Αυτό που δεν κατάλαβαν ποτέ οι Δυτικοί είναι ότι ο Putin ακολουθούσε πιστά τη θεωρία του Clausewitz για τον πόλεμο φθοράς
Είναι γνωστό ότι ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin έχει εγκαταλείψει το τελευταίο διάστημα τη μέχρι σήμερα συγκρατημένη στρατιωτική τακτική του, έχει εντείνει τις επιθέσεις κατά των ουκρανικών υποδομών και προετοιμάζεται να δώσει το τελικό χτύπημα στο Κίεβο.
Η Ρωσία έχει περάσει σε μια νέα, πολύ πιο επιθετική φάση του πολέμου, με στόχο να καταστήσει την Ουκρανία μη λειτουργική ως κράτος, ενώ η Δύση κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια εξέλιξη που επί χρόνια αδυνατούσε να προβλέψει.
Καθημερινός βομβαρδισμός του Κιέβου – Στο στόχαστρο οι ενεργειακές υποδομές
Αρχικά, αξίζει να εξετάσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στο πεδίο των επιχειρήσεων.
Η Ρωσία βομβαρδίζει πλέον το Κίεβο σε καθημερινή βάση.
Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, όταν τα ρωσικά drones και οι πύραυλοι έφθαναν σε διαδοχικά κύματα, με ενδιάμεσα διαστήματα που μπορούσαν να διαρκέσουν αρκετές ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες.
Πλέον, οι επιθέσεις πραγματοποιούνται με διαφορά μόλις λίγων λεπτών.
Παράλληλα, η Ρωσία έχει αρχίσει να πλήττει τις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας με τρόπο που μέχρι πρότινος απέφευγε.
Στόχος είναι να καταστήσει ουσιαστικά το Κίεβο μη κατοικήσιμο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, στερώντας από τον πληθυσμό τη δυνατότητα παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.
Στο στόχαστρο βρίσκονται επίσης οι εφοδιαστικές και μεταφορικές υποδομές της χώρας.
Αποθήκες έχουν καταστραφεί, ενώ η ουκρανική κυβέρνηση έχει αναφέρει ότι έχει χάσει το 90% των υποδομών εφοδιαστικής αλυσίδας τροφίμων.
Την ίδια στιγμή, η κατάσταση στο μέτωπο γίνεται ολοένα και πιο δυσμενής για την Ουκρανία.
Η Ρωσία προελαύνει, ενώ οι τελευταίες μεγάλες αμυντικές πόλεις της λεγόμενης «ζώνης-οχυρού» στο Donetsk, το Slovyansk και το Kramatorsk, φαίνεται πως βρίσκονται κοντά στην κατάρρευση μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Μετά την πτώση αυτών των δύο πόλεων, ελάχιστα θα απομένουν για να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση προς τον ποταμό Δνείπερο, ο οποίος αποτελεί την πύλη προς το Κίεβο.
Γιατί η Δύση βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη
Από την πρώτη στιγμή της σύγκρουσης, οι δυτικοί αναλυτές απέτυχαν να κατανοήσουν τη ρωσική στρατηγική στην Ουκρανία.
Όταν ξεκίνησε η εισβολή, Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι εμφανίζονταν απολύτως απορημένοι.
Η αμερικανική στρατιωτική θεωρία προβλέπει ταχεία, αποφασιστική και συντριπτική επίθεση, με τη μέγιστη δυνατή φονικότητα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Pete Hegseth.
Η συγκεκριμένη στρατηγική είχε αποτυπωθεί με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο στην επιχείρηση «Shock and Awe» του George W. Bush κατά του Saddam Hussein το 2003, αλλά και πιο πρόσφατα στους ανελέητους βομβαρδισμούς του Donald Trump κατά του Ιράν.
Οι Αμερικανοί αναρωτιούνταν γιατί η Ρωσία προχωρούσε τόσο διστακτικά στην Ουκρανία, χωρίς μαζικούς βομβαρδισμούς, χωρίς εκτεταμένη αεροπορική εκστρατεία, χωρίς να καταστρέφει τις βασικές υποδομές της χώρας και με μόλις 150.000 στρατιώτες.
Για την αμερικανική στρατιωτική σκέψη, αυτή η προσέγγιση έδινε την εντύπωση ότι ο Putin δεν αντιμετώπιζε σοβαρά την επιχείρηση.
Πώς θα μπορούσε να υποτάξει έναν πληθυσμό 35 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως ήταν τότε ο πληθυσμός της Ουκρανίας, με μια τόσο μικρή στρατιωτική δύναμη;
Για λόγους σύγκρισης, όταν ο Hitler αποφάσισε να κατακτήσει την Πολωνία, εισέβαλε με στρατό 1,5 εκατομμυρίου ανδρών.
Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι ο Putin θεωρούσε πως θα μπορούσε να υποτάξει την Ουκρανία με το ένα δέκατο αυτής της δύναμης, δεδομένου ότι η χώρα είναι διπλάσια σε έκταση από την Πολωνία και είχε ήδη στρατιωτικοποιηθεί από το ΝΑΤΟ από το 2014, λαμβάνοντας δισεκατομμύρια σε όπλα, εξοπλισμό και προμήθειες, καθώς και εκπαίδευση στις πλέον σύγχρονες στρατιωτικές τακτικές της Συμμαχίας.
Για τους δυτικούς αναλυτές, ήταν σχεδόν σαν ο Putin να μην ήθελε καν να κατακτήσει την Ουκρανία.
Δεν διάβασαν Clausewitz
Η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή: ο Putin πράγματι δεν ήθελε ποτέ να «κατακτήσει την Ουκρανία».
Αυτό που επιδίωκε ήταν να αναγκάσει τη Δύση να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις του σχετικά με την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Η Μόσχα επέμενε ότι η Ουκρανία έπρεπε να παραμείνει πιστή στο Σύνταγμα του 1991 και να διατηρήσει μόνιμα καθεστώς ουδετερότητας.
Η πλήρης αποτυχία της Δύσης να κατανοήσει αυτό που ο Von Clausewitz αποκαλούσε «φύση» της σύγκρουσης την έχει καταστήσει ανίκανη να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει.
Το αποτέλεσμα θα είναι, όταν ο πόλεμος φθάσει στο αναπόφευκτο τέλος του, ένα μεγάλο στρατηγικό σοκ για τις δυτικές πρωτεύουσες.
«Αδελφοί λαοί»: Η ιστορική και θρησκευτική διάσταση της σύγκρουσης
Ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι επέλεξαν μια πιο ήπια προσέγγιση απέναντι στην Ουκρανία συνδέεται με μια ιδιαίτερη ρωσική αντίληψη: την ιδέα της κυριολεκτικής συγγένειας μεταξύ των σλαβικών εθνών.
Η αντίληψη αυτή αναλύθηκε τον Ιούλιο του 2021, όταν ο Vladimir Putin δημοσίευσε το δοκίμιο με τίτλο «Για την ιστορική ενότητα των Ρώσων και των Ουκρανών».
Σε αυτό υποστήριξε ότι οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί αλλά και οι Λευκορώσοι αποτελούν «αδελφούς λαούς», μια τριάδα εθνών που προέρχονται από την ίδια ιστορική ρίζα, το κράτος των Ρως του Κιέβου (Kievan Rus).
Για τον Putin, η ενότητα των τριών λαών βασίζεται εν μέρει, ή ακόμη και κυρίως, στην κοινή θρησκευτική τους παράδοση, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας.
Όπως είχε γράψει:
«Οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι είναι όλοι απόγονοι της Αρχαίας Ρωσίας, η οποία υπήρξε το μεγαλύτερο κράτος στην Ευρώπη.
Οι σλαβικές και άλλες φυλές που κατοικούσαν στην τεράστια επικράτειά της συνδέονταν μέσω μιας κοινής γλώσσας, οικονομικών δεσμών και, μετά τον εκχριστιανισμό της Ρωσίας, της Ορθόδοξης πίστης.
Η πνευματική επιλογή του Αγίου Βλαδίμηρου, ο οποίος υπήρξε τόσο πρίγκιπας του Novgorod όσο και μέγας πρίγκιπας του Κιέβου, εξακολουθεί να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη συγγένειά μας μέχρι σήμερα».
Ο Ρώσος πρόεδρος εκφράζει επίσης τη λύπη του για το γεγονός ότι αυτή η ιστορική συγγένεια μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει υπονομευθεί.
«Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το τείχος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, μεταξύ των τμημάτων αυτού που ουσιαστικά αποτελεί τον ίδιο ιστορικό και πνευματικό χώρο, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, μια μεγάλη κοινή μας συμφορά και τραγωδία».
Η χρήση της λέξης «τραγωδία» από τον Ρώσο πρόεδρο παραπέμπει σε μια παλαιότερη ομιλία του, κατά την οποία είχε χαρακτηρίσει τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως «μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα».
«Πάνω απ' όλα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσε μια μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα».
Η συγκεκριμένη δήλωση αξιοποιήθηκε αμέσως από τους δυτικούς νεοσυντηρητικούς ως απόδειξη ότι ο Putin έχει αυτοκρατορικές και επεκτατικές φιλοδοξίες και επιδιώκει την «ανασύσταση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας».
Ωστόσο, μια τέτοια ερμηνεία είναι εντελώς λανθασμένη.
Ο Putin δεν είναι οπαδός της Σοβιετικής Ένωσης ούτε του κομμουνισμού.
Μάλιστα, ο σημαντικότερος πολιτικός του αντίπαλος στη σημερινή Ρωσία εξακολουθεί να είναι το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στην ίδια ομιλία, ο Putin εξήγησε γιατί θεωρούσε τόσο τραγική τη διάλυση της ΕΣΣΔ:
«Για τον ρωσικό λαό, αυτό εξελίχθηκε σε πραγματικό δράμα. Δεκάδες εκατομμύρια συμπολίτες και ομοεθνείς μας βρέθηκαν εκτός της ρωσικής επικράτειας».
Σύμφωνα με την Υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), περίπου 25 εκατομμύρια Ρώσοι βρέθηκαν ξαφνικά με σοβιετικά διαβατήρια που είχαν χάσει την ισχύ τους, διαπιστώνοντας ότι πλέον δεν ζούσαν σε ρωσικό έδαφος.
Εκατομμύρια Ρώσοι στην ανατολική Ουκρανία
Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα έντονο στην Ουκρανία, όπου βρέθηκε σχεδόν ο μισός από αυτόν τον πληθυσμό των ανθρώπων που αποκόπηκαν από τη Ρωσία, δηλαδή περίπου 12 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία το 83% του πληθυσμού του Donbass πριν από το 2014, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων τμημάτων των ανατολικών και νότιων περιφερειών (oblasts), ήταν εθνοτικά Ρώσοι ή μιλούσαν τη ρωσική γλώσσα.
Συνολικά, σχεδόν οι μισοί Ουκρανοί μιλούσαν ρωσικά. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Volodymyr Zelensky είχε ως μητρική γλώσσα τα ρωσικά και έμαθε ουκρανικά μόλις εξελέγη πρόεδρος της χώρας.
Στην ομιλία του, ο Putin εξήγησε και την προέλευση αυτής της ιστορικής τραγωδίας:
«Αυτά είναι, πρωτίστως, οι συνέπειες των δικών μας λαθών που έγιναν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Είναι όμως και αποτέλεσμα σκόπιμων προσπαθειών από δυνάμεις που επιδίωκαν πάντοτε να υπονομεύσουν την ενότητά μας.
Η μέθοδος που χρησιμοποιούν είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων: διαίρει και βασίλευε. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό».
Είναι προφανές, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ότι όταν ο Putin αναφέρεται σε αυτές τις «δυνάμεις», εννοεί τις ΗΠΑ και τους δυτικούς συμμάχους τους, ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο φέρεται να επιδιώκει τη διάλυση της Ρωσίας από την εποχή του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού» (Great Game), πριν από περίπου 200 χρόνια.
Γιατί η Ρωσία αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως εμφύλια σύγκρουση
Αυτό που οι περισσότεροι Δυτικοί αδυνατούν να αντιληφθούν είναι ότι, εξαιτίας της ιστορίας και των γεγονότων που προηγήθηκαν, η σημερινή σύγκρουση στην Ουκρανία αντιμετωπίζεται από τη ρωσική πλευρά ως ένας εμφύλιος πόλεμος.
Καταρχάς, περίπου ένας στους τρεις Ρώσους έχει συγγενείς στην Ουκρανία. Επιπλέον, πριν από το πραξικόπημα του 2014, το οποίο οδήγησε σε αλλαγή της ουκρανικής κυβέρνησης, το 74% των Ρώσων διατηρούσε θετική στάση απέναντι στην Ουκρανία.
Επομένως, σύμφωνα με την ανάλυση, ο Putin δεν ήταν ο μόνος που θεωρούσε τους Ουκρανούς «αδελφό λαό».
Στην ανατολική Ουκρανία, όπου διεξάγονται οι περισσότερες μάχες, το 75% ή και περισσότερο του ρωσόφωνου πληθυσμού μιλά ρωσικά, ενώ μεγάλο ποσοστό χρησιμοποιεί τη ρωσική ως μοναδική μητρική γλώσσα.
Ένας πραγματικός εμφύλιος πόλεμος
Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι όσα εκτυλίσσονται στις ανατολικές ουκρανικές περιφέρειες συνιστούν στην πράξη έναν εμφύλιο πόλεμο.
Όπως συνέβη και στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ δύο πλευρών που μιλούν την ίδια γλώσσα, μοιράζονται κοινή ιστορική κληρονομιά και σε πολλές περιπτώσεις συνδέονται ακόμη και με οικογενειακούς δεσμούς.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια σύγκρουση «αδελφού εναντίον αδελφού».
Γιατί ο Putin επέλεξε τη στρατηγική της αργής προέλασης
Μια ακόμη σημαντική παρανόηση της Δύσης, ή όπως θα έλεγαν οι Γερμανοί ένα Denkfehler, δηλαδή ένα σφάλμα σκέψης, αφορά τη φαινομενικά αργή, μεθοδική και συχνά διστακτική προσέγγιση του Putin στον πόλεμο.
Η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση»
Αρχικά, υπάρχει το ζήτημα της επιμονής του Putin να μην αποκαλεί τη σύγκρουση πόλεμο, αλλά «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» (Special Military Operation – SMO).
Στη Δύση αντιμετώπισαν τον όρο με ειρωνεία, αρνούμενοι να τον χρησιμοποιήσουν και θεωρώντας τον ένα προσχηματικό επικοινωνιακό τέχνασμα για να καλυφθεί μια υποτιθέμενη «εισβολή πλήρους κλίμακας».
Ο λόγος είναι ότι ο Putin δεν επιθυμούσε να εφαρμόσει μια στρατηγική ολοκληρωτικής καταστροφής, ούτε να κηρύξει πόλεμο σε έναν «αδελφό λαό», ιδιαίτερα όταν σχεδόν 50 εκατομμύρια Ρώσοι είχαν συγγενείς στην Ουκρανία.
Χωρίς στρατηγική «Shock and Awe» στην Ουκρανία
Ο Putin προσπάθησε να παρουσιάσει τη χρήση στρατιωτικής ισχύος ως μια επιχείρηση διάσωσης των Ρώσων που ζούσαν στην ανατολική Ουκρανία, στο Donbass, από το καθεστώς του Κιέβου.
Οι δυνάμεις της ουκρανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με τη ρωσική επιχειρηματολογία, βομβάρδιζαν και σκότωναν καθημερινά κατοίκους των περιοχών αυτών.
Ο αριθμός των νεκρών Ρώσων φέρεται να είχε φθάσει περίπου τις 10.000 κατά τα χρόνια πριν από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση του 2022.
Με άλλα λόγια, ο Putin επενέβη για να σταματήσει τη δολοφονία Ρώσων στην Ουκρανία και όχι για να προκαλέσει ακόμη περισσότερους θανάτους μέσω παράπλευρων απωλειών.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υιοθέτησε μια στρατηγική αργής προέλασης.
Μάλιστα, φέρεται να είχε δώσει εντολή στον ρωσικό στρατό να αποφεύγει ακόμη και τη διέλευση αρμάτων μάχης μέσα από καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Στόχος της λεγόμενης εισβολής ήταν να εξαναγκαστεί η Ουκρανία σε διαπραγματεύσεις και να τερματιστεί γρήγορα ο πόλεμος, ώστε οι ρωσόφωνοι πληθυσμοί της ανατολικής Ουκρανίας να μπορέσουν να επιστρέψουν στην κανονική ζωή τους.
Εν ολίγοις, ο Putin δεν αντιμετωπίζει τους Ουκρανούς ως εχθρούς, αλλά ως μελλοντικούς Ρώσους πολίτες που περιμένουν να «απελευθερωθούν».
Η ζωή στο Κίεβο παρέμενε σχεδόν φυσιολογική
Μέχρι πρόσφατα, ο αεροπορικός πόλεμος στην Ουκρανία ήταν σχετικά περιορισμένος.
Οι επιθέσεις πραγματοποιούνταν κατά διαστήματα και βασικές υποδομές δεν αποτελούσαν συστηματικά στόχο.
Μάλιστα, το Κίεβο θεωρούνταν αρκετά ασφαλές ώστε αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πραγματοποιούν επισκέψεις στην ουκρανική πρωτεύουσα, συχνά ταξιδεύοντας με τρένο από την Πολωνία, γνωρίζοντας ότι οι συγκεκριμένες διαδρομές δεν αποτελούσαν στόχο ρωσικών επιθέσεων.
Η καθημερινότητα των κατοίκων παρέμενε σε μεγάλο βαθμό φυσιολογική.
Τα μπαρ και τα νυχτερινά κέντρα λειτουργούσαν, οι πολίτες πήγαιναν στις δουλειές τους και η οικονομική και κοινωνική ζωή συνεχιζόταν.
Τι άλλαξε και γιατί ο Putin εγκαταλείπει τη συγκρατημένη τακτική
Από την αρχή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ο Putin δεχόταν εσωτερικές πιέσεις να κινηθεί πιο αποφασιστικά και να επιταχύνει την εξουδετέρωση των ουκρανικών δυνάμεων.
Πολλοί εκπρόσωποι των ρωσικών ελίτ, αλλά και σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, έθεταν το ερώτημα: Γιατί η Ρωσία αφήνει ανέπαφους τους ουκρανικούς σιδηροδρόμους, τις γέφυρες και τις υπόλοιπες υποδομές;
Γιατί επιτρέπει στην Ουκρανία να συνεχίζει να εξάγει σιτηρά και να εισπράττει συνάλλαγμα; Γιατί προχωρά τόσο αργά στο πεδίο των επιχειρήσεων;
Η απάντηση βρίσκεται στην ιδιαίτερη ρωσική αντίληψη περί «αδελφών λαών» που είχε περιγράψει ο Putin στο δοκίμιό του το 2021.
Τότε, άλλωστε, το 74% των Ρώσων διατηρούσε θετική άποψη για τους Ουκρανούς.
Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει δραματικά.
Οι Ρώσοι έχουν γυρίσει την πλάτη στους Ουκρανούς «αδελφούς»
Μετά το πραξικόπημα της Maidan το 2014, άρχισε να αλλάζει η στάση όχι μόνο της ουκρανικής κοινωνίας, αλλά και της ρωσικής κοινής γνώμης.
Όταν οι Ρώσοι άρχισαν να παρακολουθούν εικόνες, βίντεο και δημοσιεύματα σχετικά με τη δολοφονία εθνοτικών Ρώσων από ακροδεξιά τάγματα της δυτικής Ουκρανίας, η αντίδραση ήταν έντονη.
Ομάδες Ουκρανών εθνικιστών, όπως το Azov Battalion, το Aidar Battalion, ο Right Sector και άλλες οργανώσεις, κατηγορούνται από τον αρθρογράφο ότι δολοφόνησαν χιλιάδες αθώους κατοίκους του Donbas, με μοναδικό τους «έγκλημα» την εθνοτική ρωσική καταγωγή και τη θρησκευτική τους ένταξη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας.
Για τους συγκεκριμένους εξτρεμιστικούς κύκλους οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί θεωρούνταν «Untermenschen», δηλαδή υπάνθρωποι.
Μάλιστα, ο Yatsenyuk, ο πρωθυπουργός που επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ για να ηγηθεί της κυβέρνησης μετά το πραξικόπημα, χρησιμοποίησε κυριολεκτικά αυτόν τον χαρακτηρισμό σε δημόσια δήλωσή του.
Παρά τα γεγονότα αυτά, την παραμονή της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία, σχεδόν οι μισοί Ρώσοι εξακολουθούσαν να διατηρούν θετική άποψη για τη γειτονική χώρα.
Το 2026, ωστόσο, μόλις το 16% των Ρώσων εξακολουθεί να αντιμετωπίζει θετικά τους «σλαβικούς αδελφούς» του, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το άρθρο.
Η επίθεση στο Starobelsk αποτέλεσε σημείο καμπής
Στις 22 Μαΐου 2026, οι Ουκρανοί, με τη βοήθεια της CIA πραγματοποίησαν επίθεση με drones κατά του ακαδημαϊκού κτιρίου και της φοιτητικής εστίας του Starobelsk Professional College of the Pedagogical University στο Starobelsk της Ρωσίας.
Πρόκειται για εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο φοιτούν κυρίως νεαρές γυναίκες, οι οποίες εκπαιδεύονται προκειμένου να γίνουν εκπαιδευτικοί.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε τρία διαδοχικά κύματα, θυμίζοντας την επίθεση «double tap» που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ στο σχολείο Mehab στο Ιράν.
Έξι νεαρές γυναίκες σκοτώθηκαν και άλλες 40 τραυματίστηκαν.
Η ρωσική κοινή γνώμη αντέδρασε με οργή. Πώς ήταν δυνατόν ένας «αδελφός λαός» να πραγματοποιήσει μια τέτοια επίθεση;
Η τρομοκρατική επίθεση στο Starobelsk αποτέλεσε σημείο καμπής για τη ρωσική κοινή γνώμη, αλλά και για τη στρατηγική που ακολουθεί πλέον ο Putin απέναντι στην Ουκρανία.
«Ο Putin βγάζει τα γάντια» – Η Ρωσία περνά σε ολοκληρωτικό σφυροκόπημα
Οι παρατηρητές της σύγκρουσης έχουν διαπιστώσει μια σαφή κλιμάκωση των ρωσικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Οι βομβαρδισμοί με drones και πυραύλους, που προηγουμένως πραγματοποιούνταν κατά διαστήματα, έχουν πλέον μετατραπεί σε καθημερινό φαινόμενο.
Ενώ παλαιότερα οι επιθέσεις γίνονταν κυρίως τη νύχτα, επιτρέποντας στην οικονομική δραστηριότητα και το εμπόριο να συνεχίζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, πλέον πραγματοποιούνται όλο το εικοσιτετράωρο.
Ευαίσθητες εγκαταστάσεις διοίκησης και ελέγχου, στις οποίες στεγάζονται σύμβουλοι του ΝΑΤΟ και δυτικό προσωπικό και οι οποίες είχαν σε μεγάλο βαθμό αποφευχθεί κατά τα πρώτα χρόνια της σύγκρουσης, καταστρέφονται πλέον.
Στο στόχαστρο έχουν μπει επίσης γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και αμαξοστοιχίες, ενώ επιθέσεις πραγματοποιούνται σε κέντρα εφοδιαστικής αλυσίδας, αποθήκες και ακόμη και κέντρα δεδομένων.
Εξαιρετικά δυσμενής εξέλιξη για την ουκρανική οικονομία αποτελεί και η επίθεση της Ρωσίας στην Odessa, με αποτέλεσμα το κλείσιμο όλων των ουκρανικών λιμανιών στη Μαύρη Θάλασσα.
Η εξέλιξη αυτή έχει ουσιαστικά μετατρέψει την Ουκρανία σε περίκλειστο κράτος, περιορίζοντας δραστικά την πρόσβασή της στις διεθνείς θαλάσσιες εμπορικές οδούς.
Ήδη έχει διακοπεί το 92% των ουκρανικών εξαγωγών σιτηρών, καθώς και το 60% της συνολικής εξαγωγικής οικονομικής δραστηριότητας της χώρας.
Το σημαντικότερο πλήγμα, ωστόσο, αφορά τις ενεργειακές υποδομές.
Ηλεκτρικά δίκτυα και συστήματα φυσικού αερίου, τα οποία η Ρωσία είχε πλήξει και στο παρελθόν χωρίς όμως να τα καταστρέψει ολοκληρωτικά, βρίσκονται πλέον αντιμέτωπα με εκτεταμένη καταστροφή.
Αυτό σημαίνει ότι πόλεις όπως το Κίεβο ενδέχεται να μην είναι σε θέση να εξασφαλίσουν θέρμανση στους κατοίκους τους κατά τη διάρκεια του επερχόμενου χειμώνα.
Τα προηγούμενα χρόνια, η Ρωσία επέτρεπε στην Ουκρανία να διατηρεί ορισμένες κρίσιμες ενεργειακές υποδομές σε λειτουργία κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Πλέον, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η Μόσχα εμφανίζεται διατεθειμένη να αφήσει τους Ουκρανούς, τους οποίους κάποτε αποκαλούσε «αδελφικό λαό», να αντιμετωπίσουν το κρύο και το σκοτάδι.
Ο πόλεμος φθοράς: Η πραγματική στρατηγική της Ρωσίας
Μια ακόμη διάσταση της σύγκρουσης στην Ουκρανία που δεν έχει κατανοήσει η Δύση αφορά την πραγματική φύση της ρωσικής «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης».
Η επιχείρηση έχει αρκετούς βασικούς στόχους, με κυρίαρχο την απομάκρυνση του ΝΑΤΟ από την Ουκρανία και τη διασφάλιση ότι η Ρωσία θα έχει έναν ουδέτερο γείτονα, ο οποίος δεν θα συνιστά απειλή ούτε για την ίδια ούτε για τους Ρώσους που ζουν σε ουκρανικό έδαφος.
Με άλλα λόγια, η Ρωσία επιδιώκει, σύμφωνα με τη δική της διατύπωση, την «αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.
Οι δυτικοί αναλυτές και οι πολιτικές ελίτ επικεντρώνονται διαρκώς στο γεγονός ότι η Ρωσία προχωρά αργά στην κατάληψη εδαφών.
Ωστόσο αυτή η προσέγγιση χάνει το πραγματικό νόημα της στρατηγικής του Putin.
Ο Ρώσος πρόεδρος προχωρά αργά και μεθοδικά, επειδή ο πόλεμος που διεξάγει είναι ένας πόλεμος φθοράς (war of attrition).
Σε αυτού του είδους τις συγκρούσεις, η επιτυχία δεν μετριέται πρωτίστως με βάση τα εδαφικά κέρδη, αλλά από την ικανότητα της μίας πλευράς να καταστρέψει τη δυνατότητα του αντιπάλου να συνεχίσει να πολεμά.
Όπως περιέγραψε ο Clausewitz, πρόκειται για μια στρατηγική εξάντλησης της βούλησης και της επιχειρησιακής ικανότητας του αντιπάλου.
Σε έναν πόλεμο φθοράς, η νικήτρια πλευρά αξιολογείται με βάση τον αριθμό των στρατιωτών, των όπλων και του εξοπλισμού που καταστρέφει στον αντίπαλο, ιδιαίτερα όταν οι δικές της απώλειες παραμένουν συγκριτικά περιορισμένες.
Ο στόχος είναι η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση του αντιπάλου, μέσω της εξουδετέρωσης πολύ μεγαλύτερου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων από εκείνον που χάνει η ίδια.
Με βάση αυτό το κριτήριο η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση στέφεται με συντριπτική επιτυχία για τη Ρωσία.
Αναλογία απωλειών 7 προς 1 ή ακόμη και 10 προς 1
Σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, η Ρωσία φέρεται να διατηρεί πλεονέκτημα στις απώλειες έναντι της Ουκρανίας, με αναλογία 7 προς 1 ή ακόμη και 10 προς 1.
Η συγκεκριμένη αναλογία, σύμφωνα με την ανάλυση, αντανακλά και την τεράστια υπεροχή της Ρωσίας στο πυροβολικό, την οποία αναγνωρίζουν ακόμη και δυτικοί παρατηρητές.
Όπως ανέφερε το United24 το 2025:
«Η Ρωσία παράγει περίπου 250.000 βλήματα πυροβολικού τον μήνα ή περίπου 3 εκατομμύρια ετησίως.
Το 2024, η Ρωσία εκτόξευε περίπου 10.000 βλήματα την ημέρα, έναντι μόλις 2.000 ημερησίως από την ουκρανική πλευρά, σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο των υπηρεσιών πληροφοριών που μίλησε στο CNN».
Η τεράστια διαφορά αποτυπώνεται και στις περιοδικές ανταλλαγές σορών νεκρών στρατιωτών μεταξύ των δύο πλευρών.
Τα τελευταία χρόνια, η αναλογία των νεκρών Ουκρανών προς τους νεκρούς Ρώσους που επιστρέφονται στο πλαίσιο των ανταλλαγών φέρεται να έχει φθάσει ακόμη και στο 34 προς 1 και πρόσφατα στο 36 προς 1.
Ενδεικτικά, τον Φεβρουάριο του 2026, η Ρωσία επέστρεψε τις σορούς 1.000 Ουκρανών στρατιωτών και έλαβε ως αντάλλαγμα τις σορούς 35 Ρώσων στρατιωτών.
Τον Ιανουάριο, σε αντίστοιχη ανταλλαγή, παραδόθηκαν 1.000 Ουκρανοί και 36 Ρώσοι νεκροί.
Η Ουκρανία έχει χάσει έως και 3 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με εκτιμήσεις
Τέσσερα χρόνια ενός τόσο σκληρού πολέμου φθοράς έχουν οδηγήσει, σύμφωνα με το άρθρο, σχεδόν στην πλήρη εξάντληση της στρατιωτικής ικανότητας της Ουκρανίας.
Παρότι το Κίεβο αρνείται να δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία για τις απώλειές του, ανεξάρτητοι αναλυτές εκτιμούν ότι οι συνολικές ουκρανικές απώλειες ενδέχεται να φθάνουν ακόμη και τα 3 εκατομμύρια.
Το Military Watch Magazine, με έδρα τη Νότια Κορέα, ανέφερε το 2025 ότι η Ουκρανία είχε ήδη χάσει 1,7 εκατομμύρια στρατιώτες και ότι ο ρυθμός των απωλειών επιταχυνόταν.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα:
«Τα στοιχεία δείχνουν ότι 118.500 στρατιωτικοί σκοτώθηκαν ή αγνοούνταν το 2022, 405.400 το 2023, 595.000 το 2024 και 621.000 μέχρι στιγμής το 2025.
Τα δεδομένα αυτά επιβεβαιώνουν ένα αυξανόμενο σύνολο ενδείξεων που έχουν συγκεντρωθεί εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια και καταδεικνύουν ότι οι απώλειες έχουν αυξηθεί δραματικά και σε μη βιώσιμα επίπεδα».
Μάλιστα, ο Kyrylo Budanov, επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, παραδέχθηκε τον Αύγουστο του 2026 ότι η χώρα χάνει τουλάχιστον 30.000 στρατιώτες κάθε μήνα.
«Δεν μπορούμε να επιστρατεύουμε λιγότερους από 30.000 ανθρώπους τον μήνα. Αυτός είναι ο ελάχιστος αριθμός που απαιτείται για να διατηρήσουμε τις δυνάμεις που διαθέτουμε σήμερα», δήλωσε ο Budanov.
Οι ρωσικές απώλειες παραμένουν συγκριτικά περιορισμένες
Στον αντίποδα, οι επαληθεύσιμες ρωσικές απώλειες, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει η Mediazona, υπηρεσία του ρωσικού τμήματος του BBC με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ανέρχονται σε περίπου 259.000 νεκρούς στρατιωτικούς.
Ο σχετικά χαμηλός αυτός αριθμός, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, αποδεικνύει ότι ο Putin εννοούσε πραγματικά την πρόθεσή του να περιορίσει τις απώλειες Ρώσων στρατιωτών.
Φυσικά, ένα τέταρτο του εκατομμυρίου νεκρών Ρώσων αποτελεί τεράστιο ανθρώπινο και πολιτικό βάρος. Ωστόσο, ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι πρόκειται για τη Ρωσία, η οποία έχασε 14 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η συνολική απώλεια για τη Σοβιετική Ένωση έφθασε τα 27 εκατομμύρια.
Θα πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η προσεκτική προσέγγιση του Putin έχει οδηγήσει σε έναν πόλεμο που διαρκεί πλέον περισσότερο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρά ταύτα, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η υπομονή του Ρώσου προέδρου πρόκειται τελικά να αποδώσει.
Η ρωσική προέλαση επιταχύνεται – Στο χείλος της κατάρρευσης το ουκρανικό μέτωπο
Με δεδομένο τον εξαιρετικά υψηλό και μη βιώσιμο ρυθμό απωλειών, σε συνδυασμό με τις σοβαρές διακοπές και καταστροφές των γραμμών ανεφοδιασμού και εφοδιαστικής υποστήριξης, οι ουκρανικές δυνάμεις που παραμένουν στις δύο τελευταίες μεγάλες οχυρωμένες πόλεις του Donbass βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Η πτώση τους αποτελεί πλέον αναπόφευκτη εξέλιξη, καθώς η ρωσική προέλαση συνεχίζεται.
Όταν συμβεί αυτό, ο ρωσικός στρατός θα βρεθεί αντιμέτωπος με ελάχιστα εμπόδια, όπως είχε επισημάνει ο Jimmy Rushton, προκειμένου να φθάσει στον ποταμό Δνείπερο και ενδεχομένως στο ίδιο το Κίεβο.
Με λίγα λόγια, η Ουκρανία βρίσκεται προ των πυλών της κατάρρευσης. Είναι απλώς ζήτημα χρόνου.
Τι ακολουθεί και πότε θα έρθει το τέλος του πολέμου
Οι αναλυτές που παρακολουθούν στενά τη ρωσοουκρανική σύγκρουση συζητούν πλέον ποιος παράγοντας θα πυροδοτήσει την τελική κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου.
Θα είναι ο καταστροφικός αεροπορικός πόλεμος, ο οποίος καταστρέφει τις υποδομές του Κιέβου και περιορίζει τη δυνατότητα διαβίωσης του πληθυσμού;
Ή θα είναι η ολοκληρωτική εξουδετέρωση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, μέχρι τον θάνατο και του τελευταίου Ουκρανού στρατιώτη, στο πλαίσιο της δέσμευσης των δυτικών υποστηρικτών του Κιέβου να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν και να στηρίζουν τον πόλεμο;
Όποια και αν είναι η τελική εξέλιξη η τελική φάση του πολέμου έχει ήδη ξεκινήσει.
Το μέτωπο καταρρέει, οι στρατιώτες εμφανίζονται αποθαρρυμένοι, με ανεπαρκή εφόδια και τρόφιμα, ενώ δέχονται συνεχή πίεση σε ολόκληρη τη γραμμή των 1.200 χιλιομέτρων.
Χιλιάδες στρατιώτες φέρονται να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους ή να παραδίδονται, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί στρατιώτες έχουν ήδη λιποτακτήσει.
Την ίδια ώρα, οι ουκρανικές πόλεις βρίσκονται υπό βομβαρδισμό επί 24ώρου βάσεως, η χώρα χάνει τη δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερες δυσκολίες στην εξασφάλιση τροφίμων για τον πληθυσμό της.
Τα ράφια των καταστημάτων αδειάζουν.
Η «ολοκλήρωση της αποστολής» στην Ουκρανία – Στο επίκεντρο η αποναζιστικοποίηση
Μόλις ολοκληρωθεί και το τελευταίο στάδιο, η Ρωσία θα επιδιώξει να εκπληρώσει και τον άλλο βασικό στρατηγικό της στόχο: την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας.
Θα ακολουθήσουν δίκες για εγκλήματα πολέμου, ενώ η Ρωσία είναι πιθανό να οργανώσει μια δική της εκδοχή της Δίκης της Νυρεμβέργης, με στόχο την εξάλειψη των ναζιστικών στοιχείων από την ουκρανική κοινωνία.
Πρόκειται για ένα τεράστιο εγχείρημα, δεδομένου του εύρους και του βάθους της επιρροής που αποδίδει σε ναζιστικές ιδεολογίες, όχι μόνο στην ουκρανική κυβέρνηση, αλλά και στα σχολεία και στην κοινωνία των πολιτών.
Το 2021, ο Vladimir Putin είχε χαρακτηρίσει την απομάκρυνση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, την οποία απέδιδε στις παρεμβάσεις των δυτικών δυνάμεων, ως «μεγάλη κοινή συμφορά και τραγωδία».
Αργά ή γρήγορα, και πιθανότατα νωρίτερα παρά αργότερα, αυτή η τραγωδία θα οδηγηθεί στην αναπόφευκτη και θλιβερή κατάληξή της, μέσα από τη διάλυση του ουκρανικού έθνους.
www.bankingnews.gr
Η Ρωσία έχει περάσει σε μια νέα, πολύ πιο επιθετική φάση του πολέμου, με στόχο να καταστήσει την Ουκρανία μη λειτουργική ως κράτος, ενώ η Δύση κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια εξέλιξη που επί χρόνια αδυνατούσε να προβλέψει.
Καθημερινός βομβαρδισμός του Κιέβου – Στο στόχαστρο οι ενεργειακές υποδομές
Αρχικά, αξίζει να εξετάσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στο πεδίο των επιχειρήσεων.
Η Ρωσία βομβαρδίζει πλέον το Κίεβο σε καθημερινή βάση.
Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, όταν τα ρωσικά drones και οι πύραυλοι έφθαναν σε διαδοχικά κύματα, με ενδιάμεσα διαστήματα που μπορούσαν να διαρκέσουν αρκετές ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες.
Πλέον, οι επιθέσεις πραγματοποιούνται με διαφορά μόλις λίγων λεπτών.
Παράλληλα, η Ρωσία έχει αρχίσει να πλήττει τις ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας με τρόπο που μέχρι πρότινος απέφευγε.
Στόχος είναι να καταστήσει ουσιαστικά το Κίεβο μη κατοικήσιμο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, στερώντας από τον πληθυσμό τη δυνατότητα παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.
Στο στόχαστρο βρίσκονται επίσης οι εφοδιαστικές και μεταφορικές υποδομές της χώρας.
Αποθήκες έχουν καταστραφεί, ενώ η ουκρανική κυβέρνηση έχει αναφέρει ότι έχει χάσει το 90% των υποδομών εφοδιαστικής αλυσίδας τροφίμων.
Την ίδια στιγμή, η κατάσταση στο μέτωπο γίνεται ολοένα και πιο δυσμενής για την Ουκρανία.
Η Ρωσία προελαύνει, ενώ οι τελευταίες μεγάλες αμυντικές πόλεις της λεγόμενης «ζώνης-οχυρού» στο Donetsk, το Slovyansk και το Kramatorsk, φαίνεται πως βρίσκονται κοντά στην κατάρρευση μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
Μετά την πτώση αυτών των δύο πόλεων, ελάχιστα θα απομένουν για να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση προς τον ποταμό Δνείπερο, ο οποίος αποτελεί την πύλη προς το Κίεβο.
Γιατί η Δύση βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη
Από την πρώτη στιγμή της σύγκρουσης, οι δυτικοί αναλυτές απέτυχαν να κατανοήσουν τη ρωσική στρατηγική στην Ουκρανία.
Όταν ξεκίνησε η εισβολή, Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι εμφανίζονταν απολύτως απορημένοι.
Η αμερικανική στρατιωτική θεωρία προβλέπει ταχεία, αποφασιστική και συντριπτική επίθεση, με τη μέγιστη δυνατή φονικότητα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Pete Hegseth.
Η συγκεκριμένη στρατηγική είχε αποτυπωθεί με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο στην επιχείρηση «Shock and Awe» του George W. Bush κατά του Saddam Hussein το 2003, αλλά και πιο πρόσφατα στους ανελέητους βομβαρδισμούς του Donald Trump κατά του Ιράν.
Οι Αμερικανοί αναρωτιούνταν γιατί η Ρωσία προχωρούσε τόσο διστακτικά στην Ουκρανία, χωρίς μαζικούς βομβαρδισμούς, χωρίς εκτεταμένη αεροπορική εκστρατεία, χωρίς να καταστρέφει τις βασικές υποδομές της χώρας και με μόλις 150.000 στρατιώτες.
Για την αμερικανική στρατιωτική σκέψη, αυτή η προσέγγιση έδινε την εντύπωση ότι ο Putin δεν αντιμετώπιζε σοβαρά την επιχείρηση.
Πώς θα μπορούσε να υποτάξει έναν πληθυσμό 35 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως ήταν τότε ο πληθυσμός της Ουκρανίας, με μια τόσο μικρή στρατιωτική δύναμη;
Για λόγους σύγκρισης, όταν ο Hitler αποφάσισε να κατακτήσει την Πολωνία, εισέβαλε με στρατό 1,5 εκατομμυρίου ανδρών.
Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι ο Putin θεωρούσε πως θα μπορούσε να υποτάξει την Ουκρανία με το ένα δέκατο αυτής της δύναμης, δεδομένου ότι η χώρα είναι διπλάσια σε έκταση από την Πολωνία και είχε ήδη στρατιωτικοποιηθεί από το ΝΑΤΟ από το 2014, λαμβάνοντας δισεκατομμύρια σε όπλα, εξοπλισμό και προμήθειες, καθώς και εκπαίδευση στις πλέον σύγχρονες στρατιωτικές τακτικές της Συμμαχίας.
Για τους δυτικούς αναλυτές, ήταν σχεδόν σαν ο Putin να μην ήθελε καν να κατακτήσει την Ουκρανία.
Δεν διάβασαν Clausewitz
Η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή: ο Putin πράγματι δεν ήθελε ποτέ να «κατακτήσει την Ουκρανία».
Αυτό που επιδίωκε ήταν να αναγκάσει τη Δύση να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις του σχετικά με την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Η Μόσχα επέμενε ότι η Ουκρανία έπρεπε να παραμείνει πιστή στο Σύνταγμα του 1991 και να διατηρήσει μόνιμα καθεστώς ουδετερότητας.
Η πλήρης αποτυχία της Δύσης να κατανοήσει αυτό που ο Von Clausewitz αποκαλούσε «φύση» της σύγκρουσης την έχει καταστήσει ανίκανη να αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει.
Το αποτέλεσμα θα είναι, όταν ο πόλεμος φθάσει στο αναπόφευκτο τέλος του, ένα μεγάλο στρατηγικό σοκ για τις δυτικές πρωτεύουσες.
«Αδελφοί λαοί»: Η ιστορική και θρησκευτική διάσταση της σύγκρουσης
Ο λόγος για τον οποίο οι Ρώσοι επέλεξαν μια πιο ήπια προσέγγιση απέναντι στην Ουκρανία συνδέεται με μια ιδιαίτερη ρωσική αντίληψη: την ιδέα της κυριολεκτικής συγγένειας μεταξύ των σλαβικών εθνών.
Η αντίληψη αυτή αναλύθηκε τον Ιούλιο του 2021, όταν ο Vladimir Putin δημοσίευσε το δοκίμιο με τίτλο «Για την ιστορική ενότητα των Ρώσων και των Ουκρανών».
Σε αυτό υποστήριξε ότι οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί αλλά και οι Λευκορώσοι αποτελούν «αδελφούς λαούς», μια τριάδα εθνών που προέρχονται από την ίδια ιστορική ρίζα, το κράτος των Ρως του Κιέβου (Kievan Rus).
Για τον Putin, η ενότητα των τριών λαών βασίζεται εν μέρει, ή ακόμη και κυρίως, στην κοινή θρησκευτική τους παράδοση, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας.
Όπως είχε γράψει:
«Οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι είναι όλοι απόγονοι της Αρχαίας Ρωσίας, η οποία υπήρξε το μεγαλύτερο κράτος στην Ευρώπη.
Οι σλαβικές και άλλες φυλές που κατοικούσαν στην τεράστια επικράτειά της συνδέονταν μέσω μιας κοινής γλώσσας, οικονομικών δεσμών και, μετά τον εκχριστιανισμό της Ρωσίας, της Ορθόδοξης πίστης.
Η πνευματική επιλογή του Αγίου Βλαδίμηρου, ο οποίος υπήρξε τόσο πρίγκιπας του Novgorod όσο και μέγας πρίγκιπας του Κιέβου, εξακολουθεί να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη συγγένειά μας μέχρι σήμερα».
Ο Ρώσος πρόεδρος εκφράζει επίσης τη λύπη του για το γεγονός ότι αυτή η ιστορική συγγένεια μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει υπονομευθεί.
«Πρώτα απ' όλα, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το τείχος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, μεταξύ των τμημάτων αυτού που ουσιαστικά αποτελεί τον ίδιο ιστορικό και πνευματικό χώρο, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, μια μεγάλη κοινή μας συμφορά και τραγωδία».
Η χρήση της λέξης «τραγωδία» από τον Ρώσο πρόεδρο παραπέμπει σε μια παλαιότερη ομιλία του, κατά την οποία είχε χαρακτηρίσει τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ως «μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα».
«Πάνω απ' όλα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσε μια μεγάλη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα».
Η συγκεκριμένη δήλωση αξιοποιήθηκε αμέσως από τους δυτικούς νεοσυντηρητικούς ως απόδειξη ότι ο Putin έχει αυτοκρατορικές και επεκτατικές φιλοδοξίες και επιδιώκει την «ανασύσταση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας».
Ωστόσο, μια τέτοια ερμηνεία είναι εντελώς λανθασμένη.
Ο Putin δεν είναι οπαδός της Σοβιετικής Ένωσης ούτε του κομμουνισμού.
Μάλιστα, ο σημαντικότερος πολιτικός του αντίπαλος στη σημερινή Ρωσία εξακολουθεί να είναι το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Στην ίδια ομιλία, ο Putin εξήγησε γιατί θεωρούσε τόσο τραγική τη διάλυση της ΕΣΣΔ:
«Για τον ρωσικό λαό, αυτό εξελίχθηκε σε πραγματικό δράμα. Δεκάδες εκατομμύρια συμπολίτες και ομοεθνείς μας βρέθηκαν εκτός της ρωσικής επικράτειας».
Σύμφωνα με την Υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), περίπου 25 εκατομμύρια Ρώσοι βρέθηκαν ξαφνικά με σοβιετικά διαβατήρια που είχαν χάσει την ισχύ τους, διαπιστώνοντας ότι πλέον δεν ζούσαν σε ρωσικό έδαφος.
Εκατομμύρια Ρώσοι στην ανατολική Ουκρανία
Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα έντονο στην Ουκρανία, όπου βρέθηκε σχεδόν ο μισός από αυτόν τον πληθυσμό των ανθρώπων που αποκόπηκαν από τη Ρωσία, δηλαδή περίπου 12 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία το 83% του πληθυσμού του Donbass πριν από το 2014, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων τμημάτων των ανατολικών και νότιων περιφερειών (oblasts), ήταν εθνοτικά Ρώσοι ή μιλούσαν τη ρωσική γλώσσα.
Συνολικά, σχεδόν οι μισοί Ουκρανοί μιλούσαν ρωσικά. Είναι επίσης γνωστό ότι ο Volodymyr Zelensky είχε ως μητρική γλώσσα τα ρωσικά και έμαθε ουκρανικά μόλις εξελέγη πρόεδρος της χώρας.
Στην ομιλία του, ο Putin εξήγησε και την προέλευση αυτής της ιστορικής τραγωδίας:
«Αυτά είναι, πρωτίστως, οι συνέπειες των δικών μας λαθών που έγιναν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Είναι όμως και αποτέλεσμα σκόπιμων προσπαθειών από δυνάμεις που επιδίωκαν πάντοτε να υπονομεύσουν την ενότητά μας.
Η μέθοδος που χρησιμοποιούν είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων: διαίρει και βασίλευε. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό».
Είναι προφανές, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ότι όταν ο Putin αναφέρεται σε αυτές τις «δυνάμεις», εννοεί τις ΗΠΑ και τους δυτικούς συμμάχους τους, ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο φέρεται να επιδιώκει τη διάλυση της Ρωσίας από την εποχή του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού» (Great Game), πριν από περίπου 200 χρόνια.
Γιατί η Ρωσία αντιμετωπίζει τον πόλεμο ως εμφύλια σύγκρουση
Αυτό που οι περισσότεροι Δυτικοί αδυνατούν να αντιληφθούν είναι ότι, εξαιτίας της ιστορίας και των γεγονότων που προηγήθηκαν, η σημερινή σύγκρουση στην Ουκρανία αντιμετωπίζεται από τη ρωσική πλευρά ως ένας εμφύλιος πόλεμος.
Καταρχάς, περίπου ένας στους τρεις Ρώσους έχει συγγενείς στην Ουκρανία. Επιπλέον, πριν από το πραξικόπημα του 2014, το οποίο οδήγησε σε αλλαγή της ουκρανικής κυβέρνησης, το 74% των Ρώσων διατηρούσε θετική στάση απέναντι στην Ουκρανία.
Επομένως, σύμφωνα με την ανάλυση, ο Putin δεν ήταν ο μόνος που θεωρούσε τους Ουκρανούς «αδελφό λαό».
Στην ανατολική Ουκρανία, όπου διεξάγονται οι περισσότερες μάχες, το 75% ή και περισσότερο του ρωσόφωνου πληθυσμού μιλά ρωσικά, ενώ μεγάλο ποσοστό χρησιμοποιεί τη ρωσική ως μοναδική μητρική γλώσσα.
Ένας πραγματικός εμφύλιος πόλεμος
Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι όσα εκτυλίσσονται στις ανατολικές ουκρανικές περιφέρειες συνιστούν στην πράξη έναν εμφύλιο πόλεμο.
Όπως συνέβη και στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ δύο πλευρών που μιλούν την ίδια γλώσσα, μοιράζονται κοινή ιστορική κληρονομιά και σε πολλές περιπτώσεις συνδέονται ακόμη και με οικογενειακούς δεσμούς.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια σύγκρουση «αδελφού εναντίον αδελφού».
Γιατί ο Putin επέλεξε τη στρατηγική της αργής προέλασης
Μια ακόμη σημαντική παρανόηση της Δύσης, ή όπως θα έλεγαν οι Γερμανοί ένα Denkfehler, δηλαδή ένα σφάλμα σκέψης, αφορά τη φαινομενικά αργή, μεθοδική και συχνά διστακτική προσέγγιση του Putin στον πόλεμο.
Η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση»
Αρχικά, υπάρχει το ζήτημα της επιμονής του Putin να μην αποκαλεί τη σύγκρουση πόλεμο, αλλά «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» (Special Military Operation – SMO).
Στη Δύση αντιμετώπισαν τον όρο με ειρωνεία, αρνούμενοι να τον χρησιμοποιήσουν και θεωρώντας τον ένα προσχηματικό επικοινωνιακό τέχνασμα για να καλυφθεί μια υποτιθέμενη «εισβολή πλήρους κλίμακας».
Ο λόγος είναι ότι ο Putin δεν επιθυμούσε να εφαρμόσει μια στρατηγική ολοκληρωτικής καταστροφής, ούτε να κηρύξει πόλεμο σε έναν «αδελφό λαό», ιδιαίτερα όταν σχεδόν 50 εκατομμύρια Ρώσοι είχαν συγγενείς στην Ουκρανία.
Χωρίς στρατηγική «Shock and Awe» στην Ουκρανία
Ο Putin προσπάθησε να παρουσιάσει τη χρήση στρατιωτικής ισχύος ως μια επιχείρηση διάσωσης των Ρώσων που ζούσαν στην ανατολική Ουκρανία, στο Donbass, από το καθεστώς του Κιέβου.
Οι δυνάμεις της ουκρανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με τη ρωσική επιχειρηματολογία, βομβάρδιζαν και σκότωναν καθημερινά κατοίκους των περιοχών αυτών.
Ο αριθμός των νεκρών Ρώσων φέρεται να είχε φθάσει περίπου τις 10.000 κατά τα χρόνια πριν από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση του 2022.
Με άλλα λόγια, ο Putin επενέβη για να σταματήσει τη δολοφονία Ρώσων στην Ουκρανία και όχι για να προκαλέσει ακόμη περισσότερους θανάτους μέσω παράπλευρων απωλειών.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υιοθέτησε μια στρατηγική αργής προέλασης.
Μάλιστα, φέρεται να είχε δώσει εντολή στον ρωσικό στρατό να αποφεύγει ακόμη και τη διέλευση αρμάτων μάχης μέσα από καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
Στόχος της λεγόμενης εισβολής ήταν να εξαναγκαστεί η Ουκρανία σε διαπραγματεύσεις και να τερματιστεί γρήγορα ο πόλεμος, ώστε οι ρωσόφωνοι πληθυσμοί της ανατολικής Ουκρανίας να μπορέσουν να επιστρέψουν στην κανονική ζωή τους.
Εν ολίγοις, ο Putin δεν αντιμετωπίζει τους Ουκρανούς ως εχθρούς, αλλά ως μελλοντικούς Ρώσους πολίτες που περιμένουν να «απελευθερωθούν».
Η ζωή στο Κίεβο παρέμενε σχεδόν φυσιολογική
Μέχρι πρόσφατα, ο αεροπορικός πόλεμος στην Ουκρανία ήταν σχετικά περιορισμένος.
Οι επιθέσεις πραγματοποιούνταν κατά διαστήματα και βασικές υποδομές δεν αποτελούσαν συστηματικά στόχο.
Μάλιστα, το Κίεβο θεωρούνταν αρκετά ασφαλές ώστε αξιωματούχοι των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να πραγματοποιούν επισκέψεις στην ουκρανική πρωτεύουσα, συχνά ταξιδεύοντας με τρένο από την Πολωνία, γνωρίζοντας ότι οι συγκεκριμένες διαδρομές δεν αποτελούσαν στόχο ρωσικών επιθέσεων.
Η καθημερινότητα των κατοίκων παρέμενε σε μεγάλο βαθμό φυσιολογική.
Τα μπαρ και τα νυχτερινά κέντρα λειτουργούσαν, οι πολίτες πήγαιναν στις δουλειές τους και η οικονομική και κοινωνική ζωή συνεχιζόταν.
Τι άλλαξε και γιατί ο Putin εγκαταλείπει τη συγκρατημένη τακτική
Από την αρχή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, ο Putin δεχόταν εσωτερικές πιέσεις να κινηθεί πιο αποφασιστικά και να επιταχύνει την εξουδετέρωση των ουκρανικών δυνάμεων.
Πολλοί εκπρόσωποι των ρωσικών ελίτ, αλλά και σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, έθεταν το ερώτημα: Γιατί η Ρωσία αφήνει ανέπαφους τους ουκρανικούς σιδηροδρόμους, τις γέφυρες και τις υπόλοιπες υποδομές;
Γιατί επιτρέπει στην Ουκρανία να συνεχίζει να εξάγει σιτηρά και να εισπράττει συνάλλαγμα; Γιατί προχωρά τόσο αργά στο πεδίο των επιχειρήσεων;
Η απάντηση βρίσκεται στην ιδιαίτερη ρωσική αντίληψη περί «αδελφών λαών» που είχε περιγράψει ο Putin στο δοκίμιό του το 2021.
Τότε, άλλωστε, το 74% των Ρώσων διατηρούσε θετική άποψη για τους Ουκρανούς.
Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει δραματικά.
Οι Ρώσοι έχουν γυρίσει την πλάτη στους Ουκρανούς «αδελφούς»
Μετά το πραξικόπημα της Maidan το 2014, άρχισε να αλλάζει η στάση όχι μόνο της ουκρανικής κοινωνίας, αλλά και της ρωσικής κοινής γνώμης.
Όταν οι Ρώσοι άρχισαν να παρακολουθούν εικόνες, βίντεο και δημοσιεύματα σχετικά με τη δολοφονία εθνοτικών Ρώσων από ακροδεξιά τάγματα της δυτικής Ουκρανίας, η αντίδραση ήταν έντονη.
Ομάδες Ουκρανών εθνικιστών, όπως το Azov Battalion, το Aidar Battalion, ο Right Sector και άλλες οργανώσεις, κατηγορούνται από τον αρθρογράφο ότι δολοφόνησαν χιλιάδες αθώους κατοίκους του Donbas, με μοναδικό τους «έγκλημα» την εθνοτική ρωσική καταγωγή και τη θρησκευτική τους ένταξη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας.
Για τους συγκεκριμένους εξτρεμιστικούς κύκλους οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί θεωρούνταν «Untermenschen», δηλαδή υπάνθρωποι.
Μάλιστα, ο Yatsenyuk, ο πρωθυπουργός που επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ για να ηγηθεί της κυβέρνησης μετά το πραξικόπημα, χρησιμοποίησε κυριολεκτικά αυτόν τον χαρακτηρισμό σε δημόσια δήλωσή του.
Παρά τα γεγονότα αυτά, την παραμονή της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία, σχεδόν οι μισοί Ρώσοι εξακολουθούσαν να διατηρούν θετική άποψη για τη γειτονική χώρα.
Το 2026, ωστόσο, μόλις το 16% των Ρώσων εξακολουθεί να αντιμετωπίζει θετικά τους «σλαβικούς αδελφούς» του, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται το άρθρο.
Η επίθεση στο Starobelsk αποτέλεσε σημείο καμπής
Στις 22 Μαΐου 2026, οι Ουκρανοί, με τη βοήθεια της CIA πραγματοποίησαν επίθεση με drones κατά του ακαδημαϊκού κτιρίου και της φοιτητικής εστίας του Starobelsk Professional College of the Pedagogical University στο Starobelsk της Ρωσίας.
Πρόκειται για εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο φοιτούν κυρίως νεαρές γυναίκες, οι οποίες εκπαιδεύονται προκειμένου να γίνουν εκπαιδευτικοί.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε τρία διαδοχικά κύματα, θυμίζοντας την επίθεση «double tap» που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ στο σχολείο Mehab στο Ιράν.
Έξι νεαρές γυναίκες σκοτώθηκαν και άλλες 40 τραυματίστηκαν.
Η ρωσική κοινή γνώμη αντέδρασε με οργή. Πώς ήταν δυνατόν ένας «αδελφός λαός» να πραγματοποιήσει μια τέτοια επίθεση;
Η τρομοκρατική επίθεση στο Starobelsk αποτέλεσε σημείο καμπής για τη ρωσική κοινή γνώμη, αλλά και για τη στρατηγική που ακολουθεί πλέον ο Putin απέναντι στην Ουκρανία.
«Ο Putin βγάζει τα γάντια» – Η Ρωσία περνά σε ολοκληρωτικό σφυροκόπημα
Οι παρατηρητές της σύγκρουσης έχουν διαπιστώσει μια σαφή κλιμάκωση των ρωσικών επιθέσεων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Οι βομβαρδισμοί με drones και πυραύλους, που προηγουμένως πραγματοποιούνταν κατά διαστήματα, έχουν πλέον μετατραπεί σε καθημερινό φαινόμενο.
Ενώ παλαιότερα οι επιθέσεις γίνονταν κυρίως τη νύχτα, επιτρέποντας στην οικονομική δραστηριότητα και το εμπόριο να συνεχίζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, πλέον πραγματοποιούνται όλο το εικοσιτετράωρο.
Ευαίσθητες εγκαταστάσεις διοίκησης και ελέγχου, στις οποίες στεγάζονται σύμβουλοι του ΝΑΤΟ και δυτικό προσωπικό και οι οποίες είχαν σε μεγάλο βαθμό αποφευχθεί κατά τα πρώτα χρόνια της σύγκρουσης, καταστρέφονται πλέον.
Στο στόχαστρο έχουν μπει επίσης γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και αμαξοστοιχίες, ενώ επιθέσεις πραγματοποιούνται σε κέντρα εφοδιαστικής αλυσίδας, αποθήκες και ακόμη και κέντρα δεδομένων.
Εξαιρετικά δυσμενής εξέλιξη για την ουκρανική οικονομία αποτελεί και η επίθεση της Ρωσίας στην Odessa, με αποτέλεσμα το κλείσιμο όλων των ουκρανικών λιμανιών στη Μαύρη Θάλασσα.
Η εξέλιξη αυτή έχει ουσιαστικά μετατρέψει την Ουκρανία σε περίκλειστο κράτος, περιορίζοντας δραστικά την πρόσβασή της στις διεθνείς θαλάσσιες εμπορικές οδούς.
Ήδη έχει διακοπεί το 92% των ουκρανικών εξαγωγών σιτηρών, καθώς και το 60% της συνολικής εξαγωγικής οικονομικής δραστηριότητας της χώρας.
Το σημαντικότερο πλήγμα, ωστόσο, αφορά τις ενεργειακές υποδομές.
Ηλεκτρικά δίκτυα και συστήματα φυσικού αερίου, τα οποία η Ρωσία είχε πλήξει και στο παρελθόν χωρίς όμως να τα καταστρέψει ολοκληρωτικά, βρίσκονται πλέον αντιμέτωπα με εκτεταμένη καταστροφή.
Αυτό σημαίνει ότι πόλεις όπως το Κίεβο ενδέχεται να μην είναι σε θέση να εξασφαλίσουν θέρμανση στους κατοίκους τους κατά τη διάρκεια του επερχόμενου χειμώνα.
Τα προηγούμενα χρόνια, η Ρωσία επέτρεπε στην Ουκρανία να διατηρεί ορισμένες κρίσιμες ενεργειακές υποδομές σε λειτουργία κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Πλέον, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η Μόσχα εμφανίζεται διατεθειμένη να αφήσει τους Ουκρανούς, τους οποίους κάποτε αποκαλούσε «αδελφικό λαό», να αντιμετωπίσουν το κρύο και το σκοτάδι.
Ο πόλεμος φθοράς: Η πραγματική στρατηγική της Ρωσίας
Μια ακόμη διάσταση της σύγκρουσης στην Ουκρανία που δεν έχει κατανοήσει η Δύση αφορά την πραγματική φύση της ρωσικής «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης».
Η επιχείρηση έχει αρκετούς βασικούς στόχους, με κυρίαρχο την απομάκρυνση του ΝΑΤΟ από την Ουκρανία και τη διασφάλιση ότι η Ρωσία θα έχει έναν ουδέτερο γείτονα, ο οποίος δεν θα συνιστά απειλή ούτε για την ίδια ούτε για τους Ρώσους που ζουν σε ουκρανικό έδαφος.
Με άλλα λόγια, η Ρωσία επιδιώκει, σύμφωνα με τη δική της διατύπωση, την «αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.
Οι δυτικοί αναλυτές και οι πολιτικές ελίτ επικεντρώνονται διαρκώς στο γεγονός ότι η Ρωσία προχωρά αργά στην κατάληψη εδαφών.
Ωστόσο αυτή η προσέγγιση χάνει το πραγματικό νόημα της στρατηγικής του Putin.
Ο Ρώσος πρόεδρος προχωρά αργά και μεθοδικά, επειδή ο πόλεμος που διεξάγει είναι ένας πόλεμος φθοράς (war of attrition).
Σε αυτού του είδους τις συγκρούσεις, η επιτυχία δεν μετριέται πρωτίστως με βάση τα εδαφικά κέρδη, αλλά από την ικανότητα της μίας πλευράς να καταστρέψει τη δυνατότητα του αντιπάλου να συνεχίσει να πολεμά.
Όπως περιέγραψε ο Clausewitz, πρόκειται για μια στρατηγική εξάντλησης της βούλησης και της επιχειρησιακής ικανότητας του αντιπάλου.
Σε έναν πόλεμο φθοράς, η νικήτρια πλευρά αξιολογείται με βάση τον αριθμό των στρατιωτών, των όπλων και του εξοπλισμού που καταστρέφει στον αντίπαλο, ιδιαίτερα όταν οι δικές της απώλειες παραμένουν συγκριτικά περιορισμένες.
Ο στόχος είναι η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση του αντιπάλου, μέσω της εξουδετέρωσης πολύ μεγαλύτερου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων από εκείνον που χάνει η ίδια.
Με βάση αυτό το κριτήριο η Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση στέφεται με συντριπτική επιτυχία για τη Ρωσία.
Αναλογία απωλειών 7 προς 1 ή ακόμη και 10 προς 1
Σε όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, η Ρωσία φέρεται να διατηρεί πλεονέκτημα στις απώλειες έναντι της Ουκρανίας, με αναλογία 7 προς 1 ή ακόμη και 10 προς 1.
Η συγκεκριμένη αναλογία, σύμφωνα με την ανάλυση, αντανακλά και την τεράστια υπεροχή της Ρωσίας στο πυροβολικό, την οποία αναγνωρίζουν ακόμη και δυτικοί παρατηρητές.
Όπως ανέφερε το United24 το 2025:
«Η Ρωσία παράγει περίπου 250.000 βλήματα πυροβολικού τον μήνα ή περίπου 3 εκατομμύρια ετησίως.
Το 2024, η Ρωσία εκτόξευε περίπου 10.000 βλήματα την ημέρα, έναντι μόλις 2.000 ημερησίως από την ουκρανική πλευρά, σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο των υπηρεσιών πληροφοριών που μίλησε στο CNN».
Η τεράστια διαφορά αποτυπώνεται και στις περιοδικές ανταλλαγές σορών νεκρών στρατιωτών μεταξύ των δύο πλευρών.
Τα τελευταία χρόνια, η αναλογία των νεκρών Ουκρανών προς τους νεκρούς Ρώσους που επιστρέφονται στο πλαίσιο των ανταλλαγών φέρεται να έχει φθάσει ακόμη και στο 34 προς 1 και πρόσφατα στο 36 προς 1.
Ενδεικτικά, τον Φεβρουάριο του 2026, η Ρωσία επέστρεψε τις σορούς 1.000 Ουκρανών στρατιωτών και έλαβε ως αντάλλαγμα τις σορούς 35 Ρώσων στρατιωτών.
Τον Ιανουάριο, σε αντίστοιχη ανταλλαγή, παραδόθηκαν 1.000 Ουκρανοί και 36 Ρώσοι νεκροί.
Η Ουκρανία έχει χάσει έως και 3 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με εκτιμήσεις
Τέσσερα χρόνια ενός τόσο σκληρού πολέμου φθοράς έχουν οδηγήσει, σύμφωνα με το άρθρο, σχεδόν στην πλήρη εξάντληση της στρατιωτικής ικανότητας της Ουκρανίας.
Παρότι το Κίεβο αρνείται να δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία για τις απώλειές του, ανεξάρτητοι αναλυτές εκτιμούν ότι οι συνολικές ουκρανικές απώλειες ενδέχεται να φθάνουν ακόμη και τα 3 εκατομμύρια.
Το Military Watch Magazine, με έδρα τη Νότια Κορέα, ανέφερε το 2025 ότι η Ουκρανία είχε ήδη χάσει 1,7 εκατομμύρια στρατιώτες και ότι ο ρυθμός των απωλειών επιταχυνόταν.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα:
«Τα στοιχεία δείχνουν ότι 118.500 στρατιωτικοί σκοτώθηκαν ή αγνοούνταν το 2022, 405.400 το 2023, 595.000 το 2024 και 621.000 μέχρι στιγμής το 2025.
Τα δεδομένα αυτά επιβεβαιώνουν ένα αυξανόμενο σύνολο ενδείξεων που έχουν συγκεντρωθεί εδώ και περισσότερα από τρία χρόνια και καταδεικνύουν ότι οι απώλειες έχουν αυξηθεί δραματικά και σε μη βιώσιμα επίπεδα».
Μάλιστα, ο Kyrylo Budanov, επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας, παραδέχθηκε τον Αύγουστο του 2026 ότι η χώρα χάνει τουλάχιστον 30.000 στρατιώτες κάθε μήνα.
«Δεν μπορούμε να επιστρατεύουμε λιγότερους από 30.000 ανθρώπους τον μήνα. Αυτός είναι ο ελάχιστος αριθμός που απαιτείται για να διατηρήσουμε τις δυνάμεις που διαθέτουμε σήμερα», δήλωσε ο Budanov.
Οι ρωσικές απώλειες παραμένουν συγκριτικά περιορισμένες
Στον αντίποδα, οι επαληθεύσιμες ρωσικές απώλειες, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει η Mediazona, υπηρεσία του ρωσικού τμήματος του BBC με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, ανέρχονται σε περίπου 259.000 νεκρούς στρατιωτικούς.
Ο σχετικά χαμηλός αυτός αριθμός, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, αποδεικνύει ότι ο Putin εννοούσε πραγματικά την πρόθεσή του να περιορίσει τις απώλειες Ρώσων στρατιωτών.
Φυσικά, ένα τέταρτο του εκατομμυρίου νεκρών Ρώσων αποτελεί τεράστιο ανθρώπινο και πολιτικό βάρος. Ωστόσο, ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι πρόκειται για τη Ρωσία, η οποία έχασε 14 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η συνολική απώλεια για τη Σοβιετική Ένωση έφθασε τα 27 εκατομμύρια.
Θα πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι η προσεκτική προσέγγιση του Putin έχει οδηγήσει σε έναν πόλεμο που διαρκεί πλέον περισσότερο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρά ταύτα, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η υπομονή του Ρώσου προέδρου πρόκειται τελικά να αποδώσει.
Η ρωσική προέλαση επιταχύνεται – Στο χείλος της κατάρρευσης το ουκρανικό μέτωπο
Με δεδομένο τον εξαιρετικά υψηλό και μη βιώσιμο ρυθμό απωλειών, σε συνδυασμό με τις σοβαρές διακοπές και καταστροφές των γραμμών ανεφοδιασμού και εφοδιαστικής υποστήριξης, οι ουκρανικές δυνάμεις που παραμένουν στις δύο τελευταίες μεγάλες οχυρωμένες πόλεις του Donbass βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Η πτώση τους αποτελεί πλέον αναπόφευκτη εξέλιξη, καθώς η ρωσική προέλαση συνεχίζεται.
Όταν συμβεί αυτό, ο ρωσικός στρατός θα βρεθεί αντιμέτωπος με ελάχιστα εμπόδια, όπως είχε επισημάνει ο Jimmy Rushton, προκειμένου να φθάσει στον ποταμό Δνείπερο και ενδεχομένως στο ίδιο το Κίεβο.
Με λίγα λόγια, η Ουκρανία βρίσκεται προ των πυλών της κατάρρευσης. Είναι απλώς ζήτημα χρόνου.
Τι ακολουθεί και πότε θα έρθει το τέλος του πολέμου
Οι αναλυτές που παρακολουθούν στενά τη ρωσοουκρανική σύγκρουση συζητούν πλέον ποιος παράγοντας θα πυροδοτήσει την τελική κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος του Κιέβου.
Θα είναι ο καταστροφικός αεροπορικός πόλεμος, ο οποίος καταστρέφει τις υποδομές του Κιέβου και περιορίζει τη δυνατότητα διαβίωσης του πληθυσμού;
Ή θα είναι η ολοκληρωτική εξουδετέρωση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, μέχρι τον θάνατο και του τελευταίου Ουκρανού στρατιώτη, στο πλαίσιο της δέσμευσης των δυτικών υποστηρικτών του Κιέβου να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν και να στηρίζουν τον πόλεμο;
Όποια και αν είναι η τελική εξέλιξη η τελική φάση του πολέμου έχει ήδη ξεκινήσει.
Το μέτωπο καταρρέει, οι στρατιώτες εμφανίζονται αποθαρρυμένοι, με ανεπαρκή εφόδια και τρόφιμα, ενώ δέχονται συνεχή πίεση σε ολόκληρη τη γραμμή των 1.200 χιλιομέτρων.
Χιλιάδες στρατιώτες φέρονται να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους ή να παραδίδονται, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί στρατιώτες έχουν ήδη λιποτακτήσει.
Την ίδια ώρα, οι ουκρανικές πόλεις βρίσκονται υπό βομβαρδισμό επί 24ώρου βάσεως, η χώρα χάνει τη δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερες δυσκολίες στην εξασφάλιση τροφίμων για τον πληθυσμό της.
Τα ράφια των καταστημάτων αδειάζουν.
Η «ολοκλήρωση της αποστολής» στην Ουκρανία – Στο επίκεντρο η αποναζιστικοποίηση
Μόλις ολοκληρωθεί και το τελευταίο στάδιο, η Ρωσία θα επιδιώξει να εκπληρώσει και τον άλλο βασικό στρατηγικό της στόχο: την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας.
Θα ακολουθήσουν δίκες για εγκλήματα πολέμου, ενώ η Ρωσία είναι πιθανό να οργανώσει μια δική της εκδοχή της Δίκης της Νυρεμβέργης, με στόχο την εξάλειψη των ναζιστικών στοιχείων από την ουκρανική κοινωνία.
Πρόκειται για ένα τεράστιο εγχείρημα, δεδομένου του εύρους και του βάθους της επιρροής που αποδίδει σε ναζιστικές ιδεολογίες, όχι μόνο στην ουκρανική κυβέρνηση, αλλά και στα σχολεία και στην κοινωνία των πολιτών.
Το 2021, ο Vladimir Putin είχε χαρακτηρίσει την απομάκρυνση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, την οποία απέδιδε στις παρεμβάσεις των δυτικών δυνάμεων, ως «μεγάλη κοινή συμφορά και τραγωδία».
Αργά ή γρήγορα, και πιθανότατα νωρίτερα παρά αργότερα, αυτή η τραγωδία θα οδηγηθεί στην αναπόφευκτη και θλιβερή κατάληξή της, μέσα από τη διάλυση του ουκρανικού έθνους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών