Ένα από τα πιο παράτολμα και αδιανόητα σχέδια του 20ού αιώνα ήθελε να μετατρέψει μέρος της Σαχάρας σε τεχνητή θάλασσα. Και όχι με συμβατικά έργα, αλλά με τη χρήση 213 πυρηνικών εκρήξεων.
Στη βορειοδυτική Αίγυπτο βρίσκεται το Βύθισμα Κατάρα, μια τεράστια φυσική λεκάνη που φτάνει έως και 133 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Το σημείο απέχει μόλις λίγες δεκάδες χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο, γεγονός που έκανε για δεκαετίες μηχανικούς και επιστήμονες να σκέφτονται ένα φιλόδοξο σενάριο: να ανοίξει ένα κανάλι και να πλημμυρίσει η περιοχή με θαλασσινό νερό.
Η ιδέα από μόνη της ήταν εντυπωσιακή. Το σχέδιο, όμως, που προτάθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γερμανό μηχανικό Φρίντριχ Μπάσλερ, ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Αντί για κλασικές εκσκαφές, πρότεινε να χρησιμοποιηθούν 213 πυρηνικές βόμβες για να δημιουργηθεί ταχύτερα το πέρασμα από τη Μεσόγειο προς την έρημο.
Στόχος δεν ήταν η καταστροφή, αλλά η παραγωγή ενέργειας.
Το νερό θα έρεε φυσικά προς το Βύθισμα Κατάρα λόγω της υψομετρικής διαφοράς. Στη συνέχεια, η έντονη ζέστη και ξηρασία της περιοχής θα προκαλούσαν συνεχή εξάτμιση, αφήνοντας χώρο για νέο νερό να εισέρχεται από τη Μεσόγειο.
Αυτή η ασταμάτητη ροή θα μπορούσε να κινεί τουρμπίνες και να παράγει ηλεκτρική ενέργεια. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της εποχής, η ισχύς θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και τα 5.800 μεγαβάτ, ξεπερνώντας σε δυναμικότητα το φράγμα του Ασουάν.
Με απλά λόγια, η έρημος θα μετατρεπόταν σε ένα τεράστιο φυσικό εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, το οποίο θα λειτουργούσε χάρη στη βαρύτητα, τη θάλασσα και την εξάτμιση.
Το μεγάλο πρόβλημα, φυσικά, ήταν ο τρόπος υλοποίησης. Σήμερα η ιδέα της χρήσης πυρηνικών βομβών για τεχνικά έργα μοιάζει αδιανόητη. Ωστόσο, τη δεκαετία του ’60, οι λεγόμενες «ειρηνικές πυρηνικές εκρήξεις» εξετάζονταν σοβαρά τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Σοβιετική Ένωση.
Τελικά, η Αίγυπτος απέρριψε το σχέδιο. Οι κίνδυνοι ραδιενέργειας, οι πιθανές σεισμικές επιπτώσεις και η παρουσία εκρηκτικών καταλοίπων από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή έκαναν το εγχείρημα υπερβολικά επικίνδυνο.
Παρόλα αυτά, το Βύθισμα Κατάρα δεν έπαψε να απασχολεί τους ειδικούς. Τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει στη συζήτηση ως πιθανό πεδίο ανάπτυξης καθαρής ενέργειας, αυτή τη φορά χωρίς πυρηνικές εκρήξεις, αλλά με πιο σύγχρονες λύσεις, όπως αιολικά, φωτοβολταϊκά και αφαλάτωση.
Η ειρωνεία είναι πως η Σαχάρα δεν ήταν πάντα έρημος. Πριν από χιλιάδες χρόνια είχε λίμνες, ποτάμια, βροχές και άγρια ζώα όπως ελέφαντες και ιπποπόταμους. Το σχέδιο, λοιπόν, ήθελε να ξαναφέρει το νερό στην έρημο — μόνο που το «εργαλείο» που επέλεξε η εποχή ήταν κάτι παραπάνω από υπερβολικό.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών