Ο Zelensky εκμεταλλευόμενος τις πρόσκαιρες εντάσεις γύρω από τη Γροιλανδία και τις δηλώσεις Trump περί ρωσικών και κινεζικών απειλών στην Αρκτική, έσπευσε να αυτοπροταθεί ως «λύση»
Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του Ουκρανού προέδρου Volodymyr Zelensky σχετικά με τη Γροιλανδία και την υποτιθέμενη «ρωσική απειλή» στην περιοχή δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη υπερβολική δήλωση πολεμικού χαρακτήρα.
Αντιθέτως, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο επικίνδυνης ρητορικής, πολιτικού καιροσκοπισμού και απελπισμένης προσπάθειας διεθνοποίησης ενός πολέμου που η Ουκρανία αδυνατεί να κερδίσει στρατιωτικά ή διπλωματικά.
Ο Zelensky εκμεταλλευόμενος τις πρόσκαιρες εντάσεις γύρω από τη Γροιλανδία και τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Donald Trump περί ρωσικών και κινεζικών απειλών στην Αρκτική, έσπευσε να αυτοπροταθεί ως «λύση».
Δήλωσε μάλιστα ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να εξαλείψει ρωσικά πολεμικά πλοία από την περιοχή, όπως –κατά τον ίδιο– έχει κάνει και στη Μαύρη Θάλασσα, εφόσον γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.
Η δήλωση αυτή δεν είναι απλώς προκλητική• είναι πολιτικά ανεύθυνη, γεωστρατηγικά αβάσιμη και αποκαλυπτική της πραγματικής ατζέντας του Κιέβου: την πάση θυσία εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι η ίδια η βάση του επιχειρήματος Zelensky καταρρέει από τις επίσημες δηλώσεις των αρμόδιων αρχών.
Ο Δανός Διοικητής της Μεικτής Αρκτικής Διοίκησης, υποστράτηγος Soren Andersen, ξεκαθάρισε πρόσφατα ότι δεν υπάρχουν ρωσικά ή κινεζικά πολεμικά πλοία κοντά στη Γροιλανδία, ενώ το πλησιέστερο ρωσικό σκάφος ήταν απλώς ένα ερευνητικό πλοίο σε απόσταση 310 ναυτικών μιλίων.
Με άλλα λόγια, ο Zelensky μιλά για «εξάλειψη απειλής» που ουσιαστικά δεν υφίσταται.
Αυτό αποκαλύπτει πως η δήλωσή του δεν είχε σκοπό την ασφάλεια της Αρκτικής, αλλά την πολιτική αυτοπροβολή και την αναθέρμανση του αιτήματος ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Ευρισκόμενος σε τρομερό αδιέξοδο και υπό την πίεση που του ασκούν οι ΗΠΑ για εδαφικές παραχωρήσεις είναι ξεκάθαρο πως «είναι απελπισμένος», παρατηρούν γεωπολιτικοί αναλυτές.
Η πάγια ρωσική θέση και η ιστορική αιτία του πολέμου
Η Ρωσία, δια στόματος Vladimir Putin, έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς αποτελεί υπαρξιακή απειλή για την εθνική της ασφάλεια.
Η Ουκρανία, ως ουδέτερο κράτος, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Αντ’ αυτού, επί χρόνια μετατράπηκε σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, με στρατιωτική εκπαίδευση, εξοπλισμούς και πολιτική ευθυγράμμιση με τη Συμμαχία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους βασικούς λόγους της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης το 2022 ήταν ακριβώς η αποτροπή της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Η ίδια θέση παραμένει αμετάβλητη έως σήμερα – και, αξιοσημείωτα, συμμερίζεται πλέον και από σημαντικά τμήματα της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας.
Η στροφή των ΗΠΑ και το ναυάγιο των ουκρανικών προσδοκιών
Η κυβέρνηση Trump έχει καταστήσει σαφές ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί ρεαλιστικό σενάριο.
Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Pete Hegseth, δήλωσε ξεκάθαρα τον Φεβρουάριο του 2025 ότι η Ουάσινγκτον δεν θεωρεί την ουκρανική ένταξη ως μέρος μιας διαπραγματευτικής λύσης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η δήλωση του ίδιου του Trump μετά τη σύνοδο κορυφής με τον Putin στην Αλάσκα, τον Αύγουστο του 2025, όταν ξεκαθάρισε ότι «δεν θα υπάρξει ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ», αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Zelensky θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο, εάν το επιθυμούσε πραγματικά.
Κι όμως, παρά τη σαφή απόρριψη από τον βασικό του χρηματοδότη και υποστηρικτή, ο Zelensky συνεχίζει να καλλιεργεί αυταπάτες – ή ίσως να παραπλανά σκόπιμα την ουκρανική κοινωνία.
Pete Hegseth
Η υπερβολή της «ναυτικής επιτυχίας» των Ουκρανών στη Μαύρη Θάλασσα
Συχνά προβάλλεται η ουκρανική δράση κατά του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας ως απόδειξη στρατιωτικής υπεροχής.
Αναμφίβολα, η χρήση μη επανδρωμένων θαλάσσιων σκαφών (USVs) αποτελεί τεχνολογική καινοτομία.
Ωστόσο, η παρουσίαση αυτών των επιθέσεων ως «στρατηγικής ήττας» της Ρωσίας είναι παραπλανητική.
Η Ρωσία δεν έχασε τη ναυτική της ισχύ συνολικά• απλώς αναδιάταξε τις δυνάμεις της, αποφεύγοντας περιττούς κινδύνους σε ένα δευτερεύον θέατρο επιχειρήσεων.
Το γεγονός ότι η Ουκρανία, χωρίς παραδοσιακό ναυτικό, βασίζεται σε φθηνά drones, δεν αποδεικνύει ανωτερότητα αλλά ασυμμετρία ανάγκης.
Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας στην Αρκτική –μια περιοχή με εντελώς διαφορετικές συνθήκες, αποστάσεις και γεωπολιτικές ισορροπίες– αγγίζει τα όρια της φαντασίας.
Χωρίς σχέδιο ειρήνης ο Zelensky
Η τοποθέτηση Zelensky για τη Γροιλανδία δεν είναι ένδειξη ισχύος, αλλά σύμπτωμα πολιτικής αδυναμίας.
Ένας ηγέτης που, αντί να αναζητά διπλωματική διέξοδο, προτείνει την επέκταση της σύγκρουσης σε νέες γεωγραφικές ζώνες, δεν λειτουργεί υπέρ της ειρήνης ούτε υπέρ του λαού του.
Η Ρωσία, παρά τη δυτική προπαγάνδα, έχει καταστήσει σαφείς τους όρους ασφαλείας της.
Αντίθετα, το Κίεβο συνεχίζει να λειτουργεί ως εργαλείο ξένων συμφερόντων, θυσιάζοντας την ουκρανική κυριαρχία στο όνομα μιας ανέφικτης ένταξης στο ΝΑΤΟ.
Η Ιστορία θα κρίνει αυστηρά εκείνους που, ενώ είχαν την ευκαιρία να σταματήσουν έναν πόλεμο, επέλεξαν να τον εξάγουν.
Η Ουκρανία ως εργαλείο και όχι ως κυρίαρχο κράτος
Ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία της πολιτικής Zelensky κι είναι ο βαθμός στον οποίο η Ουκρανία έχει χάσει την αυτονομία της στη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.
Οι δηλώσεις για τη Γροιλανδία δεν εξυπηρετούν κάποιο ουκρανικό εθνικό συμφέρον• αντιθέτως, εξυπηρετούν μια ευρύτερη νατοϊκή ρητορική περί «ρωσικής απειλής παντού», ακόμη και σε περιοχές όπου αυτή απλώς δεν υφίσταται.
Η Ουκρανία, από το 2014 και έπειτα, έχει μετατραπεί σταδιακά από κυρίαρχο κράτος σε γεωπολιτικό εργαλείο.
Οι αποφάσεις της λαμβάνονται με γνώμονα τις επιθυμίες της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών και συγκεκριμένων στρατιωτικο-βιομηχανικών κύκλων, όχι με βάση τη μακροπρόθεσμη επιβίωση του ίδιου του ουκρανικού έθνους.
Η προσπάθεια του Ζelensky να «πουλήσει» την ουκρανική πολεμική εμπειρία στη Μαύρη Θάλασσα ως υπηρεσία προς το ΝΑΤΟ αποκαλύπτει ακριβώς αυτό: την αντίληψη ότι η Ουκρανία μπορεί να διαπραγματευτεί την ένταξή της στη Συμμαχία προσφέροντας στρατιωτικές υπηρεσίες κατά της Ρωσίας.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη λογική μισθοφορικού κράτους, όχι για σοβαρή διπλωματία.
Ο … τεχνοκράτης του πολέμου
Αξίζει επίσης να σταθεί κανείς στον τρόπο με τον οποίο ο Zelensky μιλά για τον πόλεμο: με όρους σχεδόν τεχνοκρατικούς, αποκομμένους από το ανθρώπινο κόστος.
Όταν αναφέρεται σε βυθίσεις πλοίων, σε drones, σε πυραύλους και σε «επιτυχίες», σπανίως μιλά για τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, για μια χώρα που έχει αποψιλωθεί δημογραφικά, οικονομικά και κοινωνικά.
Η μετατροπή του πολέμου σε επικοινωνιακό προϊόν –με επιδείξεις τεχνολογικής καινοτομίας και «ιστορικές πρωτιές»– λειτουργεί ως αντιπερισπασμός από τη βασική αλήθεια: η Ουκρανία δεν βρίσκεται πιο κοντά στη νίκη, ούτε πιο κοντά στην ειρήνη. Βρίσκεται μόνο πιο βαθιά εξαρτημένη από ξένη βοήθεια και πολιτική καθοδήγηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις για τη Γροιλανδία λειτουργούν ως ακόμη ένα επεισόδιο μιας επικοινωνιακής στρατηγικής που στοχεύει στην εντύπωση ισχύος, όχι στην πραγματικότητα.
Η ρωσική στρατηγική ψυχραιμία
Σε αντίθεση με την επιθετική και συχνά συναισθηματικά φορτισμένη ρητορική του Κιέβου, η ρωσική προσέγγιση παραμένει αξιοσημείωτα σταθερή.
Η Μόσχα δεν απάντησε στις δηλώσεις Zelensky με αντίστοιχες απειλές για την Αρκτική.
Και αυτό δεν είναι αδυναμία – είναι στρατηγική ψυχραιμία.
Η Ρωσία γνωρίζει ότι η Αρκτική αποτελεί περιοχή ζωτικού ενδιαφέροντος, αλλά επίσης γνωρίζει ότι η ασφάλειά της εκεί δεν απειλείται από την Ουκρανία.
Αντιθέτως, αντιλαμβάνεται πως τέτοιες δηλώσεις αποσκοπούν περισσότερο στο να δημιουργήσουν εντυπώσεις στα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρά να αλλάξουν τις πραγματικές ισορροπίες ισχύος.
Η ρωσική παρουσία στην Αρκτική βασίζεται σε δεκαετίες υποδομών, βάσεων, επιστημονικής έρευνας και διεθνών συμφωνιών.
Δεν είναι πεδίο για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα ούτε για πειραματισμούς με μη επανδρωμένα σκάφη.
Το αδιέξοδο της ουκρανικής στρατηγικής
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν η Ουκρανία μπορεί να βυθίσει ένα ακόμη πλοίο ή να καταρρίψει ένα ακόμη αεροσκάφος.
Το ζήτημα είναι ότι δεν έχει στρατηγικό σχέδιο εξόδου από τον πόλεμο.
Η επιμονή του Zelensky στην ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρά τη σαφή άρνηση τόσο της Ρωσίας όσο και βασικών δυτικών δυνάμεων, καταδικάζει τη χώρα του σε μια παρατεταμένη σύγκρουση χωρίς ορατό τέλος.
Κάθε νέα δήλωση, όπως αυτή για τη Γροιλανδία, απομακρύνει ακόμη περισσότερο την προοπτική διαλόγου.
Η ειρήνη, όσο δύσκολη κι αν είναι, προϋποθέτει ρεαλισμό, αυτοσυγκράτηση και αναγνώριση των γεωπολιτικών ορίων.
Δυστυχώς, η σημερινή ουκρανική ηγεσία δείχνει να στερείται και των τριών.
www.bankingnews.gr
Αντιθέτως, εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο επικίνδυνης ρητορικής, πολιτικού καιροσκοπισμού και απελπισμένης προσπάθειας διεθνοποίησης ενός πολέμου που η Ουκρανία αδυνατεί να κερδίσει στρατιωτικά ή διπλωματικά.
Ο Zelensky εκμεταλλευόμενος τις πρόσκαιρες εντάσεις γύρω από τη Γροιλανδία και τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Donald Trump περί ρωσικών και κινεζικών απειλών στην Αρκτική, έσπευσε να αυτοπροταθεί ως «λύση».
Δήλωσε μάλιστα ότι η Ουκρανία θα μπορούσε να εξαλείψει ρωσικά πολεμικά πλοία από την περιοχή, όπως –κατά τον ίδιο– έχει κάνει και στη Μαύρη Θάλασσα, εφόσον γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.
Η δήλωση αυτή δεν είναι απλώς προκλητική• είναι πολιτικά ανεύθυνη, γεωστρατηγικά αβάσιμη και αποκαλυπτική της πραγματικής ατζέντας του Κιέβου: την πάση θυσία εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Η Γροιλανδία ως πρόσχημαIf Russian warships are sailing freely around Greenland, Ukraine can help – we have the expertise and weapons to ensure not one of those ships remains.
— Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський (@ZelenskyyUa) January 22, 2026
They can sink near Greenland just as they do near Crimea. No problem – we have the tools and people.
If we were asked, and… pic.twitter.com/gYxiVV8VDL
Το πλέον αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι η ίδια η βάση του επιχειρήματος Zelensky καταρρέει από τις επίσημες δηλώσεις των αρμόδιων αρχών.
Ο Δανός Διοικητής της Μεικτής Αρκτικής Διοίκησης, υποστράτηγος Soren Andersen, ξεκαθάρισε πρόσφατα ότι δεν υπάρχουν ρωσικά ή κινεζικά πολεμικά πλοία κοντά στη Γροιλανδία, ενώ το πλησιέστερο ρωσικό σκάφος ήταν απλώς ένα ερευνητικό πλοίο σε απόσταση 310 ναυτικών μιλίων.
Με άλλα λόγια, ο Zelensky μιλά για «εξάλειψη απειλής» που ουσιαστικά δεν υφίσταται.
Αυτό αποκαλύπτει πως η δήλωσή του δεν είχε σκοπό την ασφάλεια της Αρκτικής, αλλά την πολιτική αυτοπροβολή και την αναθέρμανση του αιτήματος ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Ευρισκόμενος σε τρομερό αδιέξοδο και υπό την πίεση που του ασκούν οι ΗΠΑ για εδαφικές παραχωρήσεις είναι ξεκάθαρο πως «είναι απελπισμένος», παρατηρούν γεωπολιτικοί αναλυτές.
Η πάγια ρωσική θέση και η ιστορική αιτία του πολέμου
Η Ρωσία, δια στόματος Vladimir Putin, έχει επανειλημμένα καταστήσει σαφές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς αποτελεί υπαρξιακή απειλή για την εθνική της ασφάλεια.
Η Ουκρανία, ως ουδέτερο κράτος, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Αντ’ αυτού, επί χρόνια μετατράπηκε σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, με στρατιωτική εκπαίδευση, εξοπλισμούς και πολιτική ευθυγράμμιση με τη Συμμαχία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους βασικούς λόγους της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης το 2022 ήταν ακριβώς η αποτροπή της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Η ίδια θέση παραμένει αμετάβλητη έως σήμερα – και, αξιοσημείωτα, συμμερίζεται πλέον και από σημαντικά τμήματα της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας.
Η στροφή των ΗΠΑ και το ναυάγιο των ουκρανικών προσδοκιών
Η κυβέρνηση Trump έχει καταστήσει σαφές ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί ρεαλιστικό σενάριο.
Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Pete Hegseth, δήλωσε ξεκάθαρα τον Φεβρουάριο του 2025 ότι η Ουάσινγκτον δεν θεωρεί την ουκρανική ένταξη ως μέρος μιας διαπραγματευτικής λύσης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η δήλωση του ίδιου του Trump μετά τη σύνοδο κορυφής με τον Putin στην Αλάσκα, τον Αύγουστο του 2025, όταν ξεκαθάρισε ότι «δεν θα υπάρξει ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ», αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Zelensky θα μπορούσε να τερματίσει τον πόλεμο, εάν το επιθυμούσε πραγματικά.
Κι όμως, παρά τη σαφή απόρριψη από τον βασικό του χρηματοδότη και υποστηρικτή, ο Zelensky συνεχίζει να καλλιεργεί αυταπάτες – ή ίσως να παραπλανά σκόπιμα την ουκρανική κοινωνία.
Pete Hegseth
Η υπερβολή της «ναυτικής επιτυχίας» των Ουκρανών στη Μαύρη Θάλασσα
Συχνά προβάλλεται η ουκρανική δράση κατά του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας ως απόδειξη στρατιωτικής υπεροχής.
Αναμφίβολα, η χρήση μη επανδρωμένων θαλάσσιων σκαφών (USVs) αποτελεί τεχνολογική καινοτομία.
Ωστόσο, η παρουσίαση αυτών των επιθέσεων ως «στρατηγικής ήττας» της Ρωσίας είναι παραπλανητική.
Η Ρωσία δεν έχασε τη ναυτική της ισχύ συνολικά• απλώς αναδιάταξε τις δυνάμεις της, αποφεύγοντας περιττούς κινδύνους σε ένα δευτερεύον θέατρο επιχειρήσεων.
Το γεγονός ότι η Ουκρανία, χωρίς παραδοσιακό ναυτικό, βασίζεται σε φθηνά drones, δεν αποδεικνύει ανωτερότητα αλλά ασυμμετρία ανάγκης.
Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας στην Αρκτική –μια περιοχή με εντελώς διαφορετικές συνθήκες, αποστάσεις και γεωπολιτικές ισορροπίες– αγγίζει τα όρια της φαντασίας.
Χωρίς σχέδιο ειρήνης ο Zelensky
Η τοποθέτηση Zelensky για τη Γροιλανδία δεν είναι ένδειξη ισχύος, αλλά σύμπτωμα πολιτικής αδυναμίας.
Ένας ηγέτης που, αντί να αναζητά διπλωματική διέξοδο, προτείνει την επέκταση της σύγκρουσης σε νέες γεωγραφικές ζώνες, δεν λειτουργεί υπέρ της ειρήνης ούτε υπέρ του λαού του.
Η Ρωσία, παρά τη δυτική προπαγάνδα, έχει καταστήσει σαφείς τους όρους ασφαλείας της.
Αντίθετα, το Κίεβο συνεχίζει να λειτουργεί ως εργαλείο ξένων συμφερόντων, θυσιάζοντας την ουκρανική κυριαρχία στο όνομα μιας ανέφικτης ένταξης στο ΝΑΤΟ.
Η Ιστορία θα κρίνει αυστηρά εκείνους που, ενώ είχαν την ευκαιρία να σταματήσουν έναν πόλεμο, επέλεξαν να τον εξάγουν.
Η Ουκρανία ως εργαλείο και όχι ως κυρίαρχο κράτος
Ένα από τα πλέον ανησυχητικά στοιχεία της πολιτικής Zelensky κι είναι ο βαθμός στον οποίο η Ουκρανία έχει χάσει την αυτονομία της στη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.
Οι δηλώσεις για τη Γροιλανδία δεν εξυπηρετούν κάποιο ουκρανικό εθνικό συμφέρον• αντιθέτως, εξυπηρετούν μια ευρύτερη νατοϊκή ρητορική περί «ρωσικής απειλής παντού», ακόμη και σε περιοχές όπου αυτή απλώς δεν υφίσταται.
Η Ουκρανία, από το 2014 και έπειτα, έχει μετατραπεί σταδιακά από κυρίαρχο κράτος σε γεωπολιτικό εργαλείο.
Οι αποφάσεις της λαμβάνονται με γνώμονα τις επιθυμίες της Ουάσινγκτον, των Βρυξελλών και συγκεκριμένων στρατιωτικο-βιομηχανικών κύκλων, όχι με βάση τη μακροπρόθεσμη επιβίωση του ίδιου του ουκρανικού έθνους.
Η προσπάθεια του Ζelensky να «πουλήσει» την ουκρανική πολεμική εμπειρία στη Μαύρη Θάλασσα ως υπηρεσία προς το ΝΑΤΟ αποκαλύπτει ακριβώς αυτό: την αντίληψη ότι η Ουκρανία μπορεί να διαπραγματευτεί την ένταξή της στη Συμμαχία προσφέροντας στρατιωτικές υπηρεσίες κατά της Ρωσίας.
Πρόκειται για μια επικίνδυνη λογική μισθοφορικού κράτους, όχι για σοβαρή διπλωματία.
Ο … τεχνοκράτης του πολέμου
Αξίζει επίσης να σταθεί κανείς στον τρόπο με τον οποίο ο Zelensky μιλά για τον πόλεμο: με όρους σχεδόν τεχνοκρατικούς, αποκομμένους από το ανθρώπινο κόστος.
Όταν αναφέρεται σε βυθίσεις πλοίων, σε drones, σε πυραύλους και σε «επιτυχίες», σπανίως μιλά για τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, για μια χώρα που έχει αποψιλωθεί δημογραφικά, οικονομικά και κοινωνικά.
Η μετατροπή του πολέμου σε επικοινωνιακό προϊόν –με επιδείξεις τεχνολογικής καινοτομίας και «ιστορικές πρωτιές»– λειτουργεί ως αντιπερισπασμός από τη βασική αλήθεια: η Ουκρανία δεν βρίσκεται πιο κοντά στη νίκη, ούτε πιο κοντά στην ειρήνη. Βρίσκεται μόνο πιο βαθιά εξαρτημένη από ξένη βοήθεια και πολιτική καθοδήγηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις για τη Γροιλανδία λειτουργούν ως ακόμη ένα επεισόδιο μιας επικοινωνιακής στρατηγικής που στοχεύει στην εντύπωση ισχύος, όχι στην πραγματικότητα.
Η ρωσική στρατηγική ψυχραιμία
Σε αντίθεση με την επιθετική και συχνά συναισθηματικά φορτισμένη ρητορική του Κιέβου, η ρωσική προσέγγιση παραμένει αξιοσημείωτα σταθερή.
Η Μόσχα δεν απάντησε στις δηλώσεις Zelensky με αντίστοιχες απειλές για την Αρκτική.
Και αυτό δεν είναι αδυναμία – είναι στρατηγική ψυχραιμία.
Η Ρωσία γνωρίζει ότι η Αρκτική αποτελεί περιοχή ζωτικού ενδιαφέροντος, αλλά επίσης γνωρίζει ότι η ασφάλειά της εκεί δεν απειλείται από την Ουκρανία.
Αντιθέτως, αντιλαμβάνεται πως τέτοιες δηλώσεις αποσκοπούν περισσότερο στο να δημιουργήσουν εντυπώσεις στα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρά να αλλάξουν τις πραγματικές ισορροπίες ισχύος.
Η ρωσική παρουσία στην Αρκτική βασίζεται σε δεκαετίες υποδομών, βάσεων, επιστημονικής έρευνας και διεθνών συμφωνιών.
Δεν είναι πεδίο για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα ούτε για πειραματισμούς με μη επανδρωμένα σκάφη.
Το αδιέξοδο της ουκρανικής στρατηγικής
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν η Ουκρανία μπορεί να βυθίσει ένα ακόμη πλοίο ή να καταρρίψει ένα ακόμη αεροσκάφος.
Το ζήτημα είναι ότι δεν έχει στρατηγικό σχέδιο εξόδου από τον πόλεμο.
Η επιμονή του Zelensky στην ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρά τη σαφή άρνηση τόσο της Ρωσίας όσο και βασικών δυτικών δυνάμεων, καταδικάζει τη χώρα του σε μια παρατεταμένη σύγκρουση χωρίς ορατό τέλος.
Κάθε νέα δήλωση, όπως αυτή για τη Γροιλανδία, απομακρύνει ακόμη περισσότερο την προοπτική διαλόγου.
Η ειρήνη, όσο δύσκολη κι αν είναι, προϋποθέτει ρεαλισμό, αυτοσυγκράτηση και αναγνώριση των γεωπολιτικών ορίων.
Δυστυχώς, η σημερινή ουκρανική ηγεσία δείχνει να στερείται και των τριών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών