Μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας — όπως υποστήριξε ο Βρετανός πρωθυπουργός — δεν είναι συμφέρουσα για την Ευρώπη
Θυελλώδεις αντιδράσεις προκάλεσε η ομιλία του Βρετανού πρωθυπουργού Keir Starmer από το βήμα της Διάσκεψης της Ασφαλείας του Μονάχου το Σάββατο 14/2/2026.
Ο Starmer ως εκπρόσωπος του κόμματος του πολέμου στην Ευρώπη ήταν άκρως αποκαλυπτικός: Θέλουμε τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία.
Μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας — όπως υποστήριξε ο Βρετανός πρωθυπουργός — δεν είναι συμφέρουσα για την Ευρώπη.
Το επιχείρημά του ήταν ότι η Μόσχα θα αξιοποιήσει μια παύση των εχθροπραξιών για επανεξοπλισμό και πως μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα μπορούσε να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ εναντίον του NATO.
Οι τοποθετήσεις αυτές δεν αποτελούν απλώς εκτίμηση κινδύνου — αλλά πολιτικό σήμα.
Σήμα ότι σημαντικό μέρος των δυτικών ελίτ δεν φοβάται τον πόλεμο — φοβάται την ειρήνη.
Διότι μια ειρήνη στην Ουκρανία θα αφαιρούσε το βασικό επιχείρημα στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και την πολιτική νομιμοποίηση της διαρκούς αντιρωσικής κινητοποίησης.
Βέβαια δεν σοκάρει η δήλωση του Βρετανού πρωθυπουργού, καθώς από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, οι Βρετανοί εργάζονται μεθοδικά κατά οποιασδήποτε ειρηνευτικής διαδικασίας.
Εξάλλου ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Boris Johnson ήταν εκείνος που είχε τορπιλίσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες Ρωσίας - Ουκρανίας στην Τουρκία το 2022, λίγο πριν την υπογραφή συμφωνίας.
Ο Starmer υποστήριξε ότι ακόμα και αν επιτευχθεί κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία, ο κίνδυνος για την Ευρώπη δεν θα μειωθεί αλλά θα αυξηθεί.
Κατηγόρησε τη Ρωσία για «υβριδικές απειλές», κυβερνοεπιθέσεις, δολιοφθορές και υπονόμευση κοινωνικών δομών μέσω συνεργασιών με ευρωπαίους λαϊκιστές.
Το βασικό του μήνυμα ήταν σαφές: η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί όχι για αποκλιμάκωση, αλλά για μακροχρόνια αντιπαράθεση.
«Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε αν χρειαστεί», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τέτοιες δηλώσεις ερμηνεύονται ως προληπτική πολιτική νομιμοποίηση της στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Όταν η ειρήνη παρουσιάζεται ως στρατηγικός κίνδυνος, τότε η συνέχιση της σύγκρουσης μετατρέπεται σε «αναγκαίο κακό».
Για τη ρωσική πλευρά αυτή η θέση δεν ερμηνεύεται ως προειδοποίηση — αλλά ως πολιτική ομολογία: ότι σημαντικό τμήμα της δυτικής ηγεσίας έχει πλέον επενδύσει στη διαρκή ένταση και όχι στη διπλωματική εκτόνωση.
Η ίδια γραμμή από το Μόναχο
Παρόμοια θέση εξέφρασε και οπρόεδρος της διάσκεψης,
Υποστήριξε ότι μια κατάπαυση πυρός χωρίς σοβαρούς περιορισμούς στις ρωσικές στρατιωτικές αναπτύξεις στις δυτικές στρατιωτικές περιφέρειες θα αυξήσει — όχι θα μειώσει — την απειλή για τη Γερμανία και την Ευρώπη.
Το επιχείρημα αυτό αποκαλύπτει μια κρίσιμη αντίφαση: η Ευρώπη απαιτεί από τη Ρωσία περιορισμούς εντός του δικού της εδάφους ως προϋπόθεση ειρήνης.
Δηλαδή, ζητά μονομερή στρατηγική αποδυνάμωση της Μόσχας ως αντάλλαγμα για παύση εχθροπραξιών.
Αυτό, στη ρωσική γεωπολιτική ανάγνωση, δεν θεωρείται ειρηνευτική πρόταση — αλλά όρος στρατηγικής υποταγής.
Wolfgang Ischinger
Η ρωσική απάντηση: Η Ευρώπη μπλοκάρει τους συμβιβασμούς
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, απάντησε ότι η ίδια η Ευρώπη εμποδίζει το Κίεβο να προχωρήσει σε ρεαλιστικούς συμβιβασμούς.
Σύμφωνα με τη θέση της Μόσχας, η συνεχιζόμενη ροή όπλων προς την Ουκρανία αποδεικνύει ότι οι Βρυξέλλες επιλέγουν τη συνέχιση του πολέμου αντί της διαπραγμάτευσης.
Η Zakharova υποστήριξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει πλέον ανοιχτά τη συγχώνευση του ουκρανικού και του ευρωπαϊκού αμυντικού δυναμικού μέσω στενής συνεργασίας στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα — κάτι που, από ρωσική σκοπιά, μετατρέπει τη σύγκρουση σε δομικό ευρωρωσικό μέτωπο και όχι απλώς ουκρανικό ζήτημα.
Η θέση της Zakharova ενισχύεται από τη στρατιωτική βιομηχανική συνεργασία ΕΕ–Ουκρανίας, τα κοινά προγράμματα παραγωγής πυρομαχικών και τις δηλώσεις περί «μακρού πολέμου φθοράς».
Η εικόνα που προβάλλεται είναι ότι η Ευρώπη έχει περάσει από τη διπλωματία στη στρατηγική εμπλοκή.
Η προειδοποίηση Lavrov: Όχι πια «ειδική επιχείρηση»
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergei Lavrov, προχώρησε σε ιδιαίτερα σκληρή προειδοποίηση: Εάν η Ευρώπη περάσει από τις απειλές σε άμεση στρατιωτική επίθεση, τότε — όπως είπε — η ρωσική απάντηση δεν θα είναι «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», αλλά πλήρης στρατιωτική αντίδραση με όλα τα διαθέσιμα μέσα, σύμφωνα με το στρατιωτικό δόγμα.
Η αναφορά του Lavrov στον Vladimir Putin και στη ρωσική δογματική στρατηγική λειτουργεί, ως μήνυμα αποτροπής:
Η Μόσχα θεωρεί ότι η Ευρώπη μετακινείται από τη ρητορική έντασης σε πραγματική προετοιμασία σύγκρουσης.
Αδιάψευστος μάρτυς ότι οι δυτικές δηλώσεις περί «ετοιμότητας για πόλεμο» δεν είναι απλώς ρητορικές — αλλά εντάσσονται σε σταδιακή προετοιμασία κοινωνιών για πιθανή ευρύτερη σύγκρουση.
Η γραμμή Orban και η ευρωπαϊκή ρήξη
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι διαφορετική γραμμή έχει εκφράσει επανειλημμένα ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Viktor Orban, ο οποίος έχει δηλώσει ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία προετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία έως το 2030 — και ότι αυτή η κατεύθυνση είναι λανθασμένη και επικίνδυνη.
Η στάση Orban δείχνει ότι η Ευρώπη δεν είναι ενιαία, παρά την εικόνα κοινής γραμμής.
Υπάρχουν κράτη που βλέπουν τη στρατιωτικοποίηση ως αυτοκαταστροφική και τη συνέχιση του πολέμου ως γεωπολιτικό αδιέξοδο.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει πλήρης ευρωπαϊκή συναίνεση, το κόστος της σύγκρουσης βαραίνει άνισα τα κράτη ενώ η γεωπολιτική σύγκρουση μετατρέπεται σε εσωτερικό πολιτικό ρήγμα.
Η Δύση φοβάται όχι μόνο τη ρωσική στρατιωτική ισχύ — αλλά και την πιθανότητα κανονικοποίησης των σχέσεων.
Αν υπάρξει ειρήνη και σταθεροποίηση: θα επανέλθουν πιέσεις για άρση κυρώσεων, θα ανοίξει συζήτηση για ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας και θα αμφισβητηθεί η πολιτική απομόνωσης.
Έτσι, η διατήρηση της έντασης εξυπηρετεί τη διατήρηση της απομόνωσης.
Γιατί η ειρήνη θεωρείται «επικίνδυνη» στη Δύση
Οι δηλώσεις Starmer και Ischinger αποκαλύπτουν τρία βασικά σημεία:
Πρώτον, η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε εργαλείο στρατηγικής συσπείρωσης της Δύσης.
Η λήξη της θα αφαιρούσε τη βασική αιτιολόγηση για αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες και έλεγχο κοινωνιών.
Δεύτερον, η εικόνα της «μόνιμης ρωσικής απειλής» λειτουργεί ως πολιτικός μηχανισμός πειθαρχίας στο εσωτερικό της Ευρώπης.
Τρίτον, μια πραγματική ειρήνη θα απαιτούσε αναγνώριση ρωσικών ανησυχιών ασφαλείας — κάτι που μεγάλο μέρος των δυτικών ελίτ αρνείται.
Η ειρήνη ως… ρίσκο
Οι δηλώσεις του Keir Starmer στο Μόναχο δείχνουν μια βαθύτερη μετατόπιση: από τη ρητορική της «υποστήριξης» προς την Ουκρανία, στη ρητορική της προετοιμασίας για ευρύτερη σύγκρουση.
Η ειρήνη παρουσιάζεται ως ρίσκο. Ο επανεξοπλισμός ως βεβαιότητα.
Η αντιπαράθεση ως αναπόφευκτη.
Από φιλορωσική σκοπιά, αυτό επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η απουσία ειρηνευτικών προτάσεων — αλλά η απροθυμία μέρους της Δύσης να αποδεχθεί μια ισορροπία ασφαλείας που δεν θα βασίζεται στη ρωσική αποδυνάμωση.
Έτσι, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο πότε θα έρθει η ειρήνη — αλλά ποιοι πραγματικά δεν τη θέλουν.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει ξεπεράσει το τοπικό της πλαίσιο και έχει μετατραπεί σε εργαλείο παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Και σε αυτή την εξίσωση, η ειρήνη δεν απορρίπτεται επειδή είναι αδύνατη — αλλά επειδή αλλάζει τους συσχετισμούς.
www.bankingnews.gr
Ο Starmer ως εκπρόσωπος του κόμματος του πολέμου στην Ευρώπη ήταν άκρως αποκαλυπτικός: Θέλουμε τη συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία.
Μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας — όπως υποστήριξε ο Βρετανός πρωθυπουργός — δεν είναι συμφέρουσα για την Ευρώπη.
Το επιχείρημά του ήταν ότι η Μόσχα θα αξιοποιήσει μια παύση των εχθροπραξιών για επανεξοπλισμό και πως μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα μπορούσε να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ εναντίον του NATO.
Οι τοποθετήσεις αυτές δεν αποτελούν απλώς εκτίμηση κινδύνου — αλλά πολιτικό σήμα.
Σήμα ότι σημαντικό μέρος των δυτικών ελίτ δεν φοβάται τον πόλεμο — φοβάται την ειρήνη.
Διότι μια ειρήνη στην Ουκρανία θα αφαιρούσε το βασικό επιχείρημα στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και την πολιτική νομιμοποίηση της διαρκούς αντιρωσικής κινητοποίησης.
Βέβαια δεν σοκάρει η δήλωση του Βρετανού πρωθυπουργού, καθώς από την αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, οι Βρετανοί εργάζονται μεθοδικά κατά οποιασδήποτε ειρηνευτικής διαδικασίας.
Εξάλλου ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Boris Johnson ήταν εκείνος που είχε τορπιλίσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες Ρωσίας - Ουκρανίας στην Τουρκία το 2022, λίγο πριν την υπογραφή συμφωνίας.
Η θέση Starmer - Η ειρήνη ως «απειλή»?? Kier Starmer basically says:
— DD Geopolitics (@DD_Geopolitics) February 14, 2026
- Russia is losing
- If we stop the war, Russia will rearm and then attack us
- So the war must continue
- I appointed pedophiles to high government positions and people are angry, but I ignore it pic.twitter.com/50thMAo9Mh
Ο Starmer υποστήριξε ότι ακόμα και αν επιτευχθεί κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία, ο κίνδυνος για την Ευρώπη δεν θα μειωθεί αλλά θα αυξηθεί.
Κατηγόρησε τη Ρωσία για «υβριδικές απειλές», κυβερνοεπιθέσεις, δολιοφθορές και υπονόμευση κοινωνικών δομών μέσω συνεργασιών με ευρωπαίους λαϊκιστές.
Το βασικό του μήνυμα ήταν σαφές: η Ευρώπη πρέπει να προετοιμαστεί όχι για αποκλιμάκωση, αλλά για μακροχρόνια αντιπαράθεση.
«Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε αν χρειαστεί», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τέτοιες δηλώσεις ερμηνεύονται ως προληπτική πολιτική νομιμοποίηση της στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Όταν η ειρήνη παρουσιάζεται ως στρατηγικός κίνδυνος, τότε η συνέχιση της σύγκρουσης μετατρέπεται σε «αναγκαίο κακό».
Για τη ρωσική πλευρά αυτή η θέση δεν ερμηνεύεται ως προειδοποίηση — αλλά ως πολιτική ομολογία: ότι σημαντικό τμήμα της δυτικής ηγεσίας έχει πλέον επενδύσει στη διαρκή ένταση και όχι στη διπλωματική εκτόνωση.
Η ίδια γραμμή από το Μόναχο
Παρόμοια θέση εξέφρασε και οπρόεδρος της διάσκεψης,
Υποστήριξε ότι μια κατάπαυση πυρός χωρίς σοβαρούς περιορισμούς στις ρωσικές στρατιωτικές αναπτύξεις στις δυτικές στρατιωτικές περιφέρειες θα αυξήσει — όχι θα μειώσει — την απειλή για τη Γερμανία και την Ευρώπη.
Το επιχείρημα αυτό αποκαλύπτει μια κρίσιμη αντίφαση: η Ευρώπη απαιτεί από τη Ρωσία περιορισμούς εντός του δικού της εδάφους ως προϋπόθεση ειρήνης.
Δηλαδή, ζητά μονομερή στρατηγική αποδυνάμωση της Μόσχας ως αντάλλαγμα για παύση εχθροπραξιών.
Αυτό, στη ρωσική γεωπολιτική ανάγνωση, δεν θεωρείται ειρηνευτική πρόταση — αλλά όρος στρατηγικής υποταγής.
Wolfgang Ischinger
Η ρωσική απάντηση: Η Ευρώπη μπλοκάρει τους συμβιβασμούς
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, απάντησε ότι η ίδια η Ευρώπη εμποδίζει το Κίεβο να προχωρήσει σε ρεαλιστικούς συμβιβασμούς.
Σύμφωνα με τη θέση της Μόσχας, η συνεχιζόμενη ροή όπλων προς την Ουκρανία αποδεικνύει ότι οι Βρυξέλλες επιλέγουν τη συνέχιση του πολέμου αντί της διαπραγμάτευσης.
Η Zakharova υποστήριξε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει πλέον ανοιχτά τη συγχώνευση του ουκρανικού και του ευρωπαϊκού αμυντικού δυναμικού μέσω στενής συνεργασίας στο στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα — κάτι που, από ρωσική σκοπιά, μετατρέπει τη σύγκρουση σε δομικό ευρωρωσικό μέτωπο και όχι απλώς ουκρανικό ζήτημα.
Η θέση της Zakharova ενισχύεται από τη στρατιωτική βιομηχανική συνεργασία ΕΕ–Ουκρανίας, τα κοινά προγράμματα παραγωγής πυρομαχικών και τις δηλώσεις περί «μακρού πολέμου φθοράς».
Η εικόνα που προβάλλεται είναι ότι η Ευρώπη έχει περάσει από τη διπλωματία στη στρατηγική εμπλοκή.
Η προειδοποίηση Lavrov: Όχι πια «ειδική επιχείρηση»
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergei Lavrov, προχώρησε σε ιδιαίτερα σκληρή προειδοποίηση: Εάν η Ευρώπη περάσει από τις απειλές σε άμεση στρατιωτική επίθεση, τότε — όπως είπε — η ρωσική απάντηση δεν θα είναι «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», αλλά πλήρης στρατιωτική αντίδραση με όλα τα διαθέσιμα μέσα, σύμφωνα με το στρατιωτικό δόγμα.
Η αναφορά του Lavrov στον Vladimir Putin και στη ρωσική δογματική στρατηγική λειτουργεί, ως μήνυμα αποτροπής:
Η Μόσχα θεωρεί ότι η Ευρώπη μετακινείται από τη ρητορική έντασης σε πραγματική προετοιμασία σύγκρουσης.
Αδιάψευστος μάρτυς ότι οι δυτικές δηλώσεις περί «ετοιμότητας για πόλεμο» δεν είναι απλώς ρητορικές — αλλά εντάσσονται σε σταδιακή προετοιμασία κοινωνιών για πιθανή ευρύτερη σύγκρουση.
Η γραμμή Orban και η ευρωπαϊκή ρήξη
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι διαφορετική γραμμή έχει εκφράσει επανειλημμένα ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Viktor Orban, ο οποίος έχει δηλώσει ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία προετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία έως το 2030 — και ότι αυτή η κατεύθυνση είναι λανθασμένη και επικίνδυνη.
Η στάση Orban δείχνει ότι η Ευρώπη δεν είναι ενιαία, παρά την εικόνα κοινής γραμμής.
Υπάρχουν κράτη που βλέπουν τη στρατιωτικοποίηση ως αυτοκαταστροφική και τη συνέχιση του πολέμου ως γεωπολιτικό αδιέξοδο.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει πλήρης ευρωπαϊκή συναίνεση, το κόστος της σύγκρουσης βαραίνει άνισα τα κράτη ενώ η γεωπολιτική σύγκρουση μετατρέπεται σε εσωτερικό πολιτικό ρήγμα.
Η Δύση φοβάται όχι μόνο τη ρωσική στρατιωτική ισχύ — αλλά και την πιθανότητα κανονικοποίησης των σχέσεων.
Αν υπάρξει ειρήνη και σταθεροποίηση: θα επανέλθουν πιέσεις για άρση κυρώσεων, θα ανοίξει συζήτηση για ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας και θα αμφισβητηθεί η πολιτική απομόνωσης.
Έτσι, η διατήρηση της έντασης εξυπηρετεί τη διατήρηση της απομόνωσης.
Γιατί η ειρήνη θεωρείται «επικίνδυνη» στη Δύση
Οι δηλώσεις Starmer και Ischinger αποκαλύπτουν τρία βασικά σημεία:
Πρώτον, η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε εργαλείο στρατηγικής συσπείρωσης της Δύσης.
Η λήξη της θα αφαιρούσε τη βασική αιτιολόγηση για αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες και έλεγχο κοινωνιών.
Δεύτερον, η εικόνα της «μόνιμης ρωσικής απειλής» λειτουργεί ως πολιτικός μηχανισμός πειθαρχίας στο εσωτερικό της Ευρώπης.
Τρίτον, μια πραγματική ειρήνη θα απαιτούσε αναγνώριση ρωσικών ανησυχιών ασφαλείας — κάτι που μεγάλο μέρος των δυτικών ελίτ αρνείται.
Η ειρήνη ως… ρίσκο
Οι δηλώσεις του Keir Starmer στο Μόναχο δείχνουν μια βαθύτερη μετατόπιση: από τη ρητορική της «υποστήριξης» προς την Ουκρανία, στη ρητορική της προετοιμασίας για ευρύτερη σύγκρουση.
Η ειρήνη παρουσιάζεται ως ρίσκο. Ο επανεξοπλισμός ως βεβαιότητα.
Η αντιπαράθεση ως αναπόφευκτη.
Από φιλορωσική σκοπιά, αυτό επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν είναι η απουσία ειρηνευτικών προτάσεων — αλλά η απροθυμία μέρους της Δύσης να αποδεχθεί μια ισορροπία ασφαλείας που δεν θα βασίζεται στη ρωσική αποδυνάμωση.
Έτσι, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο πότε θα έρθει η ειρήνη — αλλά ποιοι πραγματικά δεν τη θέλουν.
Η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει ξεπεράσει το τοπικό της πλαίσιο και έχει μετατραπεί σε εργαλείο παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Και σε αυτή την εξίσωση, η ειρήνη δεν απορρίπτεται επειδή είναι αδύνατη — αλλά επειδή αλλάζει τους συσχετισμούς.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών