Σε χώρες όπως η Γαλλία, αλλά και αλλού στην Ευρώπη, η εικόνα μιας στρατιωτικά πανίσχυρης Γερμανίας εξακολουθεί να προκαλεί αμφιθυμία
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια βαθιά μεταβολή των γεωπολιτικών της ισορροπιών, καθώς η Γερμανία προχωρά με ταχείς ρυθμούς σε μια ιστορική ενίσχυση της στρατιωτικής της ισχύος.
Αυτό που στο Βερολίνο παρουσιάζεται ως αναγκαία προσαρμογή σε έναν πιο επικίνδυνο κόσμο, στο Παρίσι προκαλεί θαυμασμό αλλά και έντονη ανησυχία.
Σύμφωνα με το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να επενδύσει πάνω από 500 δισ. ευρώ στην άμυνα έως το 2029, επιτυγχάνοντας τον νέο στόχο του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες στο 3,5% του ΑΕΠ πολύ νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η Συμμαχία.
Πρόκειται για μια κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα σε μια ήπειρο όπου, για δεκαετίες, η Γερμανία διατηρούσε περιορισμένο στρατιωτικό ρόλο λόγω ιστορικών και πολιτικών ευαισθησιών.
Ανησυχεί η Γαλλία
Για τη Γαλλία, η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Το Παρίσι θεωρούσε επί μακρόν τον εαυτό του ως τον κύριο στρατιωτικό πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, πυρηνικό οπλοστάσιο και ενεργή παρουσία σε διεθνείς αποστολές.
Η απόφαση της Γερμανίας να επανεξοπλιστεί σε τέτοια κλίμακα δημιουργεί τον φόβο ότι το κέντρο βάρους της ευρωπαϊκής ισχύος μετατοπίζεται ανατολικά, προς το Βερολίνο.
Η ανησυχία δεν αφορά μόνο τα μεγέθη των δαπανών, αλλά και τη συνολική πολιτική επιρροή που αυτές συνεπάγονται. Μια Γερμανία με ασύγκριτα μεγαλύτερους αμυντικούς πόρους ενδέχεται να αποκτήσει καθοριστικό λόγο στις στρατηγικές αποφάσεις της Ευρώπης, τόσο εντός του ΝΑΤΟ όσο και στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής άμυνας.
Για ορισμένους Γάλλους αξιωματούχους και αναλυτές, αυτό θέτει ερωτήματα για την ισορροπία της γαλλογερμανικής σχέσης, που παραδοσιακά αποτελούσε τον κινητήρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ταυτόχρονα, η γερμανική στροφή αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή νοοτροπίας.
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η επιδείνωση του διεθνούς περιβάλλοντος ασφάλειας έχουν πείσει μεγάλο μέρος της γερμανικής πολιτικής τάξης ότι η χώρα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται κυρίως στη διπλωματία και την οικονομική ισχύ.
Η ενίσχυση της άμυνας παρουσιάζεται ως ευθύνη απέναντι στους συμμάχους και ως αναγκαία προϋπόθεση για τη συλλογική ασφάλεια της Ευρώπης.
Η μνήμη υπάρχει
Ωστόσο, τα ιστορικά βάρη δεν έχουν εξαφανιστεί. Σε χώρες όπως η Γαλλία, αλλά και αλλού στην Ευρώπη, η εικόνα μιας στρατιωτικά πανίσχυρης Γερμανίας εξακολουθεί να προκαλεί αμφιθυμία.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν αυτή η νέα ισχύς θα ενσωματωθεί αρμονικά σε ένα κοινό ευρωπαϊκό όραμα άμυνας ή αν θα οδηγήσει σε νέες εντάσεις και ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της ηπείρου.
Σε κάθε περίπτωση, η ιστορική επανεξοπλιστική προσπάθεια του Βερολίνου σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής. Η Ευρώπη καλείται να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα, όπου η Γερμανία δεν είναι μόνο οικονομικός γίγαντας, αλλά και ανερχόμενη στρατιωτική δύναμη — με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ισορροπίες ισχύος και την πολιτική ηγεσία της ηπείρου.
www.bankingnews.gr
Αυτό που στο Βερολίνο παρουσιάζεται ως αναγκαία προσαρμογή σε έναν πιο επικίνδυνο κόσμο, στο Παρίσι προκαλεί θαυμασμό αλλά και έντονη ανησυχία.
Σύμφωνα με το Bloomberg, η γερμανική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να επενδύσει πάνω από 500 δισ. ευρώ στην άμυνα έως το 2029, επιτυγχάνοντας τον νέο στόχο του ΝΑΤΟ για αμυντικές δαπάνες στο 3,5% του ΑΕΠ πολύ νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η Συμμαχία.
Πρόκειται για μια κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα σε μια ήπειρο όπου, για δεκαετίες, η Γερμανία διατηρούσε περιορισμένο στρατιωτικό ρόλο λόγω ιστορικών και πολιτικών ευαισθησιών.
Ανησυχεί η Γαλλία
Για τη Γαλλία, η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Το Παρίσι θεωρούσε επί μακρόν τον εαυτό του ως τον κύριο στρατιωτικό πυλώνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, πυρηνικό οπλοστάσιο και ενεργή παρουσία σε διεθνείς αποστολές.
Η απόφαση της Γερμανίας να επανεξοπλιστεί σε τέτοια κλίμακα δημιουργεί τον φόβο ότι το κέντρο βάρους της ευρωπαϊκής ισχύος μετατοπίζεται ανατολικά, προς το Βερολίνο.
Η ανησυχία δεν αφορά μόνο τα μεγέθη των δαπανών, αλλά και τη συνολική πολιτική επιρροή που αυτές συνεπάγονται. Μια Γερμανία με ασύγκριτα μεγαλύτερους αμυντικούς πόρους ενδέχεται να αποκτήσει καθοριστικό λόγο στις στρατηγικές αποφάσεις της Ευρώπης, τόσο εντός του ΝΑΤΟ όσο και στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής άμυνας.
Για ορισμένους Γάλλους αξιωματούχους και αναλυτές, αυτό θέτει ερωτήματα για την ισορροπία της γαλλογερμανικής σχέσης, που παραδοσιακά αποτελούσε τον κινητήρα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ταυτόχρονα, η γερμανική στροφή αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή νοοτροπίας.
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και η επιδείνωση του διεθνούς περιβάλλοντος ασφάλειας έχουν πείσει μεγάλο μέρος της γερμανικής πολιτικής τάξης ότι η χώρα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται κυρίως στη διπλωματία και την οικονομική ισχύ.
Η ενίσχυση της άμυνας παρουσιάζεται ως ευθύνη απέναντι στους συμμάχους και ως αναγκαία προϋπόθεση για τη συλλογική ασφάλεια της Ευρώπης.
Η μνήμη υπάρχει
Ωστόσο, τα ιστορικά βάρη δεν έχουν εξαφανιστεί. Σε χώρες όπως η Γαλλία, αλλά και αλλού στην Ευρώπη, η εικόνα μιας στρατιωτικά πανίσχυρης Γερμανίας εξακολουθεί να προκαλεί αμφιθυμία.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν αυτή η νέα ισχύς θα ενσωματωθεί αρμονικά σε ένα κοινό ευρωπαϊκό όραμα άμυνας ή αν θα οδηγήσει σε νέες εντάσεις και ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της ηπείρου.
Σε κάθε περίπτωση, η ιστορική επανεξοπλιστική προσπάθεια του Βερολίνου σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής. Η Ευρώπη καλείται να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα, όπου η Γερμανία δεν είναι μόνο οικονομικός γίγαντας, αλλά και ανερχόμενη στρατιωτική δύναμη — με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ισορροπίες ισχύος και την πολιτική ηγεσία της ηπείρου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών