Ο Netanyahu, όταν μιλά στα εβραϊκά, δηλώνει με υπερηφάνεια ότι εξαπάτησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και την έβαλε, εκ μέρους του Ισραήλ, σε πόλεμο με το Ιράν υποστήριξε ο Ιρανός ΥΠΕΞ, Abbas Araghchi
(upd2) Προειδοποίηση στις ΗΠΑ ότι τις περιμένει… ένα σοβαρό μάθημα μετά την επίθεση στο νησί Larak απευθύνει το Ιράν τη στιγμή που αναλυτές σπεύδουν να επισημάνουν πως είναι πολύ πιθανό οι Αμερικανοί να παγιδευτούν σε έναν ακόμα παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, όπως συνέβη και στο Αφγανιστάν.
Και ενώ κορυφαία αμερικανικά ΜΜΕ διερωτώνται γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν από τους πολέμους τους, κορυφαίοι Αμερικανοί στρατηγοί και ναύαρχοι παρουσιάζουν μια εξαιρετικά δυσοίωνη εικόνα για τον «ισχυρότερο στρατό» του κόσμου, αναφέροντας πως το στράτευμα δεν αντέχει άλλο και ότι η σύγκρουση πρέπει να σταματήσει το συντομότερο δυνατό…
Την ίδια στιγμή, ειδικοί υποστηρίζουν πως η νέα στρατιωτική κλιμάκωση από τις ΗΠΑ αποτελεί ένδειξη ότι ούτε η στρατηγική των κυρώσεων αποδίδει με τον ρυθμό που θα ήθελε η Ουάσινγκτον…, γεγονός που αποδεικνύει και το στρατηγικό αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει ο πρόεδρος Trump...
Εντύπωση όμως προκαλούν οι δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Abbas Araghchi, ο οποίος υποστήριξε πως ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Benjamin Netanyahu, μπορεί να επαινεί τον Trump όταν μιλά στα αγγλικά, αλλά όταν μιλά στα εβραϊκά, καυχιέται ανοιχτά ότι εξαπάτησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και την έσυρε σε πόλεμο με το Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ…
Gharibabadi (υφυπουργός Εξωτερικών Ιράν): Οι ΗΠΑ πρέπει να πάρουν ένα σοβαρό μάθημα
Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Kazem Gharibabadi, δήλωσε ότι «οι ξένοι πρέπει να αποκοπούν» από την περιοχή μετά την αμερικανική επίθεση στο νησί Larak.
Όπως αναφέρει, το πρακτορείο ειδήσεων Fars ο Gharibabadi ανέφερε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να «πάρουν ένα σοβαρό μάθημα», ώστε να μην «επαναλάβουν τις επιθετικές τους ενέργειες».
Araghchi (ΥΠΕΞ Ιράν): Ο Netanyahu λέει ότι εξαπάτησε τις ΗΠΑ
Πυρά κατά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Benjamin Netanyahu εξαπέλυσε ο ΥΠΕΞ του Ιράν, Abbas Araghchi, ο οποίος έκανε λόγο για εξαπάτηση των ΗΠΑ.
«Ο Netanyahu, όταν μιλά στα εβραϊκά, δηλώνει με υπερηφάνεια ότι εξαπάτησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και την έβαλε, εκ μέρους του Ισραήλ, σε πόλεμο με το Ιράν.
Με γέλια και χλευαστικό ύφος εξηγεί ανοιχτά πώς, μέσω χιλίων ωρών παρουσίας στα μέσα ενημέρωσης και στα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, επηρέασε την κοινή γνώμη και την πολιτική τους.
Όταν όμως μιλά στα αγγλικά, επαινεί τις ηγετικές ικανότητες του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών» ανέφερε σε ανάρτηση του στα social media o Araghchi.
New York Times: Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν στο Ιράν με νέο Αφγανιστάν
Για τον κίνδυνο το Ιράν να εξελιχθεί σε νέο Αφγανιστάν κάνουν λόγο σε δημοσίευμα τους οι New York Times.
Σε δημοσίευμα με τίτλο «Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν από τους πολέμους τους;», οι New York Times υποστηρίζουν: «Έχουν περάσει πέντε χρόνια από το τέλος του μακροβιότερου πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών στο Aφγανιστάν - ενός πολέμου που ολοκληρώθηκε με τη χαοτική αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την Kabul, την έφοδο χιλιάδων Αφγανών στο αεροδρόμιο και τον θάνατο 13 Αμερικανών στρατιωτικών σε επίθεση αυτοκτονίας».
Ωστόσο, έκτοτε αποδείχθηκε ότι ορισμένες από τις ανησυχίες που εμπόδιζαν τρεις Αμερικανούς προέδρους να τερματίσουν τον πόλεμο ήταν αβάσιμες.
Το Aφγανιστάν δεν μετατράπηκε σε βάση για τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η Al-Qaeda δεν κατάφερε να επανέλθει ως απειλή αντίστοιχη με εκείνη του παρελθόντος.
Καμία γρήγορη νίκη
Σύμφωνα με τους New York Times, οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί σε έναν νέο πόλεμο με το Ιράν, ενώ οι ενδείξεις μιας γρήγορης νίκης έχουν εξασθενήσει.
Αυτό εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα: γιατί είναι τόσο δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από έναν πόλεμο και μήπως η Ουάσινγκτον παγιδεύεται ξανά στον ίδιο κύκλο που βίωσε στο Aφγανιστάν;
Ο Greg Jaffe, αρθρογράφος των New York Times, συγκρίνοντας τον πόλεμο στο Aφγανιστάν με τον πόλεμο στο Ιράν, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν αφορά απλώς τη νίκη ή την ήττα στο πεδίο της μάχης
Όπως λέει, η ίδια η πολιτική και στρατιωτική δομή της χώρας καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αποδοχή της ήττας, την υποχώρηση και τον τερματισμό ενός πολέμου.
Αφγανιστάν: ένας πόλεμος που ήταν δυσκολότερο να τερματιστεί παρά να κερδηθεί
Οι New York Times γράφουν ότι στους περισσότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα: πώς θα μπορούσαν να απεμπλακούν;
Ο Andrew Hoehn, ανώτερος αναλυτής της RAND Corporation, αναφέρει ότι μεγάλο μέρος αυτών των πολέμων αποτελούσε στην πραγματικότητα προσπάθεια διατήρησης της παγκόσμιας τάξης ή υπεράσπισης των αμερικανικών αξιών και όχι συγκρούσεις που απειλούσαν την ίδια την ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στο Αφγανιστάν, μία από τις σημαντικότερες ευκαιρίες αποχώρησης των ΗΠΑ παρουσιάστηκε μετά τον θάνατο του Osama bin Laden το 2011.
Ο ηγέτης της Al-Qaeda είχε σκοτωθεί, η οργάνωση είχε αποδυναμωθεί δραματικά ύστερα από μία δεκαετία αμερικανικών επιθέσεων με drones και οι Taliban είχαν αποδείξει ότι η πλήρης ήττα τους ήταν σχεδόν αδύνατη.
Παρά ταύτα, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν τον πόλεμο.
Ο Carter Malkasian, ο οποίος είχε διατελέσει σύμβουλος Αμερικανών διοικητών στο Αφγανιστάν,, έγραψε αργότερα ότι, αν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι γνώριζαν τότε τι επρόκειτο να ακολουθήσει, πολλοί από αυτούς - συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου - θα υποστήριζαν μια αποχώρηση νωρίτερα.
Μια τέτοια απόφαση, ωστόσο, δεν συμβάδιζε με την κυρίαρχη κουλτούρα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων - ενός στρατού εκπαιδευμένου να νικά και στον οποίο η αποδοχή της ήττας είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Ο φόβος της ήττας
Μετά το 2011, το ζήτημα δεν ήταν πλέον μόνο η ήττα των Taliban ή η εξάλειψη της Al-Qaeda.
Οι αμερικανικές κυβερνήσεις ανησυχούσαν κυρίως για το κύρος της Ουάσινγκτον διεθνώς, για την τύχη των Αφγανών συμμάχων τους και για το πολιτικό κόστος της παραδοχής μιας ήττας.
Οι πολιτικοί φοβούνταν επίσης ότι μια αποχώρηση από το Αφγανιστάν, θα παρουσιαζόταν στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών ως προσωπική τους αποτυχία και θα είχε εκλογικό κόστος.
Την ίδια περίοδο, οι Taliban είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν χρειαζόταν να νικήσουν στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρκούσε απλώς να αντέξουν περισσότερο.
Καθώς ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων μειωνόταν σταδιακά και η κόπωση της κοινής γνώμης αυξανόταν, ο στόχος των Taliban μετατράπηκε σε μια απλή στρατηγική: να περιμένουν μέχρι οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην είναι πλέον διατεθειμένες να πληρώνουν το κόστος του πολέμου.
Στην Ουάσινγκτον άλλαξαν και οι στόχοι.
Καθώς η στρατιωτική νίκη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο, οι πολιτικοί, αντί να τερματίσουν τον πόλεμο, προσπάθησαν να μειώσουν τις απώλειες και το κόστος και να διατηρήσουν στην εξουσία την αδύναμη και μη δημοφιλή κυβέρνηση του Αφγανιστάν.
Έτσι, ο πόλεμος συνεχίστηκε χωρίς να υπάρχει σαφής προοπτική νίκης.
Ο σύντομος πόλεμος
Ο Pete Hegseth, υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει ο ίδιος υπηρετήσει στους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και έχει επανειλημμένα επικρίνει αυτές τις συγκρούσεις ως παραδείγματα λαθών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Στην αρχή του πολέμου με το Ιράν, είχε υποσχεθεί ότι η σύγκρουση αυτή δεν θα είχε καμία ομοιότητα με τους μακροχρόνιους πολέμους του παρελθόντος.
Ο Hegseth είχε τονίσει ότι ο πόλεμος με το Iράν θα έπρεπε να είναι «στοχευμένος, φονικός, γρήγορος και αποφασιστικός».
Είχε επίσης επιμείνει ότι «δεν είναι Iράκ» και ότι δεν θα μετατραπεί σε έναν «ατελείωτο πόλεμο».
Ωστόσο, οι εξελίξεις που ακολούθησαν έχουν θέσει αυτές τις υποσχέσεις υπό ολοένα μεγαλύτερη αμφισβήτηση.
Το Iράν, απαντώντας στις αμερικανικές επιθέσεις, έκλεισε το Στενό του Hormuz, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τους στόχους της Ουάσινγκτον.
Ο στρατηγός Dan Caine, επικεφαλής του Joint Chiefs of Staff των ΗΠΑ, παραδέχθηκε σε κατάθεσή του στη Γερουσία ότι οι αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις πιθανότατα δεν αρκούν για να ηττηθεί το Ιράν ή ακόμη και για να ανοίξει εκ νέου το Στενό του Hormuz.
Όπως είπε, η αεροπορική ισχύς έχει σαφή όρια.
Προς μακροχρόνιο πόλεμο
Την ίδια στιγμή, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι δεν μιλούν πλέον με την ίδια αρχική βεβαιότητα για έναν γρήγορο τερματισμό του πολέμου.
Πλέον γίνεται λόγος για μια εκστρατεία που ενδέχεται να συνεχιστεί για μήνες ή ακόμη περισσότερο.
Όταν ο Hegseth ρωτήθηκε για το κατά πόσο το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να συνεχίσει τον αποκλεισμό, απάντησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να το κάνουν «για όσο διάστημα χρειαστεί» και ακόμη και «επ’ αόριστον».
Αυτή ακριβώς η αλλαγή στη ρητορική είναι εκείνο για το οποίο προειδοποιούν οι New York Times: ένας πόλεμος που προοριζόταν να είναι περιορισμένος και σύντομος μπορεί να μετατραπεί σε επιχείρηση φθοράς, η οποία, για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους, θα γίνεται κάθε ημέρα όλο και δυσκολότερο να τερματιστεί.
Ιράν και Taliban: μια καθοριστική ομοιότητα
Μια από τις σημαντικότερες ομοιότητες μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν είναι ότι ο αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών έχει πολύ ισχυρότερο κίνητρο για να συνεχίσει τον πόλεμο.
Οι Taliban πολεμούσαν για την ίδια τους την επιβίωση και γνώριζαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν τελικά να κουραστούν και να αποχωρήσουν.
Οι ηγέτες του Ιράν αντιμετωπίζουν επίσης τον πόλεμο ως ζήτημα που συνδέεται με την επιβίωσή τους.
Υπάρχει, όμως, μια σημαντική διαφορά: η σημασία που έχει ο πόλεμος αυτός για το Ιράν δεν είναι ίδια με τη σημασία που έχει για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για το Ιράν, το ζήτημα μπορεί να συνδέεται με την επιβίωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
Αντίθετα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν διακυβεύονται αντίστοιχα ζωτικά συμφέροντα.
Για τον λόγο αυτό, το κόστος μιας αμερικανικής αποχώρησης πιθανότατα θα είναι πολύ χαμηλότερο από το κόστος της συνέχισης του πολέμου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αποχωρήσουν από τη σύγκρουση.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν ο πρόεδρος που θα λάβει μια τέτοια απόφαση είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί το πολιτικό κόστος.
Το Hormuz η δύσκολη εξίσωση
Το εκ νέου άνοιγμα του Στενού του Hormuz δεν είναι στρατιωτικά αδύνατο.
Ο Thomas Mahnken, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Πενταγώνου, λέει ότι κάτι τέτοιο είναι «εφικτό», αλλά πιθανότατα θα απαιτούσε χερσαίες επιχειρήσεις και σημαντική στρατιωτική προσπάθεια, καθώς το Ιράν έχει επί δεκαετίες ενισχύσει και οχυρώσει τις θέσεις του γύρω από αυτή την υδάτινη οδό.
Η Ουάσινγκτον βρίσκεται, επομένως, αντιμέτωπη με μια δύσκολη επιλογή: είναι διατεθειμένη να πληρώσει μεγαλύτερο ανθρώπινο και οικονομικό τίμημα προκειμένου να πετύχει έναν συγκεκριμένο στόχο, δηλαδή την επαναλειτουργία του Στενού του Hormuz;
Ή θα προτιμήσει να συνεχίσει την οικονομική πίεση και τον αποκλεισμό, μπαίνοντας έτσι σε έναν ακόμη πιο μακροχρόνιο πόλεμο;
Σύμφωνα με τους New York Times, η απάντηση αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου σαφής.
Υπάρχει, όμως, ένας σημαντικός παράγοντας που λειτουργεί εναντίον της συνέχισης του πολέμου: η αμερικανική κοινή γνώμη.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί Αμερικανοί αντιτίθενται στον πόλεμο με το Iράν και δεν φαίνεται ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες, η αμερικανική κοινωνία είναι διατεθειμένη να αναλάβει το κόστος μιας μεγάλης χερσαίας επιχείρησης.
Η προειδοποίηση
Το τελικό μήνυμα είναι ότι η εμπειρία του Αφγανιστάν θα πρέπει να αποτελέσει σοβαρή προειδοποίηση για τους Αμερικανούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.
Ο βασικός κίνδυνος δεν είναι απαραίτητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να μην καταφέρουν κάποια στιγμή να επιτύχουν τους στρατιωτικούς τους στόχους.
Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι, εάν δεν επιτευχθεί πλήρης νίκη, αντί να αποχωρήσουν, μπορεί να αλλάξουν τους στόχους τους και να δημιουργήσουν νέες αποστολές για να δικαιολογήσουν τη συνέχιση της στρατιωτικής παρουσίας.
Το Αφγανιστάν έδειξε ότι οι πόλεμοι μπορούν να συνεχίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη και όταν ο αρχικός τους στόχος έχει πάψει να υφίσταται.
Το βασικό ερώτημα για τη Ουάσινγκτον δεν είναι πλέον μόνο: «Πώς θα νικήσουμε το Iράν;»
Αλλά: «Εάν η πλήρης νίκη δεν είναι εφικτή, πότε και με ποιον τρόπο πρέπει να τερματιστεί ο πόλεμος;».
Χάνει την υπομονή της η Ουάσινγκτον
Η κλιμάκωση των εχθροπραξιών μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν τις τελευταίες ώρες δείχνει ότι η Ουάσινγκτον χάνει την υπομονή της με τη βραδύτερη στρατηγική των κυρώσεων, σύμφωνα με αναλυτές.
«Το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου, από την αρχή, έχει επικεντρωθεί περισσότερο σε τακτικό παρά σε στρατηγικό επίπεδο», δήλωσε ο Ian Ralby, ειδικός σε θέματα θαλάσσιας ασφάλειας και πρόεδρος της Auxilium Worldwide.
«Το ερώτημα, επομένως, είναι: γιατί αυτό και γιατί τώρα;»
Αποτυγχάνουν οι κυρώσεις
Η εκστρατεία κυρώσεων ενδέχεται να μην πλήττει την ηγεσία του Ιράν αρκετά γρήγορα ώστε να ικανοποιεί τις ΗΠΑ, δήλωσε ο Ralby.
Ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent δήλωσε στο Reuters την Κυριακή ότι αναμένει νέες κυρώσεις κατά του Ιράν κάθε εβδομάδα, με ιδιαίτερη έμφαση στις τράπεζες, και ότι η Ουάσινγκτον σκοπεύει να αποκλείσει πλήρως από το σύστημα του δολαρίου ιδρύματα που συνδέονται με την Τεχεράνη.
Ο Ralby σημείωσε ότι «ενδέχεται η οικονομική πίεση να μην περιόριζε τη συμπεριφορά του Iράν στον βαθμό που ανέμεναν οι ΗΠΑ».
Η ανανεωμένη ιρανική στρατιωτική δραστηριότητα μπορεί επίσης να απείλησε αμερικανικές δυνάμεις ή συμφέροντα στην περιοχή «σε αρκετά σοβαρό επίπεδο ώστε οι ΗΠΑ να θεωρήσουν αναγκαίο να πλήξουν για ακόμη μία φορά ιρανικό έδαφος».
Το αμερικανικό πλήγμα είναι πιθανό να αποτελεί προσπάθεια άρσης του αδιεξόδου και όχι αλλαγή πολιτικής, πρόσθεσε ο Ralby.
«Το status quo έχει γίνει κάπως στάσιμο και είμαι βέβαιος ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν να δουν αυτή την κατάσταση να αλλάζει», είπε.
Ωστόσο, είναι απίθανο να αλλάξει «η συνέχιση του αποκλεισμού ή ο οικονομικός “πόλεμος” που χρησιμοποιείται για την άσκηση πίεσης στο Ιράν».
Πιθανή κλιμάκωση
Η απειλή του Trump κατά του νησιού Kharg είναι πιθανό να παραμείνει σε επίπεδο ρητορικής.
Ο τερματικός σταθμός έχει δεχθεί δεκάδες πλήγματα από την έναρξη του πολέμου, αλλά οι πετρελαϊκές υποδομές του έχουν εσκεμμένα μείνει στο απυρόβλητο.
«Είναι απίθανο ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών να υλοποιήσει πράγματι την απειλή για επίθεση στο Kharg», δήλωσε ο Ralby, σημειώνοντας ότι στο νησί βρίσκεται επίσης μια ιστορική παλαιοχριστιανική εκκλησία, την οποία το Ιράν έχει καταβάλει προσπάθειες να διατηρήσει.
Μια επίθεση «θα αποτελούσε καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά και κρίσιμων πετρελαϊκών υποδομών, γεγονός που πιθανότατα θα προκαλούσε καταστροφική περιβαλλοντική ζημιά», είπε.
«Η απειλή μπορεί να φαίνεται ελκυστική, αλλά η πραγματική καταστροφή του νησιού δύσκολα θα είχε κάποιο όφελος».
Τι θα κάνει το Ιράν
Αντί να αντιπαρατεθεί άμεσα με τις αμερικανικές δυνάμεις, το Ιράν είναι πιθανότερο να απαντήσει μέσω συμμάχων και πληρεξουσίων, καθώς και ασκώντας πίεση στη ναυσιπλοΐα και στις ενεργειακές ροές.
«Το κλειδί αυτής της σύγκρουσης από την αρχή είναι η ασυμμετρία», δήλωσε ο Ralby.
«Οι Ιρανοί έχουν αποδείξει ότι μπορούν, χρησιμοποιώντας περιορισμένη πραγματική δύναμη, να προκαλούν σημαντική και πραγματική ζημιά».
Για παράδειγμα, οι Houthis, οι οποίοι ελέγχουν μεγάλο μέρος της Υεμένης και εδώ και σχεδόν μία δεκαετία ασκούν επιρροή στις προσβάσεις προς το Bab el-Mandeb, εισήλθαν στον πόλεμο πριν από μερικές εβδομάδες στο πλευρό του Ιράν.
Καθώς οι Houthis περιορίζουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Bab el-Mandeb, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή ενδέχεται να βρεθούν σε μια κατάσταση όπου τα δύο σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα, μέσω των οποίων εξάγεται το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών προϊόντων του Περσικού Κόλπου, θα είναι «αντικείμενο χειραγώγησης από το Ιράν και τους εταίρους του», δήλωσε ο Michael Ratney, ανώτερος σύμβουλος στο Center for Strategic and International Studies.
«Πάντα υποθέτουμε ότι οι Houthis και το Ιράν αποτελούν μέρος της ίδιας ομάδας, αλλά δεν είναι έτσι», δήλωσε ο Claudio Galimberti, επικεφαλής οικονομολόγος της Rystad Energy.
«Στο παρελθόν έχουν ενεργήσει αρκετά ανεξάρτητα».
«Η αυξημένη πίεση στην παραγωγή πετρελαίου, στην ενεργειακή αγορά και στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα είναι πιθανό να αποτελέσει το επίκεντρο της ιρανικής αντίδρασης», δήλωσε ο Ralby.
www.bankingnews.gr
Και ενώ κορυφαία αμερικανικά ΜΜΕ διερωτώνται γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν από τους πολέμους τους, κορυφαίοι Αμερικανοί στρατηγοί και ναύαρχοι παρουσιάζουν μια εξαιρετικά δυσοίωνη εικόνα για τον «ισχυρότερο στρατό» του κόσμου, αναφέροντας πως το στράτευμα δεν αντέχει άλλο και ότι η σύγκρουση πρέπει να σταματήσει το συντομότερο δυνατό…
Την ίδια στιγμή, ειδικοί υποστηρίζουν πως η νέα στρατιωτική κλιμάκωση από τις ΗΠΑ αποτελεί ένδειξη ότι ούτε η στρατηγική των κυρώσεων αποδίδει με τον ρυθμό που θα ήθελε η Ουάσινγκτον…, γεγονός που αποδεικνύει και το στρατηγικό αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει ο πρόεδρος Trump...
Εντύπωση όμως προκαλούν οι δηλώσεις του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών, Abbas Araghchi, ο οποίος υποστήριξε πως ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Benjamin Netanyahu, μπορεί να επαινεί τον Trump όταν μιλά στα αγγλικά, αλλά όταν μιλά στα εβραϊκά, καυχιέται ανοιχτά ότι εξαπάτησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και την έσυρε σε πόλεμο με το Ιράν για λογαριασμό του Ισραήλ…
Gharibabadi (υφυπουργός Εξωτερικών Ιράν): Οι ΗΠΑ πρέπει να πάρουν ένα σοβαρό μάθημα
Ο υφυπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Kazem Gharibabadi, δήλωσε ότι «οι ξένοι πρέπει να αποκοπούν» από την περιοχή μετά την αμερικανική επίθεση στο νησί Larak.
Όπως αναφέρει, το πρακτορείο ειδήσεων Fars ο Gharibabadi ανέφερε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να «πάρουν ένα σοβαρό μάθημα», ώστε να μην «επαναλάβουν τις επιθετικές τους ενέργειες».
Araghchi (ΥΠΕΞ Ιράν): Ο Netanyahu λέει ότι εξαπάτησε τις ΗΠΑ
Πυρά κατά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Benjamin Netanyahu εξαπέλυσε ο ΥΠΕΞ του Ιράν, Abbas Araghchi, ο οποίος έκανε λόγο για εξαπάτηση των ΗΠΑ.
«Ο Netanyahu, όταν μιλά στα εβραϊκά, δηλώνει με υπερηφάνεια ότι εξαπάτησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και την έβαλε, εκ μέρους του Ισραήλ, σε πόλεμο με το Ιράν.
Με γέλια και χλευαστικό ύφος εξηγεί ανοιχτά πώς, μέσω χιλίων ωρών παρουσίας στα μέσα ενημέρωσης και στα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, επηρέασε την κοινή γνώμη και την πολιτική τους.
Όταν όμως μιλά στα αγγλικά, επαινεί τις ηγετικές ικανότητες του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών» ανέφερε σε ανάρτηση του στα social media o Araghchi.
New York Times: Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν στο Ιράν με νέο Αφγανιστάν
Για τον κίνδυνο το Ιράν να εξελιχθεί σε νέο Αφγανιστάν κάνουν λόγο σε δημοσίευμα τους οι New York Times.
Σε δημοσίευμα με τίτλο «Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να απεμπλακούν από τους πολέμους τους;», οι New York Times υποστηρίζουν: «Έχουν περάσει πέντε χρόνια από το τέλος του μακροβιότερου πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών στο Aφγανιστάν - ενός πολέμου που ολοκληρώθηκε με τη χαοτική αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από την Kabul, την έφοδο χιλιάδων Αφγανών στο αεροδρόμιο και τον θάνατο 13 Αμερικανών στρατιωτικών σε επίθεση αυτοκτονίας».
Ωστόσο, έκτοτε αποδείχθηκε ότι ορισμένες από τις ανησυχίες που εμπόδιζαν τρεις Αμερικανούς προέδρους να τερματίσουν τον πόλεμο ήταν αβάσιμες.
Το Aφγανιστάν δεν μετατράπηκε σε βάση για τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η Al-Qaeda δεν κατάφερε να επανέλθει ως απειλή αντίστοιχη με εκείνη του παρελθόντος.
Καμία γρήγορη νίκη
Σύμφωνα με τους New York Times, οι ΗΠΑ έχουν εμπλακεί σε έναν νέο πόλεμο με το Ιράν, ενώ οι ενδείξεις μιας γρήγορης νίκης έχουν εξασθενήσει.
Αυτό εγείρει ένα σημαντικό ερώτημα: γιατί είναι τόσο δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από έναν πόλεμο και μήπως η Ουάσινγκτον παγιδεύεται ξανά στον ίδιο κύκλο που βίωσε στο Aφγανιστάν;
Ο Greg Jaffe, αρθρογράφος των New York Times, συγκρίνοντας τον πόλεμο στο Aφγανιστάν με τον πόλεμο στο Ιράν, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν αφορά απλώς τη νίκη ή την ήττα στο πεδίο της μάχης
Όπως λέει, η ίδια η πολιτική και στρατιωτική δομή της χώρας καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αποδοχή της ήττας, την υποχώρηση και τον τερματισμό ενός πολέμου.
Αφγανιστάν: ένας πόλεμος που ήταν δυσκολότερο να τερματιστεί παρά να κερδηθεί
Οι New York Times γράφουν ότι στους περισσότερους πολέμους στους οποίους ενεπλάκησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα: πώς θα μπορούσαν να απεμπλακούν;
Ο Andrew Hoehn, ανώτερος αναλυτής της RAND Corporation, αναφέρει ότι μεγάλο μέρος αυτών των πολέμων αποτελούσε στην πραγματικότητα προσπάθεια διατήρησης της παγκόσμιας τάξης ή υπεράσπισης των αμερικανικών αξιών και όχι συγκρούσεις που απειλούσαν την ίδια την ύπαρξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στο Αφγανιστάν, μία από τις σημαντικότερες ευκαιρίες αποχώρησης των ΗΠΑ παρουσιάστηκε μετά τον θάνατο του Osama bin Laden το 2011.
Ο ηγέτης της Al-Qaeda είχε σκοτωθεί, η οργάνωση είχε αποδυναμωθεί δραματικά ύστερα από μία δεκαετία αμερικανικών επιθέσεων με drones και οι Taliban είχαν αποδείξει ότι η πλήρης ήττα τους ήταν σχεδόν αδύνατη.
Παρά ταύτα, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν τον πόλεμο.
Ο Carter Malkasian, ο οποίος είχε διατελέσει σύμβουλος Αμερικανών διοικητών στο Αφγανιστάν,, έγραψε αργότερα ότι, αν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι γνώριζαν τότε τι επρόκειτο να ακολουθήσει, πολλοί από αυτούς - συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου - θα υποστήριζαν μια αποχώρηση νωρίτερα.
Μια τέτοια απόφαση, ωστόσο, δεν συμβάδιζε με την κυρίαρχη κουλτούρα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων - ενός στρατού εκπαιδευμένου να νικά και στον οποίο η αποδοχή της ήττας είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Ο φόβος της ήττας
Μετά το 2011, το ζήτημα δεν ήταν πλέον μόνο η ήττα των Taliban ή η εξάλειψη της Al-Qaeda.
Οι αμερικανικές κυβερνήσεις ανησυχούσαν κυρίως για το κύρος της Ουάσινγκτον διεθνώς, για την τύχη των Αφγανών συμμάχων τους και για το πολιτικό κόστος της παραδοχής μιας ήττας.
Οι πολιτικοί φοβούνταν επίσης ότι μια αποχώρηση από το Αφγανιστάν, θα παρουσιαζόταν στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών ως προσωπική τους αποτυχία και θα είχε εκλογικό κόστος.
Την ίδια περίοδο, οι Taliban είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν χρειαζόταν να νικήσουν στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρκούσε απλώς να αντέξουν περισσότερο.
Καθώς ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων μειωνόταν σταδιακά και η κόπωση της κοινής γνώμης αυξανόταν, ο στόχος των Taliban μετατράπηκε σε μια απλή στρατηγική: να περιμένουν μέχρι οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην είναι πλέον διατεθειμένες να πληρώνουν το κόστος του πολέμου.
Στην Ουάσινγκτον άλλαξαν και οι στόχοι.
Καθώς η στρατιωτική νίκη απομακρυνόταν όλο και περισσότερο, οι πολιτικοί, αντί να τερματίσουν τον πόλεμο, προσπάθησαν να μειώσουν τις απώλειες και το κόστος και να διατηρήσουν στην εξουσία την αδύναμη και μη δημοφιλή κυβέρνηση του Αφγανιστάν.
Έτσι, ο πόλεμος συνεχίστηκε χωρίς να υπάρχει σαφής προοπτική νίκης.
Ο σύντομος πόλεμος
Ο Pete Hegseth, υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει ο ίδιος υπηρετήσει στους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και έχει επανειλημμένα επικρίνει αυτές τις συγκρούσεις ως παραδείγματα λαθών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Στην αρχή του πολέμου με το Ιράν, είχε υποσχεθεί ότι η σύγκρουση αυτή δεν θα είχε καμία ομοιότητα με τους μακροχρόνιους πολέμους του παρελθόντος.
Ο Hegseth είχε τονίσει ότι ο πόλεμος με το Iράν θα έπρεπε να είναι «στοχευμένος, φονικός, γρήγορος και αποφασιστικός».
Είχε επίσης επιμείνει ότι «δεν είναι Iράκ» και ότι δεν θα μετατραπεί σε έναν «ατελείωτο πόλεμο».
Ωστόσο, οι εξελίξεις που ακολούθησαν έχουν θέσει αυτές τις υποσχέσεις υπό ολοένα μεγαλύτερη αμφισβήτηση.
Το Iράν, απαντώντας στις αμερικανικές επιθέσεις, έκλεισε το Στενό του Hormuz, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τους στόχους της Ουάσινγκτον.
Ο στρατηγός Dan Caine, επικεφαλής του Joint Chiefs of Staff των ΗΠΑ, παραδέχθηκε σε κατάθεσή του στη Γερουσία ότι οι αεροπορικές και πυραυλικές επιθέσεις πιθανότατα δεν αρκούν για να ηττηθεί το Ιράν ή ακόμη και για να ανοίξει εκ νέου το Στενό του Hormuz.
Όπως είπε, η αεροπορική ισχύς έχει σαφή όρια.
Προς μακροχρόνιο πόλεμο
Την ίδια στιγμή, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι δεν μιλούν πλέον με την ίδια αρχική βεβαιότητα για έναν γρήγορο τερματισμό του πολέμου.
Πλέον γίνεται λόγος για μια εκστρατεία που ενδέχεται να συνεχιστεί για μήνες ή ακόμη περισσότερο.
Όταν ο Hegseth ρωτήθηκε για το κατά πόσο το Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να συνεχίσει τον αποκλεισμό, απάντησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να το κάνουν «για όσο διάστημα χρειαστεί» και ακόμη και «επ’ αόριστον».
Αυτή ακριβώς η αλλαγή στη ρητορική είναι εκείνο για το οποίο προειδοποιούν οι New York Times: ένας πόλεμος που προοριζόταν να είναι περιορισμένος και σύντομος μπορεί να μετατραπεί σε επιχείρηση φθοράς, η οποία, για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους, θα γίνεται κάθε ημέρα όλο και δυσκολότερο να τερματιστεί.
Ιράν και Taliban: μια καθοριστική ομοιότητα
Μια από τις σημαντικότερες ομοιότητες μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν είναι ότι ο αντίπαλος των Ηνωμένων Πολιτειών έχει πολύ ισχυρότερο κίνητρο για να συνεχίσει τον πόλεμο.
Οι Taliban πολεμούσαν για την ίδια τους την επιβίωση και γνώριζαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν τελικά να κουραστούν και να αποχωρήσουν.
Οι ηγέτες του Ιράν αντιμετωπίζουν επίσης τον πόλεμο ως ζήτημα που συνδέεται με την επιβίωσή τους.
Υπάρχει, όμως, μια σημαντική διαφορά: η σημασία που έχει ο πόλεμος αυτός για το Ιράν δεν είναι ίδια με τη σημασία που έχει για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Για το Ιράν, το ζήτημα μπορεί να συνδέεται με την επιβίωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
Αντίθετα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν διακυβεύονται αντίστοιχα ζωτικά συμφέροντα.
Για τον λόγο αυτό, το κόστος μιας αμερικανικής αποχώρησης πιθανότατα θα είναι πολύ χαμηλότερο από το κόστος της συνέχισης του πολέμου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να αποχωρήσουν από τη σύγκρουση.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν ο πρόεδρος που θα λάβει μια τέτοια απόφαση είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί το πολιτικό κόστος.
Το Hormuz η δύσκολη εξίσωση
Το εκ νέου άνοιγμα του Στενού του Hormuz δεν είναι στρατιωτικά αδύνατο.
Ο Thomas Mahnken, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Πενταγώνου, λέει ότι κάτι τέτοιο είναι «εφικτό», αλλά πιθανότατα θα απαιτούσε χερσαίες επιχειρήσεις και σημαντική στρατιωτική προσπάθεια, καθώς το Ιράν έχει επί δεκαετίες ενισχύσει και οχυρώσει τις θέσεις του γύρω από αυτή την υδάτινη οδό.
Η Ουάσινγκτον βρίσκεται, επομένως, αντιμέτωπη με μια δύσκολη επιλογή: είναι διατεθειμένη να πληρώσει μεγαλύτερο ανθρώπινο και οικονομικό τίμημα προκειμένου να πετύχει έναν συγκεκριμένο στόχο, δηλαδή την επαναλειτουργία του Στενού του Hormuz;
Ή θα προτιμήσει να συνεχίσει την οικονομική πίεση και τον αποκλεισμό, μπαίνοντας έτσι σε έναν ακόμη πιο μακροχρόνιο πόλεμο;
Σύμφωνα με τους New York Times, η απάντηση αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου σαφής.
Υπάρχει, όμως, ένας σημαντικός παράγοντας που λειτουργεί εναντίον της συνέχισης του πολέμου: η αμερικανική κοινή γνώμη.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πολλοί Αμερικανοί αντιτίθενται στον πόλεμο με το Iράν και δεν φαίνεται ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες, η αμερικανική κοινωνία είναι διατεθειμένη να αναλάβει το κόστος μιας μεγάλης χερσαίας επιχείρησης.
Η προειδοποίηση
Το τελικό μήνυμα είναι ότι η εμπειρία του Αφγανιστάν θα πρέπει να αποτελέσει σοβαρή προειδοποίηση για τους Αμερικανούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.
Ο βασικός κίνδυνος δεν είναι απαραίτητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να μην καταφέρουν κάποια στιγμή να επιτύχουν τους στρατιωτικούς τους στόχους.
Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι, εάν δεν επιτευχθεί πλήρης νίκη, αντί να αποχωρήσουν, μπορεί να αλλάξουν τους στόχους τους και να δημιουργήσουν νέες αποστολές για να δικαιολογήσουν τη συνέχιση της στρατιωτικής παρουσίας.
Το Αφγανιστάν έδειξε ότι οι πόλεμοι μπορούν να συνεχίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη και όταν ο αρχικός τους στόχος έχει πάψει να υφίσταται.
Το βασικό ερώτημα για τη Ουάσινγκτον δεν είναι πλέον μόνο: «Πώς θα νικήσουμε το Iράν;»
Αλλά: «Εάν η πλήρης νίκη δεν είναι εφικτή, πότε και με ποιον τρόπο πρέπει να τερματιστεί ο πόλεμος;».
Χάνει την υπομονή της η Ουάσινγκτον
Η κλιμάκωση των εχθροπραξιών μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν τις τελευταίες ώρες δείχνει ότι η Ουάσινγκτον χάνει την υπομονή της με τη βραδύτερη στρατηγική των κυρώσεων, σύμφωνα με αναλυτές.
«Το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου, από την αρχή, έχει επικεντρωθεί περισσότερο σε τακτικό παρά σε στρατηγικό επίπεδο», δήλωσε ο Ian Ralby, ειδικός σε θέματα θαλάσσιας ασφάλειας και πρόεδρος της Auxilium Worldwide.
«Το ερώτημα, επομένως, είναι: γιατί αυτό και γιατί τώρα;»
Αποτυγχάνουν οι κυρώσεις
Η εκστρατεία κυρώσεων ενδέχεται να μην πλήττει την ηγεσία του Ιράν αρκετά γρήγορα ώστε να ικανοποιεί τις ΗΠΑ, δήλωσε ο Ralby.
Ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent δήλωσε στο Reuters την Κυριακή ότι αναμένει νέες κυρώσεις κατά του Ιράν κάθε εβδομάδα, με ιδιαίτερη έμφαση στις τράπεζες, και ότι η Ουάσινγκτον σκοπεύει να αποκλείσει πλήρως από το σύστημα του δολαρίου ιδρύματα που συνδέονται με την Τεχεράνη.
Ο Ralby σημείωσε ότι «ενδέχεται η οικονομική πίεση να μην περιόριζε τη συμπεριφορά του Iράν στον βαθμό που ανέμεναν οι ΗΠΑ».
Η ανανεωμένη ιρανική στρατιωτική δραστηριότητα μπορεί επίσης να απείλησε αμερικανικές δυνάμεις ή συμφέροντα στην περιοχή «σε αρκετά σοβαρό επίπεδο ώστε οι ΗΠΑ να θεωρήσουν αναγκαίο να πλήξουν για ακόμη μία φορά ιρανικό έδαφος».
Το αμερικανικό πλήγμα είναι πιθανό να αποτελεί προσπάθεια άρσης του αδιεξόδου και όχι αλλαγή πολιτικής, πρόσθεσε ο Ralby.
«Το status quo έχει γίνει κάπως στάσιμο και είμαι βέβαιος ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν να δουν αυτή την κατάσταση να αλλάζει», είπε.
Ωστόσο, είναι απίθανο να αλλάξει «η συνέχιση του αποκλεισμού ή ο οικονομικός “πόλεμος” που χρησιμοποιείται για την άσκηση πίεσης στο Ιράν».
Πιθανή κλιμάκωση
Η απειλή του Trump κατά του νησιού Kharg είναι πιθανό να παραμείνει σε επίπεδο ρητορικής.
Ο τερματικός σταθμός έχει δεχθεί δεκάδες πλήγματα από την έναρξη του πολέμου, αλλά οι πετρελαϊκές υποδομές του έχουν εσκεμμένα μείνει στο απυρόβλητο.
«Είναι απίθανο ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών να υλοποιήσει πράγματι την απειλή για επίθεση στο Kharg», δήλωσε ο Ralby, σημειώνοντας ότι στο νησί βρίσκεται επίσης μια ιστορική παλαιοχριστιανική εκκλησία, την οποία το Ιράν έχει καταβάλει προσπάθειες να διατηρήσει.
Μια επίθεση «θα αποτελούσε καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά και κρίσιμων πετρελαϊκών υποδομών, γεγονός που πιθανότατα θα προκαλούσε καταστροφική περιβαλλοντική ζημιά», είπε.
«Η απειλή μπορεί να φαίνεται ελκυστική, αλλά η πραγματική καταστροφή του νησιού δύσκολα θα είχε κάποιο όφελος».
Τι θα κάνει το Ιράν
Αντί να αντιπαρατεθεί άμεσα με τις αμερικανικές δυνάμεις, το Ιράν είναι πιθανότερο να απαντήσει μέσω συμμάχων και πληρεξουσίων, καθώς και ασκώντας πίεση στη ναυσιπλοΐα και στις ενεργειακές ροές.
«Το κλειδί αυτής της σύγκρουσης από την αρχή είναι η ασυμμετρία», δήλωσε ο Ralby.
«Οι Ιρανοί έχουν αποδείξει ότι μπορούν, χρησιμοποιώντας περιορισμένη πραγματική δύναμη, να προκαλούν σημαντική και πραγματική ζημιά».
Για παράδειγμα, οι Houthis, οι οποίοι ελέγχουν μεγάλο μέρος της Υεμένης και εδώ και σχεδόν μία δεκαετία ασκούν επιρροή στις προσβάσεις προς το Bab el-Mandeb, εισήλθαν στον πόλεμο πριν από μερικές εβδομάδες στο πλευρό του Ιράν.
Καθώς οι Houthis περιορίζουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Bab el-Mandeb, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή ενδέχεται να βρεθούν σε μια κατάσταση όπου τα δύο σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα, μέσω των οποίων εξάγεται το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών προϊόντων του Περσικού Κόλπου, θα είναι «αντικείμενο χειραγώγησης από το Ιράν και τους εταίρους του», δήλωσε ο Michael Ratney, ανώτερος σύμβουλος στο Center for Strategic and International Studies.
«Πάντα υποθέτουμε ότι οι Houthis και το Ιράν αποτελούν μέρος της ίδιας ομάδας, αλλά δεν είναι έτσι», δήλωσε ο Claudio Galimberti, επικεφαλής οικονομολόγος της Rystad Energy.
«Στο παρελθόν έχουν ενεργήσει αρκετά ανεξάρτητα».
«Η αυξημένη πίεση στην παραγωγή πετρελαίου, στην ενεργειακή αγορά και στην παγκόσμια ναυσιπλοΐα είναι πιθανό να αποτελέσει το επίκεντρο της ιρανικής αντίδρασης», δήλωσε ο Ralby.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών