Επειδή οι ΗΠΑ είναι ο επιτιθέμενος – έχοντας ξεκινήσει έναν απρόκλητο πόλεμο εναντίον του ιρανικού έθνους μέσω δολοφονιών, δολιοφθορών, κυβερνοεπιθέσεων και άμεσων στρατιωτικών επιθέσεων – πρέπει να επωμιστούν το πλήρες κόστος της δειλής επιθετικότητας
Σχεδόν 40 ημέρες ολοκληρωτικής στρατιωτικής επιθετικότητας, σκιώδους πολέμου και οικονομικού αποκλεισμού έχουν δώσει τη θέση τους όχι στην παράδοση του Ιράν, αλλά στην ανάδειξή του με στρατηγικό πλεονέκτημα.
Ο «Πόλεμος του Ραμαζανιού» έτσι ονομάζεται ο πόλεμος κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ - μια απρόκλητη και παράνομη στρατιωτική επιθετικότητα που έλαβε χώρα έληξε με έναν τρόπο που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είχαν προβλέψει ποτέ.
Το Ιράν δεν κατέρρευσε, οι στρατιωτικές βάσεις του δεν διασπάστηκαν και η στρατιωτική του αποτροπή παρέμεινε άθικτη.
Και τώρα, καθώς τα όπλα έχουν σιγήσει, το Ιράν - όχι οι ΗΠΑ - είναι αυτό που θέτει τους όρους.
Δεν είναι μαξιμαλιστικά διαπραγματευτικά τεχνάσματα
Οι όροι του Ιράν για το τέλος του πολέμου δεν είναι μαξιμαλιστικά διαπραγματευτικά τεχνάσματα.
Αντίθετα, είναι οι λογικές, ορθολογικές και νομικά τεκμηριωμένες απαιτήσεις ενός νικητή που έχει αποδείξει, στο πεδίο της μάχης και στη διπλωματική αρένα, ότι η επιθετικότητα εναντίον ενός ανθεκτικού έθνους παράγει μόνο ήττα.
Το Ιράν δεν ζητά ελεημοσύνη.
Απαιτεί αυτό που δικαιωματικά οφείλεται σε ένα έθνος που έχει δεχτεί άδικη επίθεση, έχει υποστεί παράνομες κυρώσεις, έχει τρομοκρατηθεί οικονομικά, και όμως αναδύεται ισχυρότερο, πιο συνεκτικό και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Σε κάθε πόλεμο, η πλευρά που ζητά κατάπαυση του πυρός είναι η πλευρά που χάνει
Το πρώτο και πιο κρίσιμο σημείο στον στρατηγικό υπολογισμό του Ιράν είναι αξιοσημείωτα απλό: σε κάθε πόλεμο, η πλευρά που ζητά κατάπαυση του πυρός είναι η πλευρά που χάνει.
Το Ιράν δεν ζήτησε κατάπαυση του πυρός.
Ήταν η αμερικανική πλευρά.
Αυτό το μοναδικό γεγονός ανατρέπει την συμβατική δυτική αφήγηση που απεικονίζει το Ιράν ως ένα απομονωμένο, υπό πίεση «καθεστώς» που απεγνωσμένα αναζητά μια συμφωνία.
Η λογική του Ιράν έχει τις ρίζες της στην καθολική, δοκιμασμένη στο χρόνο ορθολογικότητα όλων των πολέμων.
Οι πόλεμοι δεν τελειώνουν επειδή και οι δύο πλευρές κουράζονται ταυτόχρονα. Τελειώνουν όταν η μία πλευρά συνειδητοποιεί ότι η συνέχιση των μαχών θα έχει χειρότερα αποτελέσματα από την αποδοχή των όρων της άλλης πλευράς.
Η απόδειξη της αποτυχίας…
Στον πόλεμο 40 ημερών ΗΠΑ και Ισραήλ μια συμμαχία των πιο προηγμένων στρατών, υπηρεσιών πληροφοριών και οικονομικών δυνάμεων στον κόσμο - δεν κατάφερε να επιτύχει τους δηλωμένους στόχους του.
Δεν υπήρξε «αλλαγή καθεστώτος».
Η πυρηνική υποδομή του Ιράν παρέμεινε άθικτη.
Ο Άξονας της Αντίστασης δεν κατέρρευσε. Και, το κρίσιμο σημείο, το Ιράν αναδείχθηκε ισχυρότερο.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν την ικανότητα να νικήσουν το Ιράν
Αν η Αμερική είχε την ικανότητα να νικήσει το Ιράν στρατιωτικά, θα το είχε κάνει.
Δεν θα είχε επιδιώξει κατάπαυση του πυρός και δεν θα είχε ανοίξει παρασκηνιακούς διαύλους για διαπραγματεύσεις.
Η ίδια η πράξη της επιδίωξης ενός τερματισμού του πολέμου αποτελεί παραδοχή στρατηγικής αποτυχίας.
Επομένως, ο εχθρός δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιτύχει μέσω της διπλωματίας -μέχρι το τέλος του πολέμου- αυτό που δεν θα μπορούσε να επιτύχει μέσω αδιάκριτης βίας, δειλών τρομοκρατικών ενεργειών και κρατικά χρηματοδοτούμενης εγκληματικότητας.
Αυτή είναι μια στρατηγική λογική και υπαγορεύει όλα όσα ακολουθούν.
Ο επιτιθέμενος πληρώνει: Αποζημίωση, αποχώρηση και λήξη των κυρώσεων
Επειδή οι ΗΠΑ είναι ο επιτιθέμενος – έχοντας ξεκινήσει έναν απρόκλητο πόλεμο εναντίον του ιρανικού έθνους μέσω δολοφονιών, δολιοφθορών, κυβερνοεπιθέσεων και άμεσων στρατιωτικών επιθέσεων – πρέπει να επωμιστούν το πλήρες κόστος της δειλής επιθετικότητας.
Συνεπώς, οι όροι του Ιράν δεν είναι τιμωρητικές φαντασιώσεις, αλλά τυποποιημένες διατάξεις σε οποιαδήποτε μεταπολεμική διευθέτηση όπου ο επιτιθέμενος καταλήγει στην ηττημένη πλευρά.
1)Το Ιράν απαιτεί πλήρη καταβολή των πολεμικών ζημιών και αποζημίωση για όλα τα θύματα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας
2)Επιστροφή όλων των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και ιδιοκτησιών που έχουν παρανόμως δεσμευτεί ή κατασχεθεί
3)Πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τις στρατιωτικές βάσεις που περιβάλλουν το Ιράν
4)Τερματισμό του παράνομου ναυτικού αποκλεισμού, ο οποίος από μόνος του αποτελεί πράξη πολέμου.
5)Συνολικό τερματισμό της επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων του Ιράν στον Άξονα της Αντίστασης
6)Ππλήρη και επαληθεύσιμη άρση όλων των παράνομων κυρώσεων κατά του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της ανάκλησης των ψηφισμάτων κυρώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και υπογεγραμμένη συμφωνία λήξης του πολέμου που κατοχυρώνει αυτούς τους όρους.
Αυτές οι απαιτήσεις δεν αποτελούν ανοιχτές προσφορές, αλλά το ελάχιστο αποδεκτό αποτέλεσμα για το Ιράν.
Ο επιτιθέμενος πληρώνει, αποσύρεται και αίρει την παράνομη οικονομική του πολιορκία.
Η διπλωματία ως συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα
Το Ιράν έχει ήδη αποδείξει την ανωτερότητά του στη διπλωματία. Αναγκάζοντας την αμερικανική πλευρά να αποδεχτεί το πλαίσιό της για τον τερματισμό του παράνομου και απρόκλητου πολέμου, το Ιράν απέδειξε ότι η Αμερική απέτυχε σε αυτόν τον πόλεμο.
Οι ΗΠΑ συγκέντρωσαν τον ισχυρότερο στρατιωτικό συνασπισμό στη σύγχρονη ιστορία, σχεδίασαν επί χρόνια να ανατρέψουν την Ισλαμική Δημοκρατία ή να την εξαναγκάσουν σε θεμελιώδεις παραχωρήσεις, και δεν κατάφεραν τίποτα.
Κανένας από τους στρατιωτικούς στόχους δεν υλοποιήθηκε και όλοι το αναγνωρίζουν αυτό.
Οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις μετά το τέλος αυτού του επιβληθέντος πολέμου θα διεξαχθούν από θέση ιρανικής ισχύος.
Οι Ιρανοί διαπραγματευτές δεν θα χρειάζεται να συνδέουν αυτές τις συνομιλίες με πιέσεις σε καιρό πολέμου.
Και μην κάνετε λάθος: Το Ιράν δεν μπορεί να πιεστεί διπλωματικά.
Οποιαδήποτε αδυναμία του εχθρού στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του θα αντιμετωπιστεί με ιρανικές απαντήσεις κάτω από το όριο ενός πλήρους πολέμου - ένας τομέας στον οποίο το Ιράν λειτουργεί με ακόμη μεγαλύτερη ευκολία και θνησιμότητα.
Ο εχθρός έχει ήδη δοκιμάσει το Ιράν σε συμβατικό πόλεμο και έχει υποστεί μια συντριπτική ήττα σε επίπεδο φήμης, στρατιωτικής, πολιτικής και στρατηγικής. Δεν έχει καμία όρεξη για έναν δεύτερο γύρο.
Στενό του Hormuz – Ένα βραβείο που έχει ήδη κερδίσει το Ιράν
Ίσως κανένα μεμονωμένο ζήτημα δεν καταδεικνύει το στρατηγικό πλεονέκτημα του Ιράν πιο καθαρά από το Στενό του Hormuz.
Οι Δυτικοί αναλυτές συνήθως παρουσιάζουν το στενό ως σημείο ευπάθειας για το Ιράν, ένα σημείο στραγγαλισμού που το Ιράν απειλεί να κλείσει.
Αυτό είναι ακριβώς αντίστροφο.
Η θέση του Ιράν είναι ότι το Στενό του Hormuz αποτελεί ήδη ιρανικό κέρδος από τον πόλεμο.
Είναι ένα νομικό, βασισμένο σε αρχές και λογικό δικαίωμα που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια του Ιράν.
Σε αντίθεση με τα δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία ή τις κυρώσεις, που απαιτούν ενεργό έλεγχο αντιστροφής του εχθρού σε αυτή τη στρατηγική πλωτή οδό που βρίσκεται μεταξύ του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Ομάν, δεν απαιτείται νέα δράση από το Ιράν.
Είναι τετελεσμένο γεγονός.
Ο ενισχυμένος έλεγχος του Ιράν στα Στενά του Hormuz εξυπηρετεί τρεις συγκεκριμένους στόχους.
-Ασφάλεια: Εγγύηση της ασφάλειας του Ιράν στον Περσικό Κόλπο έναντι μελλοντικής αμερικανικής ή αραβικής επιθετικότητας του Περσικού Κόλπου.
-Οικονομική δικαιοσύνη: Πρόληψη εκβιασμών από περιφερειακές κυβερνήσεις και διασφάλιση των υλικών δικαιωμάτων του ιρανικού έθνους μέσω διοδίων και τελών διέλευσης.
-Στρατηγική αποτροπή: Η δημιουργία μιας νέας κανονικότητας στην οποία οποιαδήποτε μελλοντική επιθετικότητα κατά του Ιράν θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον αυστηρότερο έλεγχο της Τεχεράνης στα παγκόσμια ενεργειακά σημεία στραγγαλισμού.
Το Hormuz δεν θα επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση
Η κατάσταση του στενού του Hormuz μετά τον πόλεμο είναι θεμελιωδώς διαφορετική από ό,τι πριν από τον πόλεμο.
Το Ιράν δεν θα επιστρέψει στην προηγούμενη τάξη.
Αυτή η τάξη - στην οποία οι ΗΠΑ περιπολούσαν ελεύθερα, επέβαλαν κυρώσεις και απειλούσαν το Ιράν με ατιμωρησία - είναι ουσιαστικά νεκρή.
Η μόνιμη κυριαρχία του Ιράν επί της πλωτής οδού δεν είναι απαίτηση αλλά μια πραγματικότητα που ο εχθρός πρέπει να αποδεχτεί.
Το Ιράν δεν ενεργεί μονομερώς οι συμφωνίες με το γειτονικό Ομάν, βασισμένες σε αμοιβαία συμφέροντα, είναι απαραίτητες για την εδραίωση του ελέγχου του Ιράν.
Ο διπλωματικός μηχανισμός του Ιράν επιδιώκει ενεργά αυτές τις συμφωνίες.
Η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του Ιράν επί του Στενού του Hormuz αντιπροσωπεύει την βαριά ποινή και το πρόστιμο που πρέπει να πληρώσει ο επιτιθέμενος για την εισβολή του στο ιρανικό έδαφος - άμεσα ή δι' αντιπροσώπου.
Κάθε δεξαμενόπλοιο που διέρχεται υπό όρους αποδεκτούς από την Τεχεράνη αποτελεί υπενθύμιση ότι οι ΗΠΑ έκαναν καταστροφικούς υπολογισμούς.
Τα πυρηνικά – Αναβλήθηκαν τα σχέδια αλλά δεν ακυρώθηκαν
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συχνά παρουσιάζουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ως το κεντρικό σημείο πίεσης εναντίον της Τεχεράνης.
Δεν πρόκειται για σημείο αδυναμίας, αλλά για ένα πεδίο αποδεδειγμένης ιρανικής ανθεκτικότητας.
Καθ' όλη τη μακρά ιστορία του σε ειρηνικές πυρηνικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων προσωρινών, εθελοντικών μέτρων διαφάνειας, το Ιράν δεν έχει ποτέ εγκαταλείψει τις αρχές του ή τα νόμιμα δικαιώματά του.
Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ιράν να κατέχει τον πλήρη κύκλο του πυρηνικού καυσίμου.
Η Αμερική δεν έχει καμία εξουσία να παρακάμπτει διεθνείς οργανισμούς και συνθήκες και δεν είναι ο πυρηνικός αστυνομικός του κόσμου.
Η ήττα των ΗΠΑ στον πρόσφατο πόλεμο την έχει απογυμνώσει από κάθε δικαίωμα σε αυτόν τον ρόλο.
Τόσο οι ΗΠΑ όσο και το σιωνιστικό καθεστώς προσπάθησαν να επιβάλουν την πυρηνική παράδοση του Ιράν μέσω απρόκλητων πολέμων και βομβαρδισμών, αλλά απέτυχαν παταγωδώς.
Θα αποτύχουν επίσης σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις για την αφαίρεση των αναφαίρετων πυρηνικών δικαιωμάτων του Ιράν.
Οι αποφάσεις του Ιράν - σχετικά με τα επίπεδα εμπλουτισμού, την έρευνα, την ανάπτυξη, ακόμη και το εύρος του προγράμματός των Πυρηνικών - είναι δική του υπόθεση.
Το Ιράν δεν έχει πυρηνικά όπλα
Ο Trump και τα μέλη του πολεμικού του υπουργικού συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού πολέμου, ισχυρίζονται επανειλημμένα ότι η αποτροπή της απόκτησης πυρηνικής βόμβας από το Ιράν είναι ο πρωταρχικός τους στόχος.
Αλλά και εδώ, η θέση του Ιράν είναι σαφής και έχει δηλωθεί επανειλημμένα: μια πυρηνική βόμβα δεν έχει θέση στο δόγμα άμυνας και ασφάλειας του Ιράν.
Αυτή δεν είναι μια νέα ή διφορούμενη θέση.
Είναι ένα δημόσιο θέμα, που ενισχύεται από το φετφά (θρησκευτικό διάταγμα) του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Ayatollah Khomenei, κατά της ανάπτυξης και χρήσης πυρηνικών όπλων.
Ο Trump δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι νίκησε σε ένα ζήτημα όπου δεν υπήρχε καμία απειλή.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, δεν μπορεί να θεωρήσει τον μύθο της πυρηνικής βόμβας ως προσωπικό του επίτευγμα.
Αν, στο μέλλον, με τις μεταβαλλόμενες περιφερειακές συνθήκες και ενδεχομένως με μια αναθεωρημένη φετφά, το δόγμα του Ιράν εξελιχθεί, αυτό είναι θέμα για μια άλλη φορά.
Αλλά σήμερα, στο παρόν, το δόγμα δεν έχει αλλάξει.
Το Ιράν διαθέτει όλες τις απαραίτητες γνώσεις για να ολοκληρώσει τον πυρηνικό κύκλο για ειρηνική ανάπτυξη και θα συνεχίσει να ασκεί τα αναφαίρετα δικαιώματά του.
O Trump αλλάζει συνεχώς τις προθεσμίες
Καθ' όλη τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου και των επακόλουθών του, ο Trump κατέφυγε επανειλημμένα σε μια φθαρμένη, θεατρικά χρεοκοπημένη τακτική: την τεχνητή προθεσμία. «Το Ιράν πρέπει να συμφωνήσει έως την ημερομηνία Χ, αλλιώς».
Αυτό το τέχνασμα απέτυχε τουλάχιστον 7 φορές.
Κάθε φορά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε πίσω.
Αυτή η απειλή προθεσμίας είναι μια τεχνική ψυχολογικού πολέμου που έχει σχεδιαστεί για να προκαλέσει πανικό, βιασύνη και αβίαστα λάθη από την ιρανική πλευρά.
Το Ιράν έχει δείξει ότι δεν θα βιαστεί και θα αφιερώσει όλο τον απαραίτητο χρόνο για να συντάξει ένα σχολαστικό, ισχυρό έγγραφο για το τέλος του πολέμου που θα κλείνει κάθε παραθυράκι και θα διασφαλίζει τα εθνικά και στρατηγικά συμφέροντα.
Η προθεσμία αποτελεί ουσιαστικά μια απειλή πολέμου.
Αλλά ο πόλεμος έχει ήδη δοκιμαστεί.
Ο πόλεμος δεν έφερε στον εχθρό τίποτα άλλο παρά ταπείνωση, και η επανένταξη σε έναν πόλεμο δεν μπορεί να φέρει τίποτα διαφορετικό.
Οι ΗΠΑ μπλοφάρουν λέγοντας ότι εάν δεν απαντήσουν οι Ιρανοί θα χτυπήσουν ξανά… ο διπλωματικός μηχανισμός του Ιράν πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση απέναντι σε αυτό το τέχνασμα, αλλά δεν χρειάζεται να χάσει τον ύπνο του γι' αυτό.
Αμερικανικά διυλιστήρια και οι περίεργες εκρήξεις
Η πρόσφατη αλυσίδα εκρήξεων και περιστατικών πυρκαγιάς σε τουλάχιστον πέντε αμερικανικά διυλιστήρια και πετροχημικά συγκροτήματα σε διαφορετικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επίσης υποεξεταστεί από τις αμερικανικές αρχές.
Αυτό, επίσης, δεν είναι τυχαίο.
Αυτά τα περιστατικά καταδεικνύουν μια στρατηγική εξέλιξη που θα έπρεπε να τρομοκρατήσει τους εχθρούς του Ιράν.
Ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα στάδιο όπου η γνώση που βασίζεται στην τεχνολογία των πληροφοριών έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που μπορεί να αντικαταστήσει τη φυσική στρατιωτική δράση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές.
Οι κυβερνοδυνάμεις, που ασκούνται από άγνωστους δρώντες οπουδήποτε στον κόσμο, μπορούν να επιτύχουν τα ίδια αποτελέσματα με την ένοπλη επίθεση, αλλά χωρίς το υψηλό κόστος, τους περιορισμούς στην εμβέλεια των πυραύλων ή τις νομικές και διεθνείς ευθύνες.
Οι αντίπαλοι του Ιράν βασίζονται εδώ και καιρό στην ικανότητά τους να προβάλλουν συμβατική στρατιωτική ισχύ παγκοσμίως.
Το μάθημα για τους αμερικανούς είναι σκληρό: οι κρίσιμες υποδομές σας είναι ευάλωτες.
Τα διυλιστήρια σας, τα δίκτυά σας, τα χρηματοπιστωτικά σας συστήματα - όλα είναι πιθανοί στόχοι σε έναν τομέα όπου η παραδοσιακή στρατιωτική υπεροχή δεν προσφέρει καμία προστασία.
Εάν διεξάγετε έναν ακόμη πόλεμο στο Ιράν, δεν θα είναι ασφαλείς πουθενά οι αμερικανοί.
www.bankingnews.gr
Ο «Πόλεμος του Ραμαζανιού» έτσι ονομάζεται ο πόλεμος κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ - μια απρόκλητη και παράνομη στρατιωτική επιθετικότητα που έλαβε χώρα έληξε με έναν τρόπο που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είχαν προβλέψει ποτέ.
Το Ιράν δεν κατέρρευσε, οι στρατιωτικές βάσεις του δεν διασπάστηκαν και η στρατιωτική του αποτροπή παρέμεινε άθικτη.
Και τώρα, καθώς τα όπλα έχουν σιγήσει, το Ιράν - όχι οι ΗΠΑ - είναι αυτό που θέτει τους όρους.
Δεν είναι μαξιμαλιστικά διαπραγματευτικά τεχνάσματα
Οι όροι του Ιράν για το τέλος του πολέμου δεν είναι μαξιμαλιστικά διαπραγματευτικά τεχνάσματα.
Αντίθετα, είναι οι λογικές, ορθολογικές και νομικά τεκμηριωμένες απαιτήσεις ενός νικητή που έχει αποδείξει, στο πεδίο της μάχης και στη διπλωματική αρένα, ότι η επιθετικότητα εναντίον ενός ανθεκτικού έθνους παράγει μόνο ήττα.
Το Ιράν δεν ζητά ελεημοσύνη.
Απαιτεί αυτό που δικαιωματικά οφείλεται σε ένα έθνος που έχει δεχτεί άδικη επίθεση, έχει υποστεί παράνομες κυρώσεις, έχει τρομοκρατηθεί οικονομικά, και όμως αναδύεται ισχυρότερο, πιο συνεκτικό και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Σε κάθε πόλεμο, η πλευρά που ζητά κατάπαυση του πυρός είναι η πλευρά που χάνει
Το πρώτο και πιο κρίσιμο σημείο στον στρατηγικό υπολογισμό του Ιράν είναι αξιοσημείωτα απλό: σε κάθε πόλεμο, η πλευρά που ζητά κατάπαυση του πυρός είναι η πλευρά που χάνει.
Το Ιράν δεν ζήτησε κατάπαυση του πυρός.
Ήταν η αμερικανική πλευρά.
Αυτό το μοναδικό γεγονός ανατρέπει την συμβατική δυτική αφήγηση που απεικονίζει το Ιράν ως ένα απομονωμένο, υπό πίεση «καθεστώς» που απεγνωσμένα αναζητά μια συμφωνία.
Η λογική του Ιράν έχει τις ρίζες της στην καθολική, δοκιμασμένη στο χρόνο ορθολογικότητα όλων των πολέμων.
Οι πόλεμοι δεν τελειώνουν επειδή και οι δύο πλευρές κουράζονται ταυτόχρονα. Τελειώνουν όταν η μία πλευρά συνειδητοποιεί ότι η συνέχιση των μαχών θα έχει χειρότερα αποτελέσματα από την αποδοχή των όρων της άλλης πλευράς.
Η απόδειξη της αποτυχίας…
Στον πόλεμο 40 ημερών ΗΠΑ και Ισραήλ μια συμμαχία των πιο προηγμένων στρατών, υπηρεσιών πληροφοριών και οικονομικών δυνάμεων στον κόσμο - δεν κατάφερε να επιτύχει τους δηλωμένους στόχους του.
Δεν υπήρξε «αλλαγή καθεστώτος».
Η πυρηνική υποδομή του Ιράν παρέμεινε άθικτη.
Ο Άξονας της Αντίστασης δεν κατέρρευσε. Και, το κρίσιμο σημείο, το Ιράν αναδείχθηκε ισχυρότερο.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν την ικανότητα να νικήσουν το Ιράν
Αν η Αμερική είχε την ικανότητα να νικήσει το Ιράν στρατιωτικά, θα το είχε κάνει.
Δεν θα είχε επιδιώξει κατάπαυση του πυρός και δεν θα είχε ανοίξει παρασκηνιακούς διαύλους για διαπραγματεύσεις.
Η ίδια η πράξη της επιδίωξης ενός τερματισμού του πολέμου αποτελεί παραδοχή στρατηγικής αποτυχίας.
Επομένως, ο εχθρός δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιτύχει μέσω της διπλωματίας -μέχρι το τέλος του πολέμου- αυτό που δεν θα μπορούσε να επιτύχει μέσω αδιάκριτης βίας, δειλών τρομοκρατικών ενεργειών και κρατικά χρηματοδοτούμενης εγκληματικότητας.
Αυτή είναι μια στρατηγική λογική και υπαγορεύει όλα όσα ακολουθούν.
Ο επιτιθέμενος πληρώνει: Αποζημίωση, αποχώρηση και λήξη των κυρώσεων
Επειδή οι ΗΠΑ είναι ο επιτιθέμενος – έχοντας ξεκινήσει έναν απρόκλητο πόλεμο εναντίον του ιρανικού έθνους μέσω δολοφονιών, δολιοφθορών, κυβερνοεπιθέσεων και άμεσων στρατιωτικών επιθέσεων – πρέπει να επωμιστούν το πλήρες κόστος της δειλής επιθετικότητας.
Συνεπώς, οι όροι του Ιράν δεν είναι τιμωρητικές φαντασιώσεις, αλλά τυποποιημένες διατάξεις σε οποιαδήποτε μεταπολεμική διευθέτηση όπου ο επιτιθέμενος καταλήγει στην ηττημένη πλευρά.
1)Το Ιράν απαιτεί πλήρη καταβολή των πολεμικών ζημιών και αποζημίωση για όλα τα θύματα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας
2)Επιστροφή όλων των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και ιδιοκτησιών που έχουν παρανόμως δεσμευτεί ή κατασχεθεί
3)Πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τις στρατιωτικές βάσεις που περιβάλλουν το Ιράν
4)Τερματισμό του παράνομου ναυτικού αποκλεισμού, ο οποίος από μόνος του αποτελεί πράξη πολέμου.
5)Συνολικό τερματισμό της επιθετικότητας σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων του Ιράν στον Άξονα της Αντίστασης
6)Ππλήρη και επαληθεύσιμη άρση όλων των παράνομων κυρώσεων κατά του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της ανάκλησης των ψηφισμάτων κυρώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και υπογεγραμμένη συμφωνία λήξης του πολέμου που κατοχυρώνει αυτούς τους όρους.
Αυτές οι απαιτήσεις δεν αποτελούν ανοιχτές προσφορές, αλλά το ελάχιστο αποδεκτό αποτέλεσμα για το Ιράν.
Ο επιτιθέμενος πληρώνει, αποσύρεται και αίρει την παράνομη οικονομική του πολιορκία.
Η διπλωματία ως συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα
Το Ιράν έχει ήδη αποδείξει την ανωτερότητά του στη διπλωματία. Αναγκάζοντας την αμερικανική πλευρά να αποδεχτεί το πλαίσιό της για τον τερματισμό του παράνομου και απρόκλητου πολέμου, το Ιράν απέδειξε ότι η Αμερική απέτυχε σε αυτόν τον πόλεμο.
Οι ΗΠΑ συγκέντρωσαν τον ισχυρότερο στρατιωτικό συνασπισμό στη σύγχρονη ιστορία, σχεδίασαν επί χρόνια να ανατρέψουν την Ισλαμική Δημοκρατία ή να την εξαναγκάσουν σε θεμελιώδεις παραχωρήσεις, και δεν κατάφεραν τίποτα.
Κανένας από τους στρατιωτικούς στόχους δεν υλοποιήθηκε και όλοι το αναγνωρίζουν αυτό.
Οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις μετά το τέλος αυτού του επιβληθέντος πολέμου θα διεξαχθούν από θέση ιρανικής ισχύος.
Οι Ιρανοί διαπραγματευτές δεν θα χρειάζεται να συνδέουν αυτές τις συνομιλίες με πιέσεις σε καιρό πολέμου.
Και μην κάνετε λάθος: Το Ιράν δεν μπορεί να πιεστεί διπλωματικά.
Οποιαδήποτε αδυναμία του εχθρού στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών του θα αντιμετωπιστεί με ιρανικές απαντήσεις κάτω από το όριο ενός πλήρους πολέμου - ένας τομέας στον οποίο το Ιράν λειτουργεί με ακόμη μεγαλύτερη ευκολία και θνησιμότητα.
Ο εχθρός έχει ήδη δοκιμάσει το Ιράν σε συμβατικό πόλεμο και έχει υποστεί μια συντριπτική ήττα σε επίπεδο φήμης, στρατιωτικής, πολιτικής και στρατηγικής. Δεν έχει καμία όρεξη για έναν δεύτερο γύρο.
Στενό του Hormuz – Ένα βραβείο που έχει ήδη κερδίσει το Ιράν
Ίσως κανένα μεμονωμένο ζήτημα δεν καταδεικνύει το στρατηγικό πλεονέκτημα του Ιράν πιο καθαρά από το Στενό του Hormuz.
Οι Δυτικοί αναλυτές συνήθως παρουσιάζουν το στενό ως σημείο ευπάθειας για το Ιράν, ένα σημείο στραγγαλισμού που το Ιράν απειλεί να κλείσει.
Αυτό είναι ακριβώς αντίστροφο.
Η θέση του Ιράν είναι ότι το Στενό του Hormuz αποτελεί ήδη ιρανικό κέρδος από τον πόλεμο.
Είναι ένα νομικό, βασισμένο σε αρχές και λογικό δικαίωμα που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια του Ιράν.
Σε αντίθεση με τα δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία ή τις κυρώσεις, που απαιτούν ενεργό έλεγχο αντιστροφής του εχθρού σε αυτή τη στρατηγική πλωτή οδό που βρίσκεται μεταξύ του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Ομάν, δεν απαιτείται νέα δράση από το Ιράν.
Είναι τετελεσμένο γεγονός.
Ο ενισχυμένος έλεγχος του Ιράν στα Στενά του Hormuz εξυπηρετεί τρεις συγκεκριμένους στόχους.
-Ασφάλεια: Εγγύηση της ασφάλειας του Ιράν στον Περσικό Κόλπο έναντι μελλοντικής αμερικανικής ή αραβικής επιθετικότητας του Περσικού Κόλπου.
-Οικονομική δικαιοσύνη: Πρόληψη εκβιασμών από περιφερειακές κυβερνήσεις και διασφάλιση των υλικών δικαιωμάτων του ιρανικού έθνους μέσω διοδίων και τελών διέλευσης.
-Στρατηγική αποτροπή: Η δημιουργία μιας νέας κανονικότητας στην οποία οποιαδήποτε μελλοντική επιθετικότητα κατά του Ιράν θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον αυστηρότερο έλεγχο της Τεχεράνης στα παγκόσμια ενεργειακά σημεία στραγγαλισμού.
Το Hormuz δεν θα επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση
Η κατάσταση του στενού του Hormuz μετά τον πόλεμο είναι θεμελιωδώς διαφορετική από ό,τι πριν από τον πόλεμο.
Το Ιράν δεν θα επιστρέψει στην προηγούμενη τάξη.
Αυτή η τάξη - στην οποία οι ΗΠΑ περιπολούσαν ελεύθερα, επέβαλαν κυρώσεις και απειλούσαν το Ιράν με ατιμωρησία - είναι ουσιαστικά νεκρή.
Η μόνιμη κυριαρχία του Ιράν επί της πλωτής οδού δεν είναι απαίτηση αλλά μια πραγματικότητα που ο εχθρός πρέπει να αποδεχτεί.
Το Ιράν δεν ενεργεί μονομερώς οι συμφωνίες με το γειτονικό Ομάν, βασισμένες σε αμοιβαία συμφέροντα, είναι απαραίτητες για την εδραίωση του ελέγχου του Ιράν.
Ο διπλωματικός μηχανισμός του Ιράν επιδιώκει ενεργά αυτές τις συμφωνίες.
Η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του Ιράν επί του Στενού του Hormuz αντιπροσωπεύει την βαριά ποινή και το πρόστιμο που πρέπει να πληρώσει ο επιτιθέμενος για την εισβολή του στο ιρανικό έδαφος - άμεσα ή δι' αντιπροσώπου.
Κάθε δεξαμενόπλοιο που διέρχεται υπό όρους αποδεκτούς από την Τεχεράνη αποτελεί υπενθύμιση ότι οι ΗΠΑ έκαναν καταστροφικούς υπολογισμούς.
Τα πυρηνικά – Αναβλήθηκαν τα σχέδια αλλά δεν ακυρώθηκαν
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συχνά παρουσιάζουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ως το κεντρικό σημείο πίεσης εναντίον της Τεχεράνης.
Δεν πρόκειται για σημείο αδυναμίας, αλλά για ένα πεδίο αποδεδειγμένης ιρανικής ανθεκτικότητας.
Καθ' όλη τη μακρά ιστορία του σε ειρηνικές πυρηνικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων προσωρινών, εθελοντικών μέτρων διαφάνειας, το Ιράν δεν έχει ποτέ εγκαταλείψει τις αρχές του ή τα νόμιμα δικαιώματά του.
Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ιράν να κατέχει τον πλήρη κύκλο του πυρηνικού καυσίμου.
Η Αμερική δεν έχει καμία εξουσία να παρακάμπτει διεθνείς οργανισμούς και συνθήκες και δεν είναι ο πυρηνικός αστυνομικός του κόσμου.
Η ήττα των ΗΠΑ στον πρόσφατο πόλεμο την έχει απογυμνώσει από κάθε δικαίωμα σε αυτόν τον ρόλο.
Τόσο οι ΗΠΑ όσο και το σιωνιστικό καθεστώς προσπάθησαν να επιβάλουν την πυρηνική παράδοση του Ιράν μέσω απρόκλητων πολέμων και βομβαρδισμών, αλλά απέτυχαν παταγωδώς.
Θα αποτύχουν επίσης σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις για την αφαίρεση των αναφαίρετων πυρηνικών δικαιωμάτων του Ιράν.
Οι αποφάσεις του Ιράν - σχετικά με τα επίπεδα εμπλουτισμού, την έρευνα, την ανάπτυξη, ακόμη και το εύρος του προγράμματός των Πυρηνικών - είναι δική του υπόθεση.
Το Ιράν δεν έχει πυρηνικά όπλα
Ο Trump και τα μέλη του πολεμικού του υπουργικού συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού πολέμου, ισχυρίζονται επανειλημμένα ότι η αποτροπή της απόκτησης πυρηνικής βόμβας από το Ιράν είναι ο πρωταρχικός τους στόχος.
Αλλά και εδώ, η θέση του Ιράν είναι σαφής και έχει δηλωθεί επανειλημμένα: μια πυρηνική βόμβα δεν έχει θέση στο δόγμα άμυνας και ασφάλειας του Ιράν.
Αυτή δεν είναι μια νέα ή διφορούμενη θέση.
Είναι ένα δημόσιο θέμα, που ενισχύεται από το φετφά (θρησκευτικό διάταγμα) του Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης, Ayatollah Khomenei, κατά της ανάπτυξης και χρήσης πυρηνικών όπλων.
Ο Trump δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι νίκησε σε ένα ζήτημα όπου δεν υπήρχε καμία απειλή.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, δεν μπορεί να θεωρήσει τον μύθο της πυρηνικής βόμβας ως προσωπικό του επίτευγμα.
Αν, στο μέλλον, με τις μεταβαλλόμενες περιφερειακές συνθήκες και ενδεχομένως με μια αναθεωρημένη φετφά, το δόγμα του Ιράν εξελιχθεί, αυτό είναι θέμα για μια άλλη φορά.
Αλλά σήμερα, στο παρόν, το δόγμα δεν έχει αλλάξει.
Το Ιράν διαθέτει όλες τις απαραίτητες γνώσεις για να ολοκληρώσει τον πυρηνικό κύκλο για ειρηνική ανάπτυξη και θα συνεχίσει να ασκεί τα αναφαίρετα δικαιώματά του.
O Trump αλλάζει συνεχώς τις προθεσμίες
Καθ' όλη τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου και των επακόλουθών του, ο Trump κατέφυγε επανειλημμένα σε μια φθαρμένη, θεατρικά χρεοκοπημένη τακτική: την τεχνητή προθεσμία. «Το Ιράν πρέπει να συμφωνήσει έως την ημερομηνία Χ, αλλιώς».
Αυτό το τέχνασμα απέτυχε τουλάχιστον 7 φορές.
Κάθε φορά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε πίσω.
Αυτή η απειλή προθεσμίας είναι μια τεχνική ψυχολογικού πολέμου που έχει σχεδιαστεί για να προκαλέσει πανικό, βιασύνη και αβίαστα λάθη από την ιρανική πλευρά.
Το Ιράν έχει δείξει ότι δεν θα βιαστεί και θα αφιερώσει όλο τον απαραίτητο χρόνο για να συντάξει ένα σχολαστικό, ισχυρό έγγραφο για το τέλος του πολέμου που θα κλείνει κάθε παραθυράκι και θα διασφαλίζει τα εθνικά και στρατηγικά συμφέροντα.
Η προθεσμία αποτελεί ουσιαστικά μια απειλή πολέμου.
Αλλά ο πόλεμος έχει ήδη δοκιμαστεί.
Ο πόλεμος δεν έφερε στον εχθρό τίποτα άλλο παρά ταπείνωση, και η επανένταξη σε έναν πόλεμο δεν μπορεί να φέρει τίποτα διαφορετικό.
Οι ΗΠΑ μπλοφάρουν λέγοντας ότι εάν δεν απαντήσουν οι Ιρανοί θα χτυπήσουν ξανά… ο διπλωματικός μηχανισμός του Ιράν πρέπει να παραμείνει σε εγρήγορση απέναντι σε αυτό το τέχνασμα, αλλά δεν χρειάζεται να χάσει τον ύπνο του γι' αυτό.
Αμερικανικά διυλιστήρια και οι περίεργες εκρήξεις
Η πρόσφατη αλυσίδα εκρήξεων και περιστατικών πυρκαγιάς σε τουλάχιστον πέντε αμερικανικά διυλιστήρια και πετροχημικά συγκροτήματα σε διαφορετικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επίσης υποεξεταστεί από τις αμερικανικές αρχές.
Αυτό, επίσης, δεν είναι τυχαίο.
Αυτά τα περιστατικά καταδεικνύουν μια στρατηγική εξέλιξη που θα έπρεπε να τρομοκρατήσει τους εχθρούς του Ιράν.
Ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα στάδιο όπου η γνώση που βασίζεται στην τεχνολογία των πληροφοριών έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ που μπορεί να αντικαταστήσει τη φυσική στρατιωτική δράση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές.
Οι κυβερνοδυνάμεις, που ασκούνται από άγνωστους δρώντες οπουδήποτε στον κόσμο, μπορούν να επιτύχουν τα ίδια αποτελέσματα με την ένοπλη επίθεση, αλλά χωρίς το υψηλό κόστος, τους περιορισμούς στην εμβέλεια των πυραύλων ή τις νομικές και διεθνείς ευθύνες.
Οι αντίπαλοι του Ιράν βασίζονται εδώ και καιρό στην ικανότητά τους να προβάλλουν συμβατική στρατιωτική ισχύ παγκοσμίως.
Το μάθημα για τους αμερικανούς είναι σκληρό: οι κρίσιμες υποδομές σας είναι ευάλωτες.
Τα διυλιστήρια σας, τα δίκτυά σας, τα χρηματοπιστωτικά σας συστήματα - όλα είναι πιθανοί στόχοι σε έναν τομέα όπου η παραδοσιακή στρατιωτική υπεροχή δεν προσφέρει καμία προστασία.
Εάν διεξάγετε έναν ακόμη πόλεμο στο Ιράν, δεν θα είναι ασφαλείς πουθενά οι αμερικανοί.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών