Μιλάμε για μια «βελούδινη», διαρκή και χωρίς έλεγχο μετάδοση πληροφοριών, κατασκοπίας και τεχνολογιών στο Ισραήλ από πλευράς ΗΠΑ, με απόφαση Trump και Ρεπουμπλικάνων
Το τέλος της πρώτης πράξης ίσως σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας περιόδου στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις, με σημαντικές προεκτάσεις για την αμυντική συνεργασία των δύο χωρών.
Στο νομοσχέδιο NDAA (National Defense Authorization Act) περιλαμβάνεται το Section 219, το οποίο προβλέπει ότι ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ οφείλει να ορίσει έναν executive agent με αποστολή τον συντονισμό και την επιτάχυνση της διμερούς συνεργασίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ στους τομείς της έρευνας, της ανάπτυξης, των δοκιμών, της ενσωμάτωσης και της βιομηχανικής παραγωγής αμυντικών τεχνολογιών.
Για τους υποστηρικτές του μέτρου, πρόκειται για μια στρατηγική εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ δύο στενών συμμάχων.
Για τους επικριτές του, όμως, η συγκεκριμένη διάταξη δημιουργεί ένα μόνιμο θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μεταφορά τεχνογνωσίας, τεχνολογίας και ευαίσθητων πληροφοριών από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς το Ισραήλ, με περιορισμένο δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια.
Κατά την άποψή τους, η εξέλιξη αυτή μεταβάλλει τη φύση της αμερικανικής αμυντικής πολιτικής και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο προστατεύονται επαρκώς τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Παράλληλα, το νομοσχέδιο του γερουσιαστή Thomas Massieγια τον τερματισμό της ετήσιας στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ δεν βρήκε την απαιτούμενη πολιτική στήριξη στο Κογκρέσο.
Για πολλούς αναλυτές, αυτό αποτελεί ακόμη μία ένδειξη της διαχρονικά ισχυρής διακομματικής υποστήριξης που απολαμβάνει το Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, καθώς και της σημαντικής επιρροής που ασκούν οργανώσεις όπως η AIPAC στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής μέσω του θεσμικού λόμπινγκ.
Όσοι ασκούν κριτική σε αυτές τις εξελίξεις υποστηρίζουν ότι η επιρροή αυτή έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε σημαντικές αποφάσεις της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής να ευνοούν συστηματικά τα ισραηλινά συμφέροντα.
Από αυτή την οπτική, η ψήφιση του Section 219 δεν αποτελεί μια απλή τεχνική ρύθμιση, αλλά ένα ακόμη βήμα προς μια βαθύτερη θεσμική διασύνδεση των δύο κρατών.
Η επόμενη πράξη θα εκτυλιχθεί στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου θα κριθεί η τελική επικύρωση του νομοσχεδίου.
Το αποτέλεσμα της διαδικασίας θα αποτελέσει ακόμη ένα τεστ για το εύρος της πολιτικής συναίνεσης γύρω από την αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία και για τα όρια της δημόσιας συζήτησης σχετικά με τον ρόλο των ομάδων πίεσης στην αμερικανική δημοκρατία.
Η συζήτηση γύρω από τη συνεργασία των δυτικών κρατών με τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών δεν είναι καινούργια.
Η Mossad συγκαταλέγεται στις πλέον γνωστές υπηρεσίες πληροφοριών διεθνώς και έχει συνδέσει το όνομά της με επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών, αντιτρομοκρατίας και στοχευμένων επιχειρήσεων εκτός των συνόρων του Ισραήλ.
Ορισμένες από αυτές έχουν αναγνωριστεί επίσημα, ενώ άλλες έχουν αποτελέσει αντικείμενο δημοσιογραφικών ερευνών και πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Στην Ευρώπη, κατά καιρούς έχουν υπάρξει υποθέσεις που προκάλεσαν διπλωματικές εντάσεις, όταν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεώρησαν ότι ισραηλινές επιχειρήσεις ή δραστηριότητες πληροφοριών πραγματοποιήθηκαν χωρίς την έγκρισή τους.
Παράλληλα, η συνεργασία μεταξύ ευρωπαϊκών και ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας και ανταλλαγής πληροφοριών παραμένει σημαντική για πολλές χώρες, γεγονός που καταδεικνύει τη σύνθετη φύση αυτών των σχέσεων.
Οι επικριτές αυτής της συνεργασίας υποστηρίζουν ότι η συνεχώς αυξανόμενη ανταλλαγή πληροφοριών και τεχνολογίας μεταξύ δυτικών κρατών και Ισραήλ απαιτεί αυστηρότερη κοινοβουλευτική εποπτεία, μεγαλύτερη διαφάνεια και σαφέστερους μηχανισμούς λογοδοσίας.
Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι αποτελεί αναγκαίο εργαλείο για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας, του κυβερνοεγκλήματος και άλλων σύγχρονων απειλών.
Η αντιπαράθεση αυτή δεν αφορά μόνο το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αγγίζει ένα ευρύτερο ερώτημα:
μέχρι ποιο σημείο μπορεί να επεκτείνεται η συνεργασία μεταξύ κρατών στους τομείς της άμυνας και των πληροφοριών χωρίς να τίθενται ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, δημοκρατικού ελέγχου και λογοδοσίας απέναντι στους πολίτες;
www.bankingnews.gr
Στο νομοσχέδιο NDAA (National Defense Authorization Act) περιλαμβάνεται το Section 219, το οποίο προβλέπει ότι ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ οφείλει να ορίσει έναν executive agent με αποστολή τον συντονισμό και την επιτάχυνση της διμερούς συνεργασίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ στους τομείς της έρευνας, της ανάπτυξης, των δοκιμών, της ενσωμάτωσης και της βιομηχανικής παραγωγής αμυντικών τεχνολογιών.
Για τους υποστηρικτές του μέτρου, πρόκειται για μια στρατηγική εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ δύο στενών συμμάχων.
Για τους επικριτές του, όμως, η συγκεκριμένη διάταξη δημιουργεί ένα μόνιμο θεσμικό πλαίσιο που διευκολύνει τη μεταφορά τεχνογνωσίας, τεχνολογίας και ευαίσθητων πληροφοριών από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς το Ισραήλ, με περιορισμένο δημόσιο έλεγχο και διαφάνεια.
Κατά την άποψή τους, η εξέλιξη αυτή μεταβάλλει τη φύση της αμερικανικής αμυντικής πολιτικής και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο προστατεύονται επαρκώς τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Παράλληλα, το νομοσχέδιο του γερουσιαστή Thomas Massieγια τον τερματισμό της ετήσιας στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ δεν βρήκε την απαιτούμενη πολιτική στήριξη στο Κογκρέσο.
Για πολλούς αναλυτές, αυτό αποτελεί ακόμη μία ένδειξη της διαχρονικά ισχυρής διακομματικής υποστήριξης που απολαμβάνει το Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, καθώς και της σημαντικής επιρροής που ασκούν οργανώσεις όπως η AIPAC στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής μέσω του θεσμικού λόμπινγκ.
Όσοι ασκούν κριτική σε αυτές τις εξελίξεις υποστηρίζουν ότι η επιρροή αυτή έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε σημαντικές αποφάσεις της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής να ευνοούν συστηματικά τα ισραηλινά συμφέροντα.
Από αυτή την οπτική, η ψήφιση του Section 219 δεν αποτελεί μια απλή τεχνική ρύθμιση, αλλά ένα ακόμη βήμα προς μια βαθύτερη θεσμική διασύνδεση των δύο κρατών.
Η επόμενη πράξη θα εκτυλιχθεί στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου θα κριθεί η τελική επικύρωση του νομοσχεδίου.
Το αποτέλεσμα της διαδικασίας θα αποτελέσει ακόμη ένα τεστ για το εύρος της πολιτικής συναίνεσης γύρω από την αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία και για τα όρια της δημόσιας συζήτησης σχετικά με τον ρόλο των ομάδων πίεσης στην αμερικανική δημοκρατία.
Η συζήτηση γύρω από τη συνεργασία των δυτικών κρατών με τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών δεν είναι καινούργια.
Η Mossad συγκαταλέγεται στις πλέον γνωστές υπηρεσίες πληροφοριών διεθνώς και έχει συνδέσει το όνομά της με επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών, αντιτρομοκρατίας και στοχευμένων επιχειρήσεων εκτός των συνόρων του Ισραήλ.
Ορισμένες από αυτές έχουν αναγνωριστεί επίσημα, ενώ άλλες έχουν αποτελέσει αντικείμενο δημοσιογραφικών ερευνών και πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Στην Ευρώπη, κατά καιρούς έχουν υπάρξει υποθέσεις που προκάλεσαν διπλωματικές εντάσεις, όταν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεώρησαν ότι ισραηλινές επιχειρήσεις ή δραστηριότητες πληροφοριών πραγματοποιήθηκαν χωρίς την έγκρισή τους.
Παράλληλα, η συνεργασία μεταξύ ευρωπαϊκών και ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας και ανταλλαγής πληροφοριών παραμένει σημαντική για πολλές χώρες, γεγονός που καταδεικνύει τη σύνθετη φύση αυτών των σχέσεων.
Οι επικριτές αυτής της συνεργασίας υποστηρίζουν ότι η συνεχώς αυξανόμενη ανταλλαγή πληροφοριών και τεχνολογίας μεταξύ δυτικών κρατών και Ισραήλ απαιτεί αυστηρότερη κοινοβουλευτική εποπτεία, μεγαλύτερη διαφάνεια και σαφέστερους μηχανισμούς λογοδοσίας.
Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της θεωρούν ότι αποτελεί αναγκαίο εργαλείο για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας, του κυβερνοεγκλήματος και άλλων σύγχρονων απειλών.
Η αντιπαράθεση αυτή δεν αφορά μόνο το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αγγίζει ένα ευρύτερο ερώτημα:
μέχρι ποιο σημείο μπορεί να επεκτείνεται η συνεργασία μεταξύ κρατών στους τομείς της άμυνας και των πληροφοριών χωρίς να τίθενται ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, δημοκρατικού ελέγχου και λογοδοσίας απέναντι στους πολίτες;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών