Το 1961, ένα B-52G των ΗΠΑ κατέρρευσε στον αέρα, με δύο βόμβες υδρογόνου να πέφτουν στο έδαφος
Τα πυρηνικά όπλα περιστασιακά αντιμετωπίζουν ατυχήματα: πέφτουν από ύψος, αναφλέγονται ή απλώς παρουσιάζουν βλάβη.
Οι ακούσιες εκρήξεις θεωρούνται γενικά αδύνατες λόγω των πολυάριθμων συσκευών ασφαλείας που έχουν εγκατασταθεί για να αποτρέψουν μια πυρηνική αντίδραση.
Ωστόσο, το 1961, όταν ένα ζευγάρι βομβών υδρογόνου έπεσε από ένα βρεγμένο B-52, οι μηχανισμοί ασφαλείας τους απελευθερώθηκαν, φέρνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες μόλις ένα σπινθήρα μακριά από θερμοπυρηνική έκρηξη!
Προσοχή στη βόμβα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι αμερικανικές αρχές άρχισαν να φοβούνται ότι οι πρόσφατα αποκτηθείσες διηπειρωτικές βαλλιστικές πυραυλικές ικανότητες της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσαν να γίνουν όπλο αιφνιδιαστικής πρώτης επίθεσης κατά των αμερικανικών πυρηνικών δυνάμεων.
Συνεπώς, η Στρατηγική Αεροπορική Διοίκηση των ΗΠΑ (SAC) άρχισε να στέλνει βομβαρδιστικά στον αέρα σε περιπολίες ετοιμότητας για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να πιαστούν απροετοίμαστοι στο έδαφος.
Τη νύχτα της 24ης Ιανουαρίου 1961, το B-52G του Walter Scott Tullock εκτελούσε μια τέτοια αποστολή στο πλαίσιο της Operation Cover All.
Η αποστολή περιελάμβανε τακτικές πτήσεις από βάσεις προς την Καναδική Αρκτική και επιστροφή, με αρκετές στάσεις για αεροπορικό ανεφοδιασμό.
Περίπου τα μεσάνυχτα, το αεροσκάφος πλησίασε ένα αεροπορικό τάνκερ για ανεφοδιασμό, όταν το τάνκερ ανέφερε ξαφνικά ότι το B-52 έχανε καύσιμα από το δεξί φτερό.
Η διαδικασία διακοπής ανεφοδιασμού ξεκίνησε αμέσως, το αεροσκάφος απομακρύνθηκε και ο Tullock έλαβε εντολή να περιμένει στον αέρα, μειώνοντας τα καύσιμα για να περιοριστεί ο κίνδυνος φωτιάς σε περίπτωση αναγκαστικής προσγείωσης.
Η πτήση δεν κράτησε πολύ: η διαρροή καυσίμου μεγάλωνε, και όταν χάθηκαν 17 τόνοι σε τρία λεπτά, δόθηκε εντολή για άμεση επιστροφή στη βάση Seymour Johnson στην Βόρεια Carolina.
Κατά την προσέγγιση για προσγείωση σε ύψος 3.000 μέτρων, οι πιλότοι έχασαν τον έλεγχο.
Ο διοικητής αποφάσισε να εκτιναχθεί, κάτι που κατάφεραν μόνο έξι από τα οκτώ μέλη του πληρώματος. Ένας από αυτούς, που δεν διέθετε κάθισμα εκτίναξης, χρησιμοποίησε το ανοιχτό φινιστρίνι του πιλότου μπροστά του για να εκτιναχθεί.
Τα συντρίμμια του αεροπλάνου σκέπασαν τα χωράφια καπνού και βαμβακιού σε ένα αγρόκτημα στην περιοχή Faro. Οι διασώστες και οι ειδικοί εξουδετέρωσης βομβών έσπευσαν αμέσως στον τόπο, περισυλλέγοντας πρώτα τους πέντε επιζώντες (ένας πιλότος σκοτώθηκε κατά την προσγείωση) και ξεκίνησαν την κατάσβεση των πυρκαγιών, την εξέταση των συντριμμιών και, το πιο σημαντικό, την αναζήτηση των ατομικών βομβών.
Οι βόμβες έπεσαν από το αεροπλάνο κατά τη συντριβή, και η μία, που εκτινάχθηκε με αλεξίπτωτο, βρέθηκε αμέσως. Το άλλο αλεξίπτωτο δεν άνοιξε, και κατά την πρόσκρουση δημιουργήθηκε ένας κρατήρας γεμάτος κρύο, υγρό χώμα.
Η αναζήτηση της βόμβας σε αυτό το χώμα κράτησε εβδομάδες, με σοκαριστικά αποτελέσματα.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω, όταν ο λοχίας μου είπε: "Υπολοχαγέ, βρήκαμε τον διακόπτη ασφαλείας." Του είπα "Εντάξει." Και μου απάντησε: "Δεν είναι καλό. Είναι στη θέση ΕΤΟΙΜΟ"» δήλωσε ο Jack ReVelle, ένας από τους ειδικούς εξουδετέρωσης βομβών.
Περαιτέρω έρευνα αποκάλυψε ότι η Αμερική εκείνο το βράδυ ήταν μόλις ένα βραχυκύκλωμα μακριά από θερμοπυρηνική έκρηξη!
Προληπτικά μέτρα
Το B-52 μετέφερε δύο βόμβες Mark 39 Mod 2, ισχύος 3,8 μεγατόνων, οι οποίες ήταν αναρτημένες στον χώρο βομβών αλλά έπεσαν καθώς το αεροσκάφος άρχισε να διαλύεται στον αέρα.
Οι ασφαλιστικοί μηχανισμοί θεωρούνταν επαρκείς για να αποτρέψουν έκρηξη εκτός αν η βόμβα απελευθερωνόταν σκόπιμα, πέταγε αρκετά και έπεφτε στο έδαφος.
Για να συμβεί η θερμοπυρηνική έκρηξη της Mark 39, η πρώτη φάση, μια ατομική βόμβα ουρανίου, έπρεπε να ενεργοποιηθεί. Αυτό γινόταν με συμβατικά εκρηκτικά που συμπίεζαν τον πυρήνα ουρανίου, προκαλώντας αλυσιδωτή αντίδραση σχάσης.
Ορισμένα σχέδια ατομικών βομβών αφαιρούν ένα στοιχείο κατά τη μεταφορά, αλλά η Mark 39 ήταν πάντα συναρμολογημένη.
Όταν η βόμβα έπεσε, ο ασφαλιστικός μηχανισμός στη μύτη έκλεινε το ηλεκτρικό κύκλωμα και θα προκαλούσε σπινθήρα αν δεν υπήρχε το τελευταίο στοιχείο – ο ανεξάρτητος MC-772 διακόπτης. Ήταν αυτός που βρέθηκε στο χώμα στη θέση «ΟΠΛΙΣΜΕΝΟ».
Ένα βραχυκύκλωμα
Η βόμβα σώθηκε επειδή ο MC-772 δεν ήταν πραγματικά ενεργός, και η βόμβα με το αλεξίπτωτο δεν είχε αρκετό χρόνο πτήσης για να ενεργοποιηθεί η μπαταρία υψηλής τάσης.
Το δεύτερο στάδιο της βόμβας παραμένει θαμμένο σε βάθος περίπου 50 μέτρων, και το σημείο είναι απαγορευμένο για οποιαδήποτε δραστηριότητα εκτός γεωργίας.
Τα ίχνη αυτού του ατυχήματος παραμένουν ακόμη στο πεδίο σήμερα, με δέντρα να έχουν φυτευτεί στον κρατήρα της δεύτερης βόμβας.
www.bankingnews.gr
Οι ακούσιες εκρήξεις θεωρούνται γενικά αδύνατες λόγω των πολυάριθμων συσκευών ασφαλείας που έχουν εγκατασταθεί για να αποτρέψουν μια πυρηνική αντίδραση.
Ωστόσο, το 1961, όταν ένα ζευγάρι βομβών υδρογόνου έπεσε από ένα βρεγμένο B-52, οι μηχανισμοί ασφαλείας τους απελευθερώθηκαν, φέρνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες μόλις ένα σπινθήρα μακριά από θερμοπυρηνική έκρηξη!
Προσοχή στη βόμβα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι αμερικανικές αρχές άρχισαν να φοβούνται ότι οι πρόσφατα αποκτηθείσες διηπειρωτικές βαλλιστικές πυραυλικές ικανότητες της Σοβιετικής Ένωσης θα μπορούσαν να γίνουν όπλο αιφνιδιαστικής πρώτης επίθεσης κατά των αμερικανικών πυρηνικών δυνάμεων.
Συνεπώς, η Στρατηγική Αεροπορική Διοίκηση των ΗΠΑ (SAC) άρχισε να στέλνει βομβαρδιστικά στον αέρα σε περιπολίες ετοιμότητας για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να πιαστούν απροετοίμαστοι στο έδαφος.
Τη νύχτα της 24ης Ιανουαρίου 1961, το B-52G του Walter Scott Tullock εκτελούσε μια τέτοια αποστολή στο πλαίσιο της Operation Cover All.
Η αποστολή περιελάμβανε τακτικές πτήσεις από βάσεις προς την Καναδική Αρκτική και επιστροφή, με αρκετές στάσεις για αεροπορικό ανεφοδιασμό.
Περίπου τα μεσάνυχτα, το αεροσκάφος πλησίασε ένα αεροπορικό τάνκερ για ανεφοδιασμό, όταν το τάνκερ ανέφερε ξαφνικά ότι το B-52 έχανε καύσιμα από το δεξί φτερό.
Η διαδικασία διακοπής ανεφοδιασμού ξεκίνησε αμέσως, το αεροσκάφος απομακρύνθηκε και ο Tullock έλαβε εντολή να περιμένει στον αέρα, μειώνοντας τα καύσιμα για να περιοριστεί ο κίνδυνος φωτιάς σε περίπτωση αναγκαστικής προσγείωσης.
Η πτήση δεν κράτησε πολύ: η διαρροή καυσίμου μεγάλωνε, και όταν χάθηκαν 17 τόνοι σε τρία λεπτά, δόθηκε εντολή για άμεση επιστροφή στη βάση Seymour Johnson στην Βόρεια Carolina.
Κατά την προσέγγιση για προσγείωση σε ύψος 3.000 μέτρων, οι πιλότοι έχασαν τον έλεγχο.
Ο διοικητής αποφάσισε να εκτιναχθεί, κάτι που κατάφεραν μόνο έξι από τα οκτώ μέλη του πληρώματος. Ένας από αυτούς, που δεν διέθετε κάθισμα εκτίναξης, χρησιμοποίησε το ανοιχτό φινιστρίνι του πιλότου μπροστά του για να εκτιναχθεί.
Τα συντρίμμια του αεροπλάνου σκέπασαν τα χωράφια καπνού και βαμβακιού σε ένα αγρόκτημα στην περιοχή Faro. Οι διασώστες και οι ειδικοί εξουδετέρωσης βομβών έσπευσαν αμέσως στον τόπο, περισυλλέγοντας πρώτα τους πέντε επιζώντες (ένας πιλότος σκοτώθηκε κατά την προσγείωση) και ξεκίνησαν την κατάσβεση των πυρκαγιών, την εξέταση των συντριμμιών και, το πιο σημαντικό, την αναζήτηση των ατομικών βομβών.
Οι βόμβες έπεσαν από το αεροπλάνο κατά τη συντριβή, και η μία, που εκτινάχθηκε με αλεξίπτωτο, βρέθηκε αμέσως. Το άλλο αλεξίπτωτο δεν άνοιξε, και κατά την πρόσκρουση δημιουργήθηκε ένας κρατήρας γεμάτος κρύο, υγρό χώμα.
Η αναζήτηση της βόμβας σε αυτό το χώμα κράτησε εβδομάδες, με σοκαριστικά αποτελέσματα.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω, όταν ο λοχίας μου είπε: "Υπολοχαγέ, βρήκαμε τον διακόπτη ασφαλείας." Του είπα "Εντάξει." Και μου απάντησε: "Δεν είναι καλό. Είναι στη θέση ΕΤΟΙΜΟ"» δήλωσε ο Jack ReVelle, ένας από τους ειδικούς εξουδετέρωσης βομβών.
Περαιτέρω έρευνα αποκάλυψε ότι η Αμερική εκείνο το βράδυ ήταν μόλις ένα βραχυκύκλωμα μακριά από θερμοπυρηνική έκρηξη!
Προληπτικά μέτρα
Το B-52 μετέφερε δύο βόμβες Mark 39 Mod 2, ισχύος 3,8 μεγατόνων, οι οποίες ήταν αναρτημένες στον χώρο βομβών αλλά έπεσαν καθώς το αεροσκάφος άρχισε να διαλύεται στον αέρα.
Οι ασφαλιστικοί μηχανισμοί θεωρούνταν επαρκείς για να αποτρέψουν έκρηξη εκτός αν η βόμβα απελευθερωνόταν σκόπιμα, πέταγε αρκετά και έπεφτε στο έδαφος.
Για να συμβεί η θερμοπυρηνική έκρηξη της Mark 39, η πρώτη φάση, μια ατομική βόμβα ουρανίου, έπρεπε να ενεργοποιηθεί. Αυτό γινόταν με συμβατικά εκρηκτικά που συμπίεζαν τον πυρήνα ουρανίου, προκαλώντας αλυσιδωτή αντίδραση σχάσης.
Ορισμένα σχέδια ατομικών βομβών αφαιρούν ένα στοιχείο κατά τη μεταφορά, αλλά η Mark 39 ήταν πάντα συναρμολογημένη.
Όταν η βόμβα έπεσε, ο ασφαλιστικός μηχανισμός στη μύτη έκλεινε το ηλεκτρικό κύκλωμα και θα προκαλούσε σπινθήρα αν δεν υπήρχε το τελευταίο στοιχείο – ο ανεξάρτητος MC-772 διακόπτης. Ήταν αυτός που βρέθηκε στο χώμα στη θέση «ΟΠΛΙΣΜΕΝΟ».
Ένα βραχυκύκλωμα
Η βόμβα σώθηκε επειδή ο MC-772 δεν ήταν πραγματικά ενεργός, και η βόμβα με το αλεξίπτωτο δεν είχε αρκετό χρόνο πτήσης για να ενεργοποιηθεί η μπαταρία υψηλής τάσης.
Το δεύτερο στάδιο της βόμβας παραμένει θαμμένο σε βάθος περίπου 50 μέτρων, και το σημείο είναι απαγορευμένο για οποιαδήποτε δραστηριότητα εκτός γεωργίας.
Τα ίχνη αυτού του ατυχήματος παραμένουν ακόμη στο πεδίο σήμερα, με δέντρα να έχουν φυτευτεί στον κρατήρα της δεύτερης βόμβας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών