Η Άγκυρα επαναφέρει στο προσκήνιο τις διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον για νέα F-16 Block 70, καθώς η τουρκική Πολεμική Αεροπορία αντιμετωπίζει το πρόβλημα της γήρανσης του στόλου
Νέα κινητικότητα καταγράφεται στις αμερικανοτουρκικές διαπραγματεύσεις για τα μαχητικά F-16, καθώς η Άγκυρα επιστρέφει στο τραπέζι των συζητήσεων με την Ουάσιγκτον σε μια περίοδο κατά την οποία οι ανάγκες της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας γίνονται ολοένα πιο πιεστικές.
Η επανεκκίνηση των συνομιλιών έρχεται την ώρα που ο τουρκικός στόλος μαχητικών αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα:
από τη μία πλευρά, τα παλαιότερα F-4E Phantom πλησιάζουν στο τέλος της επιχειρησιακής τους ζωής και, από την άλλη, σημαντικό μέρος των F-16 που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της τουρκικής αεροπορικής ισχύος έχει πλέον αρκετές δεκαετίες υπηρεσίας.
Σύμφωνα με το Al-Monitor, Τούρκοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι της Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποίησαν συνομιλίες στην αεροπορική βάση Ramstein της Γερμανίας στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου. Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το ζήτημα των F-16 επανέρχεται ενεργά στην ατζέντα των δύο χωρών.
Το κενό που πρέπει να καλύψει η Τουρκία
Η βασική ανησυχία της Άγκυρας αφορά το χρονικό κενό που δημιουργείται μέχρι να μπορέσουν τα νέα τουρκικά μαχητικά να αποκτήσουν πλήρη επιχειρησιακή ωριμότητα.
Το εγχώριο πρόγραμμα KAAN αποτελεί το μεγάλο στρατηγικό στοίχημα της Τουρκίας για την επόμενη γενιά μαχητικών. Ωστόσο, το αεροσκάφος δεν αναμένεται να είναι σε θέση να αναλάβει άμεσα τον ρόλο που σήμερα καλύπτουν τα F-16.
Ακριβώς σε αυτό το μεταβατικό διάστημα η Τουρκία χρειάζεται μια ενδιάμεση λύση.
Τα F-16 Block 70 εμφανίζονται ως η πιο άμεση επιλογή.
Πρόκειται για την πλέον σύγχρονη έκδοση του F-16, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει στην Τουρκία αναβάθμιση της μαχητικής της ικανότητας χωρίς να χρειαστεί να περιμένει μέχρι την πλήρη ανάπτυξη και ένταξη του KAAN.
Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη από τη στιγμή που η προοπτική επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 παραμένει αβέβαιη.
Τα F-35 παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό
Η Άγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει την επαναφορά της στο πρόγραμμα του αμερικανικού μαχητικού πέμπτης γενιάς, όμως το ζήτημα των ρωσικών S-400 εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα βασικά εμπόδια.
Η Τουρκία είχε αποκτήσει τους S-400 από τη Ρωσία, προκαλώντας σοβαρή κρίση στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Η αμερικανική πλευρά υποστήριξε ότι η ταυτόχρονη παρουσία των ρωσικών συστημάτων και των F-35 στην ίδια χώρα δημιουργεί απαράδεκτους κινδύνους για την ασφάλεια της αμερικανικής τεχνολογίας.
Η εξέλιξη αυτή οδήγησε στην απομάκρυνση της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35.
Έτσι, η Άγκυρα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια περίπλοκη εξίσωση.
Θέλει να επιστρέψει στα F-35, αλλά δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι αυτό θα συμβεί.
Παράλληλα, χρειάζεται άμεσα σύγχρονα μαχητικά ώστε να μην εμφανιστεί κενό στην αεροπορική της ισχύ.
Τα F-16 Block 70 μπορούν να λειτουργήσουν ως η γέφυρα ανάμεσα στο σημερινό δυναμικό και στη μελλοντική εποχή του KAAN.
Και τα Eurofighter στον σχεδιασμό
Η Τουρκία δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Άγκυρα έχει στραφεί παράλληλα προς την Ευρώπη, με το πρόγραμμα των Eurofighter να αποτελεί δεύτερο σημαντικό πυλώνα της προσπάθειας ανανέωσης του στόλου.
Ωστόσο, και εδώ υπάρχει ένα χρονικό ζήτημα.
Τα πρώτα Eurofighter δεν αναμένεται να φτάσουν στην Τουρκία πριν από το 2030, σύμφωνα με την ανάλυση του Al-Monitor.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό ενδιάμεσο διάστημα κατά το οποίο η τουρκική Πολεμική Αεροπορία θα πρέπει να διατηρήσει υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας με τα υπάρχοντα F-16 και με νέες προμήθειες.
Η επιλογή των F-16 Block 70 αποκτά έτσι ιδιαίτερη σημασία.
Δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη αγορά αμερικανικών μαχητικών.
Αποτελεί τρόπο για την Τουρκία να κερδίσει χρόνο μέχρι να ωριμάσουν τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά της προγράμματα.
Η ελληνική παράμετρος
Η αναζωπύρωση του τουρκικού ενδιαφέροντος για τα F-16 δεν μπορεί να εξεταστεί απομονωμένα από τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα προχωρά ταυτόχρονα σε μια εκτεταμένη αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεών της, με αιχμή την Πολεμική Αεροπορία και τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας.
Η Αθήνα έχει προχωρήσει στην αναβάθμιση F-16 σε επίπεδο Viper, ενώ παράλληλα έχει θέσει σε εφαρμογή τον σχεδιασμό για την απόκτηση F-35.
Τον Αύγουστο, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ για τη δημιουργία της Ασπίδας του Αχιλλέα, ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας που θα περιλαμβάνει ισραηλινά συστήματα όπως τα David's Sling, SPYDER και BARAK MX.
Η εξέλιξη αυτή προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα στη στρατιωτική εξίσωση της περιοχής.
Η Ελλάδα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα σύστημα που δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στα μαχητικά αεροσκάφη, αλλά θα συνδυάζει αεράμυνα, αντιβαλλιστικές δυνατότητες, αντιμετώπιση drones και σύγχρονα ραντάρ.
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τον αριθμό και τις δυνατότητες των διαθέσιμων μαχητικών της.
Η στενότερη στρατιωτική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη λόγω της ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ.
Οι δύο χώρες έχουν πραγματοποιήσει κοινές ασκήσεις και έχουν αυξήσει τη συνεργασία τους στον αμυντικό τομέα.
Τον Ιούλιο, ισραηλινά και ελληνικά μαχητικά συμμετείχαν σε δραστηριότητες πάνω από την Κρήτη και το Αιγαίο, ενώ ισραηλινό αεροσκάφος εναέριου ανεφοδιασμού υποστήριξε ελληνικά F-16.
Οι ασκήσεις πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων στις σχέσεις Ισραήλ - Τουρκίας αλλά και Ελλάδας - Τουρκίας και ερμηνεύθηκαν ως μήνυμα ότι Αθήνα και Ιερουσαλήμ μπορούν να λειτουργήσουν στενά σε στρατιωτικό επίπεδο.
Η παράλληλη αναβάθμιση των ελληνικών F-16, η προοπτική των F-35 και το ισραηλινής προέλευσης σύστημα αεράμυνας δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η Τουρκία παρακολουθεί στενά τις ελληνικές κινήσεις.
Το Ισραήλ και η τουρκική αεροπορική ισχύς
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της στάσης του Ισραήλ απέναντι στην πιθανότητα ενίσχυσης της Τουρκίας με αμερικανικά προηγμένα οπλικά συστήματα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Netanyahu έχει εκφράσει δημόσια την αντίθεσή του στην πώληση προηγμένων αμερικανικών όπλων στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των F-35 και κινητήρων για το KAAN.
Το επιχείρημα της ισραηλινής πλευράς είναι ότι η ενίσχυση των τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να μεταβάλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και να επηρεάσει το πλεονέκτημα που διατηρεί σήμερα το Ισραήλ στον αέρα.
Η αντίθεση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς η Τουρκία προσπαθεί να βελτιώσει ταυτόχρονα τόσο τον σημερινό της στόλο όσο και τη μελλοντική της αεροπορική ισχύ.
Η «γέφυρα» προς την επόμενη γενιά
Το μεγάλο ερώτημα για την Άγκυρα είναι πώς θα διατηρήσει ισχυρή Πολεμική Αεροπορία μέχρι να ωριμάσουν τα μεγάλα προγράμματα της επόμενης δεκαετίας.
Τα F-16 Block 70 προσφέρουν μια σχετικά άμεση λύση.
Τα Eurofighter μπορούν να ενισχύσουν τον στόλο από το τέλος της δεκαετίας.
Και το KAAN αποτελεί τη μακροπρόθεσμη επιδίωξη της Τουρκίας για την απόκτηση ενός εγχώριου μαχητικού πέμπτης γενιάς.
Στο μεταξύ, η υπόθεση των F-35 παραμένει ανοιχτή, αλλά χωρίς να υπάρχει ακόμη βεβαιότητα για το αν και πότε η Τουρκία θα επιστρέψει στο αμερικανικό πρόγραμμα.
Αυτό εξηγεί γιατί η Άγκυρα δεν μπορεί να περιμένει.
Χρειάζεται ένα αεροσκάφος που μπορεί να αποκτήσει και να εντάξει σχετικά γρήγορα, ώστε να αποφύγει ένα επιχειρησιακό κενό.
Η Ουάσιγκτον αποκτά ξανά κρίσιμο ρόλο
Η επανέναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ δείχνει παράλληλα ότι η αμερικανοτουρκική αμυντική σχέση δεν έχει κλείσει τον κύκλο της παρά τις σοβαρές διαφωνίες των προηγούμενων ετών.
Το ζήτημα των F-16 μπορεί να λειτουργήσει ως ξεχωριστό κανάλι συνεργασίας, ακόμη και αν η διαφωνία για τα F-35 και τους S-400 συνεχίζεται.
Η Άγκυρα έχει λόγους να επιδιώκει μια τέτοια συμφωνία, ενώ και η Ουάσιγκτον έχει συμφέρον να διατηρεί την Τουρκία όσο το δυνατόν πιο στενά συνδεδεμένη με το δυτικό αμυντικό οικοσύστημα.
Οι επαφές των στρατιωτικών αξιωματούχων στη Ramstein αποτελούν επομένως περισσότερο από μια τεχνική συζήτηση για ένα αεροσκάφος.
Αποτελούν ένδειξη ότι οι δύο πλευρές αναζητούν τρόπους να επαναφέρουν την αμυντική συνεργασία σε λειτουργική βάση.
Η μεγάλη εικόνα
Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη μεταβατική περίοδο για την Πολεμική της Αεροπορία.
Τα παλαιότερα αεροσκάφη αποσύρονται, τα υφιστάμενα F-16 γερνούν, τα Eurofighter χρειάζονται χρόνο για να ενταχθούν και το KAAN δεν έχει ακόμη φτάσει στο σημείο να αναλάβει τον πλήρη ρόλο ενός επιχειρησιακού μαχητικού πέμπτης γενιάς.
Τα F-16 Block 70 μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό.
Παράλληλα, όμως, η Τουρκία δεν κινείται σε κενό.
Απέναντί της βρίσκεται μια Ελλάδα που αναβαθμίζει τα F-16, προχωρά προς τα F-35 και δημιουργεί μαζί με το Ισραήλ ένα νέο πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας.
Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή την ενίσχυση της τουρκικής αεροπορικής ισχύος και έχει ήδη εκφράσει την αντίθεσή του σε ορισμένες αμερικανικές πωλήσεις προς την Άγκυρα.
Έτσι, η επιστροφή της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις για τα F-16 δεν αφορά μόνο την αντικατάσταση παλαιών αεροσκαφών.
Αφορά την προσπάθεια της Άγκυρας να διατηρήσει την αεροπορική της ισχύ σε υψηλό επίπεδο μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση στη νέα εποχή των Eurofighter και του KAAN, ενώ παράλληλα παραμένει ανοιχτό το μεγαλύτερο ερώτημα όλων:
εάν η Τουρκία θα καταφέρει τελικά να ξεπεράσει τα εμπόδια και να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35.
Μέχρι τότε, τα F-16 Block 70 εμφανίζονται ως η πιο άμεση «γέφυρα» της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας προς την επόμενη γενιά.
www.bankingnews.gr
Η επανεκκίνηση των συνομιλιών έρχεται την ώρα που ο τουρκικός στόλος μαχητικών αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα:
από τη μία πλευρά, τα παλαιότερα F-4E Phantom πλησιάζουν στο τέλος της επιχειρησιακής τους ζωής και, από την άλλη, σημαντικό μέρος των F-16 που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της τουρκικής αεροπορικής ισχύος έχει πλέον αρκετές δεκαετίες υπηρεσίας.
Σύμφωνα με το Al-Monitor, Τούρκοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι της Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποίησαν συνομιλίες στην αεροπορική βάση Ramstein της Γερμανίας στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου. Η κίνηση αυτή δείχνει ότι το ζήτημα των F-16 επανέρχεται ενεργά στην ατζέντα των δύο χωρών.
Το κενό που πρέπει να καλύψει η Τουρκία
Η βασική ανησυχία της Άγκυρας αφορά το χρονικό κενό που δημιουργείται μέχρι να μπορέσουν τα νέα τουρκικά μαχητικά να αποκτήσουν πλήρη επιχειρησιακή ωριμότητα.
Το εγχώριο πρόγραμμα KAAN αποτελεί το μεγάλο στρατηγικό στοίχημα της Τουρκίας για την επόμενη γενιά μαχητικών. Ωστόσο, το αεροσκάφος δεν αναμένεται να είναι σε θέση να αναλάβει άμεσα τον ρόλο που σήμερα καλύπτουν τα F-16.
Ακριβώς σε αυτό το μεταβατικό διάστημα η Τουρκία χρειάζεται μια ενδιάμεση λύση.
Τα F-16 Block 70 εμφανίζονται ως η πιο άμεση επιλογή.
Πρόκειται για την πλέον σύγχρονη έκδοση του F-16, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει στην Τουρκία αναβάθμιση της μαχητικής της ικανότητας χωρίς να χρειαστεί να περιμένει μέχρι την πλήρη ανάπτυξη και ένταξη του KAAN.
Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη από τη στιγμή που η προοπτική επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 παραμένει αβέβαιη.
Τα F-35 παραμένουν το μεγάλο ερωτηματικό
Η Άγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει την επαναφορά της στο πρόγραμμα του αμερικανικού μαχητικού πέμπτης γενιάς, όμως το ζήτημα των ρωσικών S-400 εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα βασικά εμπόδια.
Η Τουρκία είχε αποκτήσει τους S-400 από τη Ρωσία, προκαλώντας σοβαρή κρίση στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Η αμερικανική πλευρά υποστήριξε ότι η ταυτόχρονη παρουσία των ρωσικών συστημάτων και των F-35 στην ίδια χώρα δημιουργεί απαράδεκτους κινδύνους για την ασφάλεια της αμερικανικής τεχνολογίας.
Η εξέλιξη αυτή οδήγησε στην απομάκρυνση της Τουρκίας από το πρόγραμμα F-35.
Έτσι, η Άγκυρα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια περίπλοκη εξίσωση.
Θέλει να επιστρέψει στα F-35, αλλά δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένο ότι αυτό θα συμβεί.
Παράλληλα, χρειάζεται άμεσα σύγχρονα μαχητικά ώστε να μην εμφανιστεί κενό στην αεροπορική της ισχύ.
Τα F-16 Block 70 μπορούν να λειτουργήσουν ως η γέφυρα ανάμεσα στο σημερινό δυναμικό και στη μελλοντική εποχή του KAAN.
Και τα Eurofighter στον σχεδιασμό
Η Τουρκία δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Άγκυρα έχει στραφεί παράλληλα προς την Ευρώπη, με το πρόγραμμα των Eurofighter να αποτελεί δεύτερο σημαντικό πυλώνα της προσπάθειας ανανέωσης του στόλου.
Ωστόσο, και εδώ υπάρχει ένα χρονικό ζήτημα.
Τα πρώτα Eurofighter δεν αναμένεται να φτάσουν στην Τουρκία πριν από το 2030, σύμφωνα με την ανάλυση του Al-Monitor.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα σημαντικό ενδιάμεσο διάστημα κατά το οποίο η τουρκική Πολεμική Αεροπορία θα πρέπει να διατηρήσει υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας με τα υπάρχοντα F-16 και με νέες προμήθειες.
Η επιλογή των F-16 Block 70 αποκτά έτσι ιδιαίτερη σημασία.
Δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη αγορά αμερικανικών μαχητικών.
Αποτελεί τρόπο για την Τουρκία να κερδίσει χρόνο μέχρι να ωριμάσουν τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά της προγράμματα.
Η ελληνική παράμετρος
Η αναζωπύρωση του τουρκικού ενδιαφέροντος για τα F-16 δεν μπορεί να εξεταστεί απομονωμένα από τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα προχωρά ταυτόχρονα σε μια εκτεταμένη αναβάθμιση των ενόπλων δυνάμεών της, με αιχμή την Πολεμική Αεροπορία και τη δημιουργία ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας.
Η Αθήνα έχει προχωρήσει στην αναβάθμιση F-16 σε επίπεδο Viper, ενώ παράλληλα έχει θέσει σε εφαρμογή τον σχεδιασμό για την απόκτηση F-35.
Τον Αύγουστο, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ για τη δημιουργία της Ασπίδας του Αχιλλέα, ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας που θα περιλαμβάνει ισραηλινά συστήματα όπως τα David's Sling, SPYDER και BARAK MX.
Η εξέλιξη αυτή προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα στη στρατιωτική εξίσωση της περιοχής.
Η Ελλάδα επιχειρεί να δημιουργήσει ένα σύστημα που δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στα μαχητικά αεροσκάφη, αλλά θα συνδυάζει αεράμυνα, αντιβαλλιστικές δυνατότητες, αντιμετώπιση drones και σύγχρονα ραντάρ.
Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει τον αριθμό και τις δυνατότητες των διαθέσιμων μαχητικών της.
Η στενότερη στρατιωτική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη λόγω της ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ.
Οι δύο χώρες έχουν πραγματοποιήσει κοινές ασκήσεις και έχουν αυξήσει τη συνεργασία τους στον αμυντικό τομέα.
Τον Ιούλιο, ισραηλινά και ελληνικά μαχητικά συμμετείχαν σε δραστηριότητες πάνω από την Κρήτη και το Αιγαίο, ενώ ισραηλινό αεροσκάφος εναέριου ανεφοδιασμού υποστήριξε ελληνικά F-16.
Οι ασκήσεις πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων στις σχέσεις Ισραήλ - Τουρκίας αλλά και Ελλάδας - Τουρκίας και ερμηνεύθηκαν ως μήνυμα ότι Αθήνα και Ιερουσαλήμ μπορούν να λειτουργήσουν στενά σε στρατιωτικό επίπεδο.
Η παράλληλη αναβάθμιση των ελληνικών F-16, η προοπτική των F-35 και το ισραηλινής προέλευσης σύστημα αεράμυνας δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η Τουρκία παρακολουθεί στενά τις ελληνικές κινήσεις.
Το Ισραήλ και η τουρκική αεροπορική ισχύς
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της στάσης του Ισραήλ απέναντι στην πιθανότητα ενίσχυσης της Τουρκίας με αμερικανικά προηγμένα οπλικά συστήματα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Netanyahu έχει εκφράσει δημόσια την αντίθεσή του στην πώληση προηγμένων αμερικανικών όπλων στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων των F-35 και κινητήρων για το KAAN.
Το επιχείρημα της ισραηλινής πλευράς είναι ότι η ενίσχυση των τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων θα μπορούσε να μεταβάλει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και να επηρεάσει το πλεονέκτημα που διατηρεί σήμερα το Ισραήλ στον αέρα.
Η αντίθεση αυτή αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς η Τουρκία προσπαθεί να βελτιώσει ταυτόχρονα τόσο τον σημερινό της στόλο όσο και τη μελλοντική της αεροπορική ισχύ.
Η «γέφυρα» προς την επόμενη γενιά
Το μεγάλο ερώτημα για την Άγκυρα είναι πώς θα διατηρήσει ισχυρή Πολεμική Αεροπορία μέχρι να ωριμάσουν τα μεγάλα προγράμματα της επόμενης δεκαετίας.
Τα F-16 Block 70 προσφέρουν μια σχετικά άμεση λύση.
Τα Eurofighter μπορούν να ενισχύσουν τον στόλο από το τέλος της δεκαετίας.
Και το KAAN αποτελεί τη μακροπρόθεσμη επιδίωξη της Τουρκίας για την απόκτηση ενός εγχώριου μαχητικού πέμπτης γενιάς.
Στο μεταξύ, η υπόθεση των F-35 παραμένει ανοιχτή, αλλά χωρίς να υπάρχει ακόμη βεβαιότητα για το αν και πότε η Τουρκία θα επιστρέψει στο αμερικανικό πρόγραμμα.
Αυτό εξηγεί γιατί η Άγκυρα δεν μπορεί να περιμένει.
Χρειάζεται ένα αεροσκάφος που μπορεί να αποκτήσει και να εντάξει σχετικά γρήγορα, ώστε να αποφύγει ένα επιχειρησιακό κενό.
Η Ουάσιγκτον αποκτά ξανά κρίσιμο ρόλο
Η επανέναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ δείχνει παράλληλα ότι η αμερικανοτουρκική αμυντική σχέση δεν έχει κλείσει τον κύκλο της παρά τις σοβαρές διαφωνίες των προηγούμενων ετών.
Το ζήτημα των F-16 μπορεί να λειτουργήσει ως ξεχωριστό κανάλι συνεργασίας, ακόμη και αν η διαφωνία για τα F-35 και τους S-400 συνεχίζεται.
Η Άγκυρα έχει λόγους να επιδιώκει μια τέτοια συμφωνία, ενώ και η Ουάσιγκτον έχει συμφέρον να διατηρεί την Τουρκία όσο το δυνατόν πιο στενά συνδεδεμένη με το δυτικό αμυντικό οικοσύστημα.
Οι επαφές των στρατιωτικών αξιωματούχων στη Ramstein αποτελούν επομένως περισσότερο από μια τεχνική συζήτηση για ένα αεροσκάφος.
Αποτελούν ένδειξη ότι οι δύο πλευρές αναζητούν τρόπους να επαναφέρουν την αμυντική συνεργασία σε λειτουργική βάση.
Η μεγάλη εικόνα
Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη μεταβατική περίοδο για την Πολεμική της Αεροπορία.
Τα παλαιότερα αεροσκάφη αποσύρονται, τα υφιστάμενα F-16 γερνούν, τα Eurofighter χρειάζονται χρόνο για να ενταχθούν και το KAAN δεν έχει ακόμη φτάσει στο σημείο να αναλάβει τον πλήρη ρόλο ενός επιχειρησιακού μαχητικού πέμπτης γενιάς.
Τα F-16 Block 70 μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό.
Παράλληλα, όμως, η Τουρκία δεν κινείται σε κενό.
Απέναντί της βρίσκεται μια Ελλάδα που αναβαθμίζει τα F-16, προχωρά προς τα F-35 και δημιουργεί μαζί με το Ισραήλ ένα νέο πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας.
Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ παρακολουθεί με ιδιαίτερη προσοχή την ενίσχυση της τουρκικής αεροπορικής ισχύος και έχει ήδη εκφράσει την αντίθεσή του σε ορισμένες αμερικανικές πωλήσεις προς την Άγκυρα.
Έτσι, η επιστροφή της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις για τα F-16 δεν αφορά μόνο την αντικατάσταση παλαιών αεροσκαφών.
Αφορά την προσπάθεια της Άγκυρας να διατηρήσει την αεροπορική της ισχύ σε υψηλό επίπεδο μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση στη νέα εποχή των Eurofighter και του KAAN, ενώ παράλληλα παραμένει ανοιχτό το μεγαλύτερο ερώτημα όλων:
εάν η Τουρκία θα καταφέρει τελικά να ξεπεράσει τα εμπόδια και να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35.
Μέχρι τότε, τα F-16 Block 70 εμφανίζονται ως η πιο άμεση «γέφυρα» της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας προς την επόμενη γενιά.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών