Η ακριβή ενέργεια, η απώλεια της προνομιακής σχέσης με τη Ρωσία, η κινεζική βιομηχανική αντεπίθεση και η κρίση ανταγωνιστικότητας της αυτοκινητοβιομηχανίας δημιουργούν το έδαφος πάνω στο οποίο η AfD επιχειρεί να μετατρέψει την οικονομική δυσπραγία σε αμφισβήτηση ολόκληρης της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής
Στους επόμενους 18 μήνες αναμένεται να έχουμε μια σημαντική πολιτική αλλαγή στην Ευρώπη με τα πατριωτικά κόμματα να αναλαμβάνουν τα ηνία της Γερμανίας και της Γαλλίας.
Σε αυτή την περίπτωση, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση η παρέμβαση ενός κορυφαίου στελέχους της Εναλλακτικής για τη Γερμανία όπου ύστερα από καιρό επαναφέρει το σενάριο του Dexit, της εξόδου της Γερμανία από το ευρώ.
Η κατάρρευση του γερμανικού οικονομικού μοντέλου, τα μεταναστευτικά ρεύματα και η … διαρκής ενεργειακή κρίση εξαιτίας της αποκοπής της χώρα από τα φθηνά ενεργειακά προϊόντα … λύνουν τον γρίφο.
Η Alice Weidel επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ σε μια στιγμή κατά την οποία το παλαιό γερμανικό οικονομικό υπόδειγμα βρίσκεται υπό πίεση.
Η ακριβή ενέργεια, η απώλεια της προνομιακής σχέσης με τη Ρωσία, η κινεζική βιομηχανική αντεπίθεση και η κρίση ανταγωνιστικότητας της αυτοκινητοβιομηχανίας δημιουργούν το έδαφος πάνω στο οποίο η AfD επιχειρεί να μετατρέψει μια οικονομική δυσκολία σε αμφισβήτηση ολόκληρης της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.
Ένα οικονομικό μοντέλο που πλέον δεν λειτουργεί
Η επιστροφή του Dexit στη γερμανική πολιτική συζήτηση δεν είναι τυχαία ούτε αναίτια...
Η επαναφορά του ζητήματος σήμερα έχει διαφορετικό βάρος από ό,τι στην εποχή της κρίσης χρέους στην οποία πρωταγωνίστησε η Ελλάδα.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί η AfD αντιτίθεται στο κοινό νόμισμα, αλλά γιατί επιλέγει τώρα να το βάλει ξανά στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η απάντηση βρίσκεται λιγότερο στη Φρανκφούρτη και περισσότερο στα εργοστάσια της Βάδης-Βυρτεμβέργης, της Βαυαρίας και της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Γερμανία αναγκάζεται να αναρωτηθεί εάν το μοντέλο πάνω στο οποίο οικοδόμησε τη μεταψυχροπολεμική της ισχύ εξακολουθεί να λειτουργεί.
Το τρίγωνο που στήριξε τη γερμανική ισχύ
Το γερμανικό υπόδειγμα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: Ρωσία, Κίνα, Ευρώπη.
Η Ρωσία προσέφερε φθηνή και άφθονη ενέργεια. Η Κίνα μια τεράστια αγορά για αυτοκίνητα, μηχανήματα και χημικά προϊόντα. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση μια ενιαία αγορά χωρίς συναλλαγματικούς κινδύνους, στην οποία η γερμανική βιομηχανία μπορούσε να διοχετεύει την παραγωγή της.
Το ευρώ ήταν μέρος αυτής της μηχανής.
Για μια χώρα με μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, το κοινό νόμισμα είχε ένα επιπλέον πλεονέκτημα: απέτρεπε την εμφάνιση ενός ανεξάρτητου γερμανικού μάρκου που πιθανότατα θα δεχόταν ισχυρές ανατιμητικές πιέσεις.
Το πολιτικό επιχείρημα της AfD, ωστόσο, δεν στηρίζεται μόνο σε νομισματικούς υπολογισμούς.
Στηρίζεται κυρίως στην αίσθηση ότι η παλαιά οικονομική συμφωνία της Γερμανίας με την παγκοσμιοποίηση έχει σπάσει.
Η Ρωσία και το τέλος της φθηνής ενέργειας
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα ήρθε από την Ανατολή.
Για δεκαετίες, η βιομηχανική σχέση Γερμανίας και Ρωσίας έμοιαζε σχεδόν συμπληρωματική.
Η μία πλευρά διέθετε ενέργεια και πρώτες ύλες, η άλλη κεφάλαιο, τεχνολογία και βιομηχανικά προϊόντα.
Η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές κυρώσεις, η μείωση των ρωσικών ενεργειακών ροών και η αναγκαστική αναζήτηση νέων προμηθευτών ανέτρεψαν αυτή την ισορροπία.
Η Γερμανία απέφυγε την ενεργειακή κατάρρευση που πολλοί φοβούνταν το 2022.
Δεν επέστρεψε όμως στο προηγούμενο καθεστώς κόστους.
Και για μια οικονομία με χημική βιομηχανία, μέταλλα, γυαλί, χαρτί, μηχανουργία και τεράστιες αλυσίδες προμηθευτών, η διαφορά είναι κρίσιμη.
Η ενέργεια δεν είναι πλέον μόνο γεωπολιτικό ή περιβαλλοντικό ζήτημα και μια σειρά ... ανόητες πράσινες πολιτικές εκτόξευσαν το κόστος παραγωγής οδηγώντας σε εκτίναξη του εργασιακού κόστους.
Είναι ζήτημα παραγωγικής ανταγωνιστικότητας.
Αυτό ακριβώς αξιοποιεί η AfD, υποστηρίζοντας ότι το Βερολίνο εγκατέλειψε μια σχέση που εξυπηρετούσε τη γερμανική παραγωγή χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει μια εξίσου φθηνή εναλλακτική.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η ενεργειακή κρίση δεν υπήρξε απλώς αποτέλεσμα μιας επιλογής των Βρυξελλών. Προηγήθηκε η ρωσική εισβολή και ακολούθησε μια ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση.
Στην πολιτική, όμως, η απλή εξήγηση είναι συχνά ισχυρότερη: η AfD λέει στους ψηφοφόρους ότι η χώρα πληρώνει ακριβότερα την ενέργεια επειδή έχασε τον έλεγχο της στρατηγικής της και του διεθνοπολιτι9κού προσανατολισμού της.
Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής
Το δεύτερο πλήγμα αφορά την Κίνα.
Για χρόνια το Πεκίνο ήταν για τη Γερμανία η μεγάλη ευκαιρία της παγκοσμιοποίησης. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες πωλούσαν εκατομμύρια οχήματα στην κινεζική αγορά, ενώ οι κατασκευαστές μηχανημάτων εξόπλιζαν τα κινεζικά εργοστάσια.
Το πρόβλημα είναι ότι η Κίνα δεν παρέμεινε πελάτης.
Έγινε παραγωγός και στη συνέχεια ανταγωνιστής.
Στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, στις μπαταρίες, στα φωτοβολταϊκά, στον βιομηχανικό εξοπλισμό και σε άλλους προηγμένους κλάδους, οι κινεζικές επιχειρήσεις διεκδικούν αγορές στις οποίες παλαιότερα κυριαρχούσαν οι Ευρωπαίοι.
Η μεταβολή είναι ιδιαίτερα ορατή στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση δεν είναι απλώς αλλαγή κινητήρα, αλλά αλλαγή ολόκληρης της αλυσίδας αξίας. Στον κινητήρα εσωτερικής καύσης, οι Γερμανοί διέθεταν δεκαετίες τεχνογνωσίας, δίκτυα προμηθευτών και μηχανουργική υπεροχή.
Στο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, μεγαλύτερο μέρος της αξίας μεταφέρεται στην μπαταρία, στο λογισμικό και στα ηλεκτρονικά ισχύος, πεδία στα οποία η Κίνα έχει χτίσει ισχυρότερη θέση.
Η AfD ενεργοποιεί πολιτικά αυτή την αγωνία για να επιτεθεί στην ευρωπαϊκή πράσινη μετάβαση και στους περιορισμούς για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.
Η «τεχνολογική ουδετερότητα» που προβάλλει η Weidel λειτουργεί έτσι ως μήνυμα προς μια βιομηχανική χώρα που φοβάται ότι αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού τη στιγμή που οι ανταγωνιστές της έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα.
Πιο είναι το βαθύτερο πρόβλημα
Η Γερμανία εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια βιομηχανική βάση, ισχυρές επιχειρήσεις, τεχνογνωσία και δημοσιονομικούς πόρους.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η χώρα αντιμετωπίζει κρίση ανταγωνιστικότητας και ανάγκη αναπροσαρμογής του παραγωγικού της μοντέλου.
Η γερμανική οικονομία δεν καλείται απλώς να ξεπεράσει έναν αδύναμο οικονομικό κύκλο.
Καλείται ταυτόχρονα να αλλάξει ενεργειακό μοντέλο, τεχνολογία, γεωγραφία εξαγωγών και μέρος της ίδιας της βιομηχανικής της ταυτότητας.
Η χρόνια υποεπένδυση σε υποδομές, η καθυστέρηση της ψηφιοποίησης, η δημογραφική γήρανση, η έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού και η βαριά γραφειοκρατία περιορίζουν την παραγωγικότητα.
Η δημοσιονομική ορθοδοξία που για χρόνια θεωρήθηκε γερμανικό πλεονέκτημα αποδείχθηκε επίσης ότι είχε κόστος: Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, δίκτυα και δημόσιες υποδομές χρειάζονται κεφάλαια ακριβώς τη στιγμή που η χώρα πρέπει να χρηματοδοτήσει την ενεργειακή μετάβαση, την άμυνα και τον τεχνολογικό μετασχηματισμό.
Το πολιτικό συστημα αρνείται τις μεταρρυθμίσεις αυτές που θα διαμόρφωναν το νέο παραγωγικό υπόδειγμα,.
Το νόμισμα μπορεί να αλλάξει τους όρους χρηματοδότησης ή τη συναλλαγματική ισοτιμία. Δεν μπορεί από μόνο του να αποκαταστήσει ένα βιομηχανικό πλεονέκτημα που διαβρώνεται από τεχνολογικές και γεωπολιτικές αλλαγές.
Γιατί λοιπόν το ευρώ;
Εδώ ακριβώς επιστρέφει η AfD και εδώ το ευρώ γίνεται ιδανικός πολιτικός στόχος.
Για έναν ψηφοφόρο που βλέπει τη βιομηχανία να πιέζεται, το ενεργειακό κόστος να παραμένει υψηλό και την Κίνα να κερδίζει έδαφος, η απάντηση «χρειάζονται επενδύσεις, παραγωγικότητα, ψηφιοποίηση, φθηνότερη ενέργεια και μεταρρύθμιση του κράτους» είναι οικονομικά σοβαρή αλλά πολιτικά σύνθετη.
Η απάντηση «πρέπει να πάρουμε πίσω τον έλεγχο» και να ανακτήσουν την οικονομική κυριαρχία μέσα από μια Ευρώπη των εθνών.
Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του Dexit.
Δεν είναι μόνο νόμισμα. Είναι η εθνική κυριαρχία.
Υπό αυτή τη έννοια συνδέευται κριτική στπ ευρώ, τη μετανάστευση, την κλιματική πολιτική, τις σχέσεις με τη Ρωσία και συνολικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το κοινό επιχείρημα είναι ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται συλλογικά στην Ευρώπη δεν υπηρετούν πλέον το γερμανικό εθνικό συμφέρον.
Γι' αυτό η αντιπαράθεση γύρω από το ευρώ μπορεί να γίνει πολιτικά πολύ πιο σημαντική από όσο δείχνουν οι καθαρά οικονομικοί υπολογισμοί.
Η AfD χρειάζεται να πείσει ότι η σημερινή οικονομική δυσφορία είναι αποτέλεσμα απώλειας ελέγχου - και αυτό το σύνθημα φαίνεται να έχει πλέον πολλά ευήκοα ώρα...
Η πραγματική μάχη πίσω από το Dexit
Αυτό είναι και το ουσιαστικό ερώτημα πίσω από το Dexit: Η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει ποιο μοντέλο θα διαδεχθεί εκείνο της προηγούμενης τριακονταετίας.
Η μία απάντηση είναι περισσότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επενδύσεις, κοινή ενεργειακή πολιτική και προσπάθεια ανάκτησης της τεχνολογικής ανταγωνιστικότητας απέναντι σε Κίνα και Ηνωμένες Πολιτείες.
Η άλλη είναι η απάντηση της AfD: περισσότερη εθνική αυτονομία, λιγότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επανεξέταση των σχέσεων με τη Ρωσία και, τελικά, αμφισβήτηση του ίδιου του ευρώ.
Και οι δύο πλευρές απαντούν στο ίδιο πρόβλημα.
Το γερμανικό οικονομικό μοντέλο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού ταυτόχρονα.
Γι' αυτό η AfD βάζει τώρα φωτιά στο ευρώ.
Όχι επειδή το ευρώ άλλαξε ξαφνικά, αλλά επειδή άλλαξε η Γερμανία γύρω του.
Και το πραγματικό ερώτημα που ανοίγει η συζήτηση για το Dexit δεν είναι μόνο ένα νέο μάρκο θα ήταν ισχυρότερο από το ευρώ αλλά εάν η Ευρωπαική Ενωση απέτυχε να εκπροσωπήσει τα συμφέτοντα των λαών...
www.bankingnews.gr
Σε αυτή την περίπτωση, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση η παρέμβαση ενός κορυφαίου στελέχους της Εναλλακτικής για τη Γερμανία όπου ύστερα από καιρό επαναφέρει το σενάριο του Dexit, της εξόδου της Γερμανία από το ευρώ.
Η κατάρρευση του γερμανικού οικονομικού μοντέλου, τα μεταναστευτικά ρεύματα και η … διαρκής ενεργειακή κρίση εξαιτίας της αποκοπής της χώρα από τα φθηνά ενεργειακά προϊόντα … λύνουν τον γρίφο.
Η Alice Weidel επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ σε μια στιγμή κατά την οποία το παλαιό γερμανικό οικονομικό υπόδειγμα βρίσκεται υπό πίεση.
Η ακριβή ενέργεια, η απώλεια της προνομιακής σχέσης με τη Ρωσία, η κινεζική βιομηχανική αντεπίθεση και η κρίση ανταγωνιστικότητας της αυτοκινητοβιομηχανίας δημιουργούν το έδαφος πάνω στο οποίο η AfD επιχειρεί να μετατρέψει μια οικονομική δυσκολία σε αμφισβήτηση ολόκληρης της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.
Ένα οικονομικό μοντέλο που πλέον δεν λειτουργεί
Η επιστροφή του Dexit στη γερμανική πολιτική συζήτηση δεν είναι τυχαία ούτε αναίτια...
Η επαναφορά του ζητήματος σήμερα έχει διαφορετικό βάρος από ό,τι στην εποχή της κρίσης χρέους στην οποία πρωταγωνίστησε η Ελλάδα.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί η AfD αντιτίθεται στο κοινό νόμισμα, αλλά γιατί επιλέγει τώρα να το βάλει ξανά στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η απάντηση βρίσκεται λιγότερο στη Φρανκφούρτη και περισσότερο στα εργοστάσια της Βάδης-Βυρτεμβέργης, της Βαυαρίας και της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Γερμανία αναγκάζεται να αναρωτηθεί εάν το μοντέλο πάνω στο οποίο οικοδόμησε τη μεταψυχροπολεμική της ισχύ εξακολουθεί να λειτουργεί.
Το τρίγωνο που στήριξε τη γερμανική ισχύ
Το γερμανικό υπόδειγμα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: Ρωσία, Κίνα, Ευρώπη.
Η Ρωσία προσέφερε φθηνή και άφθονη ενέργεια. Η Κίνα μια τεράστια αγορά για αυτοκίνητα, μηχανήματα και χημικά προϊόντα. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση μια ενιαία αγορά χωρίς συναλλαγματικούς κινδύνους, στην οποία η γερμανική βιομηχανία μπορούσε να διοχετεύει την παραγωγή της.
Το ευρώ ήταν μέρος αυτής της μηχανής.
Για μια χώρα με μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, το κοινό νόμισμα είχε ένα επιπλέον πλεονέκτημα: απέτρεπε την εμφάνιση ενός ανεξάρτητου γερμανικού μάρκου που πιθανότατα θα δεχόταν ισχυρές ανατιμητικές πιέσεις.
Το πολιτικό επιχείρημα της AfD, ωστόσο, δεν στηρίζεται μόνο σε νομισματικούς υπολογισμούς.
Στηρίζεται κυρίως στην αίσθηση ότι η παλαιά οικονομική συμφωνία της Γερμανίας με την παγκοσμιοποίηση έχει σπάσει.
Η Ρωσία και το τέλος της φθηνής ενέργειας
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα ήρθε από την Ανατολή.
Για δεκαετίες, η βιομηχανική σχέση Γερμανίας και Ρωσίας έμοιαζε σχεδόν συμπληρωματική.
Η μία πλευρά διέθετε ενέργεια και πρώτες ύλες, η άλλη κεφάλαιο, τεχνολογία και βιομηχανικά προϊόντα.
Η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία, οι ευρωπαϊκές κυρώσεις, η μείωση των ρωσικών ενεργειακών ροών και η αναγκαστική αναζήτηση νέων προμηθευτών ανέτρεψαν αυτή την ισορροπία.
Η Γερμανία απέφυγε την ενεργειακή κατάρρευση που πολλοί φοβούνταν το 2022.
Δεν επέστρεψε όμως στο προηγούμενο καθεστώς κόστους.
Και για μια οικονομία με χημική βιομηχανία, μέταλλα, γυαλί, χαρτί, μηχανουργία και τεράστιες αλυσίδες προμηθευτών, η διαφορά είναι κρίσιμη.
Η ενέργεια δεν είναι πλέον μόνο γεωπολιτικό ή περιβαλλοντικό ζήτημα και μια σειρά ... ανόητες πράσινες πολιτικές εκτόξευσαν το κόστος παραγωγής οδηγώντας σε εκτίναξη του εργασιακού κόστους.
Είναι ζήτημα παραγωγικής ανταγωνιστικότητας.
Αυτό ακριβώς αξιοποιεί η AfD, υποστηρίζοντας ότι το Βερολίνο εγκατέλειψε μια σχέση που εξυπηρετούσε τη γερμανική παραγωγή χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει μια εξίσου φθηνή εναλλακτική.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η ενεργειακή κρίση δεν υπήρξε απλώς αποτέλεσμα μιας επιλογής των Βρυξελλών. Προηγήθηκε η ρωσική εισβολή και ακολούθησε μια ευρύτερη γεωπολιτική σύγκρουση.
Στην πολιτική, όμως, η απλή εξήγηση είναι συχνά ισχυρότερη: η AfD λέει στους ψηφοφόρους ότι η χώρα πληρώνει ακριβότερα την ενέργεια επειδή έχασε τον έλεγχο της στρατηγικής της και του διεθνοπολιτι9κού προσανατολισμού της.
Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής
Το δεύτερο πλήγμα αφορά την Κίνα.
Για χρόνια το Πεκίνο ήταν για τη Γερμανία η μεγάλη ευκαιρία της παγκοσμιοποίησης. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες πωλούσαν εκατομμύρια οχήματα στην κινεζική αγορά, ενώ οι κατασκευαστές μηχανημάτων εξόπλιζαν τα κινεζικά εργοστάσια.
Το πρόβλημα είναι ότι η Κίνα δεν παρέμεινε πελάτης.
Έγινε παραγωγός και στη συνέχεια ανταγωνιστής.
Στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, στις μπαταρίες, στα φωτοβολταϊκά, στον βιομηχανικό εξοπλισμό και σε άλλους προηγμένους κλάδους, οι κινεζικές επιχειρήσεις διεκδικούν αγορές στις οποίες παλαιότερα κυριαρχούσαν οι Ευρωπαίοι.
Η μεταβολή είναι ιδιαίτερα ορατή στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Η μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση δεν είναι απλώς αλλαγή κινητήρα, αλλά αλλαγή ολόκληρης της αλυσίδας αξίας. Στον κινητήρα εσωτερικής καύσης, οι Γερμανοί διέθεταν δεκαετίες τεχνογνωσίας, δίκτυα προμηθευτών και μηχανουργική υπεροχή.
Στο ηλεκτρικό αυτοκίνητο, μεγαλύτερο μέρος της αξίας μεταφέρεται στην μπαταρία, στο λογισμικό και στα ηλεκτρονικά ισχύος, πεδία στα οποία η Κίνα έχει χτίσει ισχυρότερη θέση.
Η AfD ενεργοποιεί πολιτικά αυτή την αγωνία για να επιτεθεί στην ευρωπαϊκή πράσινη μετάβαση και στους περιορισμούς για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης.
Η «τεχνολογική ουδετερότητα» που προβάλλει η Weidel λειτουργεί έτσι ως μήνυμα προς μια βιομηχανική χώρα που φοβάται ότι αλλάζουν οι κανόνες του παιχνιδιού τη στιγμή που οι ανταγωνιστές της έχουν αποκτήσει πλεονέκτημα.
Πιο είναι το βαθύτερο πρόβλημα
Η Γερμανία εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια βιομηχανική βάση, ισχυρές επιχειρήσεις, τεχνογνωσία και δημοσιονομικούς πόρους.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η χώρα αντιμετωπίζει κρίση ανταγωνιστικότητας και ανάγκη αναπροσαρμογής του παραγωγικού της μοντέλου.
Η γερμανική οικονομία δεν καλείται απλώς να ξεπεράσει έναν αδύναμο οικονομικό κύκλο.
Καλείται ταυτόχρονα να αλλάξει ενεργειακό μοντέλο, τεχνολογία, γεωγραφία εξαγωγών και μέρος της ίδιας της βιομηχανικής της ταυτότητας.
Η χρόνια υποεπένδυση σε υποδομές, η καθυστέρηση της ψηφιοποίησης, η δημογραφική γήρανση, η έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού και η βαριά γραφειοκρατία περιορίζουν την παραγωγικότητα.
Η δημοσιονομική ορθοδοξία που για χρόνια θεωρήθηκε γερμανικό πλεονέκτημα αποδείχθηκε επίσης ότι είχε κόστος: Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, δίκτυα και δημόσιες υποδομές χρειάζονται κεφάλαια ακριβώς τη στιγμή που η χώρα πρέπει να χρηματοδοτήσει την ενεργειακή μετάβαση, την άμυνα και τον τεχνολογικό μετασχηματισμό.
Το πολιτικό συστημα αρνείται τις μεταρρυθμίσεις αυτές που θα διαμόρφωναν το νέο παραγωγικό υπόδειγμα,.
Το νόμισμα μπορεί να αλλάξει τους όρους χρηματοδότησης ή τη συναλλαγματική ισοτιμία. Δεν μπορεί από μόνο του να αποκαταστήσει ένα βιομηχανικό πλεονέκτημα που διαβρώνεται από τεχνολογικές και γεωπολιτικές αλλαγές.
Γιατί λοιπόν το ευρώ;
Εδώ ακριβώς επιστρέφει η AfD και εδώ το ευρώ γίνεται ιδανικός πολιτικός στόχος.
Για έναν ψηφοφόρο που βλέπει τη βιομηχανία να πιέζεται, το ενεργειακό κόστος να παραμένει υψηλό και την Κίνα να κερδίζει έδαφος, η απάντηση «χρειάζονται επενδύσεις, παραγωγικότητα, ψηφιοποίηση, φθηνότερη ενέργεια και μεταρρύθμιση του κράτους» είναι οικονομικά σοβαρή αλλά πολιτικά σύνθετη.
Η απάντηση «πρέπει να πάρουμε πίσω τον έλεγχο» και να ανακτήσουν την οικονομική κυριαρχία μέσα από μια Ευρώπη των εθνών.
Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του Dexit.
Δεν είναι μόνο νόμισμα. Είναι η εθνική κυριαρχία.
Υπό αυτή τη έννοια συνδέευται κριτική στπ ευρώ, τη μετανάστευση, την κλιματική πολιτική, τις σχέσεις με τη Ρωσία και συνολικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Το κοινό επιχείρημα είναι ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται συλλογικά στην Ευρώπη δεν υπηρετούν πλέον το γερμανικό εθνικό συμφέρον.
Γι' αυτό η αντιπαράθεση γύρω από το ευρώ μπορεί να γίνει πολιτικά πολύ πιο σημαντική από όσο δείχνουν οι καθαρά οικονομικοί υπολογισμοί.
Η AfD χρειάζεται να πείσει ότι η σημερινή οικονομική δυσφορία είναι αποτέλεσμα απώλειας ελέγχου - και αυτό το σύνθημα φαίνεται να έχει πλέον πολλά ευήκοα ώρα...
Η πραγματική μάχη πίσω από το Dexit
Αυτό είναι και το ουσιαστικό ερώτημα πίσω από το Dexit: Η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει ποιο μοντέλο θα διαδεχθεί εκείνο της προηγούμενης τριακονταετίας.
Η μία απάντηση είναι περισσότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επενδύσεις, κοινή ενεργειακή πολιτική και προσπάθεια ανάκτησης της τεχνολογικής ανταγωνιστικότητας απέναντι σε Κίνα και Ηνωμένες Πολιτείες.
Η άλλη είναι η απάντηση της AfD: περισσότερη εθνική αυτονομία, λιγότερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, επανεξέταση των σχέσεων με τη Ρωσία και, τελικά, αμφισβήτηση του ίδιου του ευρώ.
Και οι δύο πλευρές απαντούν στο ίδιο πρόβλημα.
Το γερμανικό οικονομικό μοντέλο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού ταυτόχρονα.
Γι' αυτό η AfD βάζει τώρα φωτιά στο ευρώ.
Όχι επειδή το ευρώ άλλαξε ξαφνικά, αλλά επειδή άλλαξε η Γερμανία γύρω του.
Και το πραγματικό ερώτημα που ανοίγει η συζήτηση για το Dexit δεν είναι μόνο ένα νέο μάρκο θα ήταν ισχυρότερο από το ευρώ αλλά εάν η Ευρωπαική Ενωση απέτυχε να εκπροσωπήσει τα συμφέτοντα των λαών...
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών