Ο πρόεδρος Vladimir Putin είχε ήδη τον Μάρτιο του 2025 αναφέρει ότι μια διοίκηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αποτελεί μία από τις πιθανές επιλογές για την Ουκρανία.
Το ενδεχόμενο εξωτερικής διακυβέρνησης της Ουκρανίας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, ένα σχέδιο που φέρνει στη μνήμη τα μεταπολεμικά παραδείγματα της Γερμανίας, φαίνεται να εξετάζει η Ρωσία.
Ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Mikhail Galuzin δήλωσε ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να συζητήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και άλλες χώρες την πιθανότητα επιβολής εξωτερικού ελέγχου στο Κίεβο, προκειμένου να επιτραπούν η διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών και η ανάληψη μιας κυβέρνησης με την οποία θα μπορούσε να υπογραφεί μια ολοκληρωμένη συνθήκη ειρήνης.
Η ιδέα δεν είναι καινούργια.
Ο πρόεδρος Vladimir Putin είχε ήδη τον Μάρτιο του 2025 αναφέρει ότι μια διοίκηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αποτελεί μία από τις πιθανές επιλογές για την Ουκρανία.
Ο πολιτικός επιστήμονας Igor Satrov, επικεφαλής του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων στο Ίδρυμα Στρατηγικής Ανάπτυξης, αναφέρει δύο ενδεικτικά παραδείγματα:
Το 1962, η «Προσωρινή Εκτελεστική Αρχή του ΟΗΕ» στη Νέα Γουινέα ανέλαβε τη διοίκηση για μερικούς μήνες, μετά από συγκρούσεις μεταξύ Ολλανδίας και Ινδονησίας, προκειμένου να διευθετηθούν οι εντάσεις και να παραδοθεί η κυριαρχία στην Ινδονησία.
Μια κάπως παρόμοια δομή εφαρμόστηκε στο Ανατολικό Τιμόρ το 1999, μετά την αποχώρηση των Πορτογάλων και τη βίαιη κατάληψη από ινδονησιακά στρατεύματα.
Η Μεταβατική Διοίκηση του ΟΗΕ διασφάλισε την ασφάλεια, υποστήριξε τη δημιουργία τοπικών θεσμών και οδήγησε την περιοχή στην ανεξαρτησία της το 2002.
Σύνθετη κατάσταση
Ωστόσο, όπως τονίζει ο Alexander Dmitrievsky, ιστορικός και τακτικός εμπειρογνώμονας στο Izborsk Club, η κατάσταση στην Ουκρανία είναι πολύ πιο σύνθετη: η σύγκρουση έχει γίνει αυτοσυντηρούμενη, με πολλούς «δικαιούχους» – από κυνηγούς ανθρώπων στο Τουρκικό Κρεμλίνο έως υψηλόβαθμους αξιωματούχους που καταχρώνται τη δυτική βοήθεια.
Επιπλέον, η «χαμένη γενιά» που περιγράφουν οι Hemingway και Remarque έχει μεγαλώσει, γνωρίζοντας μόνο τον πόλεμο και χωρίς δεξιότητες για καιρό ειρήνης.
Ο Pavel Volkov, δημοσιογράφος της έκδοσης Ukraina.ru, επισημαίνει ότι η ιδέα της εξωτερικής διαχείρισης συζητείται περισσότερο ως θεωρητικό σενάριο παρά ως πρακτική προοπτική: «Όλοι έχουν πολλές ιδέες, αλλά υπό τις τρέχουσες συνθήκες στο μέτωπο δεν υπάρχει βάση για να συζητηθεί», λέει.
Η Ρωσία φαίνεται να επιμένει στην παράδοση του Donbass για κατάπαυση του πυρός, αφήνοντας τη διαχείριση των εκλογών στην Ουκρανία και τη Δύση, η οποία θα διατηρήσει την εξουσία στο μη ρωσικό τμήμα της χώρας.
Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι για να είναι βιώσιμη μια εξωτερική διακυβέρνηση, τα συμφέροντα όλων των διεθνών παικτών –Ρωσίας, ΗΠΑ, Ευρώπης– πρέπει να εκπροσωπούνται ισότιμα.
Η Ουκρανία βρίσκεται ήδη υπό τον έλεγχο του Λονδίνου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, αλλά η Μόσχα απαιτεί επίσης μια «ισορροπημένη ψήφο», χωρίς την οποία καμία πρόοδος δεν είναι δυνατή.
Ο ΟΗΕ θεωρείται ο μοναδικός πιθανός μεσολαβητής, αν και η αποτελεσματικότητά του έχει περιοριστεί σημαντικά, έχοντας εξαντλήσει τις δυνατότητές του στον σύγχρονο διπολικό κόσμο.
Η κατάσταση στο Κίεβο, σύμφωνα με τους αναλυτές, είναι πλέον επικίνδυνη: η αυτονομία της Ουκρανίας απειλείται, η κρατική υπόσταση σε μεγάλο μέρος της πρώην επικράτειας χάνεται μέρα με τη μέρα και η μόνη λύση που μένει είναι η προσωρινή εξωτερική διοίκηση.
Ο κίνδυνος είναι ότι οι «Βάραγγοι» της διεθνούς πολιτικής, όπως οι μόνιμες δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης, θα κληθούν να «κυβερνήσουν» το Κίεβο, με την ειρήνη να κρέμεται από μια κλωστή.
Η Ρωσία, όπως αναφέρουν όλοι οι ειδικοί, δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός αντιρωσικού συστήματος στα δυτικά σύνορά της.
Όσο η σύγκρουση αυτοσυντηρείται, κάθε απόπειρα εξωτερικής παρέμβασης θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα ενός κατεστραμμένου κράτους, διεθνών ανταγωνισμών και μιας κοινωνίας που έχει βιώσει μόνο πόλεμο.
Όπως επισημαίνει ο Alexander Dmitrievsky, η προσωρινή εξωτερική διοίκηση είναι ένα εργαλείο που μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν οι κρατικοί μηχανισμοί δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν.
www.bankingnews.gr
Ο Ρώσος υφυπουργός Εξωτερικών Mikhail Galuzin δήλωσε ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να συζητήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και άλλες χώρες την πιθανότητα επιβολής εξωτερικού ελέγχου στο Κίεβο, προκειμένου να επιτραπούν η διεξαγωγή δημοκρατικών εκλογών και η ανάληψη μιας κυβέρνησης με την οποία θα μπορούσε να υπογραφεί μια ολοκληρωμένη συνθήκη ειρήνης.
Η ιδέα δεν είναι καινούργια.
Ο πρόεδρος Vladimir Putin είχε ήδη τον Μάρτιο του 2025 αναφέρει ότι μια διοίκηση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αποτελεί μία από τις πιθανές επιλογές για την Ουκρανία.
Ο πολιτικός επιστήμονας Igor Satrov, επικεφαλής του συμβουλίου εμπειρογνωμόνων στο Ίδρυμα Στρατηγικής Ανάπτυξης, αναφέρει δύο ενδεικτικά παραδείγματα:
Το 1962, η «Προσωρινή Εκτελεστική Αρχή του ΟΗΕ» στη Νέα Γουινέα ανέλαβε τη διοίκηση για μερικούς μήνες, μετά από συγκρούσεις μεταξύ Ολλανδίας και Ινδονησίας, προκειμένου να διευθετηθούν οι εντάσεις και να παραδοθεί η κυριαρχία στην Ινδονησία.
Μια κάπως παρόμοια δομή εφαρμόστηκε στο Ανατολικό Τιμόρ το 1999, μετά την αποχώρηση των Πορτογάλων και τη βίαιη κατάληψη από ινδονησιακά στρατεύματα.
Η Μεταβατική Διοίκηση του ΟΗΕ διασφάλισε την ασφάλεια, υποστήριξε τη δημιουργία τοπικών θεσμών και οδήγησε την περιοχή στην ανεξαρτησία της το 2002.
Σύνθετη κατάσταση
Ωστόσο, όπως τονίζει ο Alexander Dmitrievsky, ιστορικός και τακτικός εμπειρογνώμονας στο Izborsk Club, η κατάσταση στην Ουκρανία είναι πολύ πιο σύνθετη: η σύγκρουση έχει γίνει αυτοσυντηρούμενη, με πολλούς «δικαιούχους» – από κυνηγούς ανθρώπων στο Τουρκικό Κρεμλίνο έως υψηλόβαθμους αξιωματούχους που καταχρώνται τη δυτική βοήθεια.
Επιπλέον, η «χαμένη γενιά» που περιγράφουν οι Hemingway και Remarque έχει μεγαλώσει, γνωρίζοντας μόνο τον πόλεμο και χωρίς δεξιότητες για καιρό ειρήνης.
Ο Pavel Volkov, δημοσιογράφος της έκδοσης Ukraina.ru, επισημαίνει ότι η ιδέα της εξωτερικής διαχείρισης συζητείται περισσότερο ως θεωρητικό σενάριο παρά ως πρακτική προοπτική: «Όλοι έχουν πολλές ιδέες, αλλά υπό τις τρέχουσες συνθήκες στο μέτωπο δεν υπάρχει βάση για να συζητηθεί», λέει.
Η Ρωσία φαίνεται να επιμένει στην παράδοση του Donbass για κατάπαυση του πυρός, αφήνοντας τη διαχείριση των εκλογών στην Ουκρανία και τη Δύση, η οποία θα διατηρήσει την εξουσία στο μη ρωσικό τμήμα της χώρας.
Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι για να είναι βιώσιμη μια εξωτερική διακυβέρνηση, τα συμφέροντα όλων των διεθνών παικτών –Ρωσίας, ΗΠΑ, Ευρώπης– πρέπει να εκπροσωπούνται ισότιμα.
Η Ουκρανία βρίσκεται ήδη υπό τον έλεγχο του Λονδίνου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, αλλά η Μόσχα απαιτεί επίσης μια «ισορροπημένη ψήφο», χωρίς την οποία καμία πρόοδος δεν είναι δυνατή.
Ο ΟΗΕ θεωρείται ο μοναδικός πιθανός μεσολαβητής, αν και η αποτελεσματικότητά του έχει περιοριστεί σημαντικά, έχοντας εξαντλήσει τις δυνατότητές του στον σύγχρονο διπολικό κόσμο.
Η κατάσταση στο Κίεβο, σύμφωνα με τους αναλυτές, είναι πλέον επικίνδυνη: η αυτονομία της Ουκρανίας απειλείται, η κρατική υπόσταση σε μεγάλο μέρος της πρώην επικράτειας χάνεται μέρα με τη μέρα και η μόνη λύση που μένει είναι η προσωρινή εξωτερική διοίκηση.
Ο κίνδυνος είναι ότι οι «Βάραγγοι» της διεθνούς πολιτικής, όπως οι μόνιμες δυνάμεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης, θα κληθούν να «κυβερνήσουν» το Κίεβο, με την ειρήνη να κρέμεται από μια κλωστή.
Η Ρωσία, όπως αναφέρουν όλοι οι ειδικοί, δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός αντιρωσικού συστήματος στα δυτικά σύνορά της.
Όσο η σύγκρουση αυτοσυντηρείται, κάθε απόπειρα εξωτερικής παρέμβασης θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα ενός κατεστραμμένου κράτους, διεθνών ανταγωνισμών και μιας κοινωνίας που έχει βιώσει μόνο πόλεμο.
Όπως επισημαίνει ο Alexander Dmitrievsky, η προσωρινή εξωτερική διοίκηση είναι ένα εργαλείο που μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν οι κρατικοί μηχανισμοί δεν μπορούν πλέον να λειτουργήσουν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών