Το πραγματικό μέτρο στρατιωτικής ισχύος δεν είναι πόσα αεροπλανοφόρα υπάρχουν στο νηολόγιο, αλλά πόσα μπορούν να πολεμήσουν, για πόσο καιρό και σε πόσα μέτωπα ταυτόχρονα
Η εικόνα των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που εμφανίζονται σε κάθε μεγάλη διεθνή κρίση αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ.
Πίσω όμως από αυτή την εντυπωσιακή βιτρίνα διαμορφώνεται ένα ολοένα σοβαρότερο πρόβλημα: ο αμερικανικός στόλος δυσκολεύεται να διατηρεί ταυτόχρονα αρκετά αεροπλανοφόρα διαθέσιμα για παρατεταμένες επιχειρήσεις σε διαφορετικά μέτωπα του πλανήτη.
Η Γαλλική επιθεώρηση Meta-Defense, που ειδικεύεται σε θέματα ΝΑΤΟ, προειδοποίησε πρόσφατα ότι οι συνεχώς αυξανόμενες επιχειρησιακές απαιτήσεις στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη και στον Ειρηνικό πιέζουν στα όριά του τον στόλο των 11 πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.
Το πρόβλημα δεν είναι ο συνολικός αριθμός των πλοίων αλλά πόσα μπορούν πραγματικά να βρίσκονται στη θάλασσα την ίδια στιγμή.
Στις αρχές Ιουλίου, τέσσερα από τα 11 αμερικανικά αεροπλανοφόρα βρίσκονταν αναπτυγμένα επιχειρησιακά, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονταν σε λιμάνια, σε συντήρηση, επισκευές ή σε διαφορετικές φάσεις του κύκλου προετοιμασίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα επτά είναι «ανενεργά», αλλά αναδεικνύει μια θεμελιώδη πραγματικότητα: ένα αεροπλανοφόρο δεν μπορεί να πολεμά συνεχώς χωρίς μήνες συντήρησης, εκπαίδευσης και επισκευών.
Το Abraham Lincoln έγινε ηχηρή προειδοποίηση
Η περίπτωση του USS Abraham Lincoln αποκαλύπτει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το τίμημα της υπερεπέκτασης.
Το αεροπλανοφόρο παρέμεινε σε αποστολή για περισσότερες από 250 ημέρες, υποστηρίζοντας τις αμερικανικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Η παρατεταμένη ανάπτυξή του συνοδεύτηκε από αναφορές για ελλείψεις σε φρέσκα τρόφιμα και είδη υγιεινής, προβλήματα ύδρευσης και αποχέτευσης, αλλά και έντονη ψυχολογική πίεση στο πλήρωμα των περίπου 5.000 ανθρώπων.
Το ζήτημα όμως δεν αφορά μόνο τους ναύτες.
Κάθε επιπλέον μήνας επιχειρησιακής χρήσης σημαίνει μεγαλύτερη καταπόνηση στους αντιδραστήρες, στα συστήματα πρόωσης, στα ηλεκτρονικά, στους καταπέλτες, στους ανελκυστήρες πυρομαχικών και σε χιλιάδες άλλα εξαρτήματα ενός πλοίου που λειτουργεί ουσιαστικά ως πλωτή αεροπορική βάση.
Ο πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και αναλυτής του Hudson Institute Bryan Clark προειδοποίησε ότι οι πιέσεις που έχουν δημιουργηθεί συνολικά στον στόλο από τον πόλεμο με το Ιράν θα μπορούσαν να χρειαστούν έως και τρία χρόνια για να απορροφηθούν και να επιστρέψει ο στόλος στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για το Πεντάγωνο: μια επιχείρηση που διαρκεί μερικούς μήνες μπορεί να αφήσει αποτύπωμα στη διαθεσιμότητα του στόλου για χρόνια.
Μετακινούν ένα αεροπλανοφόρο και ανοίγουν κενό αλλού
Η αντικατάσταση του Abraham Lincoln από το USS George Washington προσφέρει ένα ακόμη παράδειγμα του προβλήματος.
Το George Washington, που έχει ως βασική περιοχή επιχειρήσεων τον δυτικό Ειρηνικό και εδρεύει στην Ιαπωνία, ανακατευθύνθηκε προς τη Μέση Ανατολή για να ανακουφίσει το εξαντλημένο Lincoln.
Στις 20 Αυγούστου είχε ήδη φτάσει στην περιοχή.
Όμως κάθε τέτοια κίνηση έχει τίμημα.
Η απομάκρυνση του George Washington από τον Ειρηνικό μειώνει προσωρινά την αμερικανική παρουσία σε μια περιοχή όπου η Κίνα αποτελεί τη σημαντικότερη μακροπρόθεσμη στρατιωτική πρόκληση για τις ΗΠΑ.
Έτσι δημιουργείται ένα στρατηγικό δίλημμα που δύσκολα λύνεται μόνο με περισσότερα χρήματα: για να ενισχύσει η Ουάσιγκτον τη Μέση Ανατολή, πρέπει να αποδυναμώσει προσωρινά την παρουσία της αλλού.
Και εάν ξεσπούσε ταυτόχρονα μια σοβαρή κρίση στον Ειρηνικό;
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Δύο ναυπηγεία για έναν παγκόσμιο στόλο
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τη βιομηχανική βάση των ΗΠΑ.
Τα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα δεν επισκευάζονται σε οποιοδήποτε ναυπηγείο.
Οι δυνατότητες βαριάς συντήρησής τους είναι εξαιρετικά περιορισμένες, με αναλυτές να επισημαίνουν ότι ουσιαστικά μόνο δύο μεγάλα ναυπηγικά συγκροτήματα μπορούν να αναλάβουν κρίσιμες εργασίες αυτού του επιπέδου.
Όταν περισσότερα πλοία χρειάζονται επισκευές ταυτόχρονα, δημιουργούνται ουρές.
Οι καθυστερήσεις ενός αεροπλανοφόρου μεταφέρονται στο επόμενο και τελικά επηρεάζουν ολόκληρο τον επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Το Ναυτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ είχε προειδοποιήσει εδώ και χρόνια ότι σχεδόν κάθε σοβαρή περίοδος συντήρησης αμερικανικού αεροπλανοφόρου κατέληγε σε καθυστέρηση, με ένα πρόβλημα σε ένα πλοίο να προκαλεί αλυσιδωτές επιπτώσεις στην ανάπτυξη άλλων.
Το παράδοξο της αμερικανικής υπερδύναμης
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν μακράν την ισχυρότερη δύναμη αεροπλανοφόρων στον κόσμο.
Κανένα άλλο κράτος δεν διαθέτει σήμερα έντεκα πυρηνοκίνητες πλωτές αεροπορικές βάσεις αυτού του μεγέθους και των δυνατοτήτων τους.
Αλλά ο αριθμός από μόνος του μπορεί να είναι παραπλανητικός.
Το πραγματικό μέτρο στρατιωτικής ισχύος δεν είναι πόσα αεροπλανοφόρα υπάρχουν στο νηολόγιο, αλλά πόσα μπορούν να πολεμήσουν, για πόσο καιρό και σε πόσα μέτωπα ταυτόχρονα.
Και εκεί η εικόνα γίνεται πολύ πιο δύσκολη για την Ουάσιγκτον.
Οι παρατεταμένοι πόλεμοι, οι συνεχείς αποστολές και η ανάγκη ταυτόχρονης παρουσίας απέναντι στο Ιράν, στην Κίνα και σε άλλες εστίες έντασης δημιουργούν ένα είδος στρατηγικής φθοράς που ούτε τα πιο προηγμένα πλοία του κόσμου μπορούν να αποφύγουν.
Το Abraham Lincoln είναι σήμερα περισσότερο από ένα κουρασμένο αεροπλανοφόρο.
Είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι.
Η αμερικανική ναυτική ισχύς παραμένει τεράστια — αλλά δεν είναι ανεξάντλητη.
Και όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον επιχειρεί να βρίσκεται στρατιωτικά παντού ταυτόχρονα, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο κίνδυνος να ανακαλύψει ότι ακόμη και ένας στόλος 11 αεροπλανοφόρων έχει πολύ πραγματικά όρια.
www.bankingnews.gr
Πίσω όμως από αυτή την εντυπωσιακή βιτρίνα διαμορφώνεται ένα ολοένα σοβαρότερο πρόβλημα: ο αμερικανικός στόλος δυσκολεύεται να διατηρεί ταυτόχρονα αρκετά αεροπλανοφόρα διαθέσιμα για παρατεταμένες επιχειρήσεις σε διαφορετικά μέτωπα του πλανήτη.
Η Γαλλική επιθεώρηση Meta-Defense, που ειδικεύεται σε θέματα ΝΑΤΟ, προειδοποίησε πρόσφατα ότι οι συνεχώς αυξανόμενες επιχειρησιακές απαιτήσεις στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη και στον Ειρηνικό πιέζουν στα όριά του τον στόλο των 11 πυρηνοκίνητων αεροπλανοφόρων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.
Το πρόβλημα δεν είναι ο συνολικός αριθμός των πλοίων αλλά πόσα μπορούν πραγματικά να βρίσκονται στη θάλασσα την ίδια στιγμή.
Στις αρχές Ιουλίου, τέσσερα από τα 11 αμερικανικά αεροπλανοφόρα βρίσκονταν αναπτυγμένα επιχειρησιακά, ενώ τα υπόλοιπα βρίσκονταν σε λιμάνια, σε συντήρηση, επισκευές ή σε διαφορετικές φάσεις του κύκλου προετοιμασίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα επτά είναι «ανενεργά», αλλά αναδεικνύει μια θεμελιώδη πραγματικότητα: ένα αεροπλανοφόρο δεν μπορεί να πολεμά συνεχώς χωρίς μήνες συντήρησης, εκπαίδευσης και επισκευών.
Το Abraham Lincoln έγινε ηχηρή προειδοποίηση
Η περίπτωση του USS Abraham Lincoln αποκαλύπτει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το τίμημα της υπερεπέκτασης.
Το αεροπλανοφόρο παρέμεινε σε αποστολή για περισσότερες από 250 ημέρες, υποστηρίζοντας τις αμερικανικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Η παρατεταμένη ανάπτυξή του συνοδεύτηκε από αναφορές για ελλείψεις σε φρέσκα τρόφιμα και είδη υγιεινής, προβλήματα ύδρευσης και αποχέτευσης, αλλά και έντονη ψυχολογική πίεση στο πλήρωμα των περίπου 5.000 ανθρώπων.
Το ζήτημα όμως δεν αφορά μόνο τους ναύτες.
Κάθε επιπλέον μήνας επιχειρησιακής χρήσης σημαίνει μεγαλύτερη καταπόνηση στους αντιδραστήρες, στα συστήματα πρόωσης, στα ηλεκτρονικά, στους καταπέλτες, στους ανελκυστήρες πυρομαχικών και σε χιλιάδες άλλα εξαρτήματα ενός πλοίου που λειτουργεί ουσιαστικά ως πλωτή αεροπορική βάση.
Ο πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και αναλυτής του Hudson Institute Bryan Clark προειδοποίησε ότι οι πιέσεις που έχουν δημιουργηθεί συνολικά στον στόλο από τον πόλεμο με το Ιράν θα μπορούσαν να χρειαστούν έως και τρία χρόνια για να απορροφηθούν και να επιστρέψει ο στόλος στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας.
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για το Πεντάγωνο: μια επιχείρηση που διαρκεί μερικούς μήνες μπορεί να αφήσει αποτύπωμα στη διαθεσιμότητα του στόλου για χρόνια.
Μετακινούν ένα αεροπλανοφόρο και ανοίγουν κενό αλλού
Η αντικατάσταση του Abraham Lincoln από το USS George Washington προσφέρει ένα ακόμη παράδειγμα του προβλήματος.
Το George Washington, που έχει ως βασική περιοχή επιχειρήσεων τον δυτικό Ειρηνικό και εδρεύει στην Ιαπωνία, ανακατευθύνθηκε προς τη Μέση Ανατολή για να ανακουφίσει το εξαντλημένο Lincoln.
Στις 20 Αυγούστου είχε ήδη φτάσει στην περιοχή.
Όμως κάθε τέτοια κίνηση έχει τίμημα.
Η απομάκρυνση του George Washington από τον Ειρηνικό μειώνει προσωρινά την αμερικανική παρουσία σε μια περιοχή όπου η Κίνα αποτελεί τη σημαντικότερη μακροπρόθεσμη στρατιωτική πρόκληση για τις ΗΠΑ.
Έτσι δημιουργείται ένα στρατηγικό δίλημμα που δύσκολα λύνεται μόνο με περισσότερα χρήματα: για να ενισχύσει η Ουάσιγκτον τη Μέση Ανατολή, πρέπει να αποδυναμώσει προσωρινά την παρουσία της αλλού.
Και εάν ξεσπούσε ταυτόχρονα μια σοβαρή κρίση στον Ειρηνικό;
Εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Δύο ναυπηγεία για έναν παγκόσμιο στόλο
Η κατάσταση επιδεινώνεται από τη βιομηχανική βάση των ΗΠΑ.
Τα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα δεν επισκευάζονται σε οποιοδήποτε ναυπηγείο.
Οι δυνατότητες βαριάς συντήρησής τους είναι εξαιρετικά περιορισμένες, με αναλυτές να επισημαίνουν ότι ουσιαστικά μόνο δύο μεγάλα ναυπηγικά συγκροτήματα μπορούν να αναλάβουν κρίσιμες εργασίες αυτού του επιπέδου.
Όταν περισσότερα πλοία χρειάζονται επισκευές ταυτόχρονα, δημιουργούνται ουρές.
Οι καθυστερήσεις ενός αεροπλανοφόρου μεταφέρονται στο επόμενο και τελικά επηρεάζουν ολόκληρο τον επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Το Ναυτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ είχε προειδοποιήσει εδώ και χρόνια ότι σχεδόν κάθε σοβαρή περίοδος συντήρησης αμερικανικού αεροπλανοφόρου κατέληγε σε καθυστέρηση, με ένα πρόβλημα σε ένα πλοίο να προκαλεί αλυσιδωτές επιπτώσεις στην ανάπτυξη άλλων.
Το παράδοξο της αμερικανικής υπερδύναμης
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν μακράν την ισχυρότερη δύναμη αεροπλανοφόρων στον κόσμο.
Κανένα άλλο κράτος δεν διαθέτει σήμερα έντεκα πυρηνοκίνητες πλωτές αεροπορικές βάσεις αυτού του μεγέθους και των δυνατοτήτων τους.
Αλλά ο αριθμός από μόνος του μπορεί να είναι παραπλανητικός.
Το πραγματικό μέτρο στρατιωτικής ισχύος δεν είναι πόσα αεροπλανοφόρα υπάρχουν στο νηολόγιο, αλλά πόσα μπορούν να πολεμήσουν, για πόσο καιρό και σε πόσα μέτωπα ταυτόχρονα.
Και εκεί η εικόνα γίνεται πολύ πιο δύσκολη για την Ουάσιγκτον.
Οι παρατεταμένοι πόλεμοι, οι συνεχείς αποστολές και η ανάγκη ταυτόχρονης παρουσίας απέναντι στο Ιράν, στην Κίνα και σε άλλες εστίες έντασης δημιουργούν ένα είδος στρατηγικής φθοράς που ούτε τα πιο προηγμένα πλοία του κόσμου μπορούν να αποφύγουν.
Το Abraham Lincoln είναι σήμερα περισσότερο από ένα κουρασμένο αεροπλανοφόρο.
Είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι.
Η αμερικανική ναυτική ισχύς παραμένει τεράστια — αλλά δεν είναι ανεξάντλητη.
Και όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον επιχειρεί να βρίσκεται στρατιωτικά παντού ταυτόχρονα, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο κίνδυνος να ανακαλύψει ότι ακόμη και ένας στόλος 11 αεροπλανοφόρων έχει πολύ πραγματικά όρια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών