Νέα δεδομένα στη στρατηγική αποτροπής της Τεχεράνης – Το μήνυμα προς τις ΗΠΑ και η απειλή για τα αεροπλανοφόρα
Μια σημαντική αλλαγή στη στρατηγική αποτροπής του Ιράν στη θάλασσα φαίνεται να σηματοδοτεί η δοκιμή ενός ειδικού βαλλιστικού πυραύλου εναντίον αμερικανικού πολεμικού πλοίου.
Ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, Mohsen Rezaei, αποκάλυψε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι τις τελευταίες 48 ώρες πραγματοποιήθηκε σημαντική δοκιμή πυραύλου εναντίον αμερικανικού πολεμικού πλοίου.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για την πρώτη δοκιμή αυτού του τύπου από την περίοδο του πολέμου Ιράν-Ιράκ, με στόχο να καταστεί αξιόπιστη η απειλή του Ιράν και να αποδειχθεί στην πράξη η δυνατότητα αποτροπής της χώρας.
Ο Rezaei υποστήριξε ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες ένας ειδικός βαλλιστικός πύραυλος δοκιμάστηκε εναντίον αμερικανικού πολεμικού πλοίου στην περιοχή.
Όπως ανέφερε, η ενέργεια προκάλεσε έντονη αντίδραση, ενώ ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν κατάφεραν να αρνηθούν ότι το περιστατικό συνέβη.
«Να γίνει πιστευτή η απειλή»
Ο Rezaei έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο μήνυμα αποτροπής.
Όπως υποστήριξε, η βύθιση ενός πολεμικού πλοίου που μεταφέρει 200 έως 300 ανθρώπους θα είχε εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για την άλλη πλευρά.
Κατά τον ίδιο, η δοκιμή αποτελεί σημείο καμπής στη μεταβολή των πολεμικών στρατηγικών του Ιράν και σηματοδοτεί το τέλος της ανοχής απέναντι στον θαλάσσιο αποκλεισμό.
Ο ίδιος αναφέρθηκε επίσης στην επίθεση εναντίον δύο ιρανικών πετρελαιοφόρων ως αντίδραση στην εξέλιξη, εντάσσοντάς την στο ευρύτερο σκηνικό κλιμάκωσης των τελευταίων ημερών.
Το βασικό μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: η δοκιμή δεν παρουσιάζεται απλώς ως επιθετική ενέργεια, αλλά ως εργαλείο αποτροπής, με στόχο να αυξήσει δραστικά το κόστος οποιασδήποτε στρατιωτικής ενέργειας εναντίον ιρανικών συμφερόντων.
Η νέα εξίσωση: Από την επίθεση στην αποτροπή
Η αναφορά του Rezaei στη «διαμόρφωση μιας αξιόπιστης απειλής» αποκαλύπτει τη λογική πίσω από τη συγκεκριμένη στρατηγική.
Το Ιράν επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του δεν θα είναι χωρίς κόστος.
Παράλληλα, ο Rezaei συνδέει τη στρατιωτική εξέλιξη με αλλαγές στις εμπορικές διαδρομές και τη νέα διπλωματική προσέγγιση της χώρας, υπογραμμίζοντας ότι η διπλωματία δεν έχει εγκαταλειφθεί.
Η Τεχεράνη, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, επιδιώκει τον τερματισμό των πολέμων στην περιοχή, ενώ θεωρεί οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια παράγοντα που υπονομεύει την ασφάλεια και το εμπόριο σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία.
Έτσι διαμορφώνεται ένα νέο δόγμα: πρακτική επίδειξη στρατιωτικής ισχύος από τη μία και διατήρηση διπλωματικών διαύλων από την άλλη.
Βαλλιστικοί πύραυλοι απέναντι στα αεροπλανοφόρα
Η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων κατά πλοίων αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις των τελευταίων ετών στον ναυτικό πόλεμο.
Η Κίνα υπήρξε από τις πρώτες χώρες που επένδυσαν συστηματικά στην ιδέα χρήσης βαλλιστικών πυραύλων εναντίον κινούμενων θαλάσσιων στόχων και κυρίως αεροπλανοφόρων.
Οι πύραυλοι DF-21D και στη συνέχεια DF-26 έχουν σχεδιαστεί ώστε να δημιουργούν μια νέα απειλή για μεγάλες ναυτικές δυνάμεις.
Η βασική διαφορά τους από τους αντιπλοϊκούς πυραύλους cruise βρίσκεται στην πολύ υψηλότερη ταχύτητα, στη διαφορετική τροχιά πτήσης και στη δυνατότητα προσβολής στόχων από μεγάλο ύψος.
Αυτά τα χαρακτηριστικά δημιουργούν μια ιδιαίτερα δύσκολη εξίσωση για τα συστήματα αεράμυνας ενός ναυτικού σχηματισμού.
Το Ιράν επενδύει εδώ και χρόνια
Το Ιράν έχει αναπτύξει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία βαλλιστικούς πυραύλους με δυνατότητα εμπλοκής θαλάσσιων στόχων.
Μεταξύ των συστημάτων που έχουν παρουσιαστεί επισήμως περιλαμβάνονται οι Khalij Fars, Hormuz-1, Hormuz-2, Fateh Mobin και Zolfaghar Basir.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Zolfaghar Basir, με ανακοινωμένη εμβέλεια περίπου 700 χιλιομέτρων, καθώς αποτελεί σημαντικό βήμα στην αύξηση της εμβέλειας των ιρανικών αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων.
Η χρήση οπτικού αισθητήρα στην τελική φάση της πτήσης επιτρέπει, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, τον εντοπισμό του θαλάσσιου στόχου και τη διόρθωση της πορείας πριν από την πρόσκρουση.
Ωστόσο, εδώ βρίσκεται και η κρίσιμη παράμετρος: άλλο ένας πύραυλος που εκτοξεύεται σε έναν θαλάσσιο στόχο σε μια δοκιμή και άλλο ένα επιχειρησιακό σύστημα σχεδιασμένο εξαρχής για την καταδίωξη και καταστροφή κινούμενου πλοίου.
Το μεγάλο στοίχημα: Πύραυλοι άνω των 1.000 χιλιομέτρων
Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχουν οι πύραυλοι που μπορούν να επιχειρήσουν σε αποστάσεις άνω των 1.000 χιλιομέτρων.
Τα τελευταία χρόνια, Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν αναφερθεί σε δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων εναντίον θαλάσσιων στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.
Κατά τη διάρκεια της άσκησης Payambar-e Azam 15, βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύθηκαν εναντίον στόχων στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό, σε απόσταση που αναφέρθηκε περίπου στα 1.800 χιλιόμετρα.
Η εξέλιξη αυτή προσέλκυσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, παραμένουν περιορισμένες οι δημόσιες και επαληθεύσιμες πληροφορίες σχετικά με το ποιος ακριβώς πύραυλος έχει σχεδιαστεί για αντιπλοϊκή αποστολή σε αυτές τις αποστάσεις και ποια είναι η πραγματική επιχειρησιακή του ικανότητα απέναντι σε κινούμενο στόχο.
Παράλληλα, δηλώσεις Ιρανών στρατιωτικών διοικητών τα προηγούμενα χρόνια για πύραυλο με εμβέλεια περίπου 1.500 χιλιομέτρων, ταχύτητα κοντά στα Mach 8 και δυνατότητα πλήγματος κινούμενων θαλάσσιων στόχων δείχνουν ότι η ανάπτυξη τέτοιας δυνατότητας βρίσκεται στην ατζέντα της Τεχεράνης.
Γιατί το αεροπλανοφόρο είναι τόσο δύσκολος στόχος
Ένα αεροπλανοφόρο αποτελεί έναν τεράστιο στόχο, αλλά ταυτόχρονα έναν από τους πιο προστατευμένους στρατιωτικούς στόχους στον κόσμο.
Συνήθως κινείται στο κέντρο ενός ολόκληρου ναυτικού σχηματισμού, ο οποίος περιλαμβάνει αντιτορπιλικά αεράμυνας, πλοία υποστήριξης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, υποβρύχια.
Γύρω του λειτουργεί ένα πολυεπίπεδο δίκτυο ραντάρ, πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας, ηλεκτρονικού πολέμου και μαχητικών αεροσκαφών.
Επομένως, η αξία ενός αντιπλοϊκού βαλλιστικού πυραύλου δεν βρίσκεται μόνο στην εκρηκτική του ισχύ.
Το πραγματικό πλεονέκτημα είναι ο συνδυασμός ταχύτητας, μεγάλου ύψους πτήσης, περιορισμένου χρόνου αντίδρασης και δυνατότητας επίθεσης μέσω βαλλιστικής τροχιάς.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα συστήματα άμυνας ενός ναυτικού σχηματισμού είναι ανίκανα να αντιμετωπίσουν μια τέτοια απειλή.
Η επιτυχία μιας επίθεσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: τον έγκαιρο εντοπισμό, την ποιότητα των πληροφοριών για τον στόχο, την ακρίβεια της καθοδήγησης, τις δυνατότητες του αισθητήρα στην τελική φάση, τον ηλεκτρονικό πόλεμο και τον αριθμό των πυραύλων που εκτοξεύονται.
Από το «χτύπημα του αεροπλανοφόρου» στην «απομάκρυνσή του»
Ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό αποτέλεσμα των συγκεκριμένων πυραύλων να μην είναι τελικά η βύθιση ενός αεροπλανοφόρου.
Ακόμη και αν η πιθανότητα πλήρους καταστροφής ενός τέτοιου πλοίου είναι χαμηλή, η δημιουργία μιας αξιόπιστης απειλής μπορεί να αναγκάσει τον διοικητή ενός ναυτικού σχηματισμού να κρατήσει μεγαλύτερη απόσταση από τις ακτές.
Και αυτό αλλάζει την εξίσωση.
Όσο περισσότερο απομακρύνεται το αεροπλανοφόρο από την ακτή, τόσο περισσότερα καύσιμα χρειάζονται τα μαχητικά αεροσκάφη του για να φτάσουν στον στόχο.
Παράλληλα, περιορίζεται η δυνατότητα μεταφοράς όπλων, αυξάνεται η εξάρτηση από εναέριο ανεφοδιασμό και μεγαλώνει ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του ο αμυνόμενος για να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα επιτιθέμενα αεροσκάφη και πυραύλους.
Με άλλα λόγια, το Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να βυθίσει ένα αεροπλανοφόρο για να αλλάξει τη συμπεριφορά του.
Αρκεί να καταστήσει την παρουσία του πιο επικίνδυνη και πιο ακριβή.
Kheibar Shekan και Shaheed Haj Qasem
Σε αυτό το πλαίσιο αποκτούν σημασία και οι πύραυλοι Kheibar Shekan και Shaheed Haj Qasem, κυρίως λόγω της εμβέλειας, της ταχύτητας και της κινητικότητάς τους.
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ταξινομούνται αποκλειστικά βάσει των ανακοινωμένων χαρακτηριστικών τους ως επιχειρησιακοί αντιπλοϊκοί πύραυλοι.
Το κρίσιμο στοιχείο παραμένει η πραγματική δυνατότητα εντοπισμού, παρακολούθησης και προσβολής ενός κινούμενου ναυτικού στόχου.
Η μεγάλη αλλαγή στον ναυτικό πόλεμο
Οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης αλλαγής στη φύση του σύγχρονου ναυτικού πολέμου.
Ένα αεροπλανοφόρο δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ότι μπορεί να επιχειρεί ελεύθερα κοντά στις ακτές ενός αντιπάλου, απλώς και μόνο επειδή διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας.
Για το Ιράν, ο συνδυασμός βαλλιστικών πυραύλων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, αντιπλοϊκών πυραύλων cruise, drones και ναυτικών δυνατοτήτων, εφόσον συνοδεύεται από αποτελεσματικό δίκτυο αναγνώρισης και στοχοποίησης, μπορεί να αυξήσει σημαντικά το κόστος και το ρίσκο παρουσίας εχθρικών ναυτικών σχηματισμών σε μεγάλη περιοχή των περιφερειακών υδάτων.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό στρατηγικό στοίχημα της Τεχεράνης.
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα να βυθιστεί το αεροπλανοφόρο. Είναι να αλλάξει ο υπολογισμός του αντιπάλου.
Να τον αναγκάσει να κρατήσει μεγαλύτερη απόσταση, να κινηθεί πιο προσεκτικά και να διαθέσει περισσότερους πόρους για την προστασία του.
Σε μια περιοχή όπου η γεωγραφία, οι θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές και η στρατιωτική ισχύς συναντώνται, αυτή η αλλαγή των υπολογισμών μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική από ένα μεμονωμένο πλήγμα.
Η πραγματική δύναμη ενός τέτοιου οπλικού συστήματος, επομένως, δεν μετριέται μόνο από το αν μπορεί να «βυθίσει ένα αεροπλανοφόρο».
Μετριέται από το αν μπορεί να κάνει τον αντίπαλο να αναρωτηθεί πόσο κοντά στις ακτές θέλει πραγματικά να βρίσκεται.
www.bankingnews.gr
Ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, Mohsen Rezaei, αποκάλυψε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι τις τελευταίες 48 ώρες πραγματοποιήθηκε σημαντική δοκιμή πυραύλου εναντίον αμερικανικού πολεμικού πλοίου.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για την πρώτη δοκιμή αυτού του τύπου από την περίοδο του πολέμου Ιράν-Ιράκ, με στόχο να καταστεί αξιόπιστη η απειλή του Ιράν και να αποδειχθεί στην πράξη η δυνατότητα αποτροπής της χώρας.
Ο Rezaei υποστήριξε ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες ένας ειδικός βαλλιστικός πύραυλος δοκιμάστηκε εναντίον αμερικανικού πολεμικού πλοίου στην περιοχή.
Όπως ανέφερε, η ενέργεια προκάλεσε έντονη αντίδραση, ενώ ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν κατάφεραν να αρνηθούν ότι το περιστατικό συνέβη.
«Να γίνει πιστευτή η απειλή»
Ο Rezaei έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο μήνυμα αποτροπής.
Όπως υποστήριξε, η βύθιση ενός πολεμικού πλοίου που μεταφέρει 200 έως 300 ανθρώπους θα είχε εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για την άλλη πλευρά.
Κατά τον ίδιο, η δοκιμή αποτελεί σημείο καμπής στη μεταβολή των πολεμικών στρατηγικών του Ιράν και σηματοδοτεί το τέλος της ανοχής απέναντι στον θαλάσσιο αποκλεισμό.
Ο ίδιος αναφέρθηκε επίσης στην επίθεση εναντίον δύο ιρανικών πετρελαιοφόρων ως αντίδραση στην εξέλιξη, εντάσσοντάς την στο ευρύτερο σκηνικό κλιμάκωσης των τελευταίων ημερών.
Το βασικό μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: η δοκιμή δεν παρουσιάζεται απλώς ως επιθετική ενέργεια, αλλά ως εργαλείο αποτροπής, με στόχο να αυξήσει δραστικά το κόστος οποιασδήποτε στρατιωτικής ενέργειας εναντίον ιρανικών συμφερόντων.
Η νέα εξίσωση: Από την επίθεση στην αποτροπή
Η αναφορά του Rezaei στη «διαμόρφωση μιας αξιόπιστης απειλής» αποκαλύπτει τη λογική πίσω από τη συγκεκριμένη στρατηγική.
Το Ιράν επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του δεν θα είναι χωρίς κόστος.
Παράλληλα, ο Rezaei συνδέει τη στρατιωτική εξέλιξη με αλλαγές στις εμπορικές διαδρομές και τη νέα διπλωματική προσέγγιση της χώρας, υπογραμμίζοντας ότι η διπλωματία δεν έχει εγκαταλειφθεί.
Η Τεχεράνη, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, επιδιώκει τον τερματισμό των πολέμων στην περιοχή, ενώ θεωρεί οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια παράγοντα που υπονομεύει την ασφάλεια και το εμπόριο σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία.
Έτσι διαμορφώνεται ένα νέο δόγμα: πρακτική επίδειξη στρατιωτικής ισχύος από τη μία και διατήρηση διπλωματικών διαύλων από την άλλη.
Βαλλιστικοί πύραυλοι απέναντι στα αεροπλανοφόρα
Η ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων κατά πλοίων αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις των τελευταίων ετών στον ναυτικό πόλεμο.
Η Κίνα υπήρξε από τις πρώτες χώρες που επένδυσαν συστηματικά στην ιδέα χρήσης βαλλιστικών πυραύλων εναντίον κινούμενων θαλάσσιων στόχων και κυρίως αεροπλανοφόρων.
Οι πύραυλοι DF-21D και στη συνέχεια DF-26 έχουν σχεδιαστεί ώστε να δημιουργούν μια νέα απειλή για μεγάλες ναυτικές δυνάμεις.
Η βασική διαφορά τους από τους αντιπλοϊκούς πυραύλους cruise βρίσκεται στην πολύ υψηλότερη ταχύτητα, στη διαφορετική τροχιά πτήσης και στη δυνατότητα προσβολής στόχων από μεγάλο ύψος.
Αυτά τα χαρακτηριστικά δημιουργούν μια ιδιαίτερα δύσκολη εξίσωση για τα συστήματα αεράμυνας ενός ναυτικού σχηματισμού.
Το Ιράν επενδύει εδώ και χρόνια
Το Ιράν έχει αναπτύξει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία βαλλιστικούς πυραύλους με δυνατότητα εμπλοκής θαλάσσιων στόχων.
Μεταξύ των συστημάτων που έχουν παρουσιαστεί επισήμως περιλαμβάνονται οι Khalij Fars, Hormuz-1, Hormuz-2, Fateh Mobin και Zolfaghar Basir.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Zolfaghar Basir, με ανακοινωμένη εμβέλεια περίπου 700 χιλιομέτρων, καθώς αποτελεί σημαντικό βήμα στην αύξηση της εμβέλειας των ιρανικών αντιπλοϊκών βαλλιστικών πυραύλων.
Η χρήση οπτικού αισθητήρα στην τελική φάση της πτήσης επιτρέπει, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, τον εντοπισμό του θαλάσσιου στόχου και τη διόρθωση της πορείας πριν από την πρόσκρουση.
Ωστόσο, εδώ βρίσκεται και η κρίσιμη παράμετρος: άλλο ένας πύραυλος που εκτοξεύεται σε έναν θαλάσσιο στόχο σε μια δοκιμή και άλλο ένα επιχειρησιακό σύστημα σχεδιασμένο εξαρχής για την καταδίωξη και καταστροφή κινούμενου πλοίου.
Το μεγάλο στοίχημα: Πύραυλοι άνω των 1.000 χιλιομέτρων
Ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχουν οι πύραυλοι που μπορούν να επιχειρήσουν σε αποστάσεις άνω των 1.000 χιλιομέτρων.
Τα τελευταία χρόνια, Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν αναφερθεί σε δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων εναντίον θαλάσσιων στόχων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.
Κατά τη διάρκεια της άσκησης Payambar-e Azam 15, βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύθηκαν εναντίον στόχων στον βόρειο Ινδικό Ωκεανό, σε απόσταση που αναφέρθηκε περίπου στα 1.800 χιλιόμετρα.
Η εξέλιξη αυτή προσέλκυσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ωστόσο, παραμένουν περιορισμένες οι δημόσιες και επαληθεύσιμες πληροφορίες σχετικά με το ποιος ακριβώς πύραυλος έχει σχεδιαστεί για αντιπλοϊκή αποστολή σε αυτές τις αποστάσεις και ποια είναι η πραγματική επιχειρησιακή του ικανότητα απέναντι σε κινούμενο στόχο.
Παράλληλα, δηλώσεις Ιρανών στρατιωτικών διοικητών τα προηγούμενα χρόνια για πύραυλο με εμβέλεια περίπου 1.500 χιλιομέτρων, ταχύτητα κοντά στα Mach 8 και δυνατότητα πλήγματος κινούμενων θαλάσσιων στόχων δείχνουν ότι η ανάπτυξη τέτοιας δυνατότητας βρίσκεται στην ατζέντα της Τεχεράνης.
Γιατί το αεροπλανοφόρο είναι τόσο δύσκολος στόχος
Ένα αεροπλανοφόρο αποτελεί έναν τεράστιο στόχο, αλλά ταυτόχρονα έναν από τους πιο προστατευμένους στρατιωτικούς στόχους στον κόσμο.
Συνήθως κινείται στο κέντρο ενός ολόκληρου ναυτικού σχηματισμού, ο οποίος περιλαμβάνει αντιτορπιλικά αεράμυνας, πλοία υποστήριξης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, υποβρύχια.
Γύρω του λειτουργεί ένα πολυεπίπεδο δίκτυο ραντάρ, πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας, ηλεκτρονικού πολέμου και μαχητικών αεροσκαφών.
Επομένως, η αξία ενός αντιπλοϊκού βαλλιστικού πυραύλου δεν βρίσκεται μόνο στην εκρηκτική του ισχύ.
Το πραγματικό πλεονέκτημα είναι ο συνδυασμός ταχύτητας, μεγάλου ύψους πτήσης, περιορισμένου χρόνου αντίδρασης και δυνατότητας επίθεσης μέσω βαλλιστικής τροχιάς.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα συστήματα άμυνας ενός ναυτικού σχηματισμού είναι ανίκανα να αντιμετωπίσουν μια τέτοια απειλή.
Η επιτυχία μιας επίθεσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: τον έγκαιρο εντοπισμό, την ποιότητα των πληροφοριών για τον στόχο, την ακρίβεια της καθοδήγησης, τις δυνατότητες του αισθητήρα στην τελική φάση, τον ηλεκτρονικό πόλεμο και τον αριθμό των πυραύλων που εκτοξεύονται.
Από το «χτύπημα του αεροπλανοφόρου» στην «απομάκρυνσή του»
Ίσως το σημαντικότερο στρατηγικό αποτέλεσμα των συγκεκριμένων πυραύλων να μην είναι τελικά η βύθιση ενός αεροπλανοφόρου.
Ακόμη και αν η πιθανότητα πλήρους καταστροφής ενός τέτοιου πλοίου είναι χαμηλή, η δημιουργία μιας αξιόπιστης απειλής μπορεί να αναγκάσει τον διοικητή ενός ναυτικού σχηματισμού να κρατήσει μεγαλύτερη απόσταση από τις ακτές.
Και αυτό αλλάζει την εξίσωση.
Όσο περισσότερο απομακρύνεται το αεροπλανοφόρο από την ακτή, τόσο περισσότερα καύσιμα χρειάζονται τα μαχητικά αεροσκάφη του για να φτάσουν στον στόχο.
Παράλληλα, περιορίζεται η δυνατότητα μεταφοράς όπλων, αυξάνεται η εξάρτηση από εναέριο ανεφοδιασμό και μεγαλώνει ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του ο αμυνόμενος για να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει τα επιτιθέμενα αεροσκάφη και πυραύλους.
Με άλλα λόγια, το Ιράν δεν χρειάζεται απαραίτητα να βυθίσει ένα αεροπλανοφόρο για να αλλάξει τη συμπεριφορά του.
Αρκεί να καταστήσει την παρουσία του πιο επικίνδυνη και πιο ακριβή.
Kheibar Shekan και Shaheed Haj Qasem
Σε αυτό το πλαίσιο αποκτούν σημασία και οι πύραυλοι Kheibar Shekan και Shaheed Haj Qasem, κυρίως λόγω της εμβέλειας, της ταχύτητας και της κινητικότητάς τους.
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να ταξινομούνται αποκλειστικά βάσει των ανακοινωμένων χαρακτηριστικών τους ως επιχειρησιακοί αντιπλοϊκοί πύραυλοι.
Το κρίσιμο στοιχείο παραμένει η πραγματική δυνατότητα εντοπισμού, παρακολούθησης και προσβολής ενός κινούμενου ναυτικού στόχου.
Η μεγάλη αλλαγή στον ναυτικό πόλεμο
Οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης αλλαγής στη φύση του σύγχρονου ναυτικού πολέμου.
Ένα αεροπλανοφόρο δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ότι μπορεί να επιχειρεί ελεύθερα κοντά στις ακτές ενός αντιπάλου, απλώς και μόνο επειδή διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας.
Για το Ιράν, ο συνδυασμός βαλλιστικών πυραύλων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς, αντιπλοϊκών πυραύλων cruise, drones και ναυτικών δυνατοτήτων, εφόσον συνοδεύεται από αποτελεσματικό δίκτυο αναγνώρισης και στοχοποίησης, μπορεί να αυξήσει σημαντικά το κόστος και το ρίσκο παρουσίας εχθρικών ναυτικών σχηματισμών σε μεγάλη περιοχή των περιφερειακών υδάτων.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό στρατηγικό στοίχημα της Τεχεράνης.
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα να βυθιστεί το αεροπλανοφόρο. Είναι να αλλάξει ο υπολογισμός του αντιπάλου.
Να τον αναγκάσει να κρατήσει μεγαλύτερη απόσταση, να κινηθεί πιο προσεκτικά και να διαθέσει περισσότερους πόρους για την προστασία του.
Σε μια περιοχή όπου η γεωγραφία, οι θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές και η στρατιωτική ισχύς συναντώνται, αυτή η αλλαγή των υπολογισμών μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική από ένα μεμονωμένο πλήγμα.
Η πραγματική δύναμη ενός τέτοιου οπλικού συστήματος, επομένως, δεν μετριέται μόνο από το αν μπορεί να «βυθίσει ένα αεροπλανοφόρο».
Μετριέται από το αν μπορεί να κάνει τον αντίπαλο να αναρωτηθεί πόσο κοντά στις ακτές θέλει πραγματικά να βρίσκεται.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών