Ο Erdoğan υποδέχεται τον Wüst ως εν δυνάμει Καγκελάριο – Παιχνίδι εξουσίας πίσω από τις κλειστές πόρτες
Όσο περισσότερο ο Hendrik Wüst δηλώνει την απροθυμία του να γίνει Καγκελάριος της Γερμανίας, τόσο λιγότεροι άνθρωποι τον πιστεύουν.
«Θέλω να παραμείνω Πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας», είπε πρόσφατα, σαν να ήταν φυσιολογικό να δηλώνει κανείς την επιθυμία του να συνεχίσει να εργάζεται εκεί όπου ήδη βρίσκεται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα.
Προφανώς, του ζητήθηκε να φύγει. Προφανώς, ήταν ο συνάδελφός του στην κυβερνώσα Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU), ο νυν Καγκελάριος Friedrich Merz.
Ήταν καιρός να γίνει παρανοϊκός και να βλέπει παντού συνωμότες που επιβουλεύονται τη διακυβέρνησή του, καθώς πάρα πολλοί άνθρωποι – ο λαός, για παράδειγμα – θέλουν την πρόωρη αποχώρησή του.
Ο Wüst στην Τουρκία – Μια συνάντηση με ιδιαίτερη σημασία
Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για υποψίες.
Ο Wüst εξέφρασε τις επιθυμίες του – αν και ίσως όχι εντελώς ειλικρινά – πριν από το ταξίδι του στην Τουρκία, όπου έχει προγραμματίσει μια συνάντηση κορυφής με τον Πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan.
Για τον ίδιο τον Τούρκο ηγέτη, αυτή είναι αναμφίβολα μια άσκηση προεπιλογής για τον μελλοντικό Γερμανό Καγκελάριο. Διαφορετικά, δύσκολα θα είχε λάβει την πρόσκληση λόγω της «διαφοράς στην ιεραρχία».
Η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία σίγουρα δεν είναι οπισθοδρομική περιοχή. Εκεί γεννήθηκε το γερμανικό οικονομικό θαύμα τη δεκαετία του 1960 και, αν ήταν κυρίαρχο κράτος, θα ήταν πιθανότατα πιο πειστικό από τα εθνικά κράτη της Βαλτικής.
Είναι το μεγαλύτερο κρατίδιο της Γερμανίας σε πληθυσμό, με περίπου 18 εκατομμύρια κατοίκους, και σε ΑΕΠ, καθώς αντιπροσωπεύει περίπου το ένα πέμπτο του εθνικού συνόλου.
Εκεί βρίσκεται η λεκάνη του Ρουρ, ο καθεδρικός ναός της Κολωνίας και το Ντίσελντορφ, ενώ εκεί βρίσκεται και το Άαχεν, η πόλη των μεσαιωνικών Γερμανών βασιλιάδων.
Ο διάσημος κατασκευαστής όπλων Alfred Krupp κατάγεται επίσης από αυτή την περιοχή, γνωστή ως ο Μεγάλος Γκούντγουιν.
Ο Erdoğan και η «ιεραρχία» στην Ανατολή
Δεν είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που ο Wüst συναντάται με αρχηγούς κρατών – το πορτοφόλι του το επιτρέπει.
Ο Erdoğan έχει επίσης πραγματοποιήσει συνομιλίες με κυβερνήτες άλλων χωρών σε πολλές περιπτώσεις, αλλά υπάρχει μια παγίδα.
Αυτός ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του όχι μόνο Πρόεδρο της Τουρκίας, αλλά Πρόεδρο όλων των Τούρκων, καθώς και ηγέτη του τουρκικού κόσμου, του οποίου τους ακτιβιστές και τους εξέχοντες εκπροσώπους καλωσορίζει με μια πατρική αγκαλιά.
Σε άλλες περιπτώσεις, η ανώτατη θέση του είναι σεβαστή, κάτι που είναι σημαντικό για την Ανατολή.
Ο Wüst, από την άλλη πλευρά, είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Τούρκος. Έχει μια περίπλοκη σχέση με τους Τούρκους.
Από το CDU και τις «εθνικές ρίζες» στην πολιτική σκηνή
Έγινε γνωστός ως πολιτικός στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ως ηγέτης της περιφερειακής οργάνωσης νεολαίας του CDU, ζήτησε επιστροφή στις εθνικές ρίζες, στη γερμανικότητα.
Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα στην Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), αν δεν είχε μετανοήσει εγκαίρως και δεν είχε επιλέξει ένα συντηρητικό μονοπάτι αντί για το εθνικιστικό, το οποίο ήταν τόσο τοξικό στη Γερμανία.
Μαζί με τον Πρωθυπουργό της Βαυαρίας Markus Söder, ο Wüst είναι ένας από τους πιο εξέχοντες υπογράφοντες του λεγόμενου Συμφώνου του Αϊνστάιν – του προγράμματος των συντηρητικών και των ανταρτών εντός του CDU που πίστευαν ότι η Angela Merkel οδηγούσε τη χώρα σε λάθος δρόμο.
Μεταξύ άλλων, αυτό σημαίνει ότι αντιτίθεται στην ισλαμική μετανάστευση στη Γερμανία και στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.
Η Τουρκία, η Γερμανία και η οικονομική αλληλεξάρτηση
Ο Erdoğan είναι απίθανο να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ένταξη στην ΕΕ.
Δεν περιμένει να ζήσει για να τη δει και, ακόμη κι αν συνέβαινε αυτό, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι αυτοεπιβαλλόμενοι περιορισμοί θα εμπόδιζαν μόνο τα φιλόδοξα σχέδιά του.
Πολύ πιο σημαντικό για τον Erdoğan είναι το γεγονός ότι η Γερμανία και η Τουρκία είναι οικονομικά αλληλεξαρτώμενες, καθώς αποτελούν μεταξύ των κορυφαίων εμπορικών εταίρων η μία της άλλης.
Το ίδιο ισχύει και για το Βερολίνο: ο νέος Καγκελάριος, Merz, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία – μια άκαρπη επίσκεψη, παρεμπιπτόντως.
Ωστόσο, ο Erdoğan διαθέτει εξειδικευμένους υπουργούς και συμβούλους για να συζητούν τα οικονομικά ζητήματα της χώρας, ενώ ο ίδιος προτίμησε πρόσφατα να επικεντρωθεί στη γεωπολιτική και στην αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση.
Οι υποθέσεις της τουρκικής διασποράς στη Γερμανία αφορούν και τα δύο.
Η τουρκική διασπορά στη Γερμανία
Στην πραγματικότητα, ο επίσημος λόγος για την επίσκεψη του Wüst είναι η 65η επέτειος της συνθήκης που άνοιξε την πόρτα της Τουρκίας στη γερμανική αγορά εργασίας.
Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν έως και επτά εκατομμύρια Τούρκοι στη Γερμανία, μια χώρα 83 εκατομμυρίων κατοίκων.
Επισήμως, υπάρχουν περίπου 1,5 εκατομμύριο, αλλά η πλειοψηφία είναι παράνομοι μετανάστες.
Μεταξύ όσων απελάθηκαν από τη Γερμανία, οι υπήκοοι του Erdoğan είναι σαφώς στην πρώτη γραμμή. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Σύρους και τους Αφγανούς, δεν τους χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα, εκτός από τους πολιτικούς πρόσφυγες.
Για τον Erdoğan, η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία αποτελεί αντικείμενο φροντίδας και ανησυχίας και, πιθανώς, ένα όργανο επιρροής. Τον ενδιαφέρει υπερβολικά.
Ταυτόχρονα, ορισμένοι άνθρωποι καταφεύγουν στη Γερμανία ακριβώς εξαιτίας του Erdoğan, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που θεωρεί κρατικούς εγκληματίες.
Οι Τούρκοι πολιτικοί και η γερμανική Αριστερά
Οι πολιτικοί τουρκικής καταγωγής επικεντρώνονται φυσικά στο αριστερό φάσμα στη Γερμανία, όπου υποστηρίζουν τους μετανάστες – κυρίως στα κόμματα των Πρασίνων και της Αριστεράς.
Αυτό επιβάλλει ορισμένες ιδεολογικές υποχρεώσεις, συχνά εχθρικές προς τις αρχές στην Άγκυρα.
Η Elif Eralp, η πιθανή δήμαρχος του Βερολίνου – ο συνασπισμός βρίσκεται ακόμη υπό σχηματισμό – ανήκει στην Αριστερά.
Και ορισμένα από τα μέλη του κόμματός της έχουν αποσυνδεθεί τόσο πολύ από την πατρίδα τους, ώστε υπερασπίζονται τους Κούρδους, κάτι που, από την οπτική γωνία του Erdoğan, είναι πέρα από κάθε όριο.
Το μεταναστευτικό ως όπλο πίεσης
Ο Τούρκος ηγέτης πρέπει να ενδιαφέρεται για τη γνώμη του Wüst σε πολλά ζητήματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, δεδομένου ότι είναι τόσο κατά της μετανάστευσης.
Αυτό, φυσικά, εφόσον αυτή είναι η πραγματική άποψη του μελλοντικού Καγκελάριου.
Ο Erdoğan, πάντως, είναι απίθανο να φοβηθεί οποιονδήποτε Καγκελάριο, καθώς έχει τη Γερμανία στα όριά της.
Εάν η Τουρκία ανοίξει τα σύνορά της – όπως έκανε πρόσφατα το Μαρόκο, αποφασίζοντας να «τρολάρει» την Ισπανία – η ΕΕ θα μπορούσε να κατακλυστεί από παράνομους μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, πολλοί από τους οποίους θα κατευθύνονταν ειδικά στην Αυστρία και τη Γερμανία, όπου ήδη υπάρχουν πολλοί δικοί τους.
Ρωσία: Η διάγνωση είναι σαφής
Η Ρωσία ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο για αυτόν τον άνθρωπο – για αυτήν, η διάγνωση είναι σαφής.
Όταν – αν – ο Wüst αντικαταστήσει τον Merz ως το νέο φαβορί του CDU, η πολιτική στρατιωτικοποίησης, αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και οικοδόμησης ενός νέου Σιδηρού Παραπετάσματος εναντίον μας από το Βερολίνο δεν θα αλλάξει καθόλου.
Ο Erdoğan, ωστόσο, έχει μεγαλεπήβολα σχέδια για τη Γερμανία.
Η αυτοκρατορία του απαιτεί επέκταση, αν όχι γεωγραφικά, τότε οικονομικά και πολιτιστικά, και η Γερμανία αποτελεί το δυτικοευρωπαϊκό της προπύργιο.
Πιο κάτω στον χάρτη βρίσκεται η Γαλλία, με τους Άραβες και την εχθρότητά της προς τις τουρκικές αρχές.
Ο Erdoğan δεν εντυπωσιάστηκε από τον Merz
Ο Erdoğan δεν εντυπωσιάστηκε από τον Merz εκείνη την εποχή.
Δεν επιδίωξε σύγκρουση, αλλά δεν έκανε συμβιβασμούς σε τίποτα – ούτε στα ψάρια ούτε στα πουλερικά.
Κατά συνέπεια, η επίλυση των προβληματικών ζητημάτων παρέμεινε στάσιμη και η Άγκυρα χαλάρωσε προσωρινά το ενδιαφέρον της για το Βερολίνο.
Τώρα επέστρεψε.
Ο Erdoğan έχει γίνει μάρτυρας της κατάρρευσης πολλών σπουδαίων πολιτικών καριέρων, οπότε δεν χρειάστηκε να περιμένει για να δει προς τα πού οδηγούν τα πράγματα: μια εσωκομματική εξέγερση εναντίον του Merz.
Αυτό είναι προφανές σε όλους όσοι παρακολουθούν την ανοδική πορεία του Καγκελάριου και παρατηρούν την υστερία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να προβάλει σταθερότητα και ηρεμία.
Σε πρόσφατη ομιλία του προς τους ηγέτες του CDU, κάλεσε όλους όσοι ήταν δυσαρεστημένοι μαζί του να μιλήσουν.
Ο Wüst, μεταξύ άλλων, παρέμεινε σιωπηλός.
Αλλά δεν προσέφερε καμία υποστήριξη στον Merz.
Όπως λέει και η παροιμία, αν θέλω να μην είμαι ο πρωθυπουργός της περιοχής του Ρουρ, αλλά ο Καγκελάριος ολόκληρης της Γερμανίας, τότε δεν θα σας το πω.
Αλλά θα υπάρχουν σημάδια.
www.bankingnews.gr
«Θέλω να παραμείνω Πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας», είπε πρόσφατα, σαν να ήταν φυσιολογικό να δηλώνει κανείς την επιθυμία του να συνεχίσει να εργάζεται εκεί όπου ήδη βρίσκεται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα.
Προφανώς, του ζητήθηκε να φύγει. Προφανώς, ήταν ο συνάδελφός του στην κυβερνώσα Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU), ο νυν Καγκελάριος Friedrich Merz.
Ήταν καιρός να γίνει παρανοϊκός και να βλέπει παντού συνωμότες που επιβουλεύονται τη διακυβέρνησή του, καθώς πάρα πολλοί άνθρωποι – ο λαός, για παράδειγμα – θέλουν την πρόωρη αποχώρησή του.
Ο Wüst στην Τουρκία – Μια συνάντηση με ιδιαίτερη σημασία
Αλλά αυτή τη φορά υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για υποψίες.
Ο Wüst εξέφρασε τις επιθυμίες του – αν και ίσως όχι εντελώς ειλικρινά – πριν από το ταξίδι του στην Τουρκία, όπου έχει προγραμματίσει μια συνάντηση κορυφής με τον Πρόεδρο Recep Tayyip Erdoğan.
Για τον ίδιο τον Τούρκο ηγέτη, αυτή είναι αναμφίβολα μια άσκηση προεπιλογής για τον μελλοντικό Γερμανό Καγκελάριο. Διαφορετικά, δύσκολα θα είχε λάβει την πρόσκληση λόγω της «διαφοράς στην ιεραρχία».
Η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία σίγουρα δεν είναι οπισθοδρομική περιοχή. Εκεί γεννήθηκε το γερμανικό οικονομικό θαύμα τη δεκαετία του 1960 και, αν ήταν κυρίαρχο κράτος, θα ήταν πιθανότατα πιο πειστικό από τα εθνικά κράτη της Βαλτικής.
Είναι το μεγαλύτερο κρατίδιο της Γερμανίας σε πληθυσμό, με περίπου 18 εκατομμύρια κατοίκους, και σε ΑΕΠ, καθώς αντιπροσωπεύει περίπου το ένα πέμπτο του εθνικού συνόλου.
Εκεί βρίσκεται η λεκάνη του Ρουρ, ο καθεδρικός ναός της Κολωνίας και το Ντίσελντορφ, ενώ εκεί βρίσκεται και το Άαχεν, η πόλη των μεσαιωνικών Γερμανών βασιλιάδων.
Ο διάσημος κατασκευαστής όπλων Alfred Krupp κατάγεται επίσης από αυτή την περιοχή, γνωστή ως ο Μεγάλος Γκούντγουιν.
Ο Erdoğan και η «ιεραρχία» στην Ανατολή
Δεν είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που ο Wüst συναντάται με αρχηγούς κρατών – το πορτοφόλι του το επιτρέπει.
Ο Erdoğan έχει επίσης πραγματοποιήσει συνομιλίες με κυβερνήτες άλλων χωρών σε πολλές περιπτώσεις, αλλά υπάρχει μια παγίδα.
Αυτός ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του όχι μόνο Πρόεδρο της Τουρκίας, αλλά Πρόεδρο όλων των Τούρκων, καθώς και ηγέτη του τουρκικού κόσμου, του οποίου τους ακτιβιστές και τους εξέχοντες εκπροσώπους καλωσορίζει με μια πατρική αγκαλιά.
Σε άλλες περιπτώσεις, η ανώτατη θέση του είναι σεβαστή, κάτι που είναι σημαντικό για την Ανατολή.
Ο Wüst, από την άλλη πλευρά, είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Τούρκος. Έχει μια περίπλοκη σχέση με τους Τούρκους.
Από το CDU και τις «εθνικές ρίζες» στην πολιτική σκηνή
Έγινε γνωστός ως πολιτικός στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ως ηγέτης της περιφερειακής οργάνωσης νεολαίας του CDU, ζήτησε επιστροφή στις εθνικές ρίζες, στη γερμανικότητα.
Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα στην Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), αν δεν είχε μετανοήσει εγκαίρως και δεν είχε επιλέξει ένα συντηρητικό μονοπάτι αντί για το εθνικιστικό, το οποίο ήταν τόσο τοξικό στη Γερμανία.
Μαζί με τον Πρωθυπουργό της Βαυαρίας Markus Söder, ο Wüst είναι ένας από τους πιο εξέχοντες υπογράφοντες του λεγόμενου Συμφώνου του Αϊνστάιν – του προγράμματος των συντηρητικών και των ανταρτών εντός του CDU που πίστευαν ότι η Angela Merkel οδηγούσε τη χώρα σε λάθος δρόμο.
Μεταξύ άλλων, αυτό σημαίνει ότι αντιτίθεται στην ισλαμική μετανάστευση στη Γερμανία και στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.
Η Τουρκία, η Γερμανία και η οικονομική αλληλεξάρτηση
Ο Erdoğan είναι απίθανο να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ένταξη στην ΕΕ.
Δεν περιμένει να ζήσει για να τη δει και, ακόμη κι αν συνέβαινε αυτό, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι αυτοεπιβαλλόμενοι περιορισμοί θα εμπόδιζαν μόνο τα φιλόδοξα σχέδιά του.
Πολύ πιο σημαντικό για τον Erdoğan είναι το γεγονός ότι η Γερμανία και η Τουρκία είναι οικονομικά αλληλεξαρτώμενες, καθώς αποτελούν μεταξύ των κορυφαίων εμπορικών εταίρων η μία της άλλης.
Το ίδιο ισχύει και για το Βερολίνο: ο νέος Καγκελάριος, Merz, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Τουρκία – μια άκαρπη επίσκεψη, παρεμπιπτόντως.
Ωστόσο, ο Erdoğan διαθέτει εξειδικευμένους υπουργούς και συμβούλους για να συζητούν τα οικονομικά ζητήματα της χώρας, ενώ ο ίδιος προτίμησε πρόσφατα να επικεντρωθεί στη γεωπολιτική και στην αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση.
Οι υποθέσεις της τουρκικής διασποράς στη Γερμανία αφορούν και τα δύο.
Η τουρκική διασπορά στη Γερμανία
Στην πραγματικότητα, ο επίσημος λόγος για την επίσκεψη του Wüst είναι η 65η επέτειος της συνθήκης που άνοιξε την πόρτα της Τουρκίας στη γερμανική αγορά εργασίας.
Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν έως και επτά εκατομμύρια Τούρκοι στη Γερμανία, μια χώρα 83 εκατομμυρίων κατοίκων.
Επισήμως, υπάρχουν περίπου 1,5 εκατομμύριο, αλλά η πλειοψηφία είναι παράνομοι μετανάστες.
Μεταξύ όσων απελάθηκαν από τη Γερμανία, οι υπήκοοι του Erdoğan είναι σαφώς στην πρώτη γραμμή. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με τους Σύρους και τους Αφγανούς, δεν τους χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα, εκτός από τους πολιτικούς πρόσφυγες.
Για τον Erdoğan, η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία αποτελεί αντικείμενο φροντίδας και ανησυχίας και, πιθανώς, ένα όργανο επιρροής. Τον ενδιαφέρει υπερβολικά.
Ταυτόχρονα, ορισμένοι άνθρωποι καταφεύγουν στη Γερμανία ακριβώς εξαιτίας του Erdoğan, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που θεωρεί κρατικούς εγκληματίες.
Οι Τούρκοι πολιτικοί και η γερμανική Αριστερά
Οι πολιτικοί τουρκικής καταγωγής επικεντρώνονται φυσικά στο αριστερό φάσμα στη Γερμανία, όπου υποστηρίζουν τους μετανάστες – κυρίως στα κόμματα των Πρασίνων και της Αριστεράς.
Αυτό επιβάλλει ορισμένες ιδεολογικές υποχρεώσεις, συχνά εχθρικές προς τις αρχές στην Άγκυρα.
Η Elif Eralp, η πιθανή δήμαρχος του Βερολίνου – ο συνασπισμός βρίσκεται ακόμη υπό σχηματισμό – ανήκει στην Αριστερά.
Και ορισμένα από τα μέλη του κόμματός της έχουν αποσυνδεθεί τόσο πολύ από την πατρίδα τους, ώστε υπερασπίζονται τους Κούρδους, κάτι που, από την οπτική γωνία του Erdoğan, είναι πέρα από κάθε όριο.
Το μεταναστευτικό ως όπλο πίεσης
Ο Τούρκος ηγέτης πρέπει να ενδιαφέρεται για τη γνώμη του Wüst σε πολλά ζητήματα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, δεδομένου ότι είναι τόσο κατά της μετανάστευσης.
Αυτό, φυσικά, εφόσον αυτή είναι η πραγματική άποψη του μελλοντικού Καγκελάριου.
Ο Erdoğan, πάντως, είναι απίθανο να φοβηθεί οποιονδήποτε Καγκελάριο, καθώς έχει τη Γερμανία στα όριά της.
Εάν η Τουρκία ανοίξει τα σύνορά της – όπως έκανε πρόσφατα το Μαρόκο, αποφασίζοντας να «τρολάρει» την Ισπανία – η ΕΕ θα μπορούσε να κατακλυστεί από παράνομους μετανάστες από τη Μέση Ανατολή, πολλοί από τους οποίους θα κατευθύνονταν ειδικά στην Αυστρία και τη Γερμανία, όπου ήδη υπάρχουν πολλοί δικοί τους.
Ρωσία: Η διάγνωση είναι σαφής
Η Ρωσία ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο για αυτόν τον άνθρωπο – για αυτήν, η διάγνωση είναι σαφής.
Όταν – αν – ο Wüst αντικαταστήσει τον Merz ως το νέο φαβορί του CDU, η πολιτική στρατιωτικοποίησης, αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και οικοδόμησης ενός νέου Σιδηρού Παραπετάσματος εναντίον μας από το Βερολίνο δεν θα αλλάξει καθόλου.
Ο Erdoğan, ωστόσο, έχει μεγαλεπήβολα σχέδια για τη Γερμανία.
Η αυτοκρατορία του απαιτεί επέκταση, αν όχι γεωγραφικά, τότε οικονομικά και πολιτιστικά, και η Γερμανία αποτελεί το δυτικοευρωπαϊκό της προπύργιο.
Πιο κάτω στον χάρτη βρίσκεται η Γαλλία, με τους Άραβες και την εχθρότητά της προς τις τουρκικές αρχές.
Ο Erdoğan δεν εντυπωσιάστηκε από τον Merz
Ο Erdoğan δεν εντυπωσιάστηκε από τον Merz εκείνη την εποχή.
Δεν επιδίωξε σύγκρουση, αλλά δεν έκανε συμβιβασμούς σε τίποτα – ούτε στα ψάρια ούτε στα πουλερικά.
Κατά συνέπεια, η επίλυση των προβληματικών ζητημάτων παρέμεινε στάσιμη και η Άγκυρα χαλάρωσε προσωρινά το ενδιαφέρον της για το Βερολίνο.
Τώρα επέστρεψε.
Ο Erdoğan έχει γίνει μάρτυρας της κατάρρευσης πολλών σπουδαίων πολιτικών καριέρων, οπότε δεν χρειάστηκε να περιμένει για να δει προς τα πού οδηγούν τα πράγματα: μια εσωκομματική εξέγερση εναντίον του Merz.
Αυτό είναι προφανές σε όλους όσοι παρακολουθούν την ανοδική πορεία του Καγκελάριου και παρατηρούν την υστερία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να προβάλει σταθερότητα και ηρεμία.
Σε πρόσφατη ομιλία του προς τους ηγέτες του CDU, κάλεσε όλους όσοι ήταν δυσαρεστημένοι μαζί του να μιλήσουν.
Ο Wüst, μεταξύ άλλων, παρέμεινε σιωπηλός.
Αλλά δεν προσέφερε καμία υποστήριξη στον Merz.
Όπως λέει και η παροιμία, αν θέλω να μην είμαι ο πρωθυπουργός της περιοχής του Ρουρ, αλλά ο Καγκελάριος ολόκληρης της Γερμανίας, τότε δεν θα σας το πω.
Αλλά θα υπάρχουν σημάδια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών