Τεράστιος κρατήρας εμφανίστηκε στη Σελήνη: Δημιουργήθηκε από πρόσκρουση που… κανείς δεν είδε... Έχει διάμετρο 222 μέτρα και βάθος 43 μέτρα!
Απαρατήρητη πέρασε μια σύγκρουση στη Σελήνη....
Mία ισχυρότατη πρόσκρουση που σημειώθηκε τον Μάιο του 2024 και δεν είχε γίνει αντιληπτή τη στιγμή που συνέβη, μέχρι που κάποιοι επιστήμονες εντόπισαν φέτος έναν τεράστιο κρατήρα!
Ο κρατήρας έχει διάμετρο περίπου 222 μέτρα και βάθος 43 μέτρα.
Η διαμόρφωση ενός σχηματισμού τέτοιων διαστάσεων αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, καθώς υπολογίζεται ότι μια σύγκρουση παρόμοιας κλίμακας συμβαίνει κατά μέσο όρο μία φορά στα 132 χρόνια.
«Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σπάνιο στατιστικό συμβάν, ουσιαστικά ένα φαινόμενο που βλέπει κανείς μία φορά στη ζωή του», αναφέρουν οι ερευνητές σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances».
Η σύγκρουση του 2024 που δεν έγινε αντιληπτή
Το συμβάν έλαβε χώρα στην πλευρά της Σελήνης που είναι ορατή από τη Γη, όταν ένα τμήμα κομήτη ή αστεροειδούς προσέκρουσε με τεράστια ταχύτητα στο έδαφος.
Αν και η ενέργεια της πρόσκρουσης ήταν τεράστια, κανένα επίγειο ή διαστημικό τηλεσκόπιο δεν κατέγραψε τη στιγμή της σύγκρουσης.
Το σκάφος Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) πέρασε από το σημείο και κατέγραψε τον νέο σχηματισμό λίγο μετά το συμβάν, όμως οι λήψεις παρέμειναν απαρατήρητες μέσα στον τεράστιο όγκο δεδομένων που συλλέγει η αποστολή.
Η ανακάλυψη των εικόνων από τους επιστήμονες έγινε τον Αύγουστο του 2025, ενώ μετά από συμπληρωματικές παρατηρήσεις, η επιβεβαίωση ήρθε στις αρχές του 2026.
Ο νέος κρατήρας ονομάστηκε Τόμας ΜακΓκέτσιν, προς τιμήν του άλλοτε επικεφαλής του Σεληνιακού και Πλανητικού Ινστιτούτου στο Houston.
Το μέγεθός του είναι περίπου τριπλάσιο σε σύγκριση με τον αμέσως μεγαλύτερο σύγχρονο κρατήρα που είχε εντοπιστεί από το LRO πριν από μια δεκαετία.
Η πρόσκρουση εκτόπισε υλικό σε απόσταση πάνω από 100 χλμ
Η ισχύς της πρόσκρουσης δεν περιορίστηκε μόνο στο σημείο της δημιουργίας του κρατήρα.
Το σεληνιακό έδαφος διαταράχθηκε σε ακτίνα που ξεπερνά τα 100 χιλιόμετρα, καθώς σκόνη και θραύσματα βράχων εκτοξεύτηκαν στην ευρύτερη περιοχή.
Το υλικό αυτό εκτινάχθηκε σε πιο οξεία γωνία από όσο υπολόγιζαν αρχικά οι επιστήμονες.
Επιπλέον, οι ερευνητές παρατήρησαν γύρω από το σημείο μια περιοχή χαμηλότερης θερμοκρασίας με διάμετρο περίπου επτά χιλιομέτρων, μεταβολή που αποδίδεται στη διατάραξη και τη χαλάρωση του επιφανειακού στρώματος.
Ο David Page από το University of California, Los Angeles εξήγησε ότι αυτές οι προσκρούσεις λειτουργούν σαν ένας φυσικός μηχανισμός «αναμόχλευσης» του ρεγόλιθου, φέρνοντας στην επιφάνεια υλικά που βρίσκονταν σε μεγαλύτερο βάθος.
Οι επιπτώσεις για τις μελλοντικές σεληνιακές βάσεις
Η εξέταση του κρατήρα προσφέρει χρήσιμα δεδομένα για τον σχεδιασμό των μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη.
Οι επιστήμονες μελετούν την απόσταση που μπορούν να διανύσουν τα εκτοξευόμενα υλικά, προκειμένου να εκτιμήσουν αν συνιστούν κίνδυνο για μελλοντικές εγκαταστάσεις αστροναυτών.
Τα στοιχεία αυτά αξιοποιούνται από τους μηχανικούς για την κατασκευή πιο ανθεκτικών δομών, όπως επεσήμανε ο Mark Robinson, επικεφαλής επιστήμονας των συστημάτων απεικόνισης του LRO.
Παράλληλα, οι παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν ότι η σεληνιακή επιφάνεια μεταβάλλεται συνεχώς.
Το ανώτερο στρώμα του εδάφους, πάχους περίπου δύο εκατοστών, ανανεώνεται πλήρως από τη μεταφορά υλικών μέσα σε διάστημα περίπου 80.000 ετών.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και τα αποτυπώματα των αστροναυτών των αποστολών Apollo δεν θα παραμείνουν ανεξίτηλα, καθώς σε βάθος χιλιάδων ετών θα καλυφθούν και θα εξαφανιστούν από τη συνεχή μετακίνηση του ρεγόλιθου.
www.bankingnews.gr
Mία ισχυρότατη πρόσκρουση που σημειώθηκε τον Μάιο του 2024 και δεν είχε γίνει αντιληπτή τη στιγμή που συνέβη, μέχρι που κάποιοι επιστήμονες εντόπισαν φέτος έναν τεράστιο κρατήρα!
Ο κρατήρας έχει διάμετρο περίπου 222 μέτρα και βάθος 43 μέτρα.
Η διαμόρφωση ενός σχηματισμού τέτοιων διαστάσεων αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, καθώς υπολογίζεται ότι μια σύγκρουση παρόμοιας κλίμακας συμβαίνει κατά μέσο όρο μία φορά στα 132 χρόνια.
«Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σπάνιο στατιστικό συμβάν, ουσιαστικά ένα φαινόμενο που βλέπει κανείς μία φορά στη ζωή του», αναφέρουν οι ερευνητές σε δημοσίευσή τους στο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances».
Η σύγκρουση του 2024 που δεν έγινε αντιληπτή
Το συμβάν έλαβε χώρα στην πλευρά της Σελήνης που είναι ορατή από τη Γη, όταν ένα τμήμα κομήτη ή αστεροειδούς προσέκρουσε με τεράστια ταχύτητα στο έδαφος.
Αν και η ενέργεια της πρόσκρουσης ήταν τεράστια, κανένα επίγειο ή διαστημικό τηλεσκόπιο δεν κατέγραψε τη στιγμή της σύγκρουσης.
Το σκάφος Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) πέρασε από το σημείο και κατέγραψε τον νέο σχηματισμό λίγο μετά το συμβάν, όμως οι λήψεις παρέμειναν απαρατήρητες μέσα στον τεράστιο όγκο δεδομένων που συλλέγει η αποστολή.
Η ανακάλυψη των εικόνων από τους επιστήμονες έγινε τον Αύγουστο του 2025, ενώ μετά από συμπληρωματικές παρατηρήσεις, η επιβεβαίωση ήρθε στις αρχές του 2026.
Ο νέος κρατήρας ονομάστηκε Τόμας ΜακΓκέτσιν, προς τιμήν του άλλοτε επικεφαλής του Σεληνιακού και Πλανητικού Ινστιτούτου στο Houston.
Το μέγεθός του είναι περίπου τριπλάσιο σε σύγκριση με τον αμέσως μεγαλύτερο σύγχρονο κρατήρα που είχε εντοπιστεί από το LRO πριν από μια δεκαετία.
Η πρόσκρουση εκτόπισε υλικό σε απόσταση πάνω από 100 χλμ
Η ισχύς της πρόσκρουσης δεν περιορίστηκε μόνο στο σημείο της δημιουργίας του κρατήρα.
Το σεληνιακό έδαφος διαταράχθηκε σε ακτίνα που ξεπερνά τα 100 χιλιόμετρα, καθώς σκόνη και θραύσματα βράχων εκτοξεύτηκαν στην ευρύτερη περιοχή.
Το υλικό αυτό εκτινάχθηκε σε πιο οξεία γωνία από όσο υπολόγιζαν αρχικά οι επιστήμονες.
Επιπλέον, οι ερευνητές παρατήρησαν γύρω από το σημείο μια περιοχή χαμηλότερης θερμοκρασίας με διάμετρο περίπου επτά χιλιομέτρων, μεταβολή που αποδίδεται στη διατάραξη και τη χαλάρωση του επιφανειακού στρώματος.
Ο David Page από το University of California, Los Angeles εξήγησε ότι αυτές οι προσκρούσεις λειτουργούν σαν ένας φυσικός μηχανισμός «αναμόχλευσης» του ρεγόλιθου, φέρνοντας στην επιφάνεια υλικά που βρίσκονταν σε μεγαλύτερο βάθος.
Οι επιπτώσεις για τις μελλοντικές σεληνιακές βάσεις
Η εξέταση του κρατήρα προσφέρει χρήσιμα δεδομένα για τον σχεδιασμό των μελλοντικών επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη.
Οι επιστήμονες μελετούν την απόσταση που μπορούν να διανύσουν τα εκτοξευόμενα υλικά, προκειμένου να εκτιμήσουν αν συνιστούν κίνδυνο για μελλοντικές εγκαταστάσεις αστροναυτών.
Τα στοιχεία αυτά αξιοποιούνται από τους μηχανικούς για την κατασκευή πιο ανθεκτικών δομών, όπως επεσήμανε ο Mark Robinson, επικεφαλής επιστήμονας των συστημάτων απεικόνισης του LRO.
Παράλληλα, οι παρατηρήσεις επιβεβαιώνουν ότι η σεληνιακή επιφάνεια μεταβάλλεται συνεχώς.
Το ανώτερο στρώμα του εδάφους, πάχους περίπου δύο εκατοστών, ανανεώνεται πλήρως από τη μεταφορά υλικών μέσα σε διάστημα περίπου 80.000 ετών.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και τα αποτυπώματα των αστροναυτών των αποστολών Apollo δεν θα παραμείνουν ανεξίτηλα, καθώς σε βάθος χιλιάδων ετών θα καλυφθούν και θα εξαφανιστούν από τη συνεχή μετακίνηση του ρεγόλιθου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών