Από τα B-2 μέχρι τους «πυραύλους-σκραπ»… Η σύγκρουση που δοκιμάζει τα όρια της παγκόσμιας ισχύος
Σε μία από τις πιο επικίνδυνες φάσεις κλιμάκωσης των τελευταίων ετών, η στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου 2026 έχει ήδη ξεπεράσει προηγούμενα επεισόδια έντασης στη Μέση Ανατολή.
Αεροπλανοφόρα, στρατηγικά βομβαρδιστικά, βαλλιστικοί πύραυλοι και drones-καμικάζι συνθέτουν το οπλοστάσιο μιας σύγκρουσης όπου η τεχνολογία αιχμής συνυπάρχει με αυτό που η Τεχεράνη αποκαλεί «πυραύλους από παλιοσίδερα».
Αμερικανικά «Shahed» και αόρατα B-2
Σύμφωνα με το CENTCOM, η Ουάσιγκτον από τις πρώτες ώρες της επιχείρησης ανέπτυξε μαχητικά πέμπτης γενιάς όπως τα F-22 Raptor και F-35 Lightning II, αλλά και μέσα που χρησιμοποιούνται σπανιότερα.
Καθοριστικό ρόλο είχαν τα stealth στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 Spirit, τα οποία έπληξαν υπόγειες εγκαταστάσεις βαλλιστικών πυραύλων.
Όπως ανέφερε η δημοσιογράφος του Fox News, Jennifer Griffin, τέσσερα αεροσκάφη έριξαν δεκάδες βόμβες 2.000 λιβρών.
Εκτιμάται ότι χρησιμοποιήθηκαν βόμβες GBU-31(V)3/B με καθοδήγηση JDAM και διατρητική κεφαλή BLU-109/B, ικανές να διαπεράσουν έως 1,8 μέτρα οπλισμένου σκυροδέματος.
Η σχετική ελευθερία δράσης της αμερικανικής αεροπορίας αποδίδεται στην εξουδετέρωση της ιρανικής αντιαεροπορικής άμυνας, με τη συμβολή και αεροσκαφών ηλεκτρονικού πολέμου EA-18G Growler που επιχειρούν από το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν μαζικά πυραύλους cruise Tomahawk από αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke-class destroyer και υποβρύχια.
Στο οπλοστάσιο φέρεται να περιλαμβάνεται και η νεότερη αντιπλοϊκή έκδοση Maritime Strike Tomahawk Block Va με εμβέλεια έως 1.600 χιλιόμετρα.
Στο πεδίο των χερσαίων πυραυλικών συστημάτων, αναπτύχθηκαν εκτοξευτές M142 HIMARS, οι οποίοι φέρονται να χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά επιχειρησιακά τον βαλλιστικό πύραυλο Precision Strike Missile (PrSM), με ακρίβεια πλήγματος έως 500 χιλιόμετρα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η πρώτη χρήση των drones-καμικάζι LUCAS, τα οποία βασίζονται σχεδιαστικά στο ιρανικό Shahed-136.
Με εμβέλεια περίπου 800 χιλιομέτρων και κεφαλή 18 κιλών, τα LUCAS παρουσιάζονται ως «φθηνή λύση» μαζικών πληγμάτων.
Για την αναχαίτιση ιρανικών drones επιστρατεύτηκαν ακόμη και τα επιθετικά A-10 Thunderbolt II, εξοπλισμένα με κατευθυνόμενες ρουκέτες APKWS II.
Το ισραηλινό «Ice Breaker» και το Rampage
Το Ισραήλ αξιοποιεί εντατικά την αεροπορία και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Τα τακτικά drones Hermes 900 παρέχουν αναγνώριση και στοχοποίηση σε πραγματικό χρόνο, φέροντας κατευθυνόμενες βόμβες και πυραύλους Spike.
Στα οπλισμένα F-16I Sufa έχουν παρατηρηθεί οι αεροβαλλιστικοί πύραυλοι Rampage (γνωστοί και ως MARS), με εμβέλεια έως 250 χιλιόμετρα, σχεδιασμένοι για πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές.
Επιπλέον, σε χτύπημα στην Τεχεράνη φέρεται να χρησιμοποιήθηκε ο πύραυλος cruise Ice Breaker, που παρουσιάστηκε το 2024.
Το υπερηχητικό αυτό σύστημα διαθέτει σύγχρονη υπέρυθρη καθοδήγηση και κεφαλή άνω των 100 κιλών, με ακτίνα δράσης έως 300 χιλιόμετρα.
Για την αντιμετώπιση βαλλιστικών απειλών, το Ισραήλ ενεργοποίησε το αντιπυραυλικό σύστημα Arrow-3, ικανό για αναχαιτίσεις σε ύψη έως 100 χιλιομέτρων, εκτός ατμόσφαιρας.
Σε ορισμένα περιστατικά γίνεται λόγος και για πιθανή εμπλοκή του αμερικανικού συστήματος THAAD, αν και ακόμη και τα πλέον σύγχρονα συστήματα δεν εγγυώνται απόλυτη προστασία.
Οι «πύραυλοι από παλιοσίδερα» και η ιρανική απάντηση
Παρά τη σαφή υπεροχή πυρός των αντιπάλων του, το Ιράν συνεχίζει τα αντίποινα.
Η πολεμική του αεροπορία, που περιλαμβάνει παλαιότερα αμερικανικά και σοβιετικά αεροσκάφη, καθώς και ρωσικά μοντέλα όπως τα MiG-29A και Yak-130, φέρεται να χρησιμοποιείται κυρίως για αναχαίτιση drones και πυραύλων cruise.
Στην αντιαεροπορική άμυνα εντάσσονται συστήματα μικρού βεληνεκούς όπως το Ghaem-118, αλλά και μεγαλύτερης ακτίνας όπως τα Arman και Bavar-373, το τελευταίο συχνά χαρακτηριζόμενο ως «ιρανικό S-300».
Το κύριο βάρος, ωστόσο, πέφτει στις ιρανικές πυραυλικές δυνάμεις.
Στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αληθινή Υπόσχεση 4», η Τεχεράνη εξαπολύει βαλλιστικούς πυραύλους όπως οι Ghadr-110 (Qadr-110), με εμβέλεια έως 2.000 χιλιόμετρα, και οι Sejjil, που φθάνουν έως τα 2.500 χιλιόμετρα.
Μεταξύ των πλέον σύγχρονων συστημάτων συγκαταλέγεται ο Kheibar Shekan, ο οποίος παρουσιάστηκε το 2022 και διαθέτει ελιγμούς τελικής φάσης για αποφυγή αντιπυραυλικής άμυνας.
Παράλληλα, το Ιράν χρησιμοποιεί εκτενώς drones-καμικάζι όπως τα Arash-2, με εμβέλεια άνω των 1.000 χιλιομέτρων και κεφαλή 260 κιλών.
Παρά τις δηλώσεις του υποστρατήγου του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης Ebrahim Jabbari ότι στην πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκαν μόνο «πύραυλοι από παλιοσίδερα», τα πλήγματα δείχνουν ότι ακόμη και αυτά τα μέσα μπορούν να διαπεράσουν σύγχρονες άμυνες.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος διαθέτει τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα, αλλά ποιος μπορεί να αντέξει μια παρατεταμένη σύγκρουση υψηλής έντασης.
www.bankingnews.gr
Αεροπλανοφόρα, στρατηγικά βομβαρδιστικά, βαλλιστικοί πύραυλοι και drones-καμικάζι συνθέτουν το οπλοστάσιο μιας σύγκρουσης όπου η τεχνολογία αιχμής συνυπάρχει με αυτό που η Τεχεράνη αποκαλεί «πυραύλους από παλιοσίδερα».
Αμερικανικά «Shahed» και αόρατα B-2
Σύμφωνα με το CENTCOM, η Ουάσιγκτον από τις πρώτες ώρες της επιχείρησης ανέπτυξε μαχητικά πέμπτης γενιάς όπως τα F-22 Raptor και F-35 Lightning II, αλλά και μέσα που χρησιμοποιούνται σπανιότερα.
Καθοριστικό ρόλο είχαν τα stealth στρατηγικά βομβαρδιστικά B-2 Spirit, τα οποία έπληξαν υπόγειες εγκαταστάσεις βαλλιστικών πυραύλων.
Όπως ανέφερε η δημοσιογράφος του Fox News, Jennifer Griffin, τέσσερα αεροσκάφη έριξαν δεκάδες βόμβες 2.000 λιβρών.
Εκτιμάται ότι χρησιμοποιήθηκαν βόμβες GBU-31(V)3/B με καθοδήγηση JDAM και διατρητική κεφαλή BLU-109/B, ικανές να διαπεράσουν έως 1,8 μέτρα οπλισμένου σκυροδέματος.
Η σχετική ελευθερία δράσης της αμερικανικής αεροπορίας αποδίδεται στην εξουδετέρωση της ιρανικής αντιαεροπορικής άμυνας, με τη συμβολή και αεροσκαφών ηλεκτρονικού πολέμου EA-18G Growler που επιχειρούν από το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν μαζικά πυραύλους cruise Tomahawk από αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke-class destroyer και υποβρύχια.
Στο οπλοστάσιο φέρεται να περιλαμβάνεται και η νεότερη αντιπλοϊκή έκδοση Maritime Strike Tomahawk Block Va με εμβέλεια έως 1.600 χιλιόμετρα.
Στο πεδίο των χερσαίων πυραυλικών συστημάτων, αναπτύχθηκαν εκτοξευτές M142 HIMARS, οι οποίοι φέρονται να χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά επιχειρησιακά τον βαλλιστικό πύραυλο Precision Strike Missile (PrSM), με ακρίβεια πλήγματος έως 500 χιλιόμετρα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η πρώτη χρήση των drones-καμικάζι LUCAS, τα οποία βασίζονται σχεδιαστικά στο ιρανικό Shahed-136.
Με εμβέλεια περίπου 800 χιλιομέτρων και κεφαλή 18 κιλών, τα LUCAS παρουσιάζονται ως «φθηνή λύση» μαζικών πληγμάτων.
Για την αναχαίτιση ιρανικών drones επιστρατεύτηκαν ακόμη και τα επιθετικά A-10 Thunderbolt II, εξοπλισμένα με κατευθυνόμενες ρουκέτες APKWS II.
Το ισραηλινό «Ice Breaker» και το Rampage
Το Ισραήλ αξιοποιεί εντατικά την αεροπορία και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Τα τακτικά drones Hermes 900 παρέχουν αναγνώριση και στοχοποίηση σε πραγματικό χρόνο, φέροντας κατευθυνόμενες βόμβες και πυραύλους Spike.
Στα οπλισμένα F-16I Sufa έχουν παρατηρηθεί οι αεροβαλλιστικοί πύραυλοι Rampage (γνωστοί και ως MARS), με εμβέλεια έως 250 χιλιόμετρα, σχεδιασμένοι για πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές.
Επιπλέον, σε χτύπημα στην Τεχεράνη φέρεται να χρησιμοποιήθηκε ο πύραυλος cruise Ice Breaker, που παρουσιάστηκε το 2024.
Το υπερηχητικό αυτό σύστημα διαθέτει σύγχρονη υπέρυθρη καθοδήγηση και κεφαλή άνω των 100 κιλών, με ακτίνα δράσης έως 300 χιλιόμετρα.
Για την αντιμετώπιση βαλλιστικών απειλών, το Ισραήλ ενεργοποίησε το αντιπυραυλικό σύστημα Arrow-3, ικανό για αναχαιτίσεις σε ύψη έως 100 χιλιομέτρων, εκτός ατμόσφαιρας.
Σε ορισμένα περιστατικά γίνεται λόγος και για πιθανή εμπλοκή του αμερικανικού συστήματος THAAD, αν και ακόμη και τα πλέον σύγχρονα συστήματα δεν εγγυώνται απόλυτη προστασία.
Οι «πύραυλοι από παλιοσίδερα» και η ιρανική απάντηση
Παρά τη σαφή υπεροχή πυρός των αντιπάλων του, το Ιράν συνεχίζει τα αντίποινα.
Η πολεμική του αεροπορία, που περιλαμβάνει παλαιότερα αμερικανικά και σοβιετικά αεροσκάφη, καθώς και ρωσικά μοντέλα όπως τα MiG-29A και Yak-130, φέρεται να χρησιμοποιείται κυρίως για αναχαίτιση drones και πυραύλων cruise.
Στην αντιαεροπορική άμυνα εντάσσονται συστήματα μικρού βεληνεκούς όπως το Ghaem-118, αλλά και μεγαλύτερης ακτίνας όπως τα Arman και Bavar-373, το τελευταίο συχνά χαρακτηριζόμενο ως «ιρανικό S-300».
Το κύριο βάρος, ωστόσο, πέφτει στις ιρανικές πυραυλικές δυνάμεις.
Στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αληθινή Υπόσχεση 4», η Τεχεράνη εξαπολύει βαλλιστικούς πυραύλους όπως οι Ghadr-110 (Qadr-110), με εμβέλεια έως 2.000 χιλιόμετρα, και οι Sejjil, που φθάνουν έως τα 2.500 χιλιόμετρα.
Μεταξύ των πλέον σύγχρονων συστημάτων συγκαταλέγεται ο Kheibar Shekan, ο οποίος παρουσιάστηκε το 2022 και διαθέτει ελιγμούς τελικής φάσης για αποφυγή αντιπυραυλικής άμυνας.
Παράλληλα, το Ιράν χρησιμοποιεί εκτενώς drones-καμικάζι όπως τα Arash-2, με εμβέλεια άνω των 1.000 χιλιομέτρων και κεφαλή 260 κιλών.
Παρά τις δηλώσεις του υποστρατήγου του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης Ebrahim Jabbari ότι στην πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκαν μόνο «πύραυλοι από παλιοσίδερα», τα πλήγματα δείχνουν ότι ακόμη και αυτά τα μέσα μπορούν να διαπεράσουν σύγχρονες άμυνες.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος διαθέτει τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα, αλλά ποιος μπορεί να αντέξει μια παρατεταμένη σύγκρουση υψηλής έντασης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών