Πώς η «νοσηρή οικογενειοκρατία» οδήγησε στο σφυρί το οινοποιείο στη Μαντινεία – Οι καταγγελίες-φωτιά του Απόστολου Σπυρόπουλου για την «πυργοδέσποινα» μητέρα και τον «Νέρωνα» πατέρα
Επίθεση σε κοινή θέα κατά της ίδιας του της οικογένειας εξαπέλυσε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης το στέλεχος της ΝΔ, Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος, κάνοντας μάλιστα λόγο για «οικογενειοκρατία», «αλαζονεία» και ένα πολυετές καθεστώς αυθαιρεσίας που, όπως υποστηρίζει, οδήγησε στη χρεοκοπία την επιχείρηση «Κτήμα Σπυρόπουλου»…
Ο γιος ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ περιγράφει ένα σκηνικό εσωτερικής σήψης, καθώς «η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ, ιδιοποιήθηκε», μετατρεπόμενη σε «κλειστό βασίλειο» με χαρακτηριστικά προσωπικού φέουδου.
«Όσο το καράβι βούλιαζε, εσείς παίζατε βιολιά»
Σε μια επιστολή-καταπέλτη με τίτλο «Το τέλος ενός ταξιδιού, η ώρα της αλήθειας», ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος περιγράφει με δραματικούς τόνους την απώλεια του πρώτου οινοποιείου, μετά τον πλειστηριασμό που πραγματοποιήθηκε, ενώ σε λίγες ημέρες, όπως σημειώνει, «το ίδιο σφυρί θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου».
«Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα», γράφει, καταγγέλλοντας ότι η διοίκηση αγνόησε προειδοποιήσεις και προτάσεις, εγκλωβισμένη σε ένα «αρρωστημένο εγώ» που επαναλάμβανε: «Εγώ ξέρω καλύτερα».
Σύμφωνα με όσα περιγράφει, η διαδοχή στη διοίκηση θύμιζε «παρωδία», με τη μητέρα να παραδίδει τη σκυτάλη – όταν συνταξιοδοτήθηκε – στην άνεργη τότε κόρη, επιλογή που, όπως λέει, έγινε «χωρίς ίχνος αξιοκρατίας».
Κάνει λόγο για έναν «εγωκεντρικό πατέρα», μια «μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας» και μια διευθύνουσα σύμβουλο που, ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, επιδιδόταν σε ταξίδια και δημόσιες εμφανίσεις.
Η κριτική του κορυφώνεται με αιχμές για δημόσιες παρουσίες σε πολιτικές συγκεντρώσεις «από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel», την ώρα που η εταιρεία «ψυχορραγούσε».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει σε ταξίδι στο Παρίσι, μόλις μία εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, για την παρακολούθηση του «Un ballo in maschera» του Giuseppe Verdi, αφήνοντας αιχμές ότι τα έξοδα βαφτίζονταν «προώθηση προϊόντων».
Με σκωπτική διάθεση, σημειώνει ότι ίσως η «Traviata» θα ταίριαζε περισσότερο ως «αυτοπροσωπογραφία», μιλώντας για «σύγχρονους Νέρωνες που τραγουδούσαν ενώ το οινοποιείο καιγόταν».
Ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος καταγγέλλει ότι μέλη της οικογένειας διέμεναν επί χρόνια σε «πύργο» εντός του οινοποιείου, κάνοντας λόγο για αυθαίρετη και προκλητική χρήση εταιρικών πόρων, ενώ υποστηρίζει ότι η επιχείρηση «στραγγίστηκε μέχρι το τελευταίο ευρώ».
Παράλληλα, αναφέρει ότι ο ίδιος και η στενή του οικογένεια δεν έλαβαν «ούτε 1 ευρώ» από την εταιρεία για περισσότερα από 25 χρόνια και ότι, μετά την παραίτησή του τον Μάιο του 2020, δεν επιβάρυνε την επιχείρηση «ούτε με ένα μπουκάλι κρασί».
Καταγγέλλει επίσης απόπειρα ηθικής του εξόντωσης, ακόμη και προσπάθεια συλλογής υπογραφών εναντίον του όταν άλλαξε πολιτική πορεία το 2023.
Ο πλειστηριασμός: 1.397.001 ευρώ και τέλος
Υπενθυμίζεται πως ο περί ου λόγος πλειστηριασμός στρεφόταν σε βάρος της εταιρείας «Αγροτοβιομηχανική Οινοποιητική Αρκαδίας Α.Ε.» («Αρκάς Α.Ε.») και αφορούσε την πλήρη κυριότητα δύο αγροτεμαχίων 3.325,75 τ.μ. και 5.863,02 τ.μ. στη θέση «Γκορτσούλι» Αρτεμισίου, στον Δήμο Μαντινείας Αρκαδίας.
Τα ακίνητα, αποκτηθέντα το 1988, αποτελούν ενιαίο χώρο με εργοστάσιο οινοποιίας συνολικής επιφάνειας κτηρίων 1.498,78 τ.μ., υπόστεγα 207,85 τ.μ. και υπόγειο 807,68 τ.μ.
Η περιοχή βρίσκεται εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της Αρχαία Μαντινεία, γεγονός που συνεπάγεται αυστηρούς περιορισμούς σε οποιαδήποτε οικοδομική εργασία χωρίς έγκριση του τοπικού συμβουλίου αρχαιοτήτων.
Η τιμή πρώτης προσφοράς είχε οριστεί στα 1.397.000 ευρώ και η κατακύρωση έγινε μόλις με 1 ευρώ παραπάνω, στα 1.397.001 ευρώ – μια λεπτομέρεια που υπογραμμίζει το δραματικό φινάλε μιας πορείας δεκαετιών.
Για τις 4 Μαρτίου έχει προγραμματιστεί πλειστηριασμός και για το δεύτερο οινοποιείο της επιχείρησης: γήπεδο 58.053,55 τ.μ. με οινοποιείο και «μετά πάντων εν γένει των συστατικών, παραρτημάτων και παρακολουθημάτων του», στη Δημοτική Ενότητα Νεμέας.
Η αυλαία πέφτει βαριά για ένα ιστορικό όνομα του ελληνικού κρασιού. Τα οινοποιεία αλλάζουν χέρια, οι υποχρεώσεις παραμένουν και ο οικογενειακός πόλεμος διεξάγεται πλέον δημόσια, με καταγγελίες που θυμίζουν περισσότερο πολιτικό θρίλερ παρά επιχειρηματική αποτυχία.
Η ανάρτηση
«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Με το οινοποιείο αυτό μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν ένα μικρό παιδί το 1988, όταν μπήκαν τα πρώτα θεμέλια, και έπαιζα ανάμεσα στα μπετά και τις λάσπες, βλέποντας τους τοίχους να υψώνονται μέρα με τη μέρα.
Θυμάμαι σαν τώρα τη λάμψη και τη χαρά στα μάτια του πατέρα μου καθώς έβλεπε το δημιούργημά του να παίρνει σάρκα και οστά. Για μένα, αυτό το μέρος δεν ήταν ποτέ απλά «ντουβάρια» ή μια επιχείρηση• ήταν οι πρώτες μου εικόνες, οι ρίζες μου, ένας τόπος που ταυτίστηκε με την ίδια μου τη ζωή.
Σήμερα, λοιπόν, αυτή η διαδρομή κλείνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες ημέρες, το ίδιο «σφυρί» θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου.
Αυτό που ζούμε δεν είναι μια «κακή συγκυρία» ή μια ατυχία της αγοράς. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο.
Η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ — ιδιοποιήθηκε. Μετατράπηκε σε ένα κλειστό «βασίλειο» όπου η διαδοχή θύμιζε παρωδία: η μητέρα παρέδωσε το τιμόνι μόνο όταν αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη, χρίζοντας διάδοχο μια κόρη που εκείνη την εποχή ήταν άνεργη. Μια επιλογή που από την αρχή με βρήκε εντελώς αντίθετο, καθώς αγνοούσε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και λογικής.
Όλα αυτά συνέβησαν υπό την υψηλή εποπτεία ενός πατέρα απόλυτα εγωκεντρικού, εγκλωβισμένου στο δικό του, αρρωστημένο «εγώ». Ένα «εγώ» που επαναλάμβανε μονότονα: «Εγώ ξέρω καλύτερα», «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου». Αυτό το «εγώ» ήταν που τελικά σας έπνιξε, αρνούμενο να ακούσει κάθε λογική φωνή, επιβάλλοντας την ανικανότητα ως οικογενειακό πεπρωμένο.
Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς «παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα». Μόλις έναν μήνα προ της καταστροφής, πατέρας και κόρη, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, εμφανίζονταν περιχαρείς και φωτογραφίζονταν από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel, αναζητώντας ρόλο σε πολιτικές συγκεντρώσεις και παριστάνοντας τους σωτήρες της χώρας, την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί.
Ταυτόχρονα, η διευθύνουσα σύμβουλος, σε ένα ρεσιτάλ θράσους, παρέδιδε μαθήματα «αγροτικής ανάπτυξης» σε πάνελ πρώην πρωθυπουργού - του ανθρώπου που επί των ημερών του έκλεισαν οι τράπεζες. Η απόλυτη ειρωνεία: μια διοίκηση που άφηνε τις τράπεζες απλήρωτες, να παριστάνει τον ειδήμονα δίπλα σε εκείνον που τις σφράγισε.
Το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας; Μία μόλις εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, βρεθήκατε στο Παρίσι για να απολαύσετε τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Verdi — έξοδα που πιθανότατα βαφτίστηκαν ως «προώθηση προϊόντων». Προφανώς, ελλείψει της «Traviata» (της Παραστρατημένης), που θα ήταν η ιδανική αυτοπροσωπογραφία σας, προτιμήσατε ως σύγχρονοι Νέρωνες να «τραγουδάτε» στα θεωρεία της Γαλλίας, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών σας. Ένα θέατρο παρακμής, όπου κρύβατε την αποτυχία σας πίσω από τη μεγάλη ζωή με ξένα κόλλυβα, την ώρα που οι πραγματικοί εγγυητές έχαναν τον ύπνο και τις περιουσίες τους.
Ο εγωκεντρικός πατέρας, η μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας και η κόρη, απολάμβαναν επί χρόνια μια προκλητική, πέρα ως πέρα αυθαίρετη διαμονή στον «πύργο» εντός του οινοποιείου. Ζούσατε σαν παράσιτα εις βάρος των μετόχων, μέσα σε ένα κτίσμα παράνομο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήσασταν τυπικοί ούτε στα στοιχειώδη, ούτε καν στη νομιμότητα της ίδιας σας της στέγης.
Ζούσατε όλοι σας επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ για να συντηρείτε μια χάρτινη ψευδαίσθηση. Ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, η διευθύνουσα σύμβουλος ζούσε το δικό της «όνειρο», ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του κόσμου, πάντα με το βολικό πρόσχημα της «προώθησης των προϊόντων». Ταξίδια που δεν ήταν παρά πολυτελείς κύκλοι αυτοπροβολής, την ώρα που το προσωπικό έβλεπε το μέλλον του να χάνεται. Φτάσατε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να κυκλοφορείτε ετικέτες με το όνομα της κόρης και της εγγονής, βάζοντας τον ναρκισσισμό σας πάνω από την επιβίωση της επιχείρησης.
Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας! Από τη μία οι δημιουργοί του χάους μαζί με τον πρόθυμο «μικρό αδελφό», πάντα σε ρόλο θλιβερού χειροκροτητή, να λέει «ναι» σε ό,τι παράλογο υπαγόρευε ο «μεγάλος», νομιμοποιώντας την καταστροφή.
Όταν σας εξέθεσα τα επιχειρήματά μου, τις προτάσεις μου και τις κάθετες αντιθέσεις μου για την ολέθρια πορεία που επιλέξατε, εσείς, τυφλωμένοι από κακία, εμμονή και ένα διογκωμένο «εγώ», με δαιμονοποιήσατε. Με λασπώσατε και διαδίδατε συστηματικά βρώμικα ψέματα σε συγγενείς και φίλους, με μοναδικό σκοπό να με εξοντώσετε ηθικά.
Ακόμη πιο κατάπτυστο ήταν αυτό που επιχειρήσατε στις αρχές του 2023, όταν αποφάσισα να αλλάξω πολιτική πορεία. Φτάσατε στο σημείο να προσπαθήσετε να μαζέψετε υπογραφές για μια επιστολή που θα εμφάνιζε δήθεν την οικογένεια αντίθετη στην πράξη μου! Η ανηθικότητα και η κακία σας ξεπέρασαν κάθε όριο, αγγίζοντας ακόμη και τους πιο στενούς μου συγγενείς, αλλά και ανθρώπους που ουδέποτε είχαν σχέση με την επιχείρηση.
Θέλατε πάση θυσία να με δείξετε απομονωμένο και αποκομμένο από όλους. Τόσο αδίστακτοι, τόσο κυνικοί, τόσο γεμάτοι συμπλέγματα απέναντί μου. Όμως, σε αυτόν τον κατήφορο δεν σας ακολούθησε κανείς...
Όταν παραιτήθηκα τον Μάιο του 2020, σας άφησα μόνους απέναντι στον καθρέφτη σας. Αλλά ακόμα και τότε, στον καθρέφτη σας πάλι εμένα βλέπατε, γιατί η δική μου αλήθεια ήταν ο μόνιμος εφιάλτης που σας ξεσκέπαζε.
Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους. Για 25 και πλέον χρόνια, ούτε εγώ ούτε κανένα άλλο μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έλαβε από την επιχείρηση ούτε ένα 1€! Από τον Μάιο του 2020 που παραιτήθηκα οριστικά, δεν χρέωσα την επιχείρηση ούτε με ένα μπουκάλι κρασί!
Σε πλήρη παραλογισμό με τη δική μου στάση, εσείς κοιμάστε ήσυχοι; Πώς κοιτάτε στα μάτια τους εργαζόμενους και τους πιστωτές που αφήνετε πίσω σας; Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω —ή μάλλον να σας ταρακουνήσω— από τον εγωκεντρικό λήθαργο στον οποίο ζείτε εδώ και χρόνια: το πάρτι τελειώνει οριστικά και σύντομα.
Η ευθύνη για την ηθική κατάπτωση, τη διάλυση και τον διασυρμό βαραίνει αποκλειστικά εσάς και μόνο εσάς!
Σπείρατε ανέμους και τώρα θα θερίσετε τις θύελλες της απαξίωσης. Τα οινοποιεία χάνονται, οι υποχρεώσεις μένουν, αλλά η ντροπή της παρασιτικής σας διαδρομής θα σας ακολουθεί για πάντα.
Οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αυλαία της δικής σας «Traviata» έκλεισε με θόρυβο και ο «Χορός των Μεταμφιεσμένων» σας δεν έχει πια θεατές. Μόνο την παγερή σιωπή της αποτυχίας σας.
Αθήνα , 18/02/2026
Με εκτίμηση
Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος»
Ο γιος ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ περιγράφει ένα σκηνικό εσωτερικής σήψης, καθώς «η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ, ιδιοποιήθηκε», μετατρεπόμενη σε «κλειστό βασίλειο» με χαρακτηριστικά προσωπικού φέουδου.
«Όσο το καράβι βούλιαζε, εσείς παίζατε βιολιά»
Σε μια επιστολή-καταπέλτη με τίτλο «Το τέλος ενός ταξιδιού, η ώρα της αλήθειας», ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος περιγράφει με δραματικούς τόνους την απώλεια του πρώτου οινοποιείου, μετά τον πλειστηριασμό που πραγματοποιήθηκε, ενώ σε λίγες ημέρες, όπως σημειώνει, «το ίδιο σφυρί θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου».
«Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα», γράφει, καταγγέλλοντας ότι η διοίκηση αγνόησε προειδοποιήσεις και προτάσεις, εγκλωβισμένη σε ένα «αρρωστημένο εγώ» που επαναλάμβανε: «Εγώ ξέρω καλύτερα».
Σύμφωνα με όσα περιγράφει, η διαδοχή στη διοίκηση θύμιζε «παρωδία», με τη μητέρα να παραδίδει τη σκυτάλη – όταν συνταξιοδοτήθηκε – στην άνεργη τότε κόρη, επιλογή που, όπως λέει, έγινε «χωρίς ίχνος αξιοκρατίας».
Κάνει λόγο για έναν «εγωκεντρικό πατέρα», μια «μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας» και μια διευθύνουσα σύμβουλο που, ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, επιδιδόταν σε ταξίδια και δημόσιες εμφανίσεις.
Η κριτική του κορυφώνεται με αιχμές για δημόσιες παρουσίες σε πολιτικές συγκεντρώσεις «από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel», την ώρα που η εταιρεία «ψυχορραγούσε».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει σε ταξίδι στο Παρίσι, μόλις μία εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, για την παρακολούθηση του «Un ballo in maschera» του Giuseppe Verdi, αφήνοντας αιχμές ότι τα έξοδα βαφτίζονταν «προώθηση προϊόντων».
Με σκωπτική διάθεση, σημειώνει ότι ίσως η «Traviata» θα ταίριαζε περισσότερο ως «αυτοπροσωπογραφία», μιλώντας για «σύγχρονους Νέρωνες που τραγουδούσαν ενώ το οινοποιείο καιγόταν».
Ο Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος καταγγέλλει ότι μέλη της οικογένειας διέμεναν επί χρόνια σε «πύργο» εντός του οινοποιείου, κάνοντας λόγο για αυθαίρετη και προκλητική χρήση εταιρικών πόρων, ενώ υποστηρίζει ότι η επιχείρηση «στραγγίστηκε μέχρι το τελευταίο ευρώ».
Παράλληλα, αναφέρει ότι ο ίδιος και η στενή του οικογένεια δεν έλαβαν «ούτε 1 ευρώ» από την εταιρεία για περισσότερα από 25 χρόνια και ότι, μετά την παραίτησή του τον Μάιο του 2020, δεν επιβάρυνε την επιχείρηση «ούτε με ένα μπουκάλι κρασί».
Καταγγέλλει επίσης απόπειρα ηθικής του εξόντωσης, ακόμη και προσπάθεια συλλογής υπογραφών εναντίον του όταν άλλαξε πολιτική πορεία το 2023.
Ο πλειστηριασμός: 1.397.001 ευρώ και τέλος
Υπενθυμίζεται πως ο περί ου λόγος πλειστηριασμός στρεφόταν σε βάρος της εταιρείας «Αγροτοβιομηχανική Οινοποιητική Αρκαδίας Α.Ε.» («Αρκάς Α.Ε.») και αφορούσε την πλήρη κυριότητα δύο αγροτεμαχίων 3.325,75 τ.μ. και 5.863,02 τ.μ. στη θέση «Γκορτσούλι» Αρτεμισίου, στον Δήμο Μαντινείας Αρκαδίας.
Τα ακίνητα, αποκτηθέντα το 1988, αποτελούν ενιαίο χώρο με εργοστάσιο οινοποιίας συνολικής επιφάνειας κτηρίων 1.498,78 τ.μ., υπόστεγα 207,85 τ.μ. και υπόγειο 807,68 τ.μ.
Η περιοχή βρίσκεται εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της Αρχαία Μαντινεία, γεγονός που συνεπάγεται αυστηρούς περιορισμούς σε οποιαδήποτε οικοδομική εργασία χωρίς έγκριση του τοπικού συμβουλίου αρχαιοτήτων.
Η τιμή πρώτης προσφοράς είχε οριστεί στα 1.397.000 ευρώ και η κατακύρωση έγινε μόλις με 1 ευρώ παραπάνω, στα 1.397.001 ευρώ – μια λεπτομέρεια που υπογραμμίζει το δραματικό φινάλε μιας πορείας δεκαετιών.
Για τις 4 Μαρτίου έχει προγραμματιστεί πλειστηριασμός και για το δεύτερο οινοποιείο της επιχείρησης: γήπεδο 58.053,55 τ.μ. με οινοποιείο και «μετά πάντων εν γένει των συστατικών, παραρτημάτων και παρακολουθημάτων του», στη Δημοτική Ενότητα Νεμέας.
Η αυλαία πέφτει βαριά για ένα ιστορικό όνομα του ελληνικού κρασιού. Τα οινοποιεία αλλάζουν χέρια, οι υποχρεώσεις παραμένουν και ο οικογενειακός πόλεμος διεξάγεται πλέον δημόσια, με καταγγελίες που θυμίζουν περισσότερο πολιτικό θρίλερ παρά επιχειρηματική αποτυχία.
Η ανάρτηση
«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Με το οινοποιείο αυτό μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν ένα μικρό παιδί το 1988, όταν μπήκαν τα πρώτα θεμέλια, και έπαιζα ανάμεσα στα μπετά και τις λάσπες, βλέποντας τους τοίχους να υψώνονται μέρα με τη μέρα.
Θυμάμαι σαν τώρα τη λάμψη και τη χαρά στα μάτια του πατέρα μου καθώς έβλεπε το δημιούργημά του να παίρνει σάρκα και οστά. Για μένα, αυτό το μέρος δεν ήταν ποτέ απλά «ντουβάρια» ή μια επιχείρηση• ήταν οι πρώτες μου εικόνες, οι ρίζες μου, ένας τόπος που ταυτίστηκε με την ίδια μου τη ζωή.
Σήμερα, λοιπόν, αυτή η διαδρομή κλείνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Πραγματοποιήθηκε ο πρώτος από τους δύο πλειστηριασμούς και το πρώτο οινοποιείο χάθηκε οριστικά. Σε λίγες ημέρες, το ίδιο «σφυρί» θα σφραγίσει και την τύχη του δεύτερου.
Αυτό που ζούμε δεν είναι μια «κακή συγκυρία» ή μια ατυχία της αγοράς. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα ετών αλαζονείας, νοσηρής οικογενειοκρατίας και μιας διοίκησης που μπέρδεψε μια ιστορική διαδρομή με προσωπικό της φέουδο.
Η εταιρεία δεν διοικήθηκε ποτέ — ιδιοποιήθηκε. Μετατράπηκε σε ένα κλειστό «βασίλειο» όπου η διαδοχή θύμιζε παρωδία: η μητέρα παρέδωσε το τιμόνι μόνο όταν αναγκάστηκε να βγει στη σύνταξη, χρίζοντας διάδοχο μια κόρη που εκείνη την εποχή ήταν άνεργη. Μια επιλογή που από την αρχή με βρήκε εντελώς αντίθετο, καθώς αγνοούσε κάθε ίχνος αξιοκρατίας και λογικής.
Όλα αυτά συνέβησαν υπό την υψηλή εποπτεία ενός πατέρα απόλυτα εγωκεντρικού, εγκλωβισμένου στο δικό του, αρρωστημένο «εγώ». Ένα «εγώ» που επαναλάμβανε μονότονα: «Εγώ ξέρω καλύτερα», «Εγώ το έφτιαξα μόνος μου». Αυτό το «εγώ» ήταν που τελικά σας έπνιξε, αρνούμενο να ακούσει κάθε λογική φωνή, επιβάλλοντας την ανικανότητα ως οικογενειακό πεπρωμένο.
Όσο το καράβι βούλιαζε από τα χρέη, εσείς «παίζατε βιολιά στο κατάστρωμα». Μόλις έναν μήνα προ της καταστροφής, πατέρας και κόρη, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους, εμφανίζονταν περιχαρείς και φωτογραφίζονταν από το Νέο Ηράκλειο έως το Caravel, αναζητώντας ρόλο σε πολιτικές συγκεντρώσεις και παριστάνοντας τους σωτήρες της χώρας, την ώρα που άφηναν την επιχείρηση να ψυχορραγεί.
Ταυτόχρονα, η διευθύνουσα σύμβουλος, σε ένα ρεσιτάλ θράσους, παρέδιδε μαθήματα «αγροτικής ανάπτυξης» σε πάνελ πρώην πρωθυπουργού - του ανθρώπου που επί των ημερών του έκλεισαν οι τράπεζες. Η απόλυτη ειρωνεία: μια διοίκηση που άφηνε τις τράπεζες απλήρωτες, να παριστάνει τον ειδήμονα δίπλα σε εκείνον που τις σφράγισε.
Το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας; Μία μόλις εβδομάδα πριν τον πλειστηριασμό, βρεθήκατε στο Παρίσι για να απολαύσετε τον «Χορό Μεταμφιεσμένων» (Un ballo in maschera) του Verdi — έξοδα που πιθανότατα βαφτίστηκαν ως «προώθηση προϊόντων». Προφανώς, ελλείψει της «Traviata» (της Παραστρατημένης), που θα ήταν η ιδανική αυτοπροσωπογραφία σας, προτιμήσατε ως σύγχρονοι Νέρωνες να «τραγουδάτε» στα θεωρεία της Γαλλίας, ενώ το οινοποιείο καιγόταν στις φλόγες των χρεών σας. Ένα θέατρο παρακμής, όπου κρύβατε την αποτυχία σας πίσω από τη μεγάλη ζωή με ξένα κόλλυβα, την ώρα που οι πραγματικοί εγγυητές έχαναν τον ύπνο και τις περιουσίες τους.
Ο εγωκεντρικός πατέρας, η μητέρα σε ρόλο πυργοδέσποινας και η κόρη, απολάμβαναν επί χρόνια μια προκλητική, πέρα ως πέρα αυθαίρετη διαμονή στον «πύργο» εντός του οινοποιείου. Ζούσατε σαν παράσιτα εις βάρος των μετόχων, μέσα σε ένα κτίσμα παράνομο, αποδεικνύοντας ότι δεν ήσασταν τυπικοί ούτε στα στοιχειώδη, ούτε καν στη νομιμότητα της ίδιας σας της στέγης.
Ζούσατε όλοι σας επί σειρά ετών αποκλειστικά από την εταιρεία, στραγγίζοντάς την μέχρι το τελευταίο ευρώ για να συντηρείτε μια χάρτινη ψευδαίσθηση. Ενώ η επιχείρηση κατέρρεε, η διευθύνουσα σύμβουλος ζούσε το δικό της «όνειρο», ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του κόσμου, πάντα με το βολικό πρόσχημα της «προώθησης των προϊόντων». Ταξίδια που δεν ήταν παρά πολυτελείς κύκλοι αυτοπροβολής, την ώρα που το προσωπικό έβλεπε το μέλλον του να χάνεται. Φτάσατε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να κυκλοφορείτε ετικέτες με το όνομα της κόρης και της εγγονής, βάζοντας τον ναρκισσισμό σας πάνω από την επιβίωση της επιχείρησης.
Ήμουν μόνος μου και απέναντί μου όλοι σας! Από τη μία οι δημιουργοί του χάους μαζί με τον πρόθυμο «μικρό αδελφό», πάντα σε ρόλο θλιβερού χειροκροτητή, να λέει «ναι» σε ό,τι παράλογο υπαγόρευε ο «μεγάλος», νομιμοποιώντας την καταστροφή.
Όταν σας εξέθεσα τα επιχειρήματά μου, τις προτάσεις μου και τις κάθετες αντιθέσεις μου για την ολέθρια πορεία που επιλέξατε, εσείς, τυφλωμένοι από κακία, εμμονή και ένα διογκωμένο «εγώ», με δαιμονοποιήσατε. Με λασπώσατε και διαδίδατε συστηματικά βρώμικα ψέματα σε συγγενείς και φίλους, με μοναδικό σκοπό να με εξοντώσετε ηθικά.
Ακόμη πιο κατάπτυστο ήταν αυτό που επιχειρήσατε στις αρχές του 2023, όταν αποφάσισα να αλλάξω πολιτική πορεία. Φτάσατε στο σημείο να προσπαθήσετε να μαζέψετε υπογραφές για μια επιστολή που θα εμφάνιζε δήθεν την οικογένεια αντίθετη στην πράξη μου! Η ανηθικότητα και η κακία σας ξεπέρασαν κάθε όριο, αγγίζοντας ακόμη και τους πιο στενούς μου συγγενείς, αλλά και ανθρώπους που ουδέποτε είχαν σχέση με την επιχείρηση.
Θέλατε πάση θυσία να με δείξετε απομονωμένο και αποκομμένο από όλους. Τόσο αδίστακτοι, τόσο κυνικοί, τόσο γεμάτοι συμπλέγματα απέναντί μου. Όμως, σε αυτόν τον κατήφορο δεν σας ακολούθησε κανείς...
Όταν παραιτήθηκα τον Μάιο του 2020, σας άφησα μόνους απέναντι στον καθρέφτη σας. Αλλά ακόμα και τότε, στον καθρέφτη σας πάλι εμένα βλέπατε, γιατί η δική μου αλήθεια ήταν ο μόνιμος εφιάλτης που σας ξεσκέπαζε.
Έχω τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι σε όλους. Για 25 και πλέον χρόνια, ούτε εγώ ούτε κανένα άλλο μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έλαβε από την επιχείρηση ούτε ένα 1€! Από τον Μάιο του 2020 που παραιτήθηκα οριστικά, δεν χρέωσα την επιχείρηση ούτε με ένα μπουκάλι κρασί!
Σε πλήρη παραλογισμό με τη δική μου στάση, εσείς κοιμάστε ήσυχοι; Πώς κοιτάτε στα μάτια τους εργαζόμενους και τους πιστωτές που αφήνετε πίσω σας; Επιτρέψτε μου να σας αφυπνίσω —ή μάλλον να σας ταρακουνήσω— από τον εγωκεντρικό λήθαργο στον οποίο ζείτε εδώ και χρόνια: το πάρτι τελειώνει οριστικά και σύντομα.
Η ευθύνη για την ηθική κατάπτωση, τη διάλυση και τον διασυρμό βαραίνει αποκλειστικά εσάς και μόνο εσάς!
Σπείρατε ανέμους και τώρα θα θερίσετε τις θύελλες της απαξίωσης. Τα οινοποιεία χάνονται, οι υποχρεώσεις μένουν, αλλά η ντροπή της παρασιτικής σας διαδρομής θα σας ακολουθεί για πάντα.
Οι μάσκες έπεσαν οριστικά. Η αυλαία της δικής σας «Traviata» έκλεισε με θόρυβο και ο «Χορός των Μεταμφιεσμένων» σας δεν έχει πια θεατές. Μόνο την παγερή σιωπή της αποτυχίας σας.
Αθήνα , 18/02/2026
Με εκτίμηση
Απόστολος Ρ. Σπυρόπουλος»
Σχόλια αναγνωστών