Η Ουάσιγκτον προβάλλει τη «Μητέρα όλων των Βομβών», αλλά η Τεχεράνη απαντά με τη δική της πυραυλική αποτροπή - Οι Fattah-2, Haj Qasem και το μυστηριώδες Restakhi βρίσκονται στο επίκεντρο των σεναρίων για το όπλο που θα μπορούσε να μεταβάλει τους στρατηγικούς υπολογισμούς των ΗΠΑ
Η αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών αποκτά μια νέα, ιδιαίτερα επικίνδυνη διάσταση, καθώς η Τεχεράνη επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε αμερικανική στρατιωτική επίθεση εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς σοβαρό κόστος για την επιτιθέμενη πλευρά.
Στο επίκεντρο βρίσκεται μια χαρακτηριστική προειδοποίηση του Alaeddin Boroujerdi, μέλους της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού Κοινοβουλίου.
«Αν θελήσουν να χρησιμοποιήσουν τη μητέρα των βομβών, εμείς θα χρησιμοποιήσουμε τον πατέρα των πυραύλων», δήλωσε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, απαντώντας στις αναφορές περί ενδεχόμενης χρήσης της αμερικανικής υπερβόμβας MOAB εναντίον ιρανικών στόχων.
Η διατύπωση δεν είναι τυχαία.
Αποτελεί μια προσπάθεια της ιρανικής πλευράς να αντιστρέψει την αμερικανική ρητορική στρατιωτικής υπεροχής, παρουσιάζοντας το πυραυλικό της οπλοστάσιο ως παράγοντα που μπορεί να αποτρέψει μια επίθεση ακόμη και από την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου.
Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: Η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ δεν σημαίνει ότι το Ιράν στερείται μέσων για να προκαλέσει σοβαρές απώλειες σε περίπτωση πολέμου.
Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Τι ακριβώς εννοούν οι Ιρανοί με τον «πατέρα όλων των πυραύλων»;
Πρόκειται για ένα ήδη γνωστό πυραυλικό σύστημα, για ένα νέο όπλο που δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί δημόσια ή απλώς για μια συμβολική διατύπωση με στόχο την ενίσχυση της αποτροπής;
Η «Μητέρα όλων των Βομβών» και η ιρανική απάντηση
Η αμερικανική GBU-43/B MOAB, γνωστή ως Μητέρα όλων των Βομβών αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα συμβατικά αεροπορικά όπλα που έχουν κατασκευαστεί.
Η ονομασία της συνδέεται με την εξαιρετικά μεγάλη εκρηκτική ισχύ της και την ικανότητά της να προκαλεί εκτεταμένες καταστροφές σε συγκεκριμένους στόχους.
Ωστόσο, η MOAB δεν είναι πυρηνικό όπλο και η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τις συνθήκες χρήσης, τη φύση του στόχου και τη δυνατότητα του αεροσκάφους μεταφοράς να επιχειρήσει στην περιοχή.
Η ιρανική απάντηση βασίζεται σε μια διαφορετική στρατηγική φιλοσοφία.
Αντί να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ στον τομέα των στρατηγικών βομβαρδιστικών, όπου η Ουάσιγκτον διαθέτει σαφή υπεροχή, η Τεχεράνη έχει επενδύσει επί δεκαετίες στην ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων, κινητών συστημάτων εκτόξευσης και τεχνολογιών που επιδιώκουν να δυσκολέψουν την αναχαίτιση.
Αυτή η επιλογή έχει ιδιαίτερη σημασία για μια χώρα που αντιμετωπίζει μακροχρόνιες κυρώσεις και περιορισμούς στην πρόσβαση σε προηγμένα δυτικά οπλικά συστήματα.
Η ιρανική πυραυλική βιομηχανία αποτελεί, επομένως, όχι μόνο στρατιωτικό εργαλείο αλλά και σύμβολο τεχνολογικής αυτονομίας.
Fattah-2: Το υπερηχητικό όπλο που προβάλλει η Τεχεράνη
Ένα από τα πρώτα συστήματα που συνδέονται με τη φράση «πατέρας όλων των πυραύλων» είναι ο Fattah-2.
Ο συγκεκριμένος πύραυλος παρουσιάστηκε από το Ιράν ως σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη προηγμένων υπερηχητικών οπλικών συστημάτων, με έμφαση στην υψηλή ταχύτητα και την ικανότητα πραγματοποίησης ελιγμών.
Η στρατηγική αξία ενός τέτοιου όπλου δεν περιορίζεται στην ταχύτητά του.
Η δυνατότητα μεταβολής της τροχιάς κατά την πτήση μπορεί να δυσκολέψει τον υπολογισμό του σημείου αναχαίτισης από τα αντίπαλα συστήματα αεράμυνας.
Η Τεχεράνη παρουσιάζει τέτοιες δυνατότητες ως απάντηση στα προηγμένα δυτικά αντιπυραυλικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των Patriot και THAAD.
Παρά την αβεβαιότητα, η ανάπτυξή του αποτυπώνει μια ουσιαστική στρατηγική επιδίωξη: Να καταστήσει το Ιράν έναν αντίπαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά μέσω της τεχνολογικής υπεροχής των δυτικών συστημάτων αεράμυνας.
Restakhi: Ο μυστηριώδης «Πύραυλος της Ανάστασης»
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι αναφορές στον Restakhi, ένα φερόμενο βαρύ βαλλιστικό πυραυλικό σύστημα που ορισμένα ιρανικά δημοσιεύματα συνδέουν με ιδιαίτερα μεγάλες καταστροφικές δυνατότητες.
Σύμφωνα με ανεπίσημες περιγραφές, ο πύραυλος φέρεται να έχει μήκος περίπου 14 μέτρα και βάρος που προσεγγίζει τους 27 τόνους.
Οι ίδιες αναφορές τού αποδίδουν μεγάλη εμβέλεια, ισχυρή πολεμική κεφαλή και ενδεχόμενη δυνατότητα πρόκλησης ηλεκτρομαγνητικών επιδράσεων.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η εκτίμηση ότι θα μπορούσε να επηρεάσει υποδομές σε έκταση περίπου 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η αντίπαλη πλευρά καλείται να υπολογίσει όχι μόνο τις γνωστές δυνατότητες της Τεχεράνης αλλά και το ενδεχόμενο ύπαρξης πρόσθετων συστημάτωνΈνας ακόμη πιθανός υποψήφιος για τον χαρακτηρισμό «πατέρας όλων των πυραύλων» είναι ο Shahid Haj Qasem.
Ο πύραυλος φέρει το όνομα του Qasem Soleimani, του Ιρανού στρατιωτικού διοικητή που σκοτώθηκε σε αμερικανικό πλήγμα το 2020.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει δημοσιοποιήσει η ιρανική πλευρά, το συγκεκριμένο βαλλιστικό σύστημα διαθέτει εμβέλεια περίπου 1.400 χιλιομέτρων, μήκος κοντά στα 11 μέτρα και συνολικό βάρος περίπου επτά τόνων.
Η πολεμική κεφαλή του αναφέρεται ότι έχει βάρος περίπου 500 κιλών.
Το βασικό του πλεονέκτημα, σύμφωνα με την ιρανική παρουσίαση, βρίσκεται στον συνδυασμό κινητής εκτόξευσης, υψηλής ταχύτητας και κατευθυνόμενης κεφαλής.
Η χρήση κινητών εκτοξευτών μπορεί να αυξήσει την επιβιωσιμότητα ενός πυραυλικού συστήματος, καθώς δυσκολεύει τον έγκαιρο εντοπισμό και την καταστροφή του πριν από την εκτόξευση.
Ιρανικές πηγές έχουν επίσης αποδώσει στον Haj Qasem ταχύτητες έως Mach 12 κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και περίπου Mach 5 στην τελική φάση.
Οι επιδόσεις αυτές, όπως και οι ισχυρισμοί περί αποτελεσματικής διείσδυσης μέσω προηγμένων αντιπυραυλικών συστημάτων, δεν έχουν επαληθευτεί πλήρως από ανεξάρτητες δημόσιες δοκιμές.
Ωστόσο, η ύπαρξη κινητών βαλλιστικών πυραύλων με σημαντική περιφερειακή εμβέλεια αποτελεί πραγματικό στοιχείο της ιρανικής αποτρεπτικής στρατηγικής.
Για την Τεχεράνη, η δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος συνιστά βασικό μηχανισμό αποτροπής απέναντι σε μια ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση.
Qasem Basir και η πιθανότητα ενός νέου πυραυλικού συστήματος
Η αναφορά του Alaeddin Boroujerdi ενδέχεται επίσης να αφορά μια νεότερη γενιά ιρανικών όπλων.
Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζεται ο Qasem Basir, ένα πυραυλικό σύστημα που έχει παρουσιαστεί ως εξέλιξη της ιρανικής τεχνολογίας καθοδήγησης και ακριβούς πλήγματος.
Οι σχετικές δηλώσεις του Mohsen Rezaei και άλλων ιρανικών παραγόντων έχουν τροφοδοτήσει συζητήσεις σχετικά με τις δυνατότητες που θα μπορούσε να διαθέτει το πυραυλικό οπλοστάσιο της χώρας.
Το γεγονός ότι δεν κατονομάστηκε συγκεκριμένο σύστημα στη δήλωση περί «πατέρα των πυραύλων» αφήνει ανοιχτές πολλές ερμηνείες.
Μπορεί να πρόκειται για έναν γνωστό πύραυλο, για συνδυασμένη χρήση διαφορετικών συστημάτων ή απλώς για μια γενική αναφορά στην αποτρεπτική ισχύ του Ιράν.
Η τελευταία ερμηνεία είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η αποτροπή δεν βασίζεται απαραίτητα στην ύπαρξη ενός μοναδικού υπερόπλου.
Συχνά προκύπτει από τον συνδυασμό διαφορετικών δυνατοτήτων, τη διασπορά των μέσων και την αβεβαιότητα που αντιμετωπίζει ο αντίπαλος.
Το πραγματικό διακύβευμα: Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν χωρίς να πληρώσουν βαρύ τίμημα;
Πίσω από τις εντυπωσιακές ονομασίες και τις αναφορές σε μυστικούς πυραύλους βρίσκεται το ουσιαστικό στρατηγικό ερώτημα.
Η Ουάσιγκτον διαθέτει σαφή υπεροχή σε αεροπορική ισχύ, προηγμένα βομβαρδιστικά, δυνατότητες πληροφοριών και παγκόσμια στρατιωτική προβολή.
Το Ιράν, αντίθετα, έχει επενδύσει σε μια στρατηγική ασύμμετρης αποτροπής, στηριζόμενη κυρίως σε πυραυλικά συστήματα, μη επανδρωμένα μέσα και διασπαρμένες στρατιωτικές υποδομές.
Η ιρανική ηγεσία επιχειρεί να μεταφέρει την αντιπαράθεση από το ερώτημα ποιος διαθέτει μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ στο ερώτημα ποιος μπορεί να αντέξει το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Αυτό αποτελεί τον πυρήνα της στρατηγικής της Τεχεράνης.
Μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς κινδύνους περιφερειακής κλιμάκωσης, με επιπτώσεις στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στην ενεργειακή ασφάλεια και στις διεθνείς αγορές.
Αυτοί οι κίνδυνοι δεν σημαίνουν ότι το Ιράν διαθέτει απόλυτη προστασία ή εγγυημένη δυνατότητα ανταπόδοσης σε κάθε σενάριο.
Σημαίνουν, όμως, ότι η στρατιωτική σύγκρουση δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με βάση τη σύγκριση των αμυντικών προϋπολογισμών.
Το μήνυμα της Τεχεράνης: Η αποτροπή ως απάντηση στην πίεση
Η φράση «πατέρας όλων των πυραύλων» μπορεί τελικά να αποδειχθεί περισσότερο στρατηγικό μήνυμα παρά επίσημη ονομασία ενός συγκεκριμένου όπλου.
Αυτό δεν μειώνει απαραίτητα τη σημασία της.
Για το Ιράν, το βασικό ζητούμενο είναι να πείσει τους αντιπάλους του ότι η χρήση συντριπτικής στρατιωτικής ισχύος δεν εξασφαλίζει μια σύντομη, ελεγχόμενη και χωρίς συνέπειες επιχείρηση.
Η ιρανική πυραυλική βιομηχανία, παρά τους περιορισμούς και τις τεχνολογικές αβεβαιότητες, έχει εξελιχθεί σε κεντρικό πυλώνα της εθνικής άμυνας και της περιφερειακής στρατηγικής της χώρας.
Η Τεχεράνη επιδιώκει να εμφανιστεί όχι ως παθητικός αποδέκτης αμερικανικών απειλών, αλλά ως κράτος που διαθέτει μέσα αντίδρασης και είναι αποφασισμένο να προστατεύσει την κυριαρχία του.
Η ουσία της ιρανικής προειδοποίησης δεν βρίσκεται στο αν υπάρχει ένας άγνωστος πύραυλος και μεγαλύτερος ισχυρότερος από όλους τους υπόλοιπους.
Βρίσκεται στην επιδίωξη να καταστεί οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του Ιράν μια απόφαση με απρόβλεπτο και ενδεχομένως πολύ υψηλό κόστος.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο βρίσκεται μια χαρακτηριστική προειδοποίηση του Alaeddin Boroujerdi, μέλους της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού Κοινοβουλίου.
«Αν θελήσουν να χρησιμοποιήσουν τη μητέρα των βομβών, εμείς θα χρησιμοποιήσουμε τον πατέρα των πυραύλων», δήλωσε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, απαντώντας στις αναφορές περί ενδεχόμενης χρήσης της αμερικανικής υπερβόμβας MOAB εναντίον ιρανικών στόχων.
Η διατύπωση δεν είναι τυχαία.
Αποτελεί μια προσπάθεια της ιρανικής πλευράς να αντιστρέψει την αμερικανική ρητορική στρατιωτικής υπεροχής, παρουσιάζοντας το πυραυλικό της οπλοστάσιο ως παράγοντα που μπορεί να αποτρέψει μια επίθεση ακόμη και από την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου.
Το μήνυμα της Τεχεράνης είναι σαφές: Η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ δεν σημαίνει ότι το Ιράν στερείται μέσων για να προκαλέσει σοβαρές απώλειες σε περίπτωση πολέμου.
Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Τι ακριβώς εννοούν οι Ιρανοί με τον «πατέρα όλων των πυραύλων»;
Πρόκειται για ένα ήδη γνωστό πυραυλικό σύστημα, για ένα νέο όπλο που δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί δημόσια ή απλώς για μια συμβολική διατύπωση με στόχο την ενίσχυση της αποτροπής;
Η «Μητέρα όλων των Βομβών» και η ιρανική απάντηση
Η αμερικανική GBU-43/B MOAB, γνωστή ως Μητέρα όλων των Βομβών αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα συμβατικά αεροπορικά όπλα που έχουν κατασκευαστεί.
Η ονομασία της συνδέεται με την εξαιρετικά μεγάλη εκρηκτική ισχύ της και την ικανότητά της να προκαλεί εκτεταμένες καταστροφές σε συγκεκριμένους στόχους.
Ωστόσο, η MOAB δεν είναι πυρηνικό όπλο και η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από τις συνθήκες χρήσης, τη φύση του στόχου και τη δυνατότητα του αεροσκάφους μεταφοράς να επιχειρήσει στην περιοχή.
Η ιρανική απάντηση βασίζεται σε μια διαφορετική στρατηγική φιλοσοφία.
Αντί να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ στον τομέα των στρατηγικών βομβαρδιστικών, όπου η Ουάσιγκτον διαθέτει σαφή υπεροχή, η Τεχεράνη έχει επενδύσει επί δεκαετίες στην ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων, κινητών συστημάτων εκτόξευσης και τεχνολογιών που επιδιώκουν να δυσκολέψουν την αναχαίτιση.
Αυτή η επιλογή έχει ιδιαίτερη σημασία για μια χώρα που αντιμετωπίζει μακροχρόνιες κυρώσεις και περιορισμούς στην πρόσβαση σε προηγμένα δυτικά οπλικά συστήματα.
Η ιρανική πυραυλική βιομηχανία αποτελεί, επομένως, όχι μόνο στρατιωτικό εργαλείο αλλά και σύμβολο τεχνολογικής αυτονομίας.
Fattah-2: Το υπερηχητικό όπλο που προβάλλει η Τεχεράνη
Ένα από τα πρώτα συστήματα που συνδέονται με τη φράση «πατέρας όλων των πυραύλων» είναι ο Fattah-2.
Ο συγκεκριμένος πύραυλος παρουσιάστηκε από το Ιράν ως σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη προηγμένων υπερηχητικών οπλικών συστημάτων, με έμφαση στην υψηλή ταχύτητα και την ικανότητα πραγματοποίησης ελιγμών.
Η στρατηγική αξία ενός τέτοιου όπλου δεν περιορίζεται στην ταχύτητά του.
Η δυνατότητα μεταβολής της τροχιάς κατά την πτήση μπορεί να δυσκολέψει τον υπολογισμό του σημείου αναχαίτισης από τα αντίπαλα συστήματα αεράμυνας.
Η Τεχεράνη παρουσιάζει τέτοιες δυνατότητες ως απάντηση στα προηγμένα δυτικά αντιπυραυλικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένων των Patriot και THAAD.
Παρά την αβεβαιότητα, η ανάπτυξή του αποτυπώνει μια ουσιαστική στρατηγική επιδίωξη: Να καταστήσει το Ιράν έναν αντίπαλο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά μέσω της τεχνολογικής υπεροχής των δυτικών συστημάτων αεράμυνας.
Restakhi: Ο μυστηριώδης «Πύραυλος της Ανάστασης»
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκαλούν οι αναφορές στον Restakhi, ένα φερόμενο βαρύ βαλλιστικό πυραυλικό σύστημα που ορισμένα ιρανικά δημοσιεύματα συνδέουν με ιδιαίτερα μεγάλες καταστροφικές δυνατότητες.
Σύμφωνα με ανεπίσημες περιγραφές, ο πύραυλος φέρεται να έχει μήκος περίπου 14 μέτρα και βάρος που προσεγγίζει τους 27 τόνους.
Οι ίδιες αναφορές τού αποδίδουν μεγάλη εμβέλεια, ισχυρή πολεμική κεφαλή και ενδεχόμενη δυνατότητα πρόκλησης ηλεκτρομαγνητικών επιδράσεων.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η εκτίμηση ότι θα μπορούσε να επηρεάσει υποδομές σε έκταση περίπου 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η αντίπαλη πλευρά καλείται να υπολογίσει όχι μόνο τις γνωστές δυνατότητες της Τεχεράνης αλλά και το ενδεχόμενο ύπαρξης πρόσθετων συστημάτωνΈνας ακόμη πιθανός υποψήφιος για τον χαρακτηρισμό «πατέρας όλων των πυραύλων» είναι ο Shahid Haj Qasem.
Ο πύραυλος φέρει το όνομα του Qasem Soleimani, του Ιρανού στρατιωτικού διοικητή που σκοτώθηκε σε αμερικανικό πλήγμα το 2020.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει δημοσιοποιήσει η ιρανική πλευρά, το συγκεκριμένο βαλλιστικό σύστημα διαθέτει εμβέλεια περίπου 1.400 χιλιομέτρων, μήκος κοντά στα 11 μέτρα και συνολικό βάρος περίπου επτά τόνων.
Η πολεμική κεφαλή του αναφέρεται ότι έχει βάρος περίπου 500 κιλών.
Το βασικό του πλεονέκτημα, σύμφωνα με την ιρανική παρουσίαση, βρίσκεται στον συνδυασμό κινητής εκτόξευσης, υψηλής ταχύτητας και κατευθυνόμενης κεφαλής.
Η χρήση κινητών εκτοξευτών μπορεί να αυξήσει την επιβιωσιμότητα ενός πυραυλικού συστήματος, καθώς δυσκολεύει τον έγκαιρο εντοπισμό και την καταστροφή του πριν από την εκτόξευση.
Ιρανικές πηγές έχουν επίσης αποδώσει στον Haj Qasem ταχύτητες έως Mach 12 κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και περίπου Mach 5 στην τελική φάση.
Οι επιδόσεις αυτές, όπως και οι ισχυρισμοί περί αποτελεσματικής διείσδυσης μέσω προηγμένων αντιπυραυλικών συστημάτων, δεν έχουν επαληθευτεί πλήρως από ανεξάρτητες δημόσιες δοκιμές.
Ωστόσο, η ύπαρξη κινητών βαλλιστικών πυραύλων με σημαντική περιφερειακή εμβέλεια αποτελεί πραγματικό στοιχείο της ιρανικής αποτρεπτικής στρατηγικής.
Για την Τεχεράνη, η δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος συνιστά βασικό μηχανισμό αποτροπής απέναντι σε μια ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση.
Qasem Basir και η πιθανότητα ενός νέου πυραυλικού συστήματος
Η αναφορά του Alaeddin Boroujerdi ενδέχεται επίσης να αφορά μια νεότερη γενιά ιρανικών όπλων.
Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζεται ο Qasem Basir, ένα πυραυλικό σύστημα που έχει παρουσιαστεί ως εξέλιξη της ιρανικής τεχνολογίας καθοδήγησης και ακριβούς πλήγματος.
Οι σχετικές δηλώσεις του Mohsen Rezaei και άλλων ιρανικών παραγόντων έχουν τροφοδοτήσει συζητήσεις σχετικά με τις δυνατότητες που θα μπορούσε να διαθέτει το πυραυλικό οπλοστάσιο της χώρας.
Το γεγονός ότι δεν κατονομάστηκε συγκεκριμένο σύστημα στη δήλωση περί «πατέρα των πυραύλων» αφήνει ανοιχτές πολλές ερμηνείες.
Μπορεί να πρόκειται για έναν γνωστό πύραυλο, για συνδυασμένη χρήση διαφορετικών συστημάτων ή απλώς για μια γενική αναφορά στην αποτρεπτική ισχύ του Ιράν.
Η τελευταία ερμηνεία είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η αποτροπή δεν βασίζεται απαραίτητα στην ύπαρξη ενός μοναδικού υπερόπλου.
Συχνά προκύπτει από τον συνδυασμό διαφορετικών δυνατοτήτων, τη διασπορά των μέσων και την αβεβαιότητα που αντιμετωπίζει ο αντίπαλος.
Το πραγματικό διακύβευμα: Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν χωρίς να πληρώσουν βαρύ τίμημα;
Πίσω από τις εντυπωσιακές ονομασίες και τις αναφορές σε μυστικούς πυραύλους βρίσκεται το ουσιαστικό στρατηγικό ερώτημα.
Η Ουάσιγκτον διαθέτει σαφή υπεροχή σε αεροπορική ισχύ, προηγμένα βομβαρδιστικά, δυνατότητες πληροφοριών και παγκόσμια στρατιωτική προβολή.
Το Ιράν, αντίθετα, έχει επενδύσει σε μια στρατηγική ασύμμετρης αποτροπής, στηριζόμενη κυρίως σε πυραυλικά συστήματα, μη επανδρωμένα μέσα και διασπαρμένες στρατιωτικές υποδομές.
Η ιρανική ηγεσία επιχειρεί να μεταφέρει την αντιπαράθεση από το ερώτημα ποιος διαθέτει μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ στο ερώτημα ποιος μπορεί να αντέξει το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης.
Αυτό αποτελεί τον πυρήνα της στρατηγικής της Τεχεράνης.
Μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς κινδύνους περιφερειακής κλιμάκωσης, με επιπτώσεις στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στην ενεργειακή ασφάλεια και στις διεθνείς αγορές.
Αυτοί οι κίνδυνοι δεν σημαίνουν ότι το Ιράν διαθέτει απόλυτη προστασία ή εγγυημένη δυνατότητα ανταπόδοσης σε κάθε σενάριο.
Σημαίνουν, όμως, ότι η στρατιωτική σύγκρουση δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με βάση τη σύγκριση των αμυντικών προϋπολογισμών.
Το μήνυμα της Τεχεράνης: Η αποτροπή ως απάντηση στην πίεση
Η φράση «πατέρας όλων των πυραύλων» μπορεί τελικά να αποδειχθεί περισσότερο στρατηγικό μήνυμα παρά επίσημη ονομασία ενός συγκεκριμένου όπλου.
Αυτό δεν μειώνει απαραίτητα τη σημασία της.
Για το Ιράν, το βασικό ζητούμενο είναι να πείσει τους αντιπάλους του ότι η χρήση συντριπτικής στρατιωτικής ισχύος δεν εξασφαλίζει μια σύντομη, ελεγχόμενη και χωρίς συνέπειες επιχείρηση.
Η ιρανική πυραυλική βιομηχανία, παρά τους περιορισμούς και τις τεχνολογικές αβεβαιότητες, έχει εξελιχθεί σε κεντρικό πυλώνα της εθνικής άμυνας και της περιφερειακής στρατηγικής της χώρας.
Η Τεχεράνη επιδιώκει να εμφανιστεί όχι ως παθητικός αποδέκτης αμερικανικών απειλών, αλλά ως κράτος που διαθέτει μέσα αντίδρασης και είναι αποφασισμένο να προστατεύσει την κυριαρχία του.
Η ουσία της ιρανικής προειδοποίησης δεν βρίσκεται στο αν υπάρχει ένας άγνωστος πύραυλος και μεγαλύτερος ισχυρότερος από όλους τους υπόλοιπους.
Βρίσκεται στην επιδίωξη να καταστεί οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του Ιράν μια απόφαση με απρόβλεπτο και ενδεχομένως πολύ υψηλό κόστος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών