Ο μετανάστης που δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του
Όλα γύρω του ήταν χάος. Κόκκινες φανέλες κινούνταν μέσα στο άναρχο πλήθος, καταλήγοντας σε αγκαλιές ευφορίας και θριάμβου.
Τα δάκρυα και ο θυμός οδήγησαν τους συμπαίκτες του Lionel Messi να μετατρέψουν, μετά το τέλος του αγώνα, αυτό που μέχρι τότε ήταν μια αθλητική αναμέτρηση σε μάχη.
Η μουσική του γηπέδου μπλέχτηκε με τις κραυγές πανηγυρισμού των νικητών και τα τραγούδια υπερηφάνειας και ευγνωμοσύνης της ηττημένης πλευράς.
Το βλέμμα του Messi, όμως, παρέμενε καρφωμένο στις εξέδρες όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι συμπατριώτες του.
Κάποιοι υποστήριξαν ότι γύρισε την πλάτη του στην τελετή απονομής από θυμό. Στην πραγματικότητα, ο αστέρας της Albiceleste προσπαθούσε να αποτυπώσει στη μνήμη του κάθε εικόνα, να κρατήσει κάθε ήχο, κάθε συναίσθημα.
Ήθελε να τα απορροφήσει όλα, γνωρίζοντας ότι εκείνη η στιγμή θα αποτελούσε την πρώτη ύλη για τις αμέτρητες φορές που θα ανακαλούσε στη μνήμη του τη συγκεκριμένη ημέρα.
Ήταν λυπημένος επειδή έχασε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 από την Ισπανία. Έκλαιγε όμως απαρηγόρητα επειδή γνώριζε ότι πιθανότατα αυτό ήταν το τελευταίο του παιχνίδι με την εθνική ομάδα της Αργεντινή.
Ο μετανάστης που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του
Ο Messi είναι ένας μετανάστης που εγκατέλειψε την πατρίδα του σε μικρή ηλικία, αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες για τον ίδιο και την οικογένειά του, όπως κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι που εγκαταλείπουν καθημερινά τον τόπο όπου γεννήθηκαν.
Και, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους μετανάστες, δεν ξέχασε ποτέ την αγάπη του για την πατρίδα του.
Θα μπορούσε να είχε επιλέξει να εκπροσωπήσει την Ισπανία αντί της Αργεντινής.
Μια απόφαση που, πιθανότατα, θα του είχε χαρίσει τρεις ή ακόμη και τέσσερις τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Δεν αρνήθηκε, όμως, ποτέ τις ρίζες του.
Πέρα από το τεράστιο ταλέντο του, η ταπεινότητα και ο σεβασμός που επέδειξε σε μια ξένη χώρα αποτελούν βασικούς λόγους για τους οποίους εξακολουθεί να θεωρείται παγκόσμιο σύμβολο της Λατινικής Αμερικής.
Από το Rosario στη Βαρκελώνη
Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία πέρασε μόλις τα πρώτα 13 χρόνια της ζωής του στο Rosario.
Η ιστορία της καταγωγής του είναι γνωστή. Διαγνώστηκε με ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης και χρειαζόταν μια ακριβή θεραπεία, την οποία η οικογένειά του αδυνατούσε να καλύψει και η τοπική του ομάδα αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει.
Τότε παρενέβη η FC Barcelona, αναλαμβάνοντας το κόστος της ιατρικής περίθαλψης.
Η οικονομική κατάσταση στην Αργεντινή, όπως και σε μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής, παραμένει σύνθετη, αφήνοντας συχνά το αεροδρόμιο ως τη μοναδική ρεαλιστική διέξοδο για όσους αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον.
Στα τμήματα υποδομής της καταλανικής ομάδας, ο Messi ξεχώρισε αμέσως.
Σύντομα άρχισαν οι προσπάθειες ώστε ο La Pulga – «ο ψύλλος», όπως ήταν το παρατσούκλι του εκείνη την εποχή – να αγωνιστεί με την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Όμως ο ίδιος και η οικογένειά του διατηρούσαν ισχυρό δεσμό με τις ρίζες τους.
Ήδη από παιδί, σε συνέντευξή του, είχε δηλώσει ότι όνειρό του ήταν «να παίξει για την εθνική ομάδα της Αργεντινής».
Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αργεντινής κινήθηκε γρήγορα και οργάνωσε φιλικό παιχνίδι, ώστε ο Messi να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του με την ομάδα κάτω των 20 ετών και να «κλειδώσει» την επιλογή του για την εθνική χώρας.
Έτσι ξεκίνησε η διαδρομή του, στις 29 Ιουνίου 2004, λίγες μόλις ημέρες μετά τα 17α γενέθλιά του.
Το πρώτο παιχνίδι με την εθνική και η δύσκολη αρχή
Οι φίλαθλοι της Αργεντινή ανυπομονούσαν να τον δουν να αγωνίζεται στην ανδρική εθνική ομάδα.
Η στιγμή ήρθε στις 17 Αυγούστου 2005, σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία.
Με έναν σχεδόν απίστευτο τρόπο, ο Messi μπήκε στον αγωνιστικό χώρο 19 λεπτά μετά την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου και αποβλήθηκε άδικα μόλις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Ίσως ήταν ένας προάγγελος για το γεγονός ότι ο δρόμος του προς τη διεθνή καταξίωση δεν θα ήταν εύκολος.
Αξίζει μια σύντομη αναδρομή για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του μύθου του Messi με την γαλάζια και λευκή φανέλα.
Η πορεία του ακολούθησε τον «δρόμο του ήρωα», όπως σε ένα καλό κινηματογραφικό σενάριο: από τη λάσπη στο σύμπαν.
Το ντεμπούτο του ήρθε σε μια εποχή γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις για την Αργεντινή.
Η χώρα βρισκόταν σε μια διαρκή αναζήτηση του «νέου Maradona», προκειμένου να αποκατασταθεί η εθνική ποδοσφαιρική της αίγλη.
Και τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τον Messi: ήταν αριστεροπόδαρος, φορούσε το Νο10 και μάγευε τους πάντες.
Η σύγκριση με τον Diego Maradona ήταν αναπόφευκτη – αλλά και άδικη.
Μαζί της ήρθε και μια τεράστια πίεση στους ώμους του.
Η κριτική που δεν σταμάτησε ποτέ
Την ώρα που με την Barcelona κατακτούσε τα πάντα, οι τίτλοι με την ανδρική εθνική ομάδα της Αργεντινή εξακολουθούσαν να του διαφεύγουν.
Και μέσα στην ίδια του την πατρίδα, η κριτική ήταν σκληρή.
Αμφισβητήθηκε η αγάπη του για τη φανέλα, η συμπεριφορά του, σχεδόν τα πάντα.
Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να του προσάπτουν διαρκώς ότι «δεν τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο» πριν από την έναρξη των αγώνων.
Και όλα αυτά συνέβαιναν στον εξαιρετικά ταλαντούχο Messi, ο οποίος θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν ευκολότερο δρόμο σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του κόσμου.
Εκείνος, όμως, άντεξε την πίεση με αξιοπρέπεια.
Διατήρησε την ψυχραιμία του και αποτέλεσε παράδειγμα.
Brazil 2014: Το όνειρο που έμεινε μισό
Ήρθε στη συνέχεια το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας το 2014, στη χώρα του «αιώνιου αντιπάλου».
Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια.
Όλα έμοιαζαν ιδανικά.
Ήταν το τέλειο παραμύθι που περίμενε να ολοκληρωθεί.
Όμως η Γερμανία είχε διαφορετικά σχέδια.
Ακολούθησαν δύο ακόμη οδυνηρές απογοητεύσεις, σε διαδοχικούς τελικούς του Copa América απέναντι στη Χιλή.
Ο Messi έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της καριέρας του με την εθνική ομάδα και εγκατέλειψε.
«Έχασα πλέον τέσσερις τελικούς… Η θητεία μου στην εθνική ομάδα τελείωσε.
Τέσσερις τελικοί. Δεν είναι για μένα. Δυστυχώς, προσπάθησα. Ήταν αυτό που ήθελα περισσότερο. Δεν συνέβη για μένα, αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν».
Ωστόσο, όπως κάθε πραγματικός πρωταθλητής, άλλαξε γρήγορα γνώμη και επέστρεψε στην εθνική ομάδα.
Από την απογοήτευση στην απόλυτη δικαίωση
Εκείνη η περίοδος αποτέλεσε την πιο δύσκολη φάση της διεθνούς καριέρας του.
Μετά τους χαμένους τελικούς, η Αργεντινή μετά βίας προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας το 2018, όπου και πραγματοποίησε πολύ κακή πορεία.
Το 2019, ο Messi έκανε μία από τις πιο εμπνευσμένες δηλώσεις της καριέρας του.
Σε συνέντευξή του στο Fox Sports ξεκαθάρισε ότι δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει την προσπάθεια:
«Θέλω να ολοκληρώσω την καριέρα μου έχοντας κερδίσει κάτι με την εθνική ομάδα της Αργεντινή.
»Και αν όχι, τουλάχιστον έχοντας προσπαθήσει κάθε φορά που ήταν δυνατό.
»Αυτό είναι το μήνυμα για τα παιδιά που με ακολουθούν. Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά για τη ζωή.
»Γιατί αυτό είναι η ζωή: να σκοντάφτεις, να σηκώνεσαι και να προσπαθείς ξανά. Να παλεύεις για το όνειρό σου».
Η δικαίωση ήρθε τελικά στο Copa América του 2021 στη Βραζιλία.
Ο Messi σήκωσε το πρώτο μεγάλο τρόπαιο της καριέρας του με την ανδρική εθνική ομάδα, 16 χρόνια μετά το ντεμπούτο του.
Από εκείνο το σημείο και μετά, η πίεση άρχισε να υποχωρεί.
Και όταν έφυγε το βάρος από τους ώμους του, το ποδοσφαιρικό του μεγαλείο μπορούσε πλέον να εκφραστεί χωρίς περιορισμούς.
Qatar 2022: Η κορυφή του κόσμου
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ το 2022, ο Messi κατέκτησε το απόλυτο τρόπαιο.
Η επίπονη διαδρομή που είχε προηγηθεί έκανε τον θρίαμβο ακόμη πιο γλυκό.
Οι φίλαθλοι συσπειρώθηκαν γύρω από την ανθεκτικότητα, την ταπεινότητα και την αταλάντευτη αφοσίωσή του στην πατρίδα του.
Στα 38 του, συμμετέχοντας στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά καθοριστικός.
Και, σε περίπτωση που υπήρχε ακόμη κάποια αμφιβολία, «έκλεισε» ένα ακόμη κεφάλαιο στις διαχρονικές συγκρίσεις με τον Maradona: απέκλεισε την Αγγλία, τον μεγάλο αντίπαλο, με μια εκπληκτική εμφάνιση.
Αυτή τη φορά, όμως, το σώμα του δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί στον τελικό απέναντι στην Ισπανία στο συνηθισμένο, υπερηχητικό επίπεδό του.
Το τέλειο φινάλε δεν ήταν δυνατό.
Ωστόσο, μετά το συγκεκριμένο τουρνουά, η ευρεία συναίνεση ήταν πλέον δεδομένη: ο Messi είχε κατακτήσει τη θέση του κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Το τέλος μιας εποχής
Η τελική αποχώρηση του αρχηγού από την εθνική ομάδα – μετά τον αγώνα της Τρίτης απέναντι στο Benin – δεν αποτέλεσε έκπληξη.
Ο θάνατος του πατέρα του τον επηρέασε βαθιά, κάτι που αποτυπώθηκε και στην ιδιαίτερα συγκινητική δήλωσή του:
«Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Έπαιξα μόνο ποδόσφαιρο και τώρα έχω σοβαρές αμφιβολίες ότι θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμη».
Άλλωστε, ο Messi είναι πλέον 39 ετών και ο χρόνος αρχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του.
Ωστόσο, όσο προφανές και αναμενόμενο κι αν ήταν αυτό το αντίο, δεν γίνεται λιγότερο επώδυνο.
Υπάρχουν εμπειρίες στη ζωή που είναι μοναδικές και ανεπανάληπτες.
Οι φίλοι του αθλητισμού καταλαβαίνουν το προνόμιο του να έχουν δει από κοντά τον Michael Jordan, τον Roger Federer ή άλλους GOATs.
Είναι σαν να παρακολουθείς ένα αστέρι που πέφτει μέσα στον απέραντο ουρανό, με ένα μοναδικό χρώμα, πιο φωτεινό από όλα τα υπόλοιπα.
Μια εικόνα που δεν επαναλαμβάνεται.
Ο Messi συνεχίζει στην Inter Miami, αλλά μια εποχή τελείωσε
Το ταλέντο του μπορεί ακόμη να απολαύσει κανείς στη Major League Soccer, με την Inter Miami.
Ωστόσο, ο Messi έχει ήδη δώσει αρκετές ενδείξεις ότι η επαγγελματική του διαδρομή πλησιάζει προς το τέλος της.
Χωρίς αμφιβολία, μια εποχή τελείωσε.
Και δεν τελείωσε μόνο για τους Αργεντίνους, αλλά για όλους τους φίλους του ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στην αποχαιρετιστήρια ανάρτησή του, ο Messi ολοκλήρωσε γράφοντας:
«Ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε Αργεντινό».
Η αγάπη για την πατρίδα δεν εξαρτάται από το πού ζεις.
Εξαρτάται από το από πού προέρχεσαι.
Και ο Messi είναι Αργεντινός.
www.bankingnews.gr
Τα δάκρυα και ο θυμός οδήγησαν τους συμπαίκτες του Lionel Messi να μετατρέψουν, μετά το τέλος του αγώνα, αυτό που μέχρι τότε ήταν μια αθλητική αναμέτρηση σε μάχη.
Η μουσική του γηπέδου μπλέχτηκε με τις κραυγές πανηγυρισμού των νικητών και τα τραγούδια υπερηφάνειας και ευγνωμοσύνης της ηττημένης πλευράς.
Το βλέμμα του Messi, όμως, παρέμενε καρφωμένο στις εξέδρες όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι συμπατριώτες του.
Κάποιοι υποστήριξαν ότι γύρισε την πλάτη του στην τελετή απονομής από θυμό. Στην πραγματικότητα, ο αστέρας της Albiceleste προσπαθούσε να αποτυπώσει στη μνήμη του κάθε εικόνα, να κρατήσει κάθε ήχο, κάθε συναίσθημα.
Ήθελε να τα απορροφήσει όλα, γνωρίζοντας ότι εκείνη η στιγμή θα αποτελούσε την πρώτη ύλη για τις αμέτρητες φορές που θα ανακαλούσε στη μνήμη του τη συγκεκριμένη ημέρα.
Ήταν λυπημένος επειδή έχασε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 από την Ισπανία. Έκλαιγε όμως απαρηγόρητα επειδή γνώριζε ότι πιθανότατα αυτό ήταν το τελευταίο του παιχνίδι με την εθνική ομάδα της Αργεντινή.
Ο μετανάστης που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του
Ο Messi είναι ένας μετανάστης που εγκατέλειψε την πατρίδα του σε μικρή ηλικία, αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες για τον ίδιο και την οικογένειά του, όπως κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι που εγκαταλείπουν καθημερινά τον τόπο όπου γεννήθηκαν.
Και, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους μετανάστες, δεν ξέχασε ποτέ την αγάπη του για την πατρίδα του.
Θα μπορούσε να είχε επιλέξει να εκπροσωπήσει την Ισπανία αντί της Αργεντινής.
Μια απόφαση που, πιθανότατα, θα του είχε χαρίσει τρεις ή ακόμη και τέσσερις τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Δεν αρνήθηκε, όμως, ποτέ τις ρίζες του.
Πέρα από το τεράστιο ταλέντο του, η ταπεινότητα και ο σεβασμός που επέδειξε σε μια ξένη χώρα αποτελούν βασικούς λόγους για τους οποίους εξακολουθεί να θεωρείται παγκόσμιο σύμβολο της Λατινικής Αμερικής.
Από το Rosario στη Βαρκελώνη
Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία πέρασε μόλις τα πρώτα 13 χρόνια της ζωής του στο Rosario.
Η ιστορία της καταγωγής του είναι γνωστή. Διαγνώστηκε με ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης και χρειαζόταν μια ακριβή θεραπεία, την οποία η οικογένειά του αδυνατούσε να καλύψει και η τοπική του ομάδα αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει.
Τότε παρενέβη η FC Barcelona, αναλαμβάνοντας το κόστος της ιατρικής περίθαλψης.
Η οικονομική κατάσταση στην Αργεντινή, όπως και σε μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής, παραμένει σύνθετη, αφήνοντας συχνά το αεροδρόμιο ως τη μοναδική ρεαλιστική διέξοδο για όσους αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον.
Στα τμήματα υποδομής της καταλανικής ομάδας, ο Messi ξεχώρισε αμέσως.
Σύντομα άρχισαν οι προσπάθειες ώστε ο La Pulga – «ο ψύλλος», όπως ήταν το παρατσούκλι του εκείνη την εποχή – να αγωνιστεί με την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Όμως ο ίδιος και η οικογένειά του διατηρούσαν ισχυρό δεσμό με τις ρίζες τους.
Ήδη από παιδί, σε συνέντευξή του, είχε δηλώσει ότι όνειρό του ήταν «να παίξει για την εθνική ομάδα της Αργεντινής».
Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αργεντινής κινήθηκε γρήγορα και οργάνωσε φιλικό παιχνίδι, ώστε ο Messi να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του με την ομάδα κάτω των 20 ετών και να «κλειδώσει» την επιλογή του για την εθνική χώρας.
Έτσι ξεκίνησε η διαδρομή του, στις 29 Ιουνίου 2004, λίγες μόλις ημέρες μετά τα 17α γενέθλιά του.
Το πρώτο παιχνίδι με την εθνική και η δύσκολη αρχή
Οι φίλαθλοι της Αργεντινή ανυπομονούσαν να τον δουν να αγωνίζεται στην ανδρική εθνική ομάδα.
Η στιγμή ήρθε στις 17 Αυγούστου 2005, σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία.
Με έναν σχεδόν απίστευτο τρόπο, ο Messi μπήκε στον αγωνιστικό χώρο 19 λεπτά μετά την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου και αποβλήθηκε άδικα μόλις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Ίσως ήταν ένας προάγγελος για το γεγονός ότι ο δρόμος του προς τη διεθνή καταξίωση δεν θα ήταν εύκολος.
Αξίζει μια σύντομη αναδρομή για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του μύθου του Messi με την γαλάζια και λευκή φανέλα.
Η πορεία του ακολούθησε τον «δρόμο του ήρωα», όπως σε ένα καλό κινηματογραφικό σενάριο: από τη λάσπη στο σύμπαν.
Το ντεμπούτο του ήρθε σε μια εποχή γεμάτη απογοητεύσεις και ματαιώσεις για την Αργεντινή.
Η χώρα βρισκόταν σε μια διαρκή αναζήτηση του «νέου Maradona», προκειμένου να αποκατασταθεί η εθνική ποδοσφαιρική της αίγλη.
Και τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τον Messi: ήταν αριστεροπόδαρος, φορούσε το Νο10 και μάγευε τους πάντες.
Η σύγκριση με τον Diego Maradona ήταν αναπόφευκτη – αλλά και άδικη.
Μαζί της ήρθε και μια τεράστια πίεση στους ώμους του.
Η κριτική που δεν σταμάτησε ποτέ
Την ώρα που με την Barcelona κατακτούσε τα πάντα, οι τίτλοι με την ανδρική εθνική ομάδα της Αργεντινή εξακολουθούσαν να του διαφεύγουν.
Και μέσα στην ίδια του την πατρίδα, η κριτική ήταν σκληρή.
Αμφισβητήθηκε η αγάπη του για τη φανέλα, η συμπεριφορά του, σχεδόν τα πάντα.
Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να του προσάπτουν διαρκώς ότι «δεν τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο» πριν από την έναρξη των αγώνων.
Και όλα αυτά συνέβαιναν στον εξαιρετικά ταλαντούχο Messi, ο οποίος θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν ευκολότερο δρόμο σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του κόσμου.
Εκείνος, όμως, άντεξε την πίεση με αξιοπρέπεια.
Διατήρησε την ψυχραιμία του και αποτέλεσε παράδειγμα.
Brazil 2014: Το όνειρο που έμεινε μισό
Ήρθε στη συνέχεια το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας το 2014, στη χώρα του «αιώνιου αντιπάλου».
Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια.
Όλα έμοιαζαν ιδανικά.
Ήταν το τέλειο παραμύθι που περίμενε να ολοκληρωθεί.
Όμως η Γερμανία είχε διαφορετικά σχέδια.
Ακολούθησαν δύο ακόμη οδυνηρές απογοητεύσεις, σε διαδοχικούς τελικούς του Copa América απέναντι στη Χιλή.
Ο Messi έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της καριέρας του με την εθνική ομάδα και εγκατέλειψε.
«Έχασα πλέον τέσσερις τελικούς… Η θητεία μου στην εθνική ομάδα τελείωσε.
Τέσσερις τελικοί. Δεν είναι για μένα. Δυστυχώς, προσπάθησα. Ήταν αυτό που ήθελα περισσότερο. Δεν συνέβη για μένα, αλλά νομίζω ότι αυτό ήταν».
Ωστόσο, όπως κάθε πραγματικός πρωταθλητής, άλλαξε γρήγορα γνώμη και επέστρεψε στην εθνική ομάδα.
Από την απογοήτευση στην απόλυτη δικαίωση
Εκείνη η περίοδος αποτέλεσε την πιο δύσκολη φάση της διεθνούς καριέρας του.
Μετά τους χαμένους τελικούς, η Αργεντινή μετά βίας προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας το 2018, όπου και πραγματοποίησε πολύ κακή πορεία.
Το 2019, ο Messi έκανε μία από τις πιο εμπνευσμένες δηλώσεις της καριέρας του.
Σε συνέντευξή του στο Fox Sports ξεκαθάρισε ότι δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει την προσπάθεια:
«Θέλω να ολοκληρώσω την καριέρα μου έχοντας κερδίσει κάτι με την εθνική ομάδα της Αργεντινή.
»Και αν όχι, τουλάχιστον έχοντας προσπαθήσει κάθε φορά που ήταν δυνατό.
»Αυτό είναι το μήνυμα για τα παιδιά που με ακολουθούν. Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά για τη ζωή.
»Γιατί αυτό είναι η ζωή: να σκοντάφτεις, να σηκώνεσαι και να προσπαθείς ξανά. Να παλεύεις για το όνειρό σου».
Η δικαίωση ήρθε τελικά στο Copa América του 2021 στη Βραζιλία.
Ο Messi σήκωσε το πρώτο μεγάλο τρόπαιο της καριέρας του με την ανδρική εθνική ομάδα, 16 χρόνια μετά το ντεμπούτο του.
Από εκείνο το σημείο και μετά, η πίεση άρχισε να υποχωρεί.
Και όταν έφυγε το βάρος από τους ώμους του, το ποδοσφαιρικό του μεγαλείο μπορούσε πλέον να εκφραστεί χωρίς περιορισμούς.
Qatar 2022: Η κορυφή του κόσμου
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ το 2022, ο Messi κατέκτησε το απόλυτο τρόπαιο.
Η επίπονη διαδρομή που είχε προηγηθεί έκανε τον θρίαμβο ακόμη πιο γλυκό.
Οι φίλαθλοι συσπειρώθηκαν γύρω από την ανθεκτικότητα, την ταπεινότητα και την αταλάντευτη αφοσίωσή του στην πατρίδα του.
Στα 38 του, συμμετέχοντας στο έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά καθοριστικός.
Και, σε περίπτωση που υπήρχε ακόμη κάποια αμφιβολία, «έκλεισε» ένα ακόμη κεφάλαιο στις διαχρονικές συγκρίσεις με τον Maradona: απέκλεισε την Αγγλία, τον μεγάλο αντίπαλο, με μια εκπληκτική εμφάνιση.
Αυτή τη φορά, όμως, το σώμα του δεν του επέτρεψε να αγωνιστεί στον τελικό απέναντι στην Ισπανία στο συνηθισμένο, υπερηχητικό επίπεδό του.
Το τέλειο φινάλε δεν ήταν δυνατό.
Ωστόσο, μετά το συγκεκριμένο τουρνουά, η ευρεία συναίνεση ήταν πλέον δεδομένη: ο Messi είχε κατακτήσει τη θέση του κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Το τέλος μιας εποχής
Η τελική αποχώρηση του αρχηγού από την εθνική ομάδα – μετά τον αγώνα της Τρίτης απέναντι στο Benin – δεν αποτέλεσε έκπληξη.
Ο θάνατος του πατέρα του τον επηρέασε βαθιά, κάτι που αποτυπώθηκε και στην ιδιαίτερα συγκινητική δήλωσή του:
«Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Έπαιξα μόνο ποδόσφαιρο και τώρα έχω σοβαρές αμφιβολίες ότι θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμη».
Άλλωστε, ο Messi είναι πλέον 39 ετών και ο χρόνος αρχίζει να αφήνει το αποτύπωμά του.
Ωστόσο, όσο προφανές και αναμενόμενο κι αν ήταν αυτό το αντίο, δεν γίνεται λιγότερο επώδυνο.
Υπάρχουν εμπειρίες στη ζωή που είναι μοναδικές και ανεπανάληπτες.
Οι φίλοι του αθλητισμού καταλαβαίνουν το προνόμιο του να έχουν δει από κοντά τον Michael Jordan, τον Roger Federer ή άλλους GOATs.
Είναι σαν να παρακολουθείς ένα αστέρι που πέφτει μέσα στον απέραντο ουρανό, με ένα μοναδικό χρώμα, πιο φωτεινό από όλα τα υπόλοιπα.
Μια εικόνα που δεν επαναλαμβάνεται.
Ο Messi συνεχίζει στην Inter Miami, αλλά μια εποχή τελείωσε
Το ταλέντο του μπορεί ακόμη να απολαύσει κανείς στη Major League Soccer, με την Inter Miami.
Ωστόσο, ο Messi έχει ήδη δώσει αρκετές ενδείξεις ότι η επαγγελματική του διαδρομή πλησιάζει προς το τέλος της.
Χωρίς αμφιβολία, μια εποχή τελείωσε.
Και δεν τελείωσε μόνο για τους Αργεντίνους, αλλά για όλους τους φίλους του ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στην αποχαιρετιστήρια ανάρτησή του, ο Messi ολοκλήρωσε γράφοντας:
«Ευχαριστώ τον Θεό που με έκανε Αργεντινό».
Η αγάπη για την πατρίδα δεν εξαρτάται από το πού ζεις.
Εξαρτάται από το από πού προέρχεσαι.
Και ο Messi είναι Αργεντινός.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών