«Ποια κυβέρνηση που θέλει να εξυπηρετήσει τους servicers φέρνει αυτά τα μέτρα; Και ποια Αντιπολίτευση που δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για τους δανειολήπτες θα αρνηθεί να ψηφίσει αυτές τις παρεμβάσεις;»
Σημαντικές αλλαγές στο καθεστώς ρύθμισης οφειλών μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, με στόχο την ελάφρυνση των δανειοληπτών και την αυστηροποίηση της εποπτείας των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων, ανακοίνωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, κατά την τοποθέτησή του στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.
Στο επίκεντρο των νέων παρεμβάσεων βρίσκεται η καθιέρωση σταθερού επιτοκίου 3% για ολόκληρη τη διάρκεια αποπληρωμής των οφειλών που ρυθμίζονται μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, για όσους εμπίπτουν στις κατηγορίες των ευάλωτων και επιλέξιμων οφειλετών.
Τι ανέφερε ο ΥΠΟΙΚ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Σήμερα θα προχωρήσουμε σε δύο νέες, αποφασιστικές παρεμβάσεις υπέρ των δανειοληπτών. Δύο προστιθέμενες παρεμβάσεις που αποτυπώνουν ξεκάθαρα την πολιτική μας βούληση να ελαφρύνουμε το βάρος για τους ανθρώπους που αγωνίζονται να αποπληρώσουν τα χρέη τους και να αυστηροποιήσουμε δραστικά τις συνέπειες για όσους διαχειρίζονται αυτές τις οφειλές χωρίς να τηρούν τις υποχρεώσεις τους.
Πρώτον, καθιερώνουμε σταθερό επιτόκιο 3% για τους ευάλωτους και τους επιλέξιμους οφειλέτες που ρυθμίζουν τις οφειλές τους προς χρηματοδοτικούς φορείς μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού.
Προσέξτε τη διαφορά.
Σήμερα, για τα πρώτα τρία χρόνια, το επιτόκιο είναι 3% για οφειλές με εμπράγματες εξασφαλίσεις και 4% για οφειλές χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Στη συνέχεια γίνεται κυμαινόμενο. Με το σημερινό επίπεδο του Euribor, αυτό σημαίνει ότι μετά την τριετία θα μπορούσε να φτάσει στο 5,17% ή στο 5,67%, ανάλογα με το είδος της οφειλής.
Με την παρέμβασή μας που θα έρθουμε να κάνουμε, για τις κατηγορίες οφειλετών που καλύπτει η τροπολογία, το επιτόκιο θα είναι 3% από την αρχή μέχρι το τέλος. Είτε υπάρχει υποθήκη είτε όχι. Ανεξάρτητα από την κατηγορία του χρηματοδοτικού φορέα. Και αυτό θα είναι υποχρεωτικός όρος της σύμβασης αναδιάρθρωσης.
Η ρύθμιση θα ισχύει για καταβολές από την 1η Δεκεμβρίου 2026.
Τι σημαίνει αυτό για τον πολίτη;
Ότι θα μπορεί να προγραμματίζει τις υποχρεώσεις του χωρίς να φοβάται μια νέα αύξηση του επιτοκίου μετά την τριετία. Ότι θα έχει μεγαλύτερη ασφάλεια για τη δόση του και καλύτερη δυνατότητα να τηρήσει τη συμφωνία του.
Για να το καταλάβουμε με ένα παράδειγμα: Για χρέος 100.000 ευρώ με διάρκεια αποπληρωμής 20 ετών, το συνολικό όφελος για τον οφειλέτη ανέρχεται σε περίπου 20.200 ευρώ στην περίπτωση εξασφαλισμένης απαίτησης και σε 28.600 ευρώ στην περίπτωση ανεξασφάλιστης απαίτησης.
Και δεν μιλάμε μόνο για τους πιο ευάλωτους. Μιλάμε και για ένα ευρύ τμήμα της μεσαίας τάξης. Μια οικογένεια με τρία παιδιά και ετήσιο εισόδημα έως 42.000 ευρώ μπορεί να ενταχθεί, εφόσον πληροί τα προβλεπόμενα περιουσιακά κριτήρια. Και να εξασφαλίσει σταθερό επιτόκιο 3% για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης.
Αυτό σημαίνει πραγματική ελάφρυνση και μεγαλύτερη ασφάλεια για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Δεύτερον, δεκαπλασιάζουμε το ανώτατο πρόστιμο που μπορεί να επιβάλει η Τράπεζα της Ελλάδος στους servicers. Από 500.000 ευρώ το αυξάνουμε στα 5 εκατομμύρια ευρώ.
Αφορά σοβαρές παραβάσεις των υποχρεώσεών τους. Ανεπαρκείς μηχανισμούς προστασίας των δικαιωμάτων των δανειοληπτών, πλημμελή διαχείριση παραπόνων, παραβίαση των κανόνων συμπεριφοράς απέναντι στους οφειλέτες και των υποχρεώσεων του εποπτικού πλαισίου.
Πέντε εκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το νέο ανώτατο εποπτικό πρόστιμο.
Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Τα πρόστιμα αυτά επιβάλλονται από την Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι διαφορετικά από τα πρόστιμα του άρθρου 15, από 50.000 έως 500.000 ευρώ ανά δανειολήπτη, τα οποία επιβάλλονται από τη Γενική Γραμματεία Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους.
Τα δεύτερα αφορούν, μεταξύ άλλων, ενέργειες είσπραξης σε βάρος συνεπούς δανειολήπτη ή δανειολήπτη που δεν μπόρεσε να καταβάλει δόσεις επειδή δεν του χορηγήθηκαν τα αναγκαία στοιχεία.
Ενισχύουμε, δηλαδή, τις κυρώσεις σε δύο επίπεδα. Στον συνολικό εποπτικό έλεγχο των servicers και στην προστασία κάθε δανειολήπτη από παραβατικές πρακτικές.
Κυρίες και κύριοι,
Θέλω τώρα να απευθυνθώ σε ορισμένους συναδέλφους, και όχι μόνο, που τις τελευταίες ημέρες έχουν επιδοθεί σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο συνωμοσιολογίας γύρω από το άρθρο 23.
Ακούω να ρωτούν, με ύφος μεγάλων αποκαλύψεων: «Ποιος υπαγόρευσε το άρθρο 23; Ποιος το έγραψε; Ποια συμφέροντα βρίσκονται από πίσω;».
Επειδή οι υπαινιγμοί έχουν περισσέψει και η υπομονή απέναντι στη συνωμοσιολογία έχει τελειώσει, ας μιλήσουμε με γεγονότα.
Ποιοι λέτε να μας το υπαγόρευσαν; Οι servicers;
• Οι ίδιοι servicers στους οποίους σήμερα δεκαπλασιάζουμε το ανώτατο εποπτικό πρόστιμο, από τις 500.000 στα 5 εκατομμύρια ευρώ;
• Οι ίδιοι servicers στους οποίους επιβάλλουμε πρόστιμα από 50.000 έως 500.000 ευρώ ανά δανειολήπτη για συγκεκριμένες παραβάσεις;
• Και προσέξτε. Αυτές οι κυρώσεις του μισού εκατομμυρίου ευρώ υπήρχαν εξαρχής στο νομοσχέδιο. Πριν από τις καταγγελίες σας. Πριν από τον θόρυβο για το άρθρο 23. Πριν από τις θεωρίες συνωμοσίας. Δεν τις προσθέσαμε για να απαντήσουμε στην Αντιπολίτευση. Τις είχαμε ήδη προβλέψει για να προστατεύσουμε τους δανειολήπτες.
• Μήπως οι servicers μάς υπαγόρευσαν να τους υποχρεώσουμε να παραδίδουν τα έγγραφα των δανείων;
• Μήπως μας ζήτησαν να τους επιβάλουμε προθεσμίες, να περιορίσουμε τις προκαταβολές που μπορούν να απαιτούν και να προβλέψουμε αυστηρές συνέπειες όταν παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών;
Δηλαδή, για να καταλάβω, οι servicers ήρθαν και μας είπαν: «Βάλτε μας περισσότερες υποχρεώσεις. Περιορίστε τις απαιτήσεις μας.
Δώστε περισσότερα δικαιώματα στους δανειολήπτες. Και, αν παραβιάσουμε τον νόμο, επιβάλετέ μας πρόστιμα εκατομμυρίων»;
Αυτή είναι η θεωρία σας; Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό που δήθεν αποκαλύψατε;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν μια θεωρία συνωμοσίας χρειάζεται να αγνοήσει ολόκληρο το περιεχόμενο ενός νομοσχεδίου για να σταθεί όρθια, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο νομοσχέδιο. Βρίσκεται στη θεωρία.
Και πάμε στην ουσία του άρθρου 23. Γιατί εδώ ακούστηκαν πολλά, αλλά εξηγήθηκαν ελάχιστα.
Το άρθρο 23 είχε συγκεκριμένη λογική και υπηρετούσε έναν θεμιτό στόχο: να απλοποιήσει τη διαδικασία εφαρμογής μιας συμφωνίας ρύθμισης οφειλής, στην οποία είχαν συναινέσει ο δανειολήπτης και ο πιστωτής του. Το ξαναλέω. Με την συναίνεση του δανειολήπτη.
Ένας πολίτης έχει ένα δάνειο. Έρχεται σε συνεννόηση με τον πιστωτή του και συμφωνούν σε μια νέα ρύθμιση. Συμφωνούν στο ποσό, στις δόσεις, στη διάρκεια αποπληρωμής και στους υπόλοιπους όρους.
Το άρθρο 23 αφορούσε αυτή τη νέα, συναινετική διαδικασία.
Δεν έδινε στους servicers τη δυνατότητα να μετατρέπουν μονομερώς οποιοδήποτε δάνειο σε εκτελεστό τίτλο. Δεν καθιστούσε αυτομάτως εκτελεστή την αρχική δανειακή σύμβαση.
Και βεβαίως, δεν καταργούσε τη δικαστική προστασία. Ο οφειλέτης διατηρούσε τα ένδικα βοηθήματα που προβλέπει ο νόμος, συμπεριλαμβανομένης της ανακοπής κατά της εκτέλεσης, σύμφωνα με το άρθρο 933 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις.
Αυτή ήταν η λογική της διάταξης. Δεν είχε καμία σχέση με την τερατώδη διαστρέβλωση που επιχειρήσατε.
Γιατί αποσύραμε τη διάταξη;
Γιατί θέλαμε να σας αφαιρέσουμε και το τελευταίο πρόσχημα. Να σας στερήσουμε τη δυνατότητα να κρύβεστε πίσω από μια διατύπωση και μια παράγραφο του άρθρου 23, για να αποσιωπάτε ένα νομοσχέδιο που θωρακίζει τα δικαιώματα των δανειοληπτών, βάζει αυστηρούς κανόνες στους servicers και προβλέπει πρωτοφανείς κυρώσεις. Διατάξεις που κανείς από εσάς ειδικά δεν διανοήθηκε να φέρει όσο βρισκόταν στην κυβέρνηση.
Το αποσύραμε, λοιπόν. Για να σας δω τώρα. Πίσω από τι θα οχυρωθείτε αυτή τη φορά;
Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, επειδή συνεχώς «κουνάτε το goalpost». Κάποιοι ζητούν να καταργήσουμε την αντίστοιχη ρύθμιση και από τον εξωδικαστικό μηχανισμό.
Δεν πρόκειται να το κάνουμε. Και θα εξηγήσω γιατί, με πολύ απλά λόγια.
Στον εξωδικαστικό μηχανισμό η ρύθμιση δεν προκύπτει από μια απευθείας διαπραγμάτευση ανάμεσα στον δανειολήπτη και τον servicer. Παρεμβάλλεται μια θεσμοθετημένη ηλεκτρονική διαδικασία διαφανής. Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, προκαθορισμένα κριτήρια και υπολογιστικό εργαλείο που διαμορφώνει την πρόταση ρύθμισης.
Ο δανειολήπτης έχει τη δυνατότητα να ελέγξει τα στοιχεία της οφειλής του, να αμφισβητήσει ανακρίβειες με την προβλεπόμενη διαδικασία και να γνωρίζει τους όρους της πρότασης πριν την αποδεχθεί.
Πρώτα ελέγχεται η οφειλή. Μετά διαμορφώνεται η πρόταση βάσει συγκεκριμένων κανόνων. Και στο τέλος ο πολίτης αποφασίζει.
Αυτές είναι ουσιαστικές θεσμικές εγγυήσεις και φυσικά παραμένει το άρθρο 933 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας αυτούσιο. Και αυτά ακριβώς εξηγούν γιατί η περίπτωση του εξωδικαστικού είναι διακριτή και διαφέρει.
Πάμε λίγο ευρύτερα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Να μιλήσουμε για κάτι μεγαλύτερο. Η ιστορία του ιδιωτικού χρέους. Γιατί ακούω κάποιους σε αυτή την αίθουσα να μιλούν σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ. Και απευθύνομαι ιδίως στον Αλέξη Τσίπρα παρ’ όλο που δεν είναι στην αίθουσα, γιατί άκουσα χθες τη συνέντευξή του. Λέει λοιπόν: «υπήρχε η δυνατότητα έως την ημέρα που έφυγα από το Μαξίμου, να υπάρχουν μεν οι servicers αλλά δεν πέρασε σε αυτούς ούτε 1 ευρώ στα funds από τις τράπεζες».
Να τελειώνει αυτή η πλάκα ,ούτε 1 ευρώ». Είναι έτσι; Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζα της Ελλάδος. Σας τα διαβάζω από μέσα: στο τέλος του Μαρτίου του 2019, επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, οι εταιρείες διαχείρισης είχαν ήδη αναλάβει δάνεια που είχαν μεταβιβαστεί σε αγοραστές πιστώσεων με συνολική νομική απαίτηση 18 δισ. ευρώ. Επαναλαμβάνω 18 δισ. ευρώ. Και μεικτή λογιστική αξία περίπου 8,5 δισ. ευρώ. Επί Αλέξη Τσίπρα, με δεδομένο αυτό που είπε χθες. Άρα, επί των ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα, θα διαβάσω και τους νόμους, δεν ψηφίστηκαν απλά οι νόμοι για τα funds, είχαν ήδη μεταβιβαστεί δάνεια εκατομμυρίων ευρώ. Το σύστημα, δηλαδή, που κάποιοι σήμερα καταγγέλλουν είχε τεθεί σε εφαρμογή επί της δικής τους κυβέρνησης. Πως;
Να θυμηθούμε λίγο και το θεσμικό πλαίσιο. Γιατί, στην πολιτική έχει αξία να θυμόμαστε. Ποιος αυστηροποίησε πρώτος το νόμο Κατσέλη; Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4346 του 2015 και το νόμο 4549 του 2018. Ποιος έθεσε πρόσθετα κριτήρια και περιορισμούς στην προστασία της κύριας κατοικίας;
H κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Ποιος θεσμοθέτησε τη λειτουργία των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων, των γνωστών servicers, και το πλαίσιο μεταβίβασης δανείων σε funds; Το μαντέψατε.
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4354 του 2015.
Ποιος καθιέρωσε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς;
H κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4472 του 2017.
Ποιος νομοθέτησε ειδική ποινική προστασία για όσους διενεργούν πλειστηριασμούς;
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τον Δεκέμβριο του 2017.
Θυμάστε που συλλαμβάνατε τον Λαφαζάνη ή ούτε αυτό;
Και ποιος άφησε να λήξει το 2019 η δυνατότητα υπαγωγής στη συγκεκριμένη προστασία της πρώτης κατοικίας, του λεγόμενου νόμου Κατσέλη, αντικαθιστώντας τη με ένα νέο στενότερο και προσωρινό πλαίσιο;
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Λοιπόν, για να το πω με μία φράση, ο Αλέξης Τσίπρας-για να το πω με αριστερούς όρους- είναι ο μεγάλος «πατερούλης» των funds στην Ελλάδα.
Αυτή είναι η νομοθετική σας κληρονομιά.
Και σήμερα έρχεστε εδώ να μας κάνετε μαθήματα προστασίας των δανειοληπτών που μας κοιτάνε;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπορεί και εσείς και ο κ. Τσίπρας να αλλάζετε τις ομιλίες σας, να αλλάζετε συνθήματα, να ξαναγράφετε την ιστορία. Δεν μπορείτε να ξαναγράψετε τα ΦΕΚ
Και δεν μπορείτε να σβήσετε τις υπογραφές σας. Αυτές μένουν και σας ακολουθούν.
Τώρα, σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ. Εγώ θέλω να πιστεύω πάντα ότι μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά - και όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ.
Το ξέρετε για να μην επικαλεστώ την κυβέρνηση, να μιλήσω προσωπικά.
Έχω ψηφίσει νομοσχέδια - ως Υπουργός - με το ΠΑΣΟΚ, με το ΣΥΡΙΖΑ, με την Ελληνική Λύση, με την κυρία Κωνσταντοπούλου πάντα συναινετικά και πάντα τολμώντας να πω «ωραία η πρότασή σας, την υιοθετούμε». Να πάρουμε μαζί το credit».
Γιατί;
Γιατί πέρα από το πολιτικό παιχνίδι υπάρχει η ουσία που είναι όλοι αυτοί που κοιτάνε. Και εδώ είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα για να γίνεται πολιτικό παιχνίδι και ας είμαστε σε προεκλογική περίοδο.
Η συνεννόηση, όμως, απαιτεί σοβαρότητα και απαιτεί και προτάσεις που να γίνονται, που να είναι εφαρμόσιμες.
Και εδώ, και το λέω περισσότερο αυτό στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αποφασίσετε ποιο δρόμο θέλετε να ακολουθήσετε: της υπεύθυνης Αντιπολίτευσης που λέει εφαρμόσιμες λύσεις ή του εύκολου λαϊκισμού όπου κάθε πρόβλημα λύνεται με μία τροπολογία και κάθε δύσκολη απόφαση με ένα σύνθημα;
Η εύκολη υπόσχεση εξασφαλίζει ένα καλό πρωτοσέλιδο, το ξέρουμε όλοι εδώ. Δεν εξασφαλίζει το σπίτι κανενός δανειολήπτη και το ιδιωτικό χρέος - συμφωνούμε ελπίζω όλοι σε αυτό - δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ισόβια καταδίκη για τον πολίτη. Η διαχείρισή του δε - και πιστεύω ότι και σε αυτό συμφωνούμε - δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο ανεξέλεγκτης εξουσίας για κανέναν.
Αυτή είναι η πολιτική μας θέση. Αυτή είναι η πολιτική μου θέση. Και αυτή τη θέση μετατρέπουμε σε συγκεκριμένα δικαιώματα, υποχρεώσεις και κυρώσεις.
Θέλω, λοιπόν, να αναρωτηθεί ο καθένας μέσα σε αυτή την αίθουσα: ποια από τις παρεμβάσεις που φέρνουμε θα ήθελε να αφαιρέσει;
• Θα αφαιρούσατε το δικαίωμα του δανειολήπτη να παίρνει τα έγγραφα του δανείου του;
• Θα αφαιρούσατε την υποχρέωση του servicer να εξηγεί τις χρεώσεις και το ιστορικό των πληρωμών;
• Θα καταργούσατε τις προθεσμίες, ώστε οι πολίτες να περιμένουν ξανά χωρίς να γνωρίζουν πότε θα πάρουν απάντηση;
• Θα καταργούσατε το όριο 15% στην προκαταβολή, αφήνοντας τον οφειλέτη αντιμέτωπο με απαιτήσεις για προκαταβολές 30% και 50%;
• Θα καταργούσατε την πρόσθετη προστασία για τον συνεπή δανειολήπτη;
• Θα καταργούσατε τις νέες δυνατότητες ρύθμισης και τις παρεμβάσεις για την προστασία της κύριας κατοικίας; Να σας πω εδώ ότι έχουν γίνει ήδη 675 αιτήσεις μέσα σε έναν μήνα.
• Θα καταργούσατε τα αυστηρότερα πρόστιμα;
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα. Και σε αυτά καλούμαστε όλοι να απαντήσουμε.
Το νομοσχέδιο αφορά τον άνθρωπο που τηλεφωνεί στον servicer και δεν του απαντούν. Τον πολίτη που δεν μπορεί να μάθει πώς υπολογίστηκε η οφειλή του. Την οικογένεια που προσπαθεί να κρατήσει το σπίτι της. Τον επαγγελματία που θέλει να σώσει την επιχείρησή του.
Αφορά ανθρώπους για τους οποίους κάθε δόση είναι ένας αγώνας. Ανθρώπους που έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι υπάρχουν κανόνες, ότι έχουν δικαιώματα και ότι υπάρχει μια Πολιτεία που μπορεί να επιβάλει την τήρησή τους.
Και εδώ επιστρέφω στο ερώτημα με το οποίο ξεκίνησα.
Ποια κυβέρνηση που θέλει να εξυπηρετήσει τους servicers φέρνει αυτά τα μέτρα; Και ποια Αντιπολίτευση που δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για τους δανειολήπτες θα αρνηθεί να ψηφίσει αυτές τις παρεμβάσεις;
Η συγκεκριμένη διατύπωση του άρθρου 23 αποσύρθηκε. Το πρόσχημα τελείωσε. Τώρα δεν υπάρχει άλλοθι.
Ελάτε, λοιπόν, να ψηφίσετε τις διατάξεις που προστατεύουν τους πολίτες.
Ελάτε να αποδείξετε ότι πίσω από τις καταγγελίες σας υπάρχει πραγματική διάθεση να βοηθήσετε τους δανειολήπτες.
Η ώρα των συνθημάτων τελείωσε. Η ώρα της ψήφου έφτασε.
Και αυτή την ψήφο θα την κρίνουν οι πολίτες.
www.bankingnews.gr
Στο επίκεντρο των νέων παρεμβάσεων βρίσκεται η καθιέρωση σταθερού επιτοκίου 3% για ολόκληρη τη διάρκεια αποπληρωμής των οφειλών που ρυθμίζονται μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, για όσους εμπίπτουν στις κατηγορίες των ευάλωτων και επιλέξιμων οφειλετών.
Τι ανέφερε ο ΥΠΟΙΚ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Σήμερα θα προχωρήσουμε σε δύο νέες, αποφασιστικές παρεμβάσεις υπέρ των δανειοληπτών. Δύο προστιθέμενες παρεμβάσεις που αποτυπώνουν ξεκάθαρα την πολιτική μας βούληση να ελαφρύνουμε το βάρος για τους ανθρώπους που αγωνίζονται να αποπληρώσουν τα χρέη τους και να αυστηροποιήσουμε δραστικά τις συνέπειες για όσους διαχειρίζονται αυτές τις οφειλές χωρίς να τηρούν τις υποχρεώσεις τους.
Πρώτον, καθιερώνουμε σταθερό επιτόκιο 3% για τους ευάλωτους και τους επιλέξιμους οφειλέτες που ρυθμίζουν τις οφειλές τους προς χρηματοδοτικούς φορείς μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού.
Προσέξτε τη διαφορά.
Σήμερα, για τα πρώτα τρία χρόνια, το επιτόκιο είναι 3% για οφειλές με εμπράγματες εξασφαλίσεις και 4% για οφειλές χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Στη συνέχεια γίνεται κυμαινόμενο. Με το σημερινό επίπεδο του Euribor, αυτό σημαίνει ότι μετά την τριετία θα μπορούσε να φτάσει στο 5,17% ή στο 5,67%, ανάλογα με το είδος της οφειλής.
Με την παρέμβασή μας που θα έρθουμε να κάνουμε, για τις κατηγορίες οφειλετών που καλύπτει η τροπολογία, το επιτόκιο θα είναι 3% από την αρχή μέχρι το τέλος. Είτε υπάρχει υποθήκη είτε όχι. Ανεξάρτητα από την κατηγορία του χρηματοδοτικού φορέα. Και αυτό θα είναι υποχρεωτικός όρος της σύμβασης αναδιάρθρωσης.
Η ρύθμιση θα ισχύει για καταβολές από την 1η Δεκεμβρίου 2026.
Τι σημαίνει αυτό για τον πολίτη;
Ότι θα μπορεί να προγραμματίζει τις υποχρεώσεις του χωρίς να φοβάται μια νέα αύξηση του επιτοκίου μετά την τριετία. Ότι θα έχει μεγαλύτερη ασφάλεια για τη δόση του και καλύτερη δυνατότητα να τηρήσει τη συμφωνία του.
Για να το καταλάβουμε με ένα παράδειγμα: Για χρέος 100.000 ευρώ με διάρκεια αποπληρωμής 20 ετών, το συνολικό όφελος για τον οφειλέτη ανέρχεται σε περίπου 20.200 ευρώ στην περίπτωση εξασφαλισμένης απαίτησης και σε 28.600 ευρώ στην περίπτωση ανεξασφάλιστης απαίτησης.
Και δεν μιλάμε μόνο για τους πιο ευάλωτους. Μιλάμε και για ένα ευρύ τμήμα της μεσαίας τάξης. Μια οικογένεια με τρία παιδιά και ετήσιο εισόδημα έως 42.000 ευρώ μπορεί να ενταχθεί, εφόσον πληροί τα προβλεπόμενα περιουσιακά κριτήρια. Και να εξασφαλίσει σταθερό επιτόκιο 3% για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης.
Αυτό σημαίνει πραγματική ελάφρυνση και μεγαλύτερη ασφάλεια για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Δεύτερον, δεκαπλασιάζουμε το ανώτατο πρόστιμο που μπορεί να επιβάλει η Τράπεζα της Ελλάδος στους servicers. Από 500.000 ευρώ το αυξάνουμε στα 5 εκατομμύρια ευρώ.
Αφορά σοβαρές παραβάσεις των υποχρεώσεών τους. Ανεπαρκείς μηχανισμούς προστασίας των δικαιωμάτων των δανειοληπτών, πλημμελή διαχείριση παραπόνων, παραβίαση των κανόνων συμπεριφοράς απέναντι στους οφειλέτες και των υποχρεώσεων του εποπτικού πλαισίου.
Πέντε εκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το νέο ανώτατο εποπτικό πρόστιμο.
Και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Τα πρόστιμα αυτά επιβάλλονται από την Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι διαφορετικά από τα πρόστιμα του άρθρου 15, από 50.000 έως 500.000 ευρώ ανά δανειολήπτη, τα οποία επιβάλλονται από τη Γενική Γραμματεία Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους.
Τα δεύτερα αφορούν, μεταξύ άλλων, ενέργειες είσπραξης σε βάρος συνεπούς δανειολήπτη ή δανειολήπτη που δεν μπόρεσε να καταβάλει δόσεις επειδή δεν του χορηγήθηκαν τα αναγκαία στοιχεία.
Ενισχύουμε, δηλαδή, τις κυρώσεις σε δύο επίπεδα. Στον συνολικό εποπτικό έλεγχο των servicers και στην προστασία κάθε δανειολήπτη από παραβατικές πρακτικές.
Κυρίες και κύριοι,
Θέλω τώρα να απευθυνθώ σε ορισμένους συναδέλφους, και όχι μόνο, που τις τελευταίες ημέρες έχουν επιδοθεί σε ένα πρωτοφανές κρεσέντο συνωμοσιολογίας γύρω από το άρθρο 23.
Ακούω να ρωτούν, με ύφος μεγάλων αποκαλύψεων: «Ποιος υπαγόρευσε το άρθρο 23; Ποιος το έγραψε; Ποια συμφέροντα βρίσκονται από πίσω;».
Επειδή οι υπαινιγμοί έχουν περισσέψει και η υπομονή απέναντι στη συνωμοσιολογία έχει τελειώσει, ας μιλήσουμε με γεγονότα.
Ποιοι λέτε να μας το υπαγόρευσαν; Οι servicers;
• Οι ίδιοι servicers στους οποίους σήμερα δεκαπλασιάζουμε το ανώτατο εποπτικό πρόστιμο, από τις 500.000 στα 5 εκατομμύρια ευρώ;
• Οι ίδιοι servicers στους οποίους επιβάλλουμε πρόστιμα από 50.000 έως 500.000 ευρώ ανά δανειολήπτη για συγκεκριμένες παραβάσεις;
• Και προσέξτε. Αυτές οι κυρώσεις του μισού εκατομμυρίου ευρώ υπήρχαν εξαρχής στο νομοσχέδιο. Πριν από τις καταγγελίες σας. Πριν από τον θόρυβο για το άρθρο 23. Πριν από τις θεωρίες συνωμοσίας. Δεν τις προσθέσαμε για να απαντήσουμε στην Αντιπολίτευση. Τις είχαμε ήδη προβλέψει για να προστατεύσουμε τους δανειολήπτες.
• Μήπως οι servicers μάς υπαγόρευσαν να τους υποχρεώσουμε να παραδίδουν τα έγγραφα των δανείων;
• Μήπως μας ζήτησαν να τους επιβάλουμε προθεσμίες, να περιορίσουμε τις προκαταβολές που μπορούν να απαιτούν και να προβλέψουμε αυστηρές συνέπειες όταν παραβιάζουν τα δικαιώματα των πολιτών;
Δηλαδή, για να καταλάβω, οι servicers ήρθαν και μας είπαν: «Βάλτε μας περισσότερες υποχρεώσεις. Περιορίστε τις απαιτήσεις μας.
Δώστε περισσότερα δικαιώματα στους δανειολήπτες. Και, αν παραβιάσουμε τον νόμο, επιβάλετέ μας πρόστιμα εκατομμυρίων»;
Αυτή είναι η θεωρία σας; Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό που δήθεν αποκαλύψατε;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν μια θεωρία συνωμοσίας χρειάζεται να αγνοήσει ολόκληρο το περιεχόμενο ενός νομοσχεδίου για να σταθεί όρθια, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο νομοσχέδιο. Βρίσκεται στη θεωρία.
Και πάμε στην ουσία του άρθρου 23. Γιατί εδώ ακούστηκαν πολλά, αλλά εξηγήθηκαν ελάχιστα.
Το άρθρο 23 είχε συγκεκριμένη λογική και υπηρετούσε έναν θεμιτό στόχο: να απλοποιήσει τη διαδικασία εφαρμογής μιας συμφωνίας ρύθμισης οφειλής, στην οποία είχαν συναινέσει ο δανειολήπτης και ο πιστωτής του. Το ξαναλέω. Με την συναίνεση του δανειολήπτη.
Ένας πολίτης έχει ένα δάνειο. Έρχεται σε συνεννόηση με τον πιστωτή του και συμφωνούν σε μια νέα ρύθμιση. Συμφωνούν στο ποσό, στις δόσεις, στη διάρκεια αποπληρωμής και στους υπόλοιπους όρους.
Το άρθρο 23 αφορούσε αυτή τη νέα, συναινετική διαδικασία.
Δεν έδινε στους servicers τη δυνατότητα να μετατρέπουν μονομερώς οποιοδήποτε δάνειο σε εκτελεστό τίτλο. Δεν καθιστούσε αυτομάτως εκτελεστή την αρχική δανειακή σύμβαση.
Και βεβαίως, δεν καταργούσε τη δικαστική προστασία. Ο οφειλέτης διατηρούσε τα ένδικα βοηθήματα που προβλέπει ο νόμος, συμπεριλαμβανομένης της ανακοπής κατά της εκτέλεσης, σύμφωνα με το άρθρο 933 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, υπό τις νόμιμες προϋποθέσεις.
Αυτή ήταν η λογική της διάταξης. Δεν είχε καμία σχέση με την τερατώδη διαστρέβλωση που επιχειρήσατε.
Γιατί αποσύραμε τη διάταξη;
Γιατί θέλαμε να σας αφαιρέσουμε και το τελευταίο πρόσχημα. Να σας στερήσουμε τη δυνατότητα να κρύβεστε πίσω από μια διατύπωση και μια παράγραφο του άρθρου 23, για να αποσιωπάτε ένα νομοσχέδιο που θωρακίζει τα δικαιώματα των δανειοληπτών, βάζει αυστηρούς κανόνες στους servicers και προβλέπει πρωτοφανείς κυρώσεις. Διατάξεις που κανείς από εσάς ειδικά δεν διανοήθηκε να φέρει όσο βρισκόταν στην κυβέρνηση.
Το αποσύραμε, λοιπόν. Για να σας δω τώρα. Πίσω από τι θα οχυρωθείτε αυτή τη φορά;
Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, επειδή συνεχώς «κουνάτε το goalpost». Κάποιοι ζητούν να καταργήσουμε την αντίστοιχη ρύθμιση και από τον εξωδικαστικό μηχανισμό.
Δεν πρόκειται να το κάνουμε. Και θα εξηγήσω γιατί, με πολύ απλά λόγια.
Στον εξωδικαστικό μηχανισμό η ρύθμιση δεν προκύπτει από μια απευθείας διαπραγμάτευση ανάμεσα στον δανειολήπτη και τον servicer. Παρεμβάλλεται μια θεσμοθετημένη ηλεκτρονική διαδικασία διαφανής. Υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες, προκαθορισμένα κριτήρια και υπολογιστικό εργαλείο που διαμορφώνει την πρόταση ρύθμισης.
Ο δανειολήπτης έχει τη δυνατότητα να ελέγξει τα στοιχεία της οφειλής του, να αμφισβητήσει ανακρίβειες με την προβλεπόμενη διαδικασία και να γνωρίζει τους όρους της πρότασης πριν την αποδεχθεί.
Πρώτα ελέγχεται η οφειλή. Μετά διαμορφώνεται η πρόταση βάσει συγκεκριμένων κανόνων. Και στο τέλος ο πολίτης αποφασίζει.
Αυτές είναι ουσιαστικές θεσμικές εγγυήσεις και φυσικά παραμένει το άρθρο 933 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας αυτούσιο. Και αυτά ακριβώς εξηγούν γιατί η περίπτωση του εξωδικαστικού είναι διακριτή και διαφέρει.
Πάμε λίγο ευρύτερα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Να μιλήσουμε για κάτι μεγαλύτερο. Η ιστορία του ιδιωτικού χρέους. Γιατί ακούω κάποιους σε αυτή την αίθουσα να μιλούν σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ. Και απευθύνομαι ιδίως στον Αλέξη Τσίπρα παρ’ όλο που δεν είναι στην αίθουσα, γιατί άκουσα χθες τη συνέντευξή του. Λέει λοιπόν: «υπήρχε η δυνατότητα έως την ημέρα που έφυγα από το Μαξίμου, να υπάρχουν μεν οι servicers αλλά δεν πέρασε σε αυτούς ούτε 1 ευρώ στα funds από τις τράπεζες».
Να τελειώνει αυτή η πλάκα ,ούτε 1 ευρώ». Είναι έτσι; Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζα της Ελλάδος. Σας τα διαβάζω από μέσα: στο τέλος του Μαρτίου του 2019, επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, οι εταιρείες διαχείρισης είχαν ήδη αναλάβει δάνεια που είχαν μεταβιβαστεί σε αγοραστές πιστώσεων με συνολική νομική απαίτηση 18 δισ. ευρώ. Επαναλαμβάνω 18 δισ. ευρώ. Και μεικτή λογιστική αξία περίπου 8,5 δισ. ευρώ. Επί Αλέξη Τσίπρα, με δεδομένο αυτό που είπε χθες. Άρα, επί των ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα, θα διαβάσω και τους νόμους, δεν ψηφίστηκαν απλά οι νόμοι για τα funds, είχαν ήδη μεταβιβαστεί δάνεια εκατομμυρίων ευρώ. Το σύστημα, δηλαδή, που κάποιοι σήμερα καταγγέλλουν είχε τεθεί σε εφαρμογή επί της δικής τους κυβέρνησης. Πως;
Να θυμηθούμε λίγο και το θεσμικό πλαίσιο. Γιατί, στην πολιτική έχει αξία να θυμόμαστε. Ποιος αυστηροποίησε πρώτος το νόμο Κατσέλη; Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4346 του 2015 και το νόμο 4549 του 2018. Ποιος έθεσε πρόσθετα κριτήρια και περιορισμούς στην προστασία της κύριας κατοικίας;
H κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Ποιος θεσμοθέτησε τη λειτουργία των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων, των γνωστών servicers, και το πλαίσιο μεταβίβασης δανείων σε funds; Το μαντέψατε.
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4354 του 2015.
Ποιος καθιέρωσε τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς;
H κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με το νόμο 4472 του 2017.
Ποιος νομοθέτησε ειδική ποινική προστασία για όσους διενεργούν πλειστηριασμούς;
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τον Δεκέμβριο του 2017.
Θυμάστε που συλλαμβάνατε τον Λαφαζάνη ή ούτε αυτό;
Και ποιος άφησε να λήξει το 2019 η δυνατότητα υπαγωγής στη συγκεκριμένη προστασία της πρώτης κατοικίας, του λεγόμενου νόμου Κατσέλη, αντικαθιστώντας τη με ένα νέο στενότερο και προσωρινό πλαίσιο;
Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Λοιπόν, για να το πω με μία φράση, ο Αλέξης Τσίπρας-για να το πω με αριστερούς όρους- είναι ο μεγάλος «πατερούλης» των funds στην Ελλάδα.
Αυτή είναι η νομοθετική σας κληρονομιά.
Και σήμερα έρχεστε εδώ να μας κάνετε μαθήματα προστασίας των δανειοληπτών που μας κοιτάνε;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπορεί και εσείς και ο κ. Τσίπρας να αλλάζετε τις ομιλίες σας, να αλλάζετε συνθήματα, να ξαναγράφετε την ιστορία. Δεν μπορείτε να ξαναγράψετε τα ΦΕΚ
Και δεν μπορείτε να σβήσετε τις υπογραφές σας. Αυτές μένουν και σας ακολουθούν.
Τώρα, σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ. Εγώ θέλω να πιστεύω πάντα ότι μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά - και όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ.
Το ξέρετε για να μην επικαλεστώ την κυβέρνηση, να μιλήσω προσωπικά.
Έχω ψηφίσει νομοσχέδια - ως Υπουργός - με το ΠΑΣΟΚ, με το ΣΥΡΙΖΑ, με την Ελληνική Λύση, με την κυρία Κωνσταντοπούλου πάντα συναινετικά και πάντα τολμώντας να πω «ωραία η πρότασή σας, την υιοθετούμε». Να πάρουμε μαζί το credit».
Γιατί;
Γιατί πέρα από το πολιτικό παιχνίδι υπάρχει η ουσία που είναι όλοι αυτοί που κοιτάνε. Και εδώ είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα για να γίνεται πολιτικό παιχνίδι και ας είμαστε σε προεκλογική περίοδο.
Η συνεννόηση, όμως, απαιτεί σοβαρότητα και απαιτεί και προτάσεις που να γίνονται, που να είναι εφαρμόσιμες.
Και εδώ, και το λέω περισσότερο αυτό στο ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αποφασίσετε ποιο δρόμο θέλετε να ακολουθήσετε: της υπεύθυνης Αντιπολίτευσης που λέει εφαρμόσιμες λύσεις ή του εύκολου λαϊκισμού όπου κάθε πρόβλημα λύνεται με μία τροπολογία και κάθε δύσκολη απόφαση με ένα σύνθημα;
Η εύκολη υπόσχεση εξασφαλίζει ένα καλό πρωτοσέλιδο, το ξέρουμε όλοι εδώ. Δεν εξασφαλίζει το σπίτι κανενός δανειολήπτη και το ιδιωτικό χρέος - συμφωνούμε ελπίζω όλοι σε αυτό - δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ισόβια καταδίκη για τον πολίτη. Η διαχείρισή του δε - και πιστεύω ότι και σε αυτό συμφωνούμε - δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο ανεξέλεγκτης εξουσίας για κανέναν.
Αυτή είναι η πολιτική μας θέση. Αυτή είναι η πολιτική μου θέση. Και αυτή τη θέση μετατρέπουμε σε συγκεκριμένα δικαιώματα, υποχρεώσεις και κυρώσεις.
Θέλω, λοιπόν, να αναρωτηθεί ο καθένας μέσα σε αυτή την αίθουσα: ποια από τις παρεμβάσεις που φέρνουμε θα ήθελε να αφαιρέσει;
• Θα αφαιρούσατε το δικαίωμα του δανειολήπτη να παίρνει τα έγγραφα του δανείου του;
• Θα αφαιρούσατε την υποχρέωση του servicer να εξηγεί τις χρεώσεις και το ιστορικό των πληρωμών;
• Θα καταργούσατε τις προθεσμίες, ώστε οι πολίτες να περιμένουν ξανά χωρίς να γνωρίζουν πότε θα πάρουν απάντηση;
• Θα καταργούσατε το όριο 15% στην προκαταβολή, αφήνοντας τον οφειλέτη αντιμέτωπο με απαιτήσεις για προκαταβολές 30% και 50%;
• Θα καταργούσατε την πρόσθετη προστασία για τον συνεπή δανειολήπτη;
• Θα καταργούσατε τις νέες δυνατότητες ρύθμισης και τις παρεμβάσεις για την προστασία της κύριας κατοικίας; Να σας πω εδώ ότι έχουν γίνει ήδη 675 αιτήσεις μέσα σε έναν μήνα.
• Θα καταργούσατε τα αυστηρότερα πρόστιμα;
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα. Και σε αυτά καλούμαστε όλοι να απαντήσουμε.
Το νομοσχέδιο αφορά τον άνθρωπο που τηλεφωνεί στον servicer και δεν του απαντούν. Τον πολίτη που δεν μπορεί να μάθει πώς υπολογίστηκε η οφειλή του. Την οικογένεια που προσπαθεί να κρατήσει το σπίτι της. Τον επαγγελματία που θέλει να σώσει την επιχείρησή του.
Αφορά ανθρώπους για τους οποίους κάθε δόση είναι ένας αγώνας. Ανθρώπους που έχουν ανάγκη να γνωρίζουν ότι υπάρχουν κανόνες, ότι έχουν δικαιώματα και ότι υπάρχει μια Πολιτεία που μπορεί να επιβάλει την τήρησή τους.
Και εδώ επιστρέφω στο ερώτημα με το οποίο ξεκίνησα.
Ποια κυβέρνηση που θέλει να εξυπηρετήσει τους servicers φέρνει αυτά τα μέτρα; Και ποια Αντιπολίτευση που δηλώνει ότι ενδιαφέρεται για τους δανειολήπτες θα αρνηθεί να ψηφίσει αυτές τις παρεμβάσεις;
Η συγκεκριμένη διατύπωση του άρθρου 23 αποσύρθηκε. Το πρόσχημα τελείωσε. Τώρα δεν υπάρχει άλλοθι.
Ελάτε, λοιπόν, να ψηφίσετε τις διατάξεις που προστατεύουν τους πολίτες.
Ελάτε να αποδείξετε ότι πίσω από τις καταγγελίες σας υπάρχει πραγματική διάθεση να βοηθήσετε τους δανειολήπτες.
Η ώρα των συνθημάτων τελείωσε. Η ώρα της ψήφου έφτασε.
Και αυτή την ψήφο θα την κρίνουν οι πολίτες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών