ή ο σχεδιασμός και άλλο η πραγματική επιχειρησιακή ένταξη ενός νέου τύπου αεροσκάφους.
Εκπαίδευση πιλότων, τεχνική υποστήριξη, ανταλλακτικά, υποδομές και συμβατότητα οπλισμού αποτελούν τεράστιες προκλήσεις.
Είναι πράγματι ουκρανική ή μια μετατροπή της Mark 82;
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία αφορά την προέλευση της ίδιας της βόμβας.
Ρωσικές πηγές υποστηρίζουν ότι το ουκρανικό σύστημα ίσως βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική Mark 82, μια ευρέως χρησιμοποιούμενη βόμβα κατηγορίας 500 λιβρών.
Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η ουκρανική καινοτομία μπορεί να βρίσκεται κυρίως στο κιτ πτερύγων, καθοδήγησης και ελέγχου που μετατρέπει μια συμβατική βόμβα σε όπλο ολίσθησης.
Ακόμη όμως κι αν χρησιμοποιείται υπάρχον σώμα βόμβας, αυτό δεν σημαίνει ότι το σύστημα είναι επιχειρησιακά ασήμαντο.
Στη σύγχρονη βιομηχανία όπλων, η μετατροπή παλαιότερων μη κατευθυνόμενων βομβών σε κατευθυνόμενα όπλα αποτελεί διαδεδομένη πρακτική.
Η πραγματική αξία βρίσκεται συχνά στο σύστημα καθοδήγησης, στην αεροδυναμική, στην ακρίβεια και –κυρίως– στην ικανότητα μαζικής παραγωγής.
17 μήνες ανάπτυξης – «Μάρκετινγκ» ή πραγματικό τεχνολογικό πρόγραμμα;
Οι ουκρανικές αναφορές κάνουν λόγο για περίπου 17 μήνες ανάπτυξης.
Οι επικριτές από τη ρωσική πλευρά αντιμετωπίζουν τον αριθμό αυτό με ειρωνεία, υποστηρίζοντας ότι η τεχνολογία των κιτ ολίσθησης δεν είναι νέα και χρησιμοποιείται διεθνώς εδώ και δεκαετίες.
Ωστόσο, η εγχώρια παραγωγή ενός αξιόπιστου συστήματος καθοδήγησης και αεροδυναμικού κιτ δεν είναι κατ’ ανάγκην απλή υπόθεση.
Το πραγματικό τεστ δεν είναι πόσο καιρό χρειάστηκε για να αναπτυχθεί το πρωτότυπο.
Είναι εάν μπορεί να παράγεται σε μεγάλους αριθμούς, να παρουσιάζει σταθερή ακρίβεια και να λειτουργεί σε περιβάλλον έντονων ηλεκτρονικών παρεμβολών.
Το μεγάλο πλεονέκτημα των Ρώσων: Οι βόμβες-«τέρατα» FAB
Η βασική σύγκριση που επιχειρεί το ρωσικό δημοσίευμα αφορά τις πολύ βαρύτερες ρωσικές βόμβες της οικογένειας FAB.
Η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει κατευθυνόμενες ή προσαρμοσμένες για ολίσθηση βόμβες πολύ μεγαλύτερου βάρους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη FAB-3000.
Σε όρους καθαρής εκρηκτικής ισχύος, μια βόμβα 250 κιλών δεν βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με ένα πυρομαχικό πολλών τόνων.
Μια βαριά βόμβα μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες καταστροφές σε ενισχυμένα κτίρια, οχυρώσεις και μεγάλες εγκαταστάσεις.
Όμως το τεράστιο βάρος δημιουργεί και περιορισμούς ως προς τα αεροσκάφη που μπορούν να τη μεταφέρουν και τον αριθμό των πυρομαχικών ανά αποστολή.
250 κιλά σήμερα, 500 ή 1.000 αύριο;
Ίσως το σημαντικότερο σημείο του άρθρου να βρίσκεται όχι στο τι είναι σήμερα η Equalizer, αλλά στο τι θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Το ρωσικό δημοσίευμα σημειώνει ότι έχουν ήδη υπάρξει πληροφορίες για ουκρανικές δοκιμές βαρύτερων βομβών ολίσθησης, μεταξύ άλλων στην κατηγορία των 500 κιλών.
Αν η τεχνολογία καθοδήγησης και ολίσθησης μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικά μεγέθη πολεμικών κεφαλών, τότε ένα αρχικό πυρομαχικό των 250 κιλών θα μπορούσε να αποτελεί περισσότερο τεχνολογικό σκαλοπάτι παρά τελικό προϊόν.
Και τότε η κατάσταση θα άλλαζε σημαντικά.
Μια οικογένεια ουκρανικών βομβών των 250, 500 ή ακόμη και 1.000 κιλών θα μπορούσε να προσφέρει διαφορετικές επιλογές ανάλογα με τον στόχο.
Η αεροπορική μάχη περνά σε νέα εποχή
Η περίπτωση της Equalizer αποτυπώνει μια γενικότερη τάση του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι δύο πλευρές προσπαθούν να μετατρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα συμβατικά πυρομαχικά σε όπλα μεγάλης ακρίβειας και αυξημένης εμβέλειας.
Η Ρωσία έχει αποκτήσει σημαντική εμπειρία στη μαζική χρήση βομβών ολίσθησης.
Η Ουκρανία επιχειρεί πλέον να δημιουργήσει δικές της λύσεις και να μειώσει την εξάρτησή της από τα δυτικά αποθέματα.
Το πρώτο ουκρανικό σύστημα μπορεί να μην εντυπωσιάζει σε σύγκριση με τις τεράστιες ρωσικές βόμβες.
Αλλά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν μία Equalizer μπορεί να αλλάξει τον πόλεμο.
Είναι αν η Ουκρανία μπορεί να κατασκευάζει εκατοντάδες ή χιλιάδες από αυτές.
www.bankingnews.gr
Το νέο πυρομαχικό παρουσιάζεται ως ουκρανική προσπάθεια δημιουργίας ενός όπλου που θα μπορεί να εκτοξεύεται από αεροσκάφη χωρίς αυτά να χρειάζεται να πλησιάζουν υπερβολικά τις ισχυρά προστατευμένες ζώνες του μετώπου.
Ωστόσο, ρωσικά στρατιωτικά μέσα και αναλυτές αντιμετωπίζουν την ανακοίνωση με έντονο σκεπτικισμό, κυρίως λόγω του σχετικά μικρού συνολικού βάρους της βόμβας.
Η συζήτηση επικεντρώνεται πλέον σε ένα κρίσιμο ερώτημα:
είναι η Equalizer πραγματικά ένα νέο επικίνδυνο όπλο ή περισσότερο ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που βρίσκεται ακόμη στα πρώτα του βήματα;
Μόλις 250 κιλά – Το μέγεθος που προκαλεί ειρωνικά σχόλια
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται το ρωσικό δημοσίευμα, η Equalizer έχει συνολικό βάρος περίπου 250 κιλών.
Το στοιχείο αυτό έχει προκαλέσει αρνητικά σχόλια από ρωσικής πλευράς, καθώς το συγκεκριμένο βάρος θεωρείται αρκετά χαμηλότερο από εκείνο των βαρύτερων αεροπορικών βομβών που χρησιμοποιούνται σήμερα στο πεδίο της μάχης.
Το ρωσικό άρθρο υποστηρίζει ότι τα 250 κιλά αφορούν το συνολικό βάρος του πυρομαχικού και όχι αποκλειστικά την πολεμική κεφαλή.
Με βάση αυτή την εκτίμηση, το πραγματικό εκρηκτικό φορτίο θα μπορούσε να είναι αισθητά μικρότερο, πιθανώς κάτω από τα 100 κιλά.
Η ακριβής σύνθεση της κεφαλής, πάντως, δεν έχει παρουσιαστεί με επαρκή τεχνικά στοιχεία στο συγκεκριμένο δημοσίευμα ώστε να μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα.
«Equalizer» με μικρή κεφαλή; Η σύγκριση που προκαλεί αντιδράσεις
Το όνομα του όπλου –Equalizer, δηλαδή «Εξισορροπητής»– έχει ήδη αποτελέσει αντικείμενο ειρωνείας από Ρώσους σχολιαστές.
Το επιχείρημά τους είναι ότι ένα πυρομαχικό αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί να συγκριθεί σε καταστροφική ισχύ με τις πολύ μεγαλύτερες αεροπορικές βόμβες που διαθέτει η Ρωσία.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ένα μικρότερο κατευθυνόμενο πυρομαχικό είναι κατ’ ανάγκην ασήμαντο.
Στον σύγχρονο πόλεμο, η ακρίβεια, η εμβέλεια και η δυνατότητα μαζικής παραγωγής μπορούν να αποδειχθούν εξίσου σημαντικές με το συνολικό βάρος μιας πολεμικής κεφαλής.
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο ερωτηματικό γύρω από το νέο ουκρανικό όπλο.
Η εμβέλεια των 130 χλμ. – Ο αριθμός που αλλάζει την εικόνα
Σύμφωνα με τους ουκρανικούς ισχυρισμούς που μεταφέρει το δημοσίευμα, η Equalizer θα μπορούσε να φτάνει σε εμβέλεια έως και 130 χιλιομέτρων, εφόσον απελευθερώνεται από αεροσκάφος σε ύψος περίπου 10.000 μέτρων.
Αντίθετα, σε πολύ χαμηλότερο ύψος –περίπου 500 μέτρων– η εμβέλειά της φέρεται να περιορίζεται δραστικά, κοντά στα 10 χιλιόμετρα.
Η τεράστια αυτή διαφορά εξηγείται από τη φύση των βομβών ολίσθησης.
Όσο μεγαλύτερο είναι το ύψος και η ταχύτητα κατά την άφεση, τόσο μεγαλύτερη απόσταση μπορεί να διανύσει το πυρομαχικό χρησιμοποιώντας τις πτέρυγες ή τις επιφάνειες ελέγχου του.
Αν η αναφερόμενη εμβέλεια των 130 χιλιομέτρων επιβεβαιωθεί στην πράξη, τότε το πυρομαχικό θα μπορούσε να επιτρέψει στα ουκρανικά αεροσκάφη να πραγματοποιούν πλήγματα χωρίς να πλησιάζουν όσο παλαιότερα σε ορισμένες ζώνες αντιαεροπορικής άμυνας.
Το πραγματικό «όπλο» ίσως να μην είναι η ισχύς αλλά οι αριθμοί
Ένα πυρομαχικό 250 κιλών από μόνο του δύσκολα μπορεί να συγκριθεί με μια βόμβα πολλών τόνων.
Αν όμως μπορεί να παραχθεί φθηνά και σε μεγάλους αριθμούς, η εξίσωση αλλάζει.
Το ίδιο το ρωσικό δημοσίευμα παραδέχεται ουσιαστικά ότι ο πραγματικός κίνδυνος θα μπορούσε να εμφανιστεί εάν η Ουκρανία αποκτήσει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί δεκάδες τέτοιες βόμβες καθημερινά.
Σε αυτό το σενάριο, το κρίσιμο χαρακτηριστικό δεν θα είναι η καταστροφική ισχύς ενός μόνο πυρομαχικού αλλά η δυνατότητα επαναλαμβανόμενων επιθέσεων σε πολλαπλούς στόχους.
Γέφυρες, αποθήκες, θέσεις πυροβολικού, οχυρώσεις και άλλες στρατιωτικές υποδομές θα μπορούσαν θεωρητικά να βρεθούν υπό συνεχή πίεση.
F-16 και Mirage αλλάζουν τα δεδομένα για την ουκρανική αεροπορία
Η ανάπτυξη της νέας βόμβας συνδέεται και με τη σταδιακή αλλαγή του στόλου της ουκρανικής πολεμικής αεροπορίας.
Για μεγάλο διάστημα, η Ουκρανία βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά σε αεροσκάφη σοβιετικής σχεδίασης.
Η άφιξη δυτικών μαχητικών F-16 και Mirage 2000 άνοιξε νέες δυνατότητες ως προς την ενσωμάτωση διαφορετικών τύπων οπλισμού.
Το Κίεβο επιδιώκει εδώ και καιρό να μετατρέψει τα δυτικά αεροσκάφη όχι μόνο σε πλατφόρμες αεράμυνας αλλά και σε μέσα πραγματοποίησης πλήγματος εναντίον χερσαίων στόχων.
Η ανάπτυξη εγχώριων κατευθυνόμενων πυρομαχικών θα μπορούσε να περιορίσει την εξάρτηση από τις ποσότητες όπλων που παραδίδουν οι δυτικές χώρες.
Το Gripen στο βάθος – Η επόμενη μεγάλη αλλαγή;
Το ρωσικό δημοσίευμα αναφέρεται επίσης στο σουηδικό Gripen ως πιθανό μελλοντικό στοιχείο του ουκρανικού αεροπορικού στόλου.
Η πιθανή ενσωμάτωση περισσότερων δυτικών τύπων μαχητικών θα μπορούσε να δημιουργήσει για την Ουκρανία μεγαλύτερη ευελιξία σε αποστολές αεράμυνας και κρούσης.
Ωστόσο, άλλο πράγμα είναι η πολιτική συζήτηση ή ο σχεδιασμός και άλλο η πραγματική επιχειρησιακή ένταξη ενός νέου τύπου αεροσκάφους.
Εκπαίδευση πιλότων, τεχνική υποστήριξη, ανταλλακτικά, υποδομές και συμβατότητα οπλισμού αποτελούν τεράστιες προκλήσεις.
Είναι πράγματι ουκρανική ή μια μετατροπή της Mark 82;
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία αφορά την προέλευση της ίδιας της βόμβας.
Ρωσικές πηγές υποστηρίζουν ότι το ουκρανικό σύστημα ίσως βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική Mark 82, μια ευρέως χρησιμοποιούμενη βόμβα κατηγορίας 500 λιβρών.
Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, η ουκρανική καινοτομία μπορεί να βρίσκεται κυρίως στο κιτ πτερύγων, καθοδήγησης και ελέγχου που μετατρέπει μια συμβατική βόμβα σε όπλο ολίσθησης.
Ακόμη όμως κι αν χρησιμοποιείται υπάρχον σώμα βόμβας, αυτό δεν σημαίνει ότι το σύστημα είναι επιχειρησιακά ασήμαντο.
Στη σύγχρονη βιομηχανία όπλων, η μετατροπή παλαιότερων μη κατευθυνόμενων βομβών σε κατευθυνόμενα όπλα αποτελεί διαδεδομένη πρακτική.
Η πραγματική αξία βρίσκεται συχνά στο σύστημα καθοδήγησης, στην αεροδυναμική, στην ακρίβεια και –κυρίως– στην ικανότητα μαζικής παραγωγής.
17 μήνες ανάπτυξης – «Μάρκετινγκ» ή πραγματικό τεχνολογικό πρόγραμμα;
Οι ουκρανικές αναφορές κάνουν λόγο για περίπου 17 μήνες ανάπτυξης.
Οι επικριτές από τη ρωσική πλευρά αντιμετωπίζουν τον αριθμό αυτό με ειρωνεία, υποστηρίζοντας ότι η τεχνολογία των κιτ ολίσθησης δεν είναι νέα και χρησιμοποιείται διεθνώς εδώ και δεκαετίες.
Ωστόσο, η εγχώρια παραγωγή ενός αξιόπιστου συστήματος καθοδήγησης και αεροδυναμικού κιτ δεν είναι κατ’ ανάγκην απλή υπόθεση.
Το πραγματικό τεστ δεν είναι πόσο καιρό χρειάστηκε για να αναπτυχθεί το πρωτότυπο.
Είναι εάν μπορεί να παράγεται σε μεγάλους αριθμούς, να παρουσιάζει σταθερή ακρίβεια και να λειτουργεί σε περιβάλλον έντονων ηλεκτρονικών παρεμβολών.
Το μεγάλο πλεονέκτημα των Ρώσων: Οι βόμβες-«τέρατα» FAB
Η βασική σύγκριση που επιχειρεί το ρωσικό δημοσίευμα αφορά τις πολύ βαρύτερες ρωσικές βόμβες της οικογένειας FAB.
Η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει κατευθυνόμενες ή προσαρμοσμένες για ολίσθηση βόμβες πολύ μεγαλύτερου βάρους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη FAB-3000.
Σε όρους καθαρής εκρηκτικής ισχύος, μια βόμβα 250 κιλών δεν βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με ένα πυρομαχικό πολλών τόνων.
Μια βαριά βόμβα μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες καταστροφές σε ενισχυμένα κτίρια, οχυρώσεις και μεγάλες εγκαταστάσεις.
Όμως το τεράστιο βάρος δημιουργεί και περιορισμούς ως προς τα αεροσκάφη που μπορούν να τη μεταφέρουν και τον αριθμό των πυρομαχικών ανά αποστολή.
250 κιλά σήμερα, 500 ή 1.000 αύριο;
Ίσως το σημαντικότερο σημείο του άρθρου να βρίσκεται όχι στο τι είναι σήμερα η Equalizer, αλλά στο τι θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Το ρωσικό δημοσίευμα σημειώνει ότι έχουν ήδη υπάρξει πληροφορίες για ουκρανικές δοκιμές βαρύτερων βομβών ολίσθησης, μεταξύ άλλων στην κατηγορία των 500 κιλών.
Αν η τεχνολογία καθοδήγησης και ολίσθησης μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικά μεγέθη πολεμικών κεφαλών, τότε ένα αρχικό πυρομαχικό των 250 κιλών θα μπορούσε να αποτελεί περισσότερο τεχνολογικό σκαλοπάτι παρά τελικό προϊόν.
Και τότε η κατάσταση θα άλλαζε σημαντικά.
Μια οικογένεια ουκρανικών βομβών των 250, 500 ή ακόμη και 1.000 κιλών θα μπορούσε να προσφέρει διαφορετικές επιλογές ανάλογα με τον στόχο.
Η αεροπορική μάχη περνά σε νέα εποχή
Η περίπτωση της Equalizer αποτυπώνει μια γενικότερη τάση του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι δύο πλευρές προσπαθούν να μετατρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα συμβατικά πυρομαχικά σε όπλα μεγάλης ακρίβειας και αυξημένης εμβέλειας.
Η Ρωσία έχει αποκτήσει σημαντική εμπειρία στη μαζική χρήση βομβών ολίσθησης.
Η Ουκρανία επιχειρεί πλέον να δημιουργήσει δικές της λύσεις και να μειώσει την εξάρτησή της από τα δυτικά αποθέματα.
Το πρώτο ουκρανικό σύστημα μπορεί να μην εντυπωσιάζει σε σύγκριση με τις τεράστιες ρωσικές βόμβες.
Αλλά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν μία Equalizer μπορεί να αλλάξει τον πόλεμο.
Είναι αν η Ουκρανία μπορεί να κατασκευάζει εκατοντάδες ή χιλιάδες από αυτές.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών