Άγνωστα στη επιστήμη φυτά, αστερισμοί και γυμνά γυναικεία σώματα συνθέτουν τις πολυάριθμες εικονογραφήσεις που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνευθούν, ενώ το κείμενο παραμένει εντελώς ακατανόητο. Αυτό είναι το περιεχόμενο των 240 σελίδων του περίφημου χειρογράφου Voynich.
Ένα βιβλίο γραμμένο σε μια άγνωστη γλώσσα συναρπάζει την ανθρώπινη διανόηση για περισσότερο από έναν αιώνα.
Το χειρόγραφο Voynich προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν οι κορυφαίοι κρυπτογράφοι και γλωσσολόγοι του κόσμου.
Επιστρατεύτηκαν υπερυπολογιστές και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, αλλά εντελώς μάταια.
Κατά καιρούς, ακούστηκαν μέχρι και θεωρίες συνωμοσίας που το ήθελαν να είναι... εξωγήινος κώδικας!
Ωστόσο, μια νέα επιστημονική μελέτη αποκαλύπτει ότι όλο αυτό το διάστημα το χειρόγραφο διαβαζόταν με εσφαλμένο τρόπο.
Η περιπετειώδης διαδρομή του χειρογράφου στο χρόνο
Άγνωστα στη επιστήμη φυτά, αστερισμοί και γυμνά γυναικεία σώματα συνθέτουν τις πολυάριθμες εικονογραφήσεις που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνευθούν, ενώ το κείμενο παραμένει εντελώς ακατανόητο.
Αυτό είναι το περιεχόμενο των 240 σελίδων του περίφημου χειρογράφου Voynich.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο μυστηριακό βιβλίο χρονολογείται το 1639. Σε διαφορετικές περιόδους πέρασε από την κατοχή του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Rudolph II, ο οποίος το αγόρασε για 600 χρυσά δουκάτα, καθώς και από τα χέρια επιστημόνων και αλχημιστών, ενώ από τον 17ο αιώνα βρισκόταν στη συλλογή των Ιησουϊτών.
Το 1912, ο Wilfrid Voynich, πρώην Πολωνός σοσιαλιστής που κατέφυγε στη Δύση και δραστηριοποιήθηκε ως παλαιοπώλης, απέκτησε το χειρόγραφο από τη βιβλιοθήκη της Villa Mondragone στο Frascati, κοντά στη Ρώμη.
Το όνομά του ήταν αυτό που σφράγισε τον τίτλο του κώδικα, ο οποίος το 1969 δωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο Yale, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.
Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα έδειξε ότι η περγαμηνή από δέρμα μοσχαριού κατασκευάστηκε μεταξύ 1404 και 1438, πιθανότατα στην Κεντρική Ευρώπη, αν και ο ακριβής τόπος και ο συγγραφέας παραμένουν άγνωστοι.
Οι καλύτεροι κρυπτογράφοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ίδιοι που σπασαν τους μυστικούς γερμανικούς και ιαπωνικούς κώδικες, απέτυχαν να το αποκρυπτογραφήσουν, όπως και οι μεταγενέστεροι υπολογιστές και η τεχνητή νοημοσύνη.
Η λάθος σειρά των σελίδων και η ανάλυση μέσω υπολογιστή
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, οι ιστορικοί Colin Layfield και Lisa Fagin Davis πρότειναν μια νέα εξήγηση: ίσως όλο αυτό το διάστημα οι ερευνητές προσπαθούσαν να διαβάσουν μια λανθασμένη εκδοχή του βιβλίου, καθώς οι σελίδες είναι πιθανότατα μπερδεμένες.
Συνήθως, τα μεσαιωνικά χειρόγραφα συντίθεντο από διπλωμένα φύλλα που τοποθετούνταν το ένα μέσα στο άλλο και ράβονταν.
Αυτό συνέβη και με το χειρόγραφο Voynich, όπου τον 15ο αιώνα τα φύλλα ενώθηκαν σε 20 τετράδια, εκ των οποίων σώζονται τα 18.
Ωστόσο, ορισμένα σχέδια συνεχίζονται στις διπλώσεις των φύλλων, γεγονός που υποδηλώνει ότι το δίπλωμα και το ράψιμο έγιναν μετά τη σχεδίαση των εικόνων, ενώ τα χαρακτηριστικά της γραφής δείχνουν ότι μεμονωμένα φύλλα είχαν συμπληρωθεί πριν ενωθούν.
Για να δοκιμάσουν την υπόθεση, οι ερευνητές εφάρμοσαν μια μέθοδο υπολογιστικής ανάλυσης κειμένου που αξιολογεί τη στατιστική ομοιότητα μεταξύ διαφορετικών τμημάτων.
Όταν η μέθοδος εφαρμόστηκε στο χειρόγραφο Voynich, διαπιστώθηκε ότι σελίδες που βρίσκονταν η μία δίπλα στην άλλη διέφεραν στη δομή του κειμένου, ενώ άλλες που βρίσκονταν μακριά αλλά συνδέονταν φυσικά από ένα φύλλο παρουσίαζαν ασυνήθιστα υψηλή ομοιότητα.
Δοκιμάζοντας διαφορετικές αλληλουχίες σελίδων, οι επιστήμονες κατάφεραν να βρουν σειρές όπου η ομοιότητα μεταξύ γειτονικών σελίδων αυξήθηκε κατά 12% έως 20%, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι πρόκειται για μια συλλογή μεμονωμένων διπλωμένων φύλλων παρά για ένα συμβατικό μεσαιωνικό βιβλίο.
Γιατί παραμένει ανεξήγητος ο κώδικας
Η υπόθεση ότι η σειρά των σελίδων έχει διαταραχθεί υπήρχε από τη δεκαετία του 2000 και τώρα επιβεβαιώνεται με τεχνολογικά μέσα, σημειώνει ο ερευνητής του Μουσείου Κρυπτογραφίας Egor Efremov.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι η εργασία δεν αποκρυπτογραφεί το κείμενο, αλλά αποσαφηνίζει τη φύση του μνημείου.
Το χειρόγραφο δεν έχει παραβιαστεί ακόμα για σειρά λόγων.
Ακόμη και αδύναμοι κρυπτογραφικοί κώδικες δεν σπάνε όταν λείπει το πλαίσιο, η γνώση της αρχικής γλώσσας ή του συγκεκριμένου βιβλίου-κλειδιού που χρησιμοποιήθηκε. Επιπλέον, στην περίπτωση του Voynich δεν φαίνεται να πρόκειται απλώς για έναν κώδικα, αλλά για ένα εναλλακτικό σύστημα γραφής που απαιτεί γλωσσολογικές και όχι μόνο κρυπτογραφικές μεθόδους.
Το «αμαρτωλό» ιατρικό περιεχόμενο και οι γυναικολογικές συνταγές
Υπάρχουν πολλές υποθέσεις για το περιεχόμενο: από ιατρική, αλχημική ή μαγική πραγματεία μέχρι φανταστικό λογοτεχνικό έργο ή απάτη.
Ωστόσο, η φθορά της περγαμηνής αποδεικνύει ότι το βιβλίο χρησιμοποιούνταν εντατικά.
Πολλά από τα εικονιζόμενα φυτά δεν αντιστοιχούν σε πραγματικά είδη, αλλά θυμίζουν ανθρώπινα όργανα, ενώ δίπλα τους απεικονίζονται έγκυες γυναίκες.
Δεδομένου ότι τα αστρολογικά στοιχεία έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη μεσαιωνική ιατρική, η επικρατέστερη πλέον θεωρία είναι ότι το χειρόγραφο αποτελεί μια γυναικολογική ιατρική πραγματεία.
Την θεωρία αυτή ενισχύει μια παράλληλη πραγματεία του γιατρού Johannes Hartlieb από την ίδια εποχή, ο οποίος συνιστούσε τη χρήση κρυπτογραφίας για την καταγραφή δεδομένων που αφορούν τη γυναικεία υγεία, προκειμένου να μην διαδίδονται «αμαρτωλές» πληροφορίες.
Αν συνέβη αυτό, ο άγνωστος συγγραφέας του μεσαιωνικού κώδικα πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του.
www.bankingnews.gr
Το χειρόγραφο Voynich προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν οι κορυφαίοι κρυπτογράφοι και γλωσσολόγοι του κόσμου.
Επιστρατεύτηκαν υπερυπολογιστές και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, αλλά εντελώς μάταια.
Κατά καιρούς, ακούστηκαν μέχρι και θεωρίες συνωμοσίας που το ήθελαν να είναι... εξωγήινος κώδικας!
Ωστόσο, μια νέα επιστημονική μελέτη αποκαλύπτει ότι όλο αυτό το διάστημα το χειρόγραφο διαβαζόταν με εσφαλμένο τρόπο.
Η περιπετειώδης διαδρομή του χειρογράφου στο χρόνο
Άγνωστα στη επιστήμη φυτά, αστερισμοί και γυμνά γυναικεία σώματα συνθέτουν τις πολυάριθμες εικονογραφήσεις που είναι εξαιρετικά δύσκολο να ερμηνευθούν, ενώ το κείμενο παραμένει εντελώς ακατανόητο.
Αυτό είναι το περιεχόμενο των 240 σελίδων του περίφημου χειρογράφου Voynich.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο μυστηριακό βιβλίο χρονολογείται το 1639. Σε διαφορετικές περιόδους πέρασε από την κατοχή του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Rudolph II, ο οποίος το αγόρασε για 600 χρυσά δουκάτα, καθώς και από τα χέρια επιστημόνων και αλχημιστών, ενώ από τον 17ο αιώνα βρισκόταν στη συλλογή των Ιησουϊτών.
Το 1912, ο Wilfrid Voynich, πρώην Πολωνός σοσιαλιστής που κατέφυγε στη Δύση και δραστηριοποιήθηκε ως παλαιοπώλης, απέκτησε το χειρόγραφο από τη βιβλιοθήκη της Villa Mondragone στο Frascati, κοντά στη Ρώμη.
Το όνομά του ήταν αυτό που σφράγισε τον τίτλο του κώδικα, ο οποίος το 1969 δωρίστηκε στο Πανεπιστήμιο Yale, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.
Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα έδειξε ότι η περγαμηνή από δέρμα μοσχαριού κατασκευάστηκε μεταξύ 1404 και 1438, πιθανότατα στην Κεντρική Ευρώπη, αν και ο ακριβής τόπος και ο συγγραφέας παραμένουν άγνωστοι.
Οι καλύτεροι κρυπτογράφοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ίδιοι που σπασαν τους μυστικούς γερμανικούς και ιαπωνικούς κώδικες, απέτυχαν να το αποκρυπτογραφήσουν, όπως και οι μεταγενέστεροι υπολογιστές και η τεχνητή νοημοσύνη.
Η λάθος σειρά των σελίδων και η ανάλυση μέσω υπολογιστή
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, οι ιστορικοί Colin Layfield και Lisa Fagin Davis πρότειναν μια νέα εξήγηση: ίσως όλο αυτό το διάστημα οι ερευνητές προσπαθούσαν να διαβάσουν μια λανθασμένη εκδοχή του βιβλίου, καθώς οι σελίδες είναι πιθανότατα μπερδεμένες.
Συνήθως, τα μεσαιωνικά χειρόγραφα συντίθεντο από διπλωμένα φύλλα που τοποθετούνταν το ένα μέσα στο άλλο και ράβονταν.
Αυτό συνέβη και με το χειρόγραφο Voynich, όπου τον 15ο αιώνα τα φύλλα ενώθηκαν σε 20 τετράδια, εκ των οποίων σώζονται τα 18.
Ωστόσο, ορισμένα σχέδια συνεχίζονται στις διπλώσεις των φύλλων, γεγονός που υποδηλώνει ότι το δίπλωμα και το ράψιμο έγιναν μετά τη σχεδίαση των εικόνων, ενώ τα χαρακτηριστικά της γραφής δείχνουν ότι μεμονωμένα φύλλα είχαν συμπληρωθεί πριν ενωθούν.
Για να δοκιμάσουν την υπόθεση, οι ερευνητές εφάρμοσαν μια μέθοδο υπολογιστικής ανάλυσης κειμένου που αξιολογεί τη στατιστική ομοιότητα μεταξύ διαφορετικών τμημάτων.
Όταν η μέθοδος εφαρμόστηκε στο χειρόγραφο Voynich, διαπιστώθηκε ότι σελίδες που βρίσκονταν η μία δίπλα στην άλλη διέφεραν στη δομή του κειμένου, ενώ άλλες που βρίσκονταν μακριά αλλά συνδέονταν φυσικά από ένα φύλλο παρουσίαζαν ασυνήθιστα υψηλή ομοιότητα.
Δοκιμάζοντας διαφορετικές αλληλουχίες σελίδων, οι επιστήμονες κατάφεραν να βρουν σειρές όπου η ομοιότητα μεταξύ γειτονικών σελίδων αυξήθηκε κατά 12% έως 20%, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι πρόκειται για μια συλλογή μεμονωμένων διπλωμένων φύλλων παρά για ένα συμβατικό μεσαιωνικό βιβλίο.
Γιατί παραμένει ανεξήγητος ο κώδικας
Η υπόθεση ότι η σειρά των σελίδων έχει διαταραχθεί υπήρχε από τη δεκαετία του 2000 και τώρα επιβεβαιώνεται με τεχνολογικά μέσα, σημειώνει ο ερευνητής του Μουσείου Κρυπτογραφίας Egor Efremov.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι η εργασία δεν αποκρυπτογραφεί το κείμενο, αλλά αποσαφηνίζει τη φύση του μνημείου.
Το χειρόγραφο δεν έχει παραβιαστεί ακόμα για σειρά λόγων.
Ακόμη και αδύναμοι κρυπτογραφικοί κώδικες δεν σπάνε όταν λείπει το πλαίσιο, η γνώση της αρχικής γλώσσας ή του συγκεκριμένου βιβλίου-κλειδιού που χρησιμοποιήθηκε. Επιπλέον, στην περίπτωση του Voynich δεν φαίνεται να πρόκειται απλώς για έναν κώδικα, αλλά για ένα εναλλακτικό σύστημα γραφής που απαιτεί γλωσσολογικές και όχι μόνο κρυπτογραφικές μεθόδους.
Το «αμαρτωλό» ιατρικό περιεχόμενο και οι γυναικολογικές συνταγές
Υπάρχουν πολλές υποθέσεις για το περιεχόμενο: από ιατρική, αλχημική ή μαγική πραγματεία μέχρι φανταστικό λογοτεχνικό έργο ή απάτη.
Ωστόσο, η φθορά της περγαμηνής αποδεικνύει ότι το βιβλίο χρησιμοποιούνταν εντατικά.
Πολλά από τα εικονιζόμενα φυτά δεν αντιστοιχούν σε πραγματικά είδη, αλλά θυμίζουν ανθρώπινα όργανα, ενώ δίπλα τους απεικονίζονται έγκυες γυναίκες.
Δεδομένου ότι τα αστρολογικά στοιχεία έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη μεσαιωνική ιατρική, η επικρατέστερη πλέον θεωρία είναι ότι το χειρόγραφο αποτελεί μια γυναικολογική ιατρική πραγματεία.
Την θεωρία αυτή ενισχύει μια παράλληλη πραγματεία του γιατρού Johannes Hartlieb από την ίδια εποχή, ο οποίος συνιστούσε τη χρήση κρυπτογραφίας για την καταγραφή δεδομένων που αφορούν τη γυναικεία υγεία, προκειμένου να μην διαδίδονται «αμαρτωλές» πληροφορίες.
Αν συνέβη αυτό, ο άγνωστος συγγραφέας του μεσαιωνικού κώδικα πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών